# أسف — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A3%D8%B3%D9%81/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%A3%D8%B3%D9%81/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [أسف](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A3%D8%B3%D9%81.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: أسف

باب السين والفاء و و أ ي ء معهما
س ف و، س و ف، ف س و، و س ف، س ف ي، س ي ف، أ س ف، ف س أ، ف أ س مستعملات
سفو:
سَفْوانُ: اسم موضعٍ لبني تميم عند جَبَلٍ يُقال له: سَنام ببادية البصرة.
وبغلةٌ سَفْواءُ: دَريرة في اقتدار خَلقها، وتلزُّز مفاصلها، والذَّكَرُ: أَسْفَى، ولا تُوصَفُ به الخيل، لأنَّ ذلك لا يكونُ إلا مع ألواحٍ وطولِ قوائم، وتُوصَفُ به الحُمُر، قال:
ليس بأَقَنَى ولا أَسْفَى ولا سَغِـلٍ		يُسقَى دواءَ قفيِّ السَّكْنِ مربوبِ
والسّفا في الفَرَس: خفّة النّاصية، يُقال: فَرَسٌ أَسفَى سَفْواء، ولا يُقال ذلك في خفّة النّاصية إلا الفَرَس والسّفا: شَوْكُ البُهىَ أَسْفَتِ البُهْىَ، أي شوّكت.
سوف:
التّسويفُ: التّأخيرُ من قولك: سوف أَفْعَلُ كذا. والسّوف: الشّمّ.
والسّاف: من سافات البناء، ألفه واوٌ في الأصل. والمسافة: بُعدُ المفازة والطّريق وجمعه: مساوف. وبلادٌ مَساويفُ: مجدبة.
والسَّوافُ في الإبلِ: فَناءٌ يقع في مال العرب. يقال: قد أساف فلانٌ، أي: ذهب مالُه، وساءت حاله.
والأَسْواف: موسعٌ بالبادية.
فسو:
الفَسوُ: معروف، الواحدة فَسْوة، والجميع الفُساء، والفعْل: فسا يفسو فسواً. والفَسو: اسم لزم حيّاً من العرب معروفين يقال لهم: الفُساة، وهم: عبد القيس، وقيل لهم: بنو فَسوة.
وسف:
الوَسفُ: تشقُّقٌ يبدو في فَخِذِ البَعير وعَجُزه أولّ ما يبدو عندَ السِّمَنِ والاكتناز، ثمّ يعمّ جسدهن فيتوسّف جِلْدُه، أي: يَتَقشّرُ، وربّما توسَّفَ الجِلْدُ من داءٍ أو قُوباء، ووَسفَ وسفاً، إذا أصابه ذلك.
سفي:
الرِّيحُ تَسْفي التُّرابَ والوَرَقَ واليبيسَ سَفياً.
والسّافِياءُ: ريحٌ تحمل تُراباً كثيراً عن وَجْهِ الأرض تَهْجُمُهُ على النّاس.
والسَّفَي: ما سَفَتْ به الرِّيح من كلِّ ما ذكرت. وشَعاع السُّنبل وكلّ ما على أطرافه شوك فهو سَفَى. الواحدة بالهاء. والسَّفَى: التّراب، والجميع: أَسْفيه.
والسَّفاءُ بالمدّ هو السَّفه والجهل والطَّيش، قال:
كم أزلتْ رماحُنا من قتيلٍ		ساق قوما بغرّة وسَفـاءِ
والسَّفَي: السَّحابة القليلة العَرْض، العظيمة القَطْر.
سيف:
السَّيف: معروف، وجَمْعُه: سُيُوف وأَسيْافٌ.
وجاريةٌ سَيفانةٌ، أي: شطبةٌ كأنّها نَصْلُ سَيْف، ولا يُوصَفُ به الرَّجل. واستاف القومُ وتسايفوا، أي تضاربوا بالسّيوف.
وبُرْدٌ مُسَيَّف: فيه كصُوَر السُّيُوف. وقومٌ سيّافة: حُصونُهم سُيُوفهم.
والسائفة: اسم رملة. والسِّيف: ساحِلُ البَحْر. والسِّيفُ: ما كان ملتزماً بأصول السَّعف من خلال اللّيف، وهو أَرْدؤه وأَخْشَنُه، قال:
والسِّيف واللِّيف على هُدّابها
والسّائفة: مُستَرقّ الرَّمْل، والجميع: السّوائف.
والسِّيفُ: مَوْضِع، قال لبيد: ولقد يَعْلَم صَحْبي كلُّهم بِعَدانِ السِّيف صبري ونقلْ
أسف:
الأَسَفُ: الحُزْن في حال. والغضب في حال، فإذا جاءك أمرٌ مِمَّنْ هو دونك فأنت أَسِفٌ، أي: غضبان، وإذا جاءك ممّن فوقك، أو من مثلك فأنت أَسِفٌ، أي: حزين. فقوله جلّ وعزّ:
"فلّما آسَفُونا انتقمنا منهم"، أي: أغضبونا. و قولهم: آسفني المَلِك، أي: أحزنني وأَسِفَ فلان يَأْسَفُ فهو أَسِفٌ متأسِّف.
والأَسِيفُ: السَّريعُ البكاء والحُزْن والأسيف: العَبْد، لأنّه مقهور مَحزون، قال:
كثر النّاسُ فمـا بَـيْنَـهُـمُ		من أسيفٍ يبتغي الخير وحُر
والأسيفة والأُسافة: الأرض القليلة النّبات.
وإِسافٌ: اسم صَنَمٍ كان لقُرَيش. ويقال: إنّ إسافاً ونائلة كانا رجلاً وامرأة دخلا البيت فوجدا خَلْوةً، فوثب إسافٌ على نائلة فمسخهما اللهُ حَجَرين.
فسأ:
تفسّأت الملاءة، أي: تفتَّتَتْ وتشقّقت من غير مزق. قلّما يُتَكَلَّمُ به.
فأس:
الفأس: الذّي يُفلَقُ به الحَطَب، يُقال: فَأَسَهُ يَفْأَسُهُ، أي: يَفْلِقُهُ.
وفأسُ القفا هو مُؤَخَّرُ القَمَحدُوة. وفأسُ اللِّجام: الذي في وَسَط الشَّكيمة بني المِسْحَلَيْنِ.

### Türkçe

باب **السين** و**الفاء** و**و** و**أ** و**ي** ء معهما
**س ف و**، **س و ف**، **ف س و**، **و س ف**، **س ف ي**، **س ي ف**، **أ س ف**، **ف س أ**، **ف أ س** مستعملات

**سفو**:
**سَفْوانُ**: Benî Temîm’e ait bir yer adıdır; Basra badiyesinde **سَنام** denilen bir dağın yanındadır.
Ve **سَفْواءُ** bir katır: yaratılışının kudretinde (sağlamlığında) **دَريرة** (sert/katı), eklemlerinin sıkılığı ve sertliği; erkeği: **أَسْفَى**. Atlar bununla vasfedilmez; çünkü bu ancak levhalarla (geniş kemiklerle) ve bacakların uzunluğu ile olur. Eşekler bununla vasfedilir. Dedi ki:
ليس بأَقَنَى ولا أَسْفَى ولا سَغِـلٍ		يُسقَى دواءَ قفيِّ السَّكْنِ مربوبِ
Ve atta **السّفا**: perçemin hafifliğidir; “**أَسفَى** **سَفْواء** bir at” denir. Perçemin hafifliğinde bundan başka yalnız at için söylenir. Ve **السّفا**: **البُهىَ**’nın dikeni; “**أَسْفَتِ البُهْىَ**”, yani dikenledi.

**سوف**:
**التّسويفُ**: “Şunu yapacağım” sözünden, yani “**سوف أَفْعَلُ كذا**” deyişinden olan ertelemedir. Ve **السّوف**: koklamadır.
Ve **السّاف**: bina **سافات**’ındandır; onun elif’i aslında vavdır. Ve **المسافة**: çölün ve yolun uzaklığıdır; çoğulu: **مساوف**. Ve **مَساويفُ** beldeler: kıtlık (kurak) olan.
Ve develerde **السَّوافُ**: Arapların malında vuku bulan bir yok oluş/telef oluşudur. “Falan **أساف** etti” denir; yani malı gitti ve hâli kötüleşti.
Ve **الأَسْواف**: badiyede geniş (ferah) bir yerdir.

**فسو**:
**الفَسوُ**: bilinen şeydir; teki **فَسْوة**; hepsi **الفُساء**; fiil: **فسا يفسو فسواً**. Ve **الفَسو**: Araplardan bilinen bir kabileye lâzım olmuş bir addır; onlara **الفُساة** denir; onlar: Abdülkays’tır. Ve onlara **بنو فَسوة** denildiği de söylenmiştir.

**وسف**:
**الوَسفُ**: devenin uyluğunda ve sağrısında, semizlik ve dolgunlukta ilk beliren bir çatlamadır; sonra bedenlerine yayılır da derisi **يتوسّف** olur; yani soyulur. Bazen hastalıktan veya uyuzdan dolayı deri **توسَّفَ** olur. Ve “**وَسفَ** **وسفاً**” (vesef oldu), yani ona bu isabet ettiğinde.

**سفي**:
Rüzgâr toprağı, yaprağı ve kuruyu **سَفياً** olarak savurur.
Ve **السّافِياءُ**: yerin yüzünden çokça toprak taşıyan, onu insanların üzerine hücum ettiren bir rüzgârdır.
Ve **السَّفَي**: rüzgârın zikredilenlerin hepsinden savurup götürdüğü şeydir. Ve başağın ışını (kılçığı) ve uçlarında diken bulunan her şey **سَفَى**’dır; teki, **الهاء** ile (yani **سَفاة**). Ve **السَّفَى**: topraktır; hepsi: **أَسْفيه**.
Ve med ile **السَّفاءُ**, **السَّفه** ve cehalet ve taşkınlıktır. Dedi ki:
كم أزلتْ رماحُنا من قتيلٍ		ساق قوما بغرّة وسَفـاءِ
Ve **السَّفَي**: eni az, damlası büyük buluttur.

**سيف**:
**السَّيف**: bilinen şeydir; çoğulu: **سُيُوف** ve **أَسيْافٌ**.
Ve **سَيفانةٌ** bir câriye: yani ince-uzun; sanki bir kılıcın ağzı (**نَصْلُ سَيْف**) gibidir; erkek bununla vasfedilmez. Ve kavim **استاف** etti ve **تسايفوا**; yani kılıçlarla birbirlerine vuruştular.
Ve **مُسَيَّف** bir bürde: içinde kılıç suretleri gibi şeyler vardır. Ve **سيّافة** bir kavim: onların kaleleri kılıçlarıdır.
Ve **السائفة**: bir kumluğun adıdır. Ve **السِّيف**: denizin sahilidir. Ve **السِّيفُ**: lifin arasından hurma yaprağı saplarının köklerine bitişik olan şeydir; o, onun daha kötü ve daha kaba olanıdır. Dedi ki:
والسِّيف واللِّيف على هُدّابها
Ve **السّائفة**: kumun sürüklenip giden (ince) kısmıdır; hepsi: **السّوائف**.
Ve **السِّيفُ**: bir yerdir. Lebîd dedi ki:
ولقد يَعْلَم صَحْبي كلُّهم بِعَدانِ السِّيف صبري ونقلْ

**أسف**:
**الأَسَفُ**: bir hâlde hüzündür; bir hâlde de öfkedir. Senden aşağı olandan bir iş gelirse sen **أَسِفٌ**sün; yani öfkeli. Senden yukarı olandan veya senin denginden gelirse sen **أَسِفٌ**sün; yani hüzünlü. Yüce ve azîz olanın sözü:
"فلّما **آسَفُونا** انتقمنا منهم"
yani: bizi öfkelendirdiler. Ve onların sözü: “**آسفني** **المَلِك**”, yani beni hüzünlendirdi. Ve falan **أَسِفَ** eder, **يَأْسَفُ**; o hâlde o **أَسِفٌ**dür, **متأسِّف**.
Ve **الأَسِيفُ**: çabuk ağlayan ve hüzünlü olandır. Ve **الأسيف**: köledir; çünkü o, kahredilmiş, hüzünlüdür. Dedi ki:
كثر النّاسُ فمـا بَـيْنَـهُـمُ		من أسيفٍ يبتغي الخير وحُر
Ve **الأسيفة** ve **الأُسافة**: bitkisi az olan topraktır.
Ve **إِسافٌ**: Kureyş’in bir putunun adıdır. Ve denir ki: **إسافاً** ve **نائلة** bir erkek ve bir kadındı; eve girdiler, bir halvet buldular; derken **إسافٌ** **نائلة**’nin üzerine atıldı; Allah da onları iki taşa çevirdi.

**فسأ**:
**تفسّأت** **الملاءة**; yani yırtılma olmaksızın ufalanıp parçalandı ve çatladı. Pek az konuşulur.

**فأس**:
**الفأس**: odunun yarıldığı şeydir. “**فَأَسَهُ** **يَفْأَسُهُ**” denir; yani onu yarar.
Ve **فأسُ القفا**: **القَمَحدُوة**’nin arka tarafıdır. Ve **فأسُ اللِّجام**: **الشَّكيمة**’nin ortasında, iki **المِسْحَلَيْنِ**’i bina eden (birleştiren) şeydir.
