# أحح — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A3%D8%AD%D8%AD/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%A3%D8%AD%D8%AD/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [أحح](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A3%D8%AD%D8%AD.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: أحح

أح  الرجل يؤح أحا: إذا  سعل  قال رؤبة بن العجاج يصف رجلا بخيلا إذا سئل تنحنح وسعل.

  يكاد من تنحنح وأح
  يحكي سعال النزق الأبح  والأحاح، بالضم: العطش، والغيظ  . وقيل: اشتداد الحزن أو العطش. وسمعت له أحاحا، إذا سمعته يتوجع من غيظ أو حزن. قال:
  يطوي الحيازيم على أحاح الأحاح:  حزازة الغم  ، كذا بخط الجوهري بزاءين، وفي نسخة: براءين  كالأحيحة والأحيح  والأحة. يقال:  أحأح زيد  من باب أفعل: إذا  أكثر من قوله: يا أحاح  بالضم. أح الرجل و  أحى  ، إذا توجع أو  تنحنح  . وقيل: أح، إذا ردد التنحنح في حلقه،  وقيل  كأنه توجع مع تنحنح  وأصله  ، أي أحى،  أحح، كتظنى أصله تظنن  ، قلبت حاؤه ياء. قال الفراء: في صدره أحاح وأحيحة من الضغن، وكذلك من الغيظ والحقد. وبه سمي  أحيحة مصغرا  رجل من الأوس، وهو  ابن الجلاح  ، بالضم، الأنصاري. وفي الموعب: أح القوم يئحون أحا، إذا سمعت لهم حفيفا عند مشيهم؛ وهذا شاذ. واستدرك شيخنا أبا أحيحة سعيد بن العاص بن أمية، والد خالد الصحابي وأخيه أبان بن سعيد. قلت وهو الملقب بذي التاج. وقد ذكره المصنف في الجيم.

### Türkçe

**أح** adam **يؤح** **أحا**: öksürdüğü zaman. **رؤبة بن العجاج** cimri bir adamı, kendisinden istenildiğinde boğazını temizleyip öksüren (bir adamı) vasfederek dedi:

يكاد من تنحنح وأح
يحكي سعال النزق الأبح

**الأحاح**; zamme ile: susuzluk ve öfke. Ve denildi: hüznün veya susuzluğun şiddetlenmesi. Ve ona **أحاحا** (vardır) işittim; onu öfke veya hüzünden sızlanır işittiğin zaman. Dedi:

يطوي الحيازيم على أحاح

**الأحاح**: kederin sızısı; böylece **الجوهري**’nin hattıyla iki **ز** ile; bir nüshada: iki **ر** ile. **كالأحيحة** ve **الأحيح** ve **الأحة** gibi. Denilir: **أحأح** Zeyd, **من باب أفعل**’den: **يا أحاح** (zammetle) sözünü çokça söylediği zaman. **أح** adam ve **أحى**: sızlandığı veya boğazını temizlediği zaman. Ve denildi: **أح**; boğaz temizlemeyi boğazında tekrarladığı zaman. Ve denildi: sanki boğaz temizleme ile birlikte bir sızlanmadır. Ve aslı, yani **أحى**; **أحح** (dır); **كتظنى** (gibi), aslı **تظنن** (dir); **ح**’sı **ي**’ye çevrilmiştir. **الفراء** dedi: göğsünde kinden **أحاح** ve **أحيحة** vardır; öfke ve kin(d)en de böyledir. Ve bununla, **الأوس**’tan bir adam olan, **ابن الجلاح** (zammetle) **الأنصاري** olan **أحيحة** (küçültme olarak) adlandırıldı. **الموعب**’de: **أح** kavim **يئحون** **أحا**: yürüyüşlerinde onlardan bir hışırtı işittiğin zaman; ve bu şâzdır. Şeyhimiz, sahâbî **خالد**’in babası ve kardeşi **أبان بن سعيد** olan **أبا أحيحة** **سعيد بن العاص بن أمية**’yi ilâve etti. Dedim: o, **ذي التاج** lakaplıdır. Ve musannif onu **الجيم**’de zikretmiştir.
