# أحن — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A3%D8%AD%D9%86/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%A3%D8%AD%D9%86/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [أحن](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A3%D8%AD%D9%86.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: أحن

الإحْنةُ: الحقْدُ في الصدر، وأَحِنَ عليه أَحَناً وإحْنةً وأَحَنَ، الفتحُ عن كراع، وقد آحَنَهُ. التهذيب: وقد أَحَنْتُ إليه آحَنُ أَحْناً وآحَنْتُه مُؤَاحنةً من الإحْنةِ، وربما قالوا حِنة؛ قال الأَزهري: حِنَة ليس من كلام العرب، وأَنكر الأَصمعي والفراء حِنَةً. ابن الفرج: أَحِنَ عليه ووَحِنَ من الإحْنة. ويقال: في صدره عليَّ إِحْنةٌ أَي حِقْدٌ، ولا تقل حِنَة، والجمع إِحَنٌ وإحْناتٌ. وفي الحديث: وفي صدره عليَّ إحْنةٌ. وفي حديث مازِنٍ: وفي قلُوبِكم البغضاء والإحَنُ. وأَما حديث معاوية: لقد منَعتْني القدرةُ من ذوي الحِناتِ، فهي جمع حِنَةٍ وهي لغة قليلة في الإحْنة، وقد جاءت في بعض طُرُق حديث حارثة بن مُضَرِّب في الحُدود: ما بيني وبين العرب حِنَةٌ. وفي الحديث: لا يجوز شهادةُ ذي الظِّنَّةِ والحِنَةِ؛ هو من العداوة؛ وفيه: إلاَّ رجل بينه وبين أَخيه حِنَةٌ، وقد أَحِنْتُ عليه، بالكسر؛ قال الأُقَيْبل القَينيّ:
متى ما يَسُؤُ ظَنُّ امرِيءٍ بِصَدِيقِه،
يُصَدِّقْ بلاغاتٍ يَجِئْهُ يَقِينُها
إذا كان في صَدْرِ ابنِ عمِّكَ إِحْنةٌ،
فلا تسْتَثِرْها سوفَ يَبْدُو دَفِينُها
يقول: لا تطلبُ من عدوِّك كشْفَ ما في قلبه لك فإنه سيظهر لك ما يخفيه قلبُه على مرِّ الزمان؛ وقيل: قَبْل قوله إذا كان في صدر ابن عمك إحنة: إذا صَفْحةُ المعروفِ وَلَّتْكَ جانِباً،
فخُذْ صَفْوَها لا يَخْتَلِطْ بك طِينُهاً
والمُؤاحَنةُ: المُعاداة؛ قال ابن بري: ويقال آحَنْتُه مُؤاحَنةً.

### Türkçe

**الإحْنةُ**: göğüste (sinede) kin; ve “ona kin tuttu” **أَحِنَ عليه** (fiili) **أَحَناً** ve **إحْنةً** (masdarlarıyla).

Ve **أَحَنَ**; Kıra‘dan (naklen) fetha iledir; ve onu **آحَنَهُ** (yaptı).

Tehzîb: “Ona karşı kin tuttum” **أَحَنْتُ إليه**; **آحَنُ أَحْناً** (şeklinde) ve onu **آحَنْتُه مُؤَاحنةً** (yaptım), **الإحْنةِ**’den (dolayı); ve bazen **حِنة** dediler; Ezherî dedi ki: **حِنَة** Arapların sözünden değildir; ve Asma‘î ile Ferrâ **حِنَةً**’yi inkâr etti.

İbnü’l-Ferec: “Ona kin tuttu” **أَحِنَ عليه** ve **وَحِنَ** (dedi), **الإحْنة**’den.

Ve denilir: “Göğsünde bana karşı **إِحْنةٌ** vardır”, yani kin; ve **حِنَة** deme; çoğulu **إِحَنٌ** ve **إحْناتٌ**’tır.

Ve hadiste: “Göğsünde bana karşı **إحْنةٌ** vardır.”

Ve Mâzin hadîsinde: “Kalplerinizde buğz ve **الإحَنُ** vardır.”

Muâviye hadîsine gelince: “Kudret, beni **ذوي الحِناتِ**’ten alıkoydu”; o, **حِنَةٍ**’nin çoğuludur; ve o, **الإحْنة** hakkında az (kullanılan) bir dildir; ve Hudûd bahsinde Hârise b. Mudarrib hadîsinin bazı tariklerinde gelmiştir: “Benimle Araplar arasında **حِنَةٌ** yoktur.”

Ve hadiste: “**ذِي الظِّنَّةِ** ve **الحِنَةِ** sahibinin şehadeti caiz olmaz”; o, düşmanlıktandır; ve onda: “Ancak bir adam ki onunla kardeşi arasında **حِنَةٌ** vardır”; ve ona kin tuttum **أَحِنْتُ عليه** (kesre ile); Kaynî el-Ukeybil dedi ki:

متى ما يَسُؤُ ظَنُّ امرِيءٍ بِصَدِيقِه،
يُصَدِّقْ بلاغاتٍ يَجِئْهُ يَقِينُها
إذا كان في صَدْرِ ابنِ عمِّكَ إِحْنةٌ،
فلا تسْتَثِرْها سوفَ يَبْدُو دَفِينُها

Der ki: Düşmanından, kalbinde sana karşı olanın açığa çıkarılmasını isteme; çünkü kalbinin gizlediğini sana zamanın geçişiyle gösterecektir.

Ve denildi: “Eğer amcaoğlunun göğsünde **إحنة** varsa” sözünden önce:

إذا صَفْحةُ المعروفِ وَلَّتْكَ جانِباً،
فخُذْ صَفْوَها لا يَخْتَلِطْ بك طِينُهاً

Ve **المُؤاحَنةُ**: düşmanlık; İbn Berrî dedi ki: Ve “onu düşmanlık ettim” **آحَنْتُه مُؤاحَنةً** denilir.
