# جذر بزغ (ب-ز-غ)

- الصفحة: https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%BA
- بيانات JSON: https://lisan.digital/api/roots/%D8%A8%D8%B2%D8%BA

> Lisan.digital: معجم للجذور العربية لفهم القرآن. هذه النسخة النصية للصفحة لأدوات الذكاء الاصطناعي؛ تشير الروابط إلى النسخ النصية للصفحات الأخرى.

Neşter demektir

- الحروف: ب - ز - غ
- في القرآن: الورود: ٢ · الآيات: ٢ · الصيغ: ٢
- المعاجم: ١٣

## الصيغ (٢)

| الصيغة | الوزن | المعنى | الورود | الآيات | أول آية |
|---|---|---|---|---|---|
| [بَازِغًا](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%BA/siga/%D8%A8%D9%8E%D8%A7%D8%B2%D9%90%D8%BA%D9%8B%D8%A7.md) | فَاعِلًا | Doğmaya başlayan | ١ | ١ | [٦:٧٧](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%BA/ayet/6:77.md) |
| [بَازِغَةً](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%BA/siga/%D8%A8%D9%8E%D8%A7%D8%B2%D9%90%D8%BA%D9%8E%D8%A9%D9%8B.md) | فَاعِلَةً | Doğmaya başlayan | ١ | ١ | [٦:٧٨](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%BA/ayet/6:78.md) |

## الجذور المجاورة — المجاورة: ١٣ (الإجمالي: ١٨)

الترتيب: مدى قوة اجتماع الجذرين في الآية نفسها مقارنةً بالمصادفة (نسبة الأرجحية لدنينغ). يُذكر عدد الآيات المشتركة في كل سطر. الأدوات مخفية افتراضيًا.

1. [أفل](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A3%D9%81%D9%84.md) — الآيات المشتركة: ٢ · G² ٣٢ · Fani çok yaşlanmış kimse, pirifani
2. [رأي](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%B1%D8%A3%D9%8A.md) — الآيات المشتركة: ٢ · G² ١٢ · Raye bir yere konmuş, oranın özelliğini gösteren işaret…
3. [قوم](https://lisan.digital/ar/kok/%D9%82%D9%88%D9%85.md) — الآيات المشتركة: ٢ · G² ٩ · Hayvanların ön ayaklarına denir
4. [قمر](https://lisan.digital/ar/kok/%D9%82%D9%85%D8%B1.md) — الآيات المشتركة: ١ · G² ٨ · Kamer gökteki ayın kütlesi demektir
5. [برأ](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B1%D8%A3.md) — الآيات المشتركة: ١ · G² ٨ · Berr kara parçası demektir
6. [ربب](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%B1%D8%A8%D8%A8.md) — الآيات المشتركة: ٢ · G² ٨ · Ribve, tümsek demektir
7. [شمس](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%B4%D9%85%D8%B3.md) — الآيات المشتركة: ١ · G² ٨ · Güneş demektir
8. [قول](https://lisan.digital/ar/kok/%D9%82%D9%88%D9%84.md) — الآيات المشتركة: ٢ · G² ٦ · Birlikte bir iş yapan kimselere, belli bir sesle kumanda…
9. [شرك](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%B4%D8%B1%D9%83.md) — الآيات المشتركة: ١ · G² ٥ · Tasma kayış demektir
10. [كبر](https://lisan.digital/ar/kok/%D9%83%D8%A8%D8%B1.md) — الآيات المشتركة: ١ · G² ٥ · Yaşlı adamdır
11. [ضلل](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%B6%D9%84%D9%84.md) — الآيات المشتركة: ١ · G² ٤ · Fi Tadlil Dalle kaybolan deve demektir
12. [هدي](https://lisan.digital/ar/kok/%D9%87%D8%AF%D9%8A.md) — الآيات المشتركة: ١ · G² ٤ · “Hediye”, insanların görüşmeden evvel görüşmek isteklerini…
13. [كون](https://lisan.digital/ar/kok/%D9%83%D9%88%D9%86.md) — الآيات المشتركة: ١ · G² ١ · Kevn, tepe demektir

## تحليل الجذر

### تعريف الجذر والخلاصة

| Alan | Değer |
|---|---|
| Kök | بزغ |
| Yapı | Üçlü |
| Özel Durum | Belirgin fark tespit edilmedi |
| Bağlamsal Yakın Kökler | [طلع](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%B7%D9%84%D8%B9.md), [شرق](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%B4%D8%B1%D9%82.md), [فلق](https://lisan.digital/ar/kok/%D9%81%D9%84%D9%82.md) |
| Zıt Kök | [أفل](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A3%D9%81%D9%84.md) |
| Çekirdek Özet 1 | Bir engeli, deriyi veya karanlığı neşter gibi yararak ilk ışığın ya da ucun dışarı fırlaması |
| Çekirdek Özet 2 | Gök cisimlerinin karanlık ufku yararak ilk anda parlak ve yanıltıcı bir güçle zuhur etmesi |
| Çekirdek Özet 3 | Parlak ve etkileyici başlangıçların zevale mahkûm geçiciliği karşısında tevhidin sürekliliği |
| Kritik Hata Riski | Kökü sadece sıradan bir doğuş kabul edip yararak fışkırma ve ardından gelen batış diyalektiğini gözden kaçırmak |

### التحليل الثنائي

| Biliteral Çekirdek | Temel Anlam | Eklenen Unsur | Oluşan Anlam Farkı |
|---|---|---|---|
| بز | Bir yüzeyi delip geçme, yarıp çıkarma, fışkırtma ve zorlayarak sökme; bu anlam [بزل](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D9%84.md) (deve dişinin yarıp çıkması, kabın delinip şarabın akıtılması), [بزق](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D9%82.md) (tükürüğün veya tohumun fırlatılıp saçılması) köklerinde somut olarak görülür. | غ | Boğazın derininden gelen hırıltılı ve yoğun tını, yarılma eylemine örtücü bir karanlığın içine doğru keskin bir parıltıyla yayılma ve baskın bir görünürlük kazanma boyutu katmıştır. |

### التحليل التصويري للحروف

| Birim | Piktografik İmge / Hareket | Anlam Açıklaması |
|---|---|---|
| ب | Ev, çadır; iç, barınma, içinde olma | Bir kabuğun, zarın, ufkun veya kapalı bir alanın içsel sınırını temsil eder. |
| ز | Kesici alet; kesme, ayırma, biçme | Kapalı olan sınırı kesip ayıran, neşter veya kama gibi yarıcı bir hamleyi ifade eder. |
| غ | Göz imgesinden türetme (yoğunlaşma); örtü, perde, derinlik | Yarılan ortamın üzerini kaplayan yoğun perdeyi, karanlığı veya belirsizliği simgeler. |
| بزغ | Örtülü ve kapalı bir hacmin içinden kesici bir hamleyle karanlık perdeyi yarıp dışarı fırlama | Ufkun veya derinin karanlık tabakasını yararak ilk ışığın veya sivri ucun kama gibi fışkırmasını gösterir. |

### الاستعمال التاريخي والمبكر

| Alan | Veri |
|---|---|
| İlk fiziksel anlam | Veterinerin veya hacamatçının neşterle deriyi çizip kanı akıtması (بَزَغَ البَيْطارُ الدّابَّةَ / بَزْغَةُ الحَجّامِ) ve devenin azı dişinin eti yararak dışarı çıkması (بَزَغَ نابُ البَعيرِ). |
| Cahiliye şiiri kullanımı | Erken dönem şiirinde kök, yırtıcı bir toynaklı veya hayvanın boynuzunun hedefi neşter gibi yarması bağlamında kullanılmıştır. Nitekim Tır стихотворением et-Tırımmah’ın vahşi boğanın köpekleri boynuzuyla yarmasını anlattığı tasvirde kökün kan akıtma ve delme boyutu şahit gösterilir. |
| Erken Arapça kullanım | Hadis-i şerifte şifanın hacamatçının neşter yarasında olduğunu bildiren ifadede geçer: إِنْ كانَ في شَيْءٍ شِفاءٌ فَفي بَزْغَةِ حَجّامٍ. Ayrıca sabah ufkunun ve gök cisimlerinin karanlığı yararak ilk belirdiği an بَزَغَتِ الشَّمْسُ şeklinde ifade edilmiştir. |

المصدر: Lisān al-ʿArab, Maqāyīs al-Lugha, Asās al-Balāgha, Kitābü’l-ʿAyn.

### الطبقة الاشتقاقية السامية

Arapça بزغ kökü, merkezi Sami dillerinde özellikle kesme, yarma, delip fışkırtma ve ardından bu eylemin sonucu olarak ortaya çıkan ışık patlaması semantiğiyle ilişkilidir. Kökün ilk iki konsonantı olan بز, genel Afro-Asyatik katmanda da bir kabuğu veya zarı zorlayarak delme kökleriyle (Aramice ve Süryanice [بزل](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D9%84.md) / b-z-l kökündeki fıçıyı delme, sızdırma ve yararak akıtma; İbranice bazak / בָּזָק şimşek çakması, ani ışık fırlaması) fonetik ve anlamsal bir matris oluşturur. Klasik Arapçada bu fiziksel cerrahi müdahale (bisturi ile çizme, neşter atma), gökyüzü fiziğine benzetilerek şafağın siyah örtüsünü yaran hilal veya güneş diski için mecazen değil, görsel benzerlik yoluyla doğrudan bir fiziksel tasvir olarak yerleşmiştir.

درجة الثقة: Güçlü

المصدر: Brown-Driver-Briggs, Payne Smith, David Cohen, Maqāyīs al-Lugha.

### التحليل الاشتقاقي

| Katman | Veri | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| İç Arapça etimolojik yön | بزغ - [بزل](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D9%84.md) - [بزك](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D9%83.md) | Deriyi yarma, neşter atma eyleminden dişin eti yararak çıkmasına, oradan da ışığın karanlığı yararak fışkırmasına doğru somuttan soyuta uzanan düzenli semantik genişleme. | Kesin |
| Sami dilleriyle etimolojik ilişki | İbranice bāzāq (yıldırım/ışık parlaması), Süryanice b-z-l (delme/yarma) | Keskin bir delme eylemi ile ansızın fışkıran parıltı arasındaki ortak Sami algı bağı. | Güçlü |
| Daha geniş dilsel ilişki | Afro-Asyatik yarma/fışkırma tabanı | Kabuğu zorlayarak açma ve içindekini basınçla dışarı çıkarma eylemlerini niteleyen arkaik fonetik gövde. | Muhtemel |

المصدر: Brown-Driver-Briggs, HALOT, Lisān al-ʿArab.

### الجذور الشقيقة (التقاليب)

| Kombinasyon | Durum | Temel Anlam | Anlam Detayı | Not |
|---|---|---|---|---|
| بزغ | Anlamlı | Yarıp çıkmak, neşter atmak, doğmak | Işığın karanlığı veya dişin eti yararak belirmesi | Hedef kök; Kur'an'da geçer |
| [بغز](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%BA%D8%B2.md) | Anlamlı | Şiddetle vurmak, dürtmek | Ayağıyla veya sopayla hızla vurup harekete geçirmek | Kur'an'da geçmez; delme/itme teması |
| [زبغ](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%B2%D8%A8%D8%BA.md) | Anlamı bulunmayan | Veri bulunamadı | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde mühmel kayıtlıdır |
| [زغب](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%B2%D8%BA%D8%A8.md) | Anlamlı | Tüylenmek, filizlenmek | Kuş yavrusunun tüylerinin deriyi delip çıkması, tüy | Kur'an'da geçmez; deriyi yarıp çıkma ilgisi |
| غبز | Anlamı bulunmayan | Veri bulunamadı | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde mühmel kayıtlıdır |
| غزب | Anlamı bulunmayan | Veri bulunamadı | Veri bulunamadı | Klasik sözlüklerde mühmel kayıtlıdır |

### الجذور المجاورة والجذر المضاد

| Kök | İlişki Türü | Anlam Alanı | Karşılaştırmalı Nüans | Anlam Detayı |
|---|---|---|---|---|
| بزغ | Merkez | Yarıp belirme, ilk doğuş anı | Işığın karanlığı neşter gibi yararak ilk göründüğü keskin anı ve yayılan parıltıyı ifade eder | Delerek çıkış ve yanıltıcı ilk parıltı |
| [طلع](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%B7%D9%84%D8%B9.md) | Komşu | Yükselme, genel doğuş | Ufuktan yukarı doğru çıkmayı ve görünürlük kazanmayı genel olarak anlatır; yarılma vurgusu taşımaz | Nötr ve kapsamlı yükseliş |
| [شرق](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%B4%D8%B1%D9%82.md) | Komşu | Aydınlanma, ışık yayma | Güneşin doğup etrafı aydınlatması ve ışınların yatay olarak yayılması durumudur | Işığın mekâna yayılması |
| [فلق](https://lisan.digital/ar/kok/%D9%81%D9%84%D9%82.md) | Komşu | İkiye ayırma, çatlatma | Maddenin veya sabahın ikiye ayrılarak içinden yeni bir yapının çıkmasıdır | Mekanik ayrılma ve çatlama |
| [أفل](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A3%D9%81%D9%84.md) | Zıt | Batma, gözden kaybolma | Gök cisminin ufkun altına inip görünmez olması, sönmesi ve gücünü yitirmesi | Varlığın sahneden çekilmesi |

### مقابلات المعنى في لغات أخرى

| Dil | Kelime / Kelimeler | Kısa Anlam | Detay | Güven |
|---|---|---|---|---|
| Arapça | بزغ | Yarıp doğmak, fışkırmak | Karanlığı neşter gibi yırtarak ışığın yayılmaya başlaması | Kesin |
| Latince | erumpere, oriri | Fışkırarak çıkmak, doğmak | Erumpere patlayarak çıkmayı karşılar fakat göksel doğuşu eksik bırakır; oriri ise genel doğuşu verir | Güçlü |
| İngilizce | to break forth, to dawn brightly, to lance | Yarıp fışkırmak, parlayarak doğmak | Break forth karanlığı delip fışkırmayı iyi karşılar; sunrise sadece genel doğuşu ifade eder | Güçlü |
| Almanca | hervorbrechen, anbrechen | Yarıp çıkmak, sökün etmek | Hervorbrechen bir engeli delerek fışkırmayı tam verir; aufdämmern ise sadece alacakaranlığı anlatır | Güçlü |
| Fransızca | poindre, percer, surgir | Delip belirmek, uç vermek | Percer ve poindre günün veya ışığın karanlığı bir iğne gibi delip belirmesini çok iyi açıklar | Güçlü |

المصدر: Oxford Latin Dictionary, Grimm Deutsches Wörterbuch, Lane's Lexicon.

### الوجوه والنظائر

| Form / Kullanım | Anlam Yüzü | Ayet Tipi / Bağlam |
|---|---|---|
| بَازِغًا (İsm-i fâil / Müzekker) | Ayın karanlığı yarıp parlak bir biçimde ufukta belirmesi | İbrahim aleyhisselamın kavminin taptığı gök cisimlerini gözlemleyerek onların geçiciliğini ve rab olamayacaklarını delillendirdiği tevhidî muhakeme bağlamı (En'âm [6:77](https://lisan.digital/ar/ayet/6:77.md)). |
| بَازِغَةً (İsm-i fâil / Müennes) | Güneşin ufku keskin bir aydınlıkla yırtarak en büyük güç vehmiyle doğması | İbrahim aleyhisselamın en parlak ve en büyük gök cismi karşısında dahi batış (üful) gerçeğini görerek şirkten arınışını ilan ettiği bağlam (En'âm [6:78](https://lisan.digital/ar/ayet/6:78.md)). |

### سياق الكلام والفقه والتفسير والحديث

| Disiplin | Kullanım Alanı | Tartışma Noktası | Anlam Yoğunlaşması |
|---|---|---|---|
| Kelam | İstidlâl ve hudûs delili | Gök cisimlerinin büzûğ (doğuş) ve üfûl (batış) halleriyle değişim (tegayyür) göstermeleri, onların sonradan yaratılmış (hâdis) olduklarının ve ilah olamayacaklarının kesin kanıtıdır. | Değişime ve harekete tabi olma |
| Fıkıh | İbadet vakitlerinin başlangıcı | Güneşin ve hilalin doğuşu genel fıkıh dilinde tulû‘ veya hilal ile karşılansa da büzûğ, ilk ışık çizgisinin belirdiği hassas an olarak vakit tayininde teknik bir nüans taşır. | İlk görsel sınır çizgisi |
| Tefsir | İbrahim kıssasının üslubu | Hz. İbrahim'in yıldız, ay ve güneşi görürken her birinin doğuşundaki aldatıcı parlaklığa (büzûğ) dikkat çekilerek, hislerin yanıltıcılığı ile aklın batış karşısındaki hakikati bulması incelenir. | Çarpıcı ilk intiba |
| Hadis | Tıbbi tedavi ve hacamat | Hadislerde hacamat bıçağının deriyi hafifçe çizip kanı akıtması doğrudan bazgatü haccâm ibaresiyle zikredilmiş, kökün cerrahi yarılma anlamı muhafaza edilmiştir. | Neşter darbesi, çizik |

### تحليل النظام الديني والعلمي والسياسي والاقتصادي

| Sistem | Bağlam | Karşılık | İşlev | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|---|---|
| Dini | Tevhid-şirk karşıtlığı | Parlak ama zevale mahkûm sahte ilahlık tezahürü | İmtihan unsuru | Göz alıcı doğuşların insanı büyüleyerek sahte rab edinmeye sevk etmesi, ardından batışla hakikatin anlaşılması. | Kesin |
| İlmi | Gök mekaniği ve optik | Işığın karanlık kırılma çizgisini aşarak fışkırması | Optik sınır geçişi | Işığın engeli aşarak ani ve keskin bir aydınlatma dalgası yayması, fotometrik eşik aşımı. | Güçlü |
| Siyasi | İktidarın doğuşu ve batışı | Sansasyonel ve göz kamaştırıcı siyasal yükseliş | Güç gösterisi | Siyasi güçlerin neşter gibi karanlığı yararak büyük iddialarla doğması, fakat mukadder düşüşten kaçamaması. | Muhtemel |
| İktisadi | Piyasa dalgalanmaları ve balonlar | Spekülatif parlama ve ani değer artışı | Aldatıcı zenginleşme | Piyasada bir emtianın hızla parlayıp dikkatleri üzerine çekmesi, ancak sürdürülebilir olmayıp sönmesi. | Muhtemel |

### التماثل في العلوم العددية والإنسانية

| Alan | İzomorfik Karşılık | Açıklama | Güven |
|---|---|---|---|
| Sayısal bilimler | Basamak fonksiyonu (Heaviside step function) ve ani eşik aşımı | Sistemin sıfır veya karanlık durumundan belirli bir $t_0$ kritik anında aniden sıçrama yaparak pozitif bir ışıma değerine fırlaması dinamiğidir. | Güçlü |
| Beşeri bilimler | Karizmatik otoritenin ani zuhuru ve desakralizasyon | Karizmatik bir liderin toplumsal kriz karanlığını yararak kurtarıcı gibi parlaması, ancak kurumsallaşamadığında veya sınırlılığı görüldüğünde karizmanın sönmesi. | Muhtemel |

### التضييق الخاطئ وخطر الخطأ

| Alan | Açıklama |
|---|---|
| Modern daraltma riski | Kelimenin sadece güneşin veya ayın mutat, sıradan bir doğuşu (tulû‘) olarak algılanması ve kökteki keskin neşter gibi yarma, fışkırma ve aldatıcı parlaklık nüansının göz ardı edilmesi. |
| Kur'an içi daha geniş anlam | Kur'an'da bu kök sadece sıradan bir astronomik olay değil; insanın aklını ve hislerini baştan çıkaran, ilahlık vehmettirecek kadar baskın ve yararak çıkan muazzam bir görsel iddia olarak konumlandırılır. |
| Yanlış anlamanın doğuracağı hata | Hz. İbrahim'in bu gök cisimlerini incelerken yaşadığı tecrübe, sıradan bir gözlem gibi anlaşılır; oysa metin, en iddialı ve karanlığı en keskin yaran ışık kaynaklarının dahi birer kul ve fâni olduğunu gösteren epistemolojik bir sarsıntıyı anlatmaktadır. |

### خلاصة موجَّهة لفهم القرآن

| Soru | Cevap |
|---|---|
| Bu kök Kur'an'ı anlamak için neden önemlidir? | Varlığın en parlak ve etkileyici hamlelerinin (karanlığı neşter gibi yarıp çıkan ışık kütlelerinin) ilahlaşmaya elverişli doğasını teşhir edip, hakiki ilahlığın değişimden ve batıştan münezzeh olduğunu kanıtladığı için hayatidir. |
| Hangi ayet gruplarında belirleyicidir? | En'âm suresinde yer alan Hz. İbrahim'in yıldız, ay ve güneş üzerinden yürüttüğü tevhidî muhakeme ve aklî istidlâl ayetlerinde belirleyicidir. |
| Hangi yanlış anlamaları düzeltir? | Güçlü, parlak ve karanlığı yarıcı olan her kudretin ebedî ve mutlak sanılması yanılgısını düzeltir; en keskin büzûğun dahi sonunun üfûl (batış) olduğunu ortaya koyar. |

### التركيب النهائي والنموذج الرياضي

- Somut anlam: Bir engeli, deriyi veya karanlık ufku neşter benzeri kesici bir hamleyle yararak ilk sivri ucun ve basınçlı ışığın dışarı fışkırmasıdır.
- Soyut anlam: Bir iddia veya fenomenin, çevresindeki belirsizlik veya karanlık ortamı yırtarcasına göz alıcı bir parlaklık ve hakimiyet iddiasıyla tarih veya algı sahnesine çıkmasıdır.
- Sistematik karşılık: Başlangıç anındaki yüksek ışıma ve iddiaya rağmen, doğası gereği sınırlandırılmış ve kaçınılmaz bir düşüş veya batış dinamizmine bağlanmış geçici güç durumudur.
- LaTeX modeli: $$L(t) = I_0 \cdot \theta(t - t_0) \cdot e^{-\lambda (t - t_0)}$$
- LaTeX açıklaması: Formülde $L(t)$ gözlemlenen ışık ve zuhur şiddetini, $I_0$ karanlığı yaran ilk keskin parlaklık eşiğini, $\theta(t - t_0)$ neşter gibi yarılmanın gerçekleştiği $t_0$ anındaki basamak fonksiyonunu (ani büzûğ fışkırmasını), $e^{-\lambda (t - t_0)}$ ise bu göz kamaştırıcı doğuşun kaçınılmaz olarak zevale ve üfûle doğru sönümlenme eğilimini ifade eder. Doğuş ile batış arasındaki ontolojik bağıntı tek bir zaman fonksiyonunda birleşir.

## الآيات التي ورد فيها (الآيات: ٢)

بترتيب المصحف، مع نصوصها. JSON: https://lisan.digital/api/roots/%D8%A8%D8%B2%D8%BA/occurrences?meal=IK

### [الأنعام ٦:٧٧](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%BA/ayet/6:77.md) — بَازِغًا

فَلَمَّا رَأَى الْقَمَرَ بَازِغًا قَالَ هَذَا رَبِّي فَلَمَّا أَفَلَ قَالَ لَئِنْ لَمْ يَهْدِنِي رَبِّي لَأَكُونَنَّ مِنَ الْقَوْمِ الضَّالِّينَ

### [الأنعام ٦:٧٨](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%BA/ayet/6:78.md) — بَازِغَةً

فَلَمَّا رَأَى الشَّمْسَ بَازِغَةً قَالَ هَذَا رَبِّي هَذَا أَكْبَرُ فَلَمَّا أَفَلَتْ قَالَ يَاقَوْمِ إِنِّي بَرِيءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ

## المعاجم (١٣)

### ★ معجم آق إيفلر (بالتركية)

Neşter demektir. Güneşin ve ayın doğup aydınlatması anlamında kullanılmaktadır.

### [كتاب العين](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%BA/sozluk/kitab_ayn.md) — الخليل بن أحمد · القرن ٨

باب الغين والزاي والباء معهما
ز غ ب، ب ز غ، ب غ ز مستعملات زغب: الزَّغَبُ: صغار الريش لا يجود ولا يطول. ورجل زَغِبٌ، ورقبةٌ زَغْباءُ.
والزَّغَبُ: ما يعلو رئيس الفرخ.
والزُّغابة: أصغر الزَّغَب.
وزَغَّبَ الفرخ تَزغيباً.
بزغ: بَزَغَت الشَّمْسُ بُزُوغاً أي: بَدَا طُلُوعُها. ونجوم بَوازِغُ: طوالعُ.
والبَزْغُ والتَّبزيغُ: تشريط شعر الدابة بمِبْزَغٍ من حديدٍ.
بغز: البَغْزُ: ضربٌ بالرجل والعصا، قال:
واستحملَ السيرُ منّي عِرْمِساً أُجُداً		تَخالُ باغِزَها بالليل مَجـنـونـا

### [الصحاح](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%BA/sozluk/sihah.md) — الجوهري · القرن ١٠

بَزَغَتِ الشمسُ بُزوغاً، أي طلعتْ. وبَزَغَ نابُ البعير: طلع. وابْتَزَغَ الربيعُ: جاء أوَّلُه. والمِبْزَغُ: المشرطُ. وبَزَغَ الحاجمُ والبَيطارُ، أي شَرَطَ.

### [تهذيب اللغة](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%BA/sozluk/tehzib.md) — الأزهري · القرن ١٠

غ ز ب
زغب ، بغز ، بزغ : مستعملة .
زغب : قال الليث : الزَّغَبُ دُقَاقُ الرِّيش الذي لاَ يَجُودُ ولا يَطُول ، ورجُل زَغِبُ الشَّعَرِ ، ورقبةٌ زَغْباءُ ، والزَّغَبُ ما يعلو ريشَ الفرْخ ، والزُّغابة : أَصْغرُ الزَّغب ، تقول : ما أَصَبتُ منه زُغَابةً ، وقد زغَّبَ الفرخ تَزْغِيباً ، والزَّغَبُ : شعرُ المُهر أوَّلَ ما يَنبُت ، وأنشد :
كان لنا وهو فُلُوٌّ نَرْبُبُهْ
مُجَعْثَنُ الخَلْق يَطِيرُ زَغبُهْ
وفي الحديث : أنه أُهْدِيَ لرسول الله ( صلى الله عليه وسلم ) قِنَاعٌ من رُطَبٍ وأَجْرٍ زُغبٌ ، فالقِناع الرُّطب ، والأجْرِي ها هَنا : صِغارُ القِثَّاءِ ، شُبِّهَتْ بصغار أولاد الكلاب لنَعْمتِها وطَرَاءتها ، واحدُها جَرْوٌ . وكذلك جِرَاءُ الحنظل : صغارُها ، والزُّغبُ من القثَّاء التي يعلوها مثل زَغب الوبَر حين تَنبتُ صغاراً في شجرِها ، فإذا كبِرَت القثَّاءَةُ وصَلُبَت تَسَاقط عنها زَغبُها وامْلاَسَّتْ ، وواحدُ الزُّغْبِ أَزغَبُ وزَغباءُ .
بغز : قال الليث : البَغْزُ : ضَرْبٌ بالرِّجْل والعصا .
وقال ابن مقبل :
واستَحْمَلَ الهَمُّ مِنِّي عِرْمِساً أُجُداً
تَخَالُ باغزَها باللَّيل مجنُونا
قلتُ : جَعل الليث البَغْزَ ضرْباً بالرِّجْل وحَثّاً ، وكأنه جَعل الباغزَ الراكب الذي يَرْكُلها برجله .
وقال غيرُه : بَغَزَت الناقةُ إذا ضربَت برجلها الأرضَ في سَيرها مرحاً ونشاطاً .
وقال أبو عمرو في قوله : تَخَالُ باغزَها أي نشاطها ، وقد بغزَها باغزُها : أي حَرَّكها مُحَرِّكُها من النشاط .
وقال بعض العرب : ربَّما ركبْتُ الناقة الجَوَادَ فبَغَزها باغزُها فتَجري شَوْطاً ، وقد تقحَّمَتْ بي فَلأْياً ما أَكُفُّها فيقال : بها باغزٌ من النشاط .
أبو عبيد عن أبي عمرٍ و قال : البَاغزيَّةُ : ثيابٌ ، لمْ يَزِدْ على هذا ، ولا أدْرِي ، أيُّ جِنْسٍ هي من الثِّياب .
بزغ : قال الليث : بَزَغت الشمسُ بُزوغاً : إذا بَدَا منها طلوع ، ونجومٌ بَوازِغُ ، قلت : يقال : بزغت الشمسُ بُزوغاً في ابتداءِ طلوعها ، وبزَغ النَّجمُ والقمر في ابتداء طلوعهما كأنه مأخوذ من البزْغ ، وهو الشَّقُّ ، كأنها تَشقُّ بنورها الظلْمةَ شقّاً .
ومن هذا يقال : بَزغ البَيْطَارُ أَشَاعِرَ الدَّابَّةِ ورَهَصها : إذا شقَّ ذلك المكان منها بمِبْضَعِه .
وقال الطِّرِمَّاحُ :
كَبَزْغِ البِيَطْرِ الثَّقْفِ رَهْصَ الكَوادِنِ
ويقال لذلك الحديدِ : مِبْزَغٌ ومِبْضَعٌ ، ويقال للسِّنِّ : بازِغةٌ وبازِمةٌ .
وقال الفرَّاء : يقالُ لِلْبِرَكِ مِبْزَغةٌ ومِيزَغةٌ .

### [مقاييس اللغة](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%BA/sozluk/mekayis.md) — ابن فارس · القرن ١١

(باب الباء والزاء وما يثلثهما)
(بزع) الباء والزاء والعين أصل واحد وهو الظَّرْف، يقال للظَّريف بَزيع، وتَبَزَّع الغُلامُ ظَرُف، ولا يكونُ ذلك إلا مِن صِفَة الأحداث. وربما قالوا تَبزعَ الشّرُّ إذا تفاقَمَ، فإن كان صحيحاً فهو أصلٌ ثان.
(بزغ) الباء والزاء والغين أصلٌ واحد، وهو طُلوع الشّيءِ وظُهُوره. يقال بَزَغَتِ الشمسُ وبَزَغ نابُ البَعيرِ إذا طلع. ويقولون للبَيْطار إذا أوْدَجَ الدّابةَ قد بَزَغه، وهو قياسُ الباب.
(بزق) الباء والزاء والقاف أصلٌ واحد، وهو إلقاء الشيء، يقال بَزَق الإنسانُ، مثل بَصَقَ. وأهل اليَمَن يقولون: بَزَق الأرضَ إذا بَذَرَها([1]).
(بزل) الباء والزاء واللام أصلان: تفتُّح الشيء،والثاني الشدّةُ والقُوّة. فأمّا الأوّل فيقال بَزَلْتُ الشَّرابَ بالمِبْزَل أَبْزُلُه بَزْلاً. ومن هذا قولهم بَزَل البعيرُ إذا فَطَر نابُه، أي انشقَّ، ويكون ذلك لحِجّتِه التّاسعة. وشَجّةٌ بازِلة إذا سَالَ دَمُها. وانبَزَل الطّلْع إذا تَفَتَّق. ومن الباب البأْزَلَة وهي المِشْيَةُ السريعة؛ لأن المُسْرِع مُفتِّح في مِشْيته. قال:
* فأدْبَرَتْ غَضْبَى تَمَشَّى البازَلَهْ([2]) *
والأصل الثاني قولهم أمر ذو بَزْل أي شِدَّة. قال عمرو بن شأسٍ:
يفلِّقْنَ رَأْسَ الكَوكَبِ الفَخْمِ بعدما*** تَدُور رَحَى المَلْحاءِ في الأمْرِ ذِي البَزْلِ([3])ومن هذا قولهم: فلان نَهّاضٌ ببزْلاءَ، إذا كان محتملاً للأمور العِظام. وقال قوم، وهو هذا الأصل: ذو بزْلاء، أي ذو رأي. أنشد أبو عُبيد([4]):
إني إذا شغلَتْ قوماً فُروجهُم *** رَحْبُ المسالِكِ نهَّاضٌ ببَزْلاءِ
(بزم) الباء والزاء والميم أصلٌ واحد: الإمساك والقَبْض. يقال بَزَم على الشيءِ إذا قَبَض عليه بمُقَدَّم فيه. والإبزيم عربيٌّ فصيح، وهو مشتق من هذا. والبَزيم فَضْلَة الزّادِ، سُمِّيت بذلك لأنه أُمْسِكَ عن إنفاقها.
(بزو) الباء والزاء والواو أصلٌ واحد، وهو هيئةٌ من هيئات الجسم في خروجِ صدرٍ، أو تَطَاوُلٍ، أو ما أشبه ذلك. يقال للرّجُل الذي دَخلَ ظهْرُهُ وخرَجَ صَدْرُه: هو أَبْزَى. قال كثَيِّر:
* من القَومِ أَبْزَى مُنْحنٍ مُتَباطِنُ([5]) *
وقال قومٌ: تبازَى إذا حرَّكَ عَجُزَه في مِشْيَته. قال أبو عُبيد: الإبْزَاء أن يرفع الإنسان مُؤَخَّره، يقال منه أَبْزَى يُبْزِي. والبَازِي يَبْزُو في تطاوله، أو إيناسه، وقد يقال له البازُ بلا ياءٍ في ضرورة الشِّعر: قال عنترةُ يذكر فَرَساً:
كأنَّهُ بازُ دَجْنٍ فَوقَ مَرْقَبَةٍ *** جَلاَ القَطَا فهو ضاري سَمْلَقٍ سَنِقُ([6])البازي في الدَّجْن أشدُّ طَلبَاً للصّيد، ضَاري سَمْلق، أي مُعتادٌ للصَّيد في السَّملق، وهي الصحراء. سَنِق: بَشِمٌ([7]). وأظنُّ أنا أنّ وصْفَه إيّاه بالبَشَمِ ليس بجيِّد. ويقولون: أخَذْتُ من فُلانٍ بَزْوَ* كذَا، أي المبلغ الذي يبلغه ويرتَفع إليه. وربما قالوا أبزَيْتُ بفُلانٍ إذا بَطَشْتَ به؛ وهو من هذا لأنّه يَعلُوه ويَقْهَرُه.
(بزخ) الباء والزاء والخاء أصلٌ يقْرُب من الذي قبلَه. والبَزَخ خروج الصّدْرِ ودُخولُ الظَّهر؛ يقال رجلٌ أبزَخُ وامرأةٌ بَزْخاء. وتبازَخَتْ له المرأةُ، إذا حَرّكَتْ عَجُزَها في مِشْيَتِها.
(بزر) الباء والزاء والراء أصلان: أحدهما شيءٌ من الحبوب، والأصل الثاني من الآلات التي تستعمل عند دقِّ الشيء.
فأمّا الأوّل فمعروف. قال الدُّرَيديُّ: وقول العامّة بَزْرُ البَقْلِ خطأ، إنما هو بَذْر. وفي الكتاب الذي للخليل: البَزْر كلُّ حبٍّ يُبذَر، يقال بَذَرتُهُ وبَزَرْتُ القِدْرَ بأَبزارِها.
والأصل الثاني: البَيْزَرَة خشَبة القَصّار التي يدُقّ بها، ولذا قال أوس:
* بأيديهم بيازيرُ([8]) *
ويقال بَزَرْته بالعَصَا إذا ضربْتَهُ بها.
 --------------ـــــ
([1]) في الأصل: "ندرها"، صوابه من اللسان (بزق).
([2]) البيت لأبي الأسود العجلي، كما في اللسان (بأزل، شهل) والهمزة فيه مسهلة. وقبل البيت:
* قد كان فيما بيننا مشاهله *
 ([3])البيت في اللسان (13: 65) والمجمل. في الأصل: "يقلقلن"، وصوابه في اللسان والمجمل.
([4]) في الأصل: "قال أبو عبيد".
([5]) صدره كما في اللسان (18: 78): *رأتني كأشلاء اللجام وبعلها *
([6]) هذا ما يقتضيه تفسيره بعده. ورواية اللسان (7: 18): "سملق سلق" باللام وبكسر الروي. والسلق، بالتحريك: القاع الصفصف، كالسملق.
([7]) في الأصل: "بشر".
([8]) البيت بتمامه كما في ديوان أوس ص8:
نكبتها ماءهم لما رأيتهم  *** صهب السبال بأيديهم بيازير

ـ

### [المفردات في غريب القرآن](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%BA/sozluk/mufredat.md) — الراغب الأصفهاني · القرن ١١

- قال تعالى: ﴿فلما رأى الشمس بازغة﴾ [الأنعام/78]، ﴿فلما رأى القمر بازغا﴾ [الأنعام/77]، أي: طالعا منتشر الضوء، وبزغ الناب، تشبيها به، وأصله من: بزغ البيطار الدابة: أسال دمها فبزغ هو، أي: سال.

### [أساس البلاغة](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%BA/sozluk/esas.md) — الزمخشري · القرن ١٢

ب ز غ
بزغ البيطار الدابة بزغاً وبزغها تبزيغاً إذا شق أشعرها بمبزغه‏.‏
وبَزَغَ النّابُ إذا شَقّ اللحمَ فخَرَجَ. ألا ترى إلى قولهم: شَقّ النّابُ وفَطَرَ، ومنه بَزَغَتِ الشّمسُ؛ وبَزَغَ القمرُ؛ ونجومٌ بَوَازغُ.

### [لسان العرب](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%BA/sozluk/lisan.md) — ابن منظور · القرن ١٣

بَزَغَتِ الشمسُ تَبْزُغُ بَزْغاً وبُزُوغاً: بدا منها طُلوعٌ أَو طَلَعَت وشَرَقَتْ، وقال الزجاج: ابتدأَت في الطُّلوع. وفي التنزيل: فلما رأَي القمر بازعاً. وفي الحديث: حين بَزَغَت الشمسُ أَي طَلَعَتْ، ونجومٌ بَوازِغُ. وبَزَغَ النَّجْمُ والقمَرُ: ابتدَأَ طُلُوعُهما، مأْخوذ من البَزْغِ، وهو الشَّقُّ كأَنها تُشَقُّ بنورِه الظلمة شقًّا، ومن هذا يقال: بَزَغَ البَيْطارُ أَشاعِرَ الدابة وبضعها إِذا شق ذلك المكانَ منها بِمِبْضَعِهِ. ويقال للسِّنِّ: بازِغةٌ وبازِمَةٌ. وبَزغَ نابٌ البعير: طَلَعَ، وقيل: ابتدأَ في الطُّلوع. وابْتَزَغَ الربيعُ أَي جاء أَوَّلُه.والبَزْغُ والتَّبْزِيغُ: التَّشْرِيطُ، وقد بَزَّغَه، واسمُ الآلة المِبْزَغُ. وبَزَّغَ الحاجِمُ والبَيْطارُ أَي شَرَّط. وفي الحديث: إِن كان في شيء شِفاءٌ ففي بَزْغَةِ الحَجَّام؛ البَزْغُ: الشَّرّْطُ. وبَزَغَ دَمَهُ أَي أَساله؛ ومنه قول الطرماح يصف ثوراً طعن الكلابَ بِقَرْنيةِ وهُما سلاحه:
يَهُزُّ سِلاحاً لم يَرِثْها كَلالةً،
يَشُكُّ بها مِنْها أُصُولَ المَغابِنِ
يُساقِطُها تَتْرَى بِكُلِّ خَمِيلَةٍ،
كبَزْغ البِيَطْر الثَّقْفِ رَهصَ الكَوادن
وهذا البيت نسبه الجوهري للأَعشى وردَّ عليه ابن بري وقال: هو للطِّرمّاحِ. والرَّهْصُ: جمع رَهْصةٍ وهي مثل الوَقْرَة، وهي أَنْ يَدْوَى حافِرُ الدابةِ من حجر تَطَؤُه، والكَوادِنُ: البَراذِينُ. ويقال للحديدة التي يُشْرَطُ بها: مِبْزَغٌ ومِبْضَعٌ.
قال أَبو عدنان: الوَخْزُ التَّبْزيغُ، والتبزيغ والتَّغْزِيبُ واحد، غَزَّبَ وبَزَّغَ.يقال: بَزَّغَ البَيْطارُ الحافر إِذا عَمَدَ إِلى أَشاعِرِهِ بِمبْضع فَوَخَزَه به وَخْزاً خَفِيًّا لا يبلُغ العَصَب فيكون دَواءً له، وأَما فَصْد عروق الدابّةِ وإِخْراجُ الدمِ منه فيقال له التوديج، يقال: ودِّجْ فَرَسَكَ. وقال الفراء: يقال للبَرْكِ مِبْزَغَةٌ ومِيزَغةٌ.وبَزِيغٌ: اسم فرس معروف.

### [القاموس المحيط](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%BA/sozluk/kamus.md) — الفيروزآبادي · القرن ١٥

* ب ز غ * * بَزَغَتِ * الشمس طلعت وبابه دخل و * المِبْزَغُ * بالكسر المشرط و * بَزَغَ * الحاجم والبيطار أي شرطا وبابه قطع

### [تاج العروس](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%BA/sozluk/tac.md) — الزبيدي · القرن ١٨

بزغت الشمس، بزغا، وبزوغا: بدا منها طلوع، أو شرقت، وكذلك القمر، قال الله تعالى: فلما رأى القمر بازغا.
 أو البزوغ: ابتداء الطلوع، وهذا هو الأصل، نقله الزجاج.
 ومنه: بزغ ناب البعير أي: طلع ومنه أخذ بزوغ الشمس والقمر، وهو طلوعه منتشر الضوء، كما حققه الراغب، وفي الأساس: بزغ الناب: إذا شق اللحم فخرج، ومنه: بزغت الشمس والقمر ونجوم بوازغ، كأنها تشق بنورها الظلمة شقا.
 وبزغ الحاجم والبيطار الدابة بزغا: شرط وشق أشعرها بمبزغه.
 والمبزغ كمنبر: المشرط قال الأخطل:
  يساقطها تتـرى بـكـل خـمـيلة                      كبزغ البيطر الثقف رهص الكوادن ونسبه الجوهري للأعشى، وليس له، وقيل: هو للطرماح، كما في التكملة.
 وقال ابن دريد: بزيغ، كأمير: فرس معروف.
 وبزيغ بن خالد: صالح قتل في فتنة الأشعث، كذا في النسخ والصواب ابن الأشعث كما هو نص الحافظ في التبصير، وقال روى عنه مغيرة.
 وبيزغ كحيدر: ة، بالعراق من أعمال دير عاقول، بينه وبين جبل.
 وابتزغ الربيع: جاء أوله.
 ومما يستدرك عليه: بزغ البيطار الدابة تبزيغا: كبزغ، نقله الزمخشري.
 وقال أبو عدنان: التبزيغ والتغريب واحد، وهو الوخز الخفي الذي لا يبلغ العصب.
 وبزغ دمه: أساله.
 وقال الفراء: يقال للبرك: مبزغة وميزغة.
 وبازوغاء: قرية ببغداد.

### [معجم لين](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%BA/sozluk/lexicon.md) — إدوارد لين · القرن ١٩

بُزُوغٌ
1 بُزُوغٌ بزوغ [inf. n. of بَزَغَ] signifies The beginning to rise, or come forth: this is the primary meaning: mentioned by Zj. (TA.) ― -b2- Hence, (TA,) بَزَغَ, said of a tush, or tusk, or canine tooth, (A,) or of the tush of a camel, (S, Msb, K,) [aor. بَزُغَ ,] inf. n. بُزُوغٌ, (Msb,) It came forth; (S, Msb, K;) it clave the flesh, and came forth. (A.) ― -b3- And hence, (A, TA,) بَزَغَتِ الشَّمْسُ, (JK, S, A, Msb, K,) aor. بَزُغَ , (TK,) inf. n. as above (JK, S, K) and بَزْغٌ, (K,) The sun began to rise; (JK, TA;) as though it clave the darkness with its light: (A, TA:) or rose, (S, Msb, K,) with spreading light: (TA:) or بُزُوغٌ has the meaning first explained above; the beginning to rise, or come forth. (K.) And in like manner one says, بَزَغَ القَمَرُ [The moon began to rise: or rose]. (A, TA.) -A2- بَزَغَ, (S, Mgh, Msb, K,) aor. بَزُغَ , (Msb,) inf. n. بَزْغٌ, (JK, Msb,) He (a cupper, and a farrier,) scarified, (S, Msb, K,) and made the blood to flow: (Msb:) he (a farrier) scarified a beast (JK, Mgh, TA) in its أَشْعَر [or part next the hoof (in the TA, erroneously, شعر)], (JK,) with a مِبْزَع (JK, Mgh, TA) of iron; (JK;) as also ↓ بزّغ, inf. n. تَبْزِيغٌ: (JK, * TA:) Aboo- 'Adnلn says that تَبْزِيغٌ and تَعْرِيبٌ signify the same, namely, the making a slight incision, or stab, such as does not reach the sinews, or tendons. (TA.) ― -b2- And He made his blood to flow. (TA.)

2 بَزَّغَ see 1.

انبزغ الرَّبِيعُ
7 انبزغ الرَّبِيعُ انبزغ الربيع , (S, and so in a copy of the K,) or ↓ ابتزغ, (so in other copies of the K and in the TA,) The first, or beginning, of the [season, or rain, or herbage, called] ربيع came. (S, K.)

8 اـِبْتَزَغَ see 7.

قَمَرٌ بَازِغٌ
قَمَرٌ بَازِغٌ قمر بازغ , (TA,) and شَمْسٌ بَازِغَةٌ, (Msb,) and نُجُومٌ بَوَازِغُ, (JK, A,) [A moon, and a sun, and stars,] beginning to rise: (JK, TA:) or rising. (Msb, TA.)

مِبْزَغٌ
مِبْزَغٌ مبزغ A lancet (S, Mgh, K) of a cupper and of a farrier. (JK, Mgh, TA.)

### [قاموس سالمون](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%BA/sozluk/salmone.md) — هنري أنتوني سالمون · القرن ١٩

بَزَغَ
بَزَغَ U (
a.  n. ac بَزْغ 1 ,  بُزُوْغ 27 ), Came forth, peeped forth; rose, arose.

مِبْزَغ
مِبْزَغ 20 ,
a.  Lancet.

بُزُوْغ
بُزُوْغ 27 ,
a.  Sunrise.

### [كتاب الله](https://lisan.digital/ar/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%BA/sozluk/kitab_allah.md) — مستخلص من الاستعمال القرآني

بَزَغَ - يَبْزُغُ - بَازِغ - بَازِغَة
الإثنين, 07 شباط/فبراير 2011 20:19

بَزَغ َ – يَبْزُغ ُ + الكائن أو الشيء: يشق مخبأه وجرابه ويبدأ بالطلوع والظهور منه
بَازِغ : اسم فاعل صفة مشبهة من " بَزَغ َ – يَبْزُغ ُ ": الذي شق كم مخبأه وبدأ بالطلوع والظهور بعد الخفاء
بَازِغَة: مؤنث " بَازِغ "
واللفظ ينتمي إلى مجموعة ألفاظ " حركة الظهور بتحرك المتحرك نفسه خارجاً من خلف ساتر" ، وهي:
نَجَمَ – يَنْجُمُ، طَلَعَ – يَطْلُعُ، بَرَزَ – يَبْرُزُ، بَزَغ َ – يَبْزُغ ، طَلَّ – يَطُلُّ، نَبَأَ - يَنْبَأُ

بازغا - بازغة

﴿فلما رأى القمر بازغا قال هذا ربي فلما أفل قال لئن لم يهدني ربي لأكونن من القوم الضالين(77)﴾ الأنعام
﴿فلما رأى الشمس بازغة قال هذا ربي هذا أكبر فلما أفلت قال ياقوم إني بريء مما تشركون(78)﴾ الأنعام
جاء في التفسير : بازعاً – بازغة : طالعاً – بزغ : بدء بالطلوع

مختار الصحاح

● [بزغ] ب ز غ: بَزَغَتِ الشمس طلعت وبابه دخل و المِبْزَغُ بالكسر المشرط و بَزَغَ الحاجم والبيطار أي شرطا وبابه قطع

الراغب

بزغ

قال تعالى: }فلما رأى الشمس بازغة﴿[الأنعام/78]،﴾فلما رأى القمر بازغا{ [الأنعام/77]، أي: طالعا منتشر الضوء، وبزغ الناب، تشبيها به، وأصله من: بزغ البيطار الدابة: أسال دمها فبزغ هو، أي: سال.

ملخص اللسان
1.     بَزَغَتِ الشمسُ تَبْزُغُ بَزْغاً وبُزُوغاً: بدا منها طُلوعٌ أَو طَلَعَت وشَرَقَتْ، ابتدأَت في الطُّلوع.
2.     وبَزَغَ النَّجْمُ والقمَرُ: ابتدَأَ طُلُوعُهما،
3.     البَزْغِ، وهو الشَّقُّ كأَنها تُشَقُّ بنورِه الظلمة شقًّا،
4.     وبَزغَ نابٌ البعير: طَلَعَ،
5.     وابْتَزَغَ الربيعُ أَي جاء   أَوَّلُه.
6.     والبَزْغُ والتَّبْزِيغُ: التَّشْرِيطُ،
7.     وبَزَّغَ الحاجِمُ والبَيْطارُ أَي شَرَّط.
8.     وبَزَغَ   دَمَهُ أَي أَساله؛
9.     بَزَّغَ البَيْطارُ الحافر إِذا عَمَدَ إِلى   أَشاعِرِهِ بِمبْضع فَوَخَزَه به وَخْزاً خَفِيًّا لا يبلُغ العَصَب فيكون   دَواءً له،
10.                        وبَزِيغٌ: اسم فرس معروف.

لسان العرب

● - بزغ: بَزَغَتِ الشمسُ تَبْزُغُ بَزْغاً وبُزُوغاً: بدا منها طُلوعٌ أَو   طَلَعَت وشَرَقَتْ، وقال الزجاج: ابتدأَت في الطُّلوع. وفي التنزيل: فلما   رأَي القمر بازعاً. وفي الحديث: حين بَزَغَت الشمسُ أَي طَلَعَتْ، ونجومٌ   بَوازِغُ. وبَزَغَ النَّجْمُ والقمَرُ: ابتدَأَ طُلُوعُهما، مأْخوذ من   البَزْغِ، وهو الشَّقُّ كأَنها تُشَقُّ بنورِه الظلمة شقًّا، ومن هذا يقال:   بَزَغَ البَيْطارُ أَشاعِرَ الدابة وبضعها إِذا شق ذلك المكانَ منها   بِمِبْضَعِهِ. ويقال للسِّنِّ: بازِغةٌ وبازِمَةٌ. وبَزغَ نابٌ البعير:   طَلَعَ، وقيل: ابتدأَ في الطُّلوع. وابْتَزَغَ الربيعُ أَي جاء   أَوَّلُه.والبَزْغُ والتَّبْزِيغُ: التَّشْرِيطُ، وقد بَزَّغَه، واسمُ الآلة   المِبْزَغُ. وبَزَّغَ الحاجِمُ والبَيْطارُ أَي شَرَّط. وفي الحديث: إِن كان في   شيء شِفاءٌ ففي بَزْغَةِ الحَجَّام؛ البَزْغُ: الشَّرّْطُ. وبَزَغَ   دَمَهُ أَي أَساله؛ ومنه قول الطرماح يصف ثوراً طعن الكلابَ بِقَرْنيةِ وهُما   سلاحه:   يَهُزُّ سِلاحاً لم يَرِثْها كَلالةً،   يَشُكُّ بها مِنْها أُصُولَ المَغابِنِ   يُساقِطُها تَتْرَى بِكُلِّ خَمِيلَةٍ،   كبَزْغ البِيَطْر الثَّقْفِ رَهصَ الكَوادن   وهذا البيت نسبه الجوهري للأَعشى وردَّ عليه ابن بري وقال: هو   للطِّرمّاحِ. والرَّهْصُ: جمع رَهْصةٍ وهي مثل الوَقْرَة، وهي أَنْ يَدْوَى حافِرُ   الدابةِ من حجر تَطَؤُه، والكَوادِنُ: البَراذِينُ. ويقال للحديدة التي   يُشْرَطُ بها: مِبْزَغٌ ومِبْضَعٌ.   قال أَبو عدنان: الوَخْزُ التَّبْزيغُ، والتبزيغ والتَّغْزِيبُ واحد،   غَزَّبَ وبَزَّغَ.يقال: بَزَّغَ البَيْطارُ الحافر إِذا عَمَدَ إِلى   أَشاعِرِهِ بِمبْضع فَوَخَزَه به وَخْزاً خَفِيًّا لا يبلُغ العَصَب فيكون   دَواءً له، وأَما فَصْد عروق الدابّةِ وإِخْراجُ الدمِ منه فيقال له التوديج،   يقال: ودِّجْ فَرَسَكَ. وقال الفراء: يقال للبَرْكِ مِبْزَغَةٌ   ومِيزَغةٌ.وبَزِيغٌ: اسم فرس معروف.

مقاييس اللغة:

بزغ الباء والزاء والغين أصلٌ واحد، وهو طُلوع الشَّيءِ وظُهورُه. يقال بَزَغَتِ الشمسُ وبَزَغ نابُ البَعِيرِ إذا طلع. ويقولون للبَيْطار إذا أَوْدَجَ الدَّابّةَ: قد بَزغَه، وهو قياسُ الباب.

القاموس المحيط:

بزَغَتِ الشمسُ بَزْغاً وبُزُوغاً شَرَقَتْ، أو البُزوغُ ابْتِداءُ الطُّلوعِ، و نابُ البعيرِ طَلَعَ،
و الحاجِمُ والبَيْطارُ: شَرَطَ. وكمِنْبَرٍ: المِشْرَطُ. وكأميرٍ: فرَسٌ م، وابنُ خالِدٍ قُتِلَ في فِتْنَةِ الأشْعَثِ. وكحَيْدَرٍ: ة بالعِراقِ. وابْتَزَغَ الربيعُ: جاءَ أوّلُهُ.

تاج العروس:

بزغ
بَزَغَت الشَّمْسُ بَزْغاً وبُزُوغاً : بَدَا منْهَا طُلُوعٌ أو شَرَقَتْ وكذلكَ القَمَرُ قالَ اللهُ تعالى : فلمّا رأى القَمَرَ بازِغاً
أو البُزُوغُ : ابْتِداءُ الطُّلُوعِ وهذا هُوَ الأصْلُ نَقَلَه الزَّجّاجُ
ومنه : بَزَغَ نابُ البَعِيرِ أي : طَلَعَ ومنْهُ أُخِذَ بُزُوغُ الشَّمْسِ والقَمَرِ وهُوَ طُلُوعُه مُنْتَشِرَ الضَّوْءِ كما حَقَّقَهُ الرّاغِبُ وفي الأساسِ : بَزَغَ النّابُ : إذا شَقَّ اللَّحْمَ فخَرَجَ ومنْهُ : بَزَغَتِ الشَّمْسُ والقَمَرُ ونُجُومٌ بَوازِغُ كأنَّهَا تَشُقُّ بنُورِهَا الظُّلْمَةَ شَقّاً
وبَزَغَ الحاجِمُ والبَيْطَارُ الدَّابَّةَ بزْغاً : شَرَطَ وشَقَّ أشْعَرَها بمِبْزِغِهِ
والمِبْزَغُ كمِنْبَرٍ : المِشْرَطُ قالَ الأخْطَلُ :
يُساقِطُهَا تَتْرى بكُلِّ خَمِيلَةٍ ... كبَزْغِ البَيَطْرِ الثَّقْفِ رَهْصَ الكَوادِنِ ونَسَبُه الجَوْهَرِيُّ للأعْشَى ولَيْسَ لهُ وقيلَ : هُوَ للطِّرِمّاحِ كما في التَّكْمِلَة
وقالَ ابنُ دُرَيْدٍ : بَزِيغٌ كأمِيرٍ : فَرَسٌ مَعْرُوفٌ
وبزَيغُ بنُ خالِدٍ : صالِحٌ قُتِلَ في فِتْنَةِ الأشْعَثِ كذا في النُّسَخِ والصوابُ ابنُ الأشْعَثِ كما هو نَصُّ الحافِظِ في التَّبْصِير وقالَ رَوَى عنهُ مُغِيرَةُ
وبَيْزَغُ كحَيْدَرٍ : ة بالعِرَاقِ من أعْمَالِ دَيْرِ عاقُول بَيْنَه وبَيْنَ جَبُّل
وابْتَزَغَ الرَّبِيعُ : جاءَ أوَّلُه
وممّا يستدْرَكُ عليهِ : بَزَّغَ البَيْطَارُ الدّابَّةُ تَبْزِيغاً : كبَزَغَ نَقَلَه الزَّمَخْشَرِيُّ
وقالَ أبو عدنانَ : التَّبْزِيغُ والتَّغْرِيبُ واحِدٌ وهُوَ الوَخْزُ الخَفِيُّ الّذِي لا يَبْلُغُ العَصَبَ
وبَزَغَ دمَه : أسالَهُ
وقال الفَرّاءُ : يُقَالُ للبَرْكِ : مِبزَغَةُ ومِيزَغَةٌ
وبازُوغاءُ : قَرْيَةٌ ببَغْدَادَ
