# أفف — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A3%D9%81%D9%81/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%A3%D9%81%D9%81/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [أفف](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A3%D9%81%D9%81.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: أفف

الأُفُّ: الوَسَخُ الذي حَوْلَ الظُّفُرِ، والتُّفُّ الذي فيه، وقيل: الأُفُّ وسَخ الأُذن والتُّفُّ وسَخ الأَظفار. يقال ذلك عند اسْتِقْذارِ الشيء ثم استعمل ذلك عند كل شيء يُضْجَرُ منه ويُتَأَذَّى به. والأَفَفُ: الضَّجَرُ، وقيل: الأُفُّ والأَفَف القِلة، والتُّفُّ منسوق على أُفّ، ومعناه كمعناه، وسنذكره في فصل التاء.
وأُفّ: كلمة تَضَجُّرٍ وفيها عشرة أَوجه: أُفَّ له وأُفِّ وأُفُّ وأُفّاً وأُفٍّ وأُفٌّ، وفي التنزيل العزيز: ولا تَقُلْ لهما أُفٍّ ولا تَنْهَرْهُما، وأُفِّي مُـمالٌ وأُفَّى وأُفَّةٌ وأُفْ خفيفةً من أُفّ المشددة، وقد جَمَعَ جمالُ الدِّين بن مالك هذه العشر لغات في بيت واحد، وهو قوله:فأُفَّ ثَلِّثْ ونَوِّنْ، إن أَرَدْتَ، وقُل:
أُفَّى وأُفِّي وأُفْ وأُفَّةً تُصِبِ
ابن جني: أَما أُفّ ونحوه من أَسماء الفِعْلِ كَهَيْهاتَ في الجَرّ فَمَحْمُولٌ على أَفعال الأَمر، وكان الموضع في ذلك إنما هو لِصَهْ ومَهْ ورُوَيْد ونحو ذلك، ثم حمل عليه باب أُف ونحوها من حيث كان اسماً سمي به الفعل، وكان كل واحد من لفظ الأَمر والخبر قد يَقَعُ مَوْقِع صاحبِه صار كل واحد منهما هو صاحبه، فكأَنْ لا خِلافَ هنالك في لفظ ولا معنًى. وأَفَّفَه وأَفَّفَ به: قال له أُف. وتأَفَّفَ الرجلُ: قال أُفَّةً وليس بفعل موضوع على أَفَّ عند سيبويه، ولكنه من باب سَبَّحَ وهَلَّلَ إذا قال سبحان اللّه ولا إله إلا اللّه
(* هنا بياض بالأصل.) . . . إذا مَثَّلَ نَصْبَ
أُفَّة وتُفّة لم يُمَثِّلْه بفعل من لفظه كما يفعل ذلك بسَقْياً ورَعْياً ونحوهما، ولكنه مثَّله بقوله
(* هنا بياض بالأصل.) ... إذ لم نجد له
فعلاً من لفظه. الجوهري: يقال أُفّاً له وأُفَّةً له أَي قَذَراً له، والتنوين للتنكير، وأُفَّةً وتُفَّةً، وقد أَفَّفَ تأْفِيفاً إذا قال أُف. ويقال: أُفّاً وتُفّاً وهو إتباعٌ له. وحكى ابن بري عن ابن القطاعِ زيادةً على ذلك: أَفَّةً وإفَّةً. التهذيب: قال الفراء ولا تقل في أُفَّة إلا الرفع والنصب، وقال في قوله ولا تقل لهما أُفّ: قرئ أُفِّ، بالكسر بغير تنوين وأُفٍّ بالتنوين، فمن خفض ونوَّن ذهب إلى أَنها صوت لا يعرف معناه إلا بالنطق به فخَفَضُوه كما تُخْفَضُ الأَصواتُ ونَوَّنُوه كما قالت العرب سمعت طاقٍ طاقِ لصوت الضرب، ويقولون سمعت تِغٍ تِغٍ لصوت الضحك، والذين لم يُنَوِّنُوا وخَفَضُوا قالوا أُفِّ على ثلاثة أَحرف، وأَكثر الأَصوات على حرفين مثل صَهٍ وتِغٍ ومَهٍ، فذلك الذي يخفض وينون لأَنه متحرك الأَوّل، قال: ولسنا مضطرين إلى حركة الثاني من الأَدوات وأَشباهها فخفض بالنون، وشبهت أُف بقولهم مُدّ ورُدّ إذا كانت على ثلاثة أَحرف، قال: والعرب تقول جعل فلان يَتَأَفَّفُ من ريح وجدها، معناه يقول أُف أُف. وحكي عن العرب: لا تقولَنَّ له أُفًّا ولا تُفًّا. وقال ابن الأَنباري: من قال أُفّاً لك نصبه على مذهب الدعاء كما يقال وَيْلاً للكافرين، ومن قال أُفٌّ لك رفعه باللام كما يقال وَيْلٌ للكافرين، ومن قال أُفٍّ لك خفضه على التشبيه بالأَصوات كما يقال صَهٍ ومَهٍ، ومن قال أُفِّي لك أَضافه إلى نفسه، ومن قال أُفْ لك شبهه بالأَدوات بمَنْ وكَمْ وبل وهل. وقال أَبو طالب: أُيفٌّ لك وتُفٌّ وأُفَّةٌ وتُفّةٌ، وقيل أُفٌّ معناه قلة، وتُفٌّ إتباعٌ مأْخوذ من الأَفَفِ وهو الشيء القليل. وقال القتيبي في قوله عز وجل: ولا تقل لهما أُفّ أَي لا تَسْتَثْقِلْ شيئاً من أَمرهما وتَضِقْ صدراً به ولا تُغْلِظْ لهما، قال: والناس يقولون لما يكرهون ويستثقلون أُف له، وأَصل هذا نَفْخُكَ للشيء يسقط عليكَ من تُراب أَو رَماد وللمكان تريد إماطةَ أَذًى عنه، فقِيلَتْ لكل مُسْتَثْقَلٍ. وقال الزجاج: معنى أُف النَّتْنُ، ومعنى الآية لا تقل لهما ما فيه أَدنى تَبَرُّمٍ إذا كَبِرَا أَو أَسَنّا، بل تَوَلَّ خَدْمَتَهما. وفي الحديث: فأَلقى طرَفَ ثَوْبه على أَنْفِه وقال أُف أُف؛ قال ابن الأَثير: معناه الاسْتِقْذارُ لما شَمَّ، وقيسل: معناه الاحْتِقارُ والاسْتِقْلالُ، وهو صوتٌ إذا صوّتَ به الإنسانُ عُلِم أَنه متضجر مُتَكَرِّه، وقيل: أَصل الأَفف من وسَخِ الأُذن والإصْبع إذا فُتِلَ. وأَفَّفْتُ بفلان تَأْفِيفاً إِذا قلت له أُفّ لك، وتأَفَّفَ به كأَفَّفَه. وفي حديث عائشة، رضي اللّه عنها: أَنها لما قتل أَخوها محمد بن أَبي بكر، رضي اللّه عنهم، أَرْسلت عبدَ الرحمن أَخاها فجاء بابْنِه القاسِم وبنته من مصر، فلما جاء بهما أَخَذَتْهُما عائشةُ فَرَبَّتْهما إلى أَن اسْتَقَلاَّ ثم دعت عبد الرحمن فقالت: يا عبد الرحمن لا تَجِد في نفسك من أَخْذِ بني أَخِيك دُونكَ لأَنهم كانوا صِبياناً فخشيت أَن تتأَفَّفَ بهم نِساؤك، فكنت أَلْطَف بهم وأَصْبَرَ عليهم، فخذهم إليك وكن لهم كما قال حُجَيَّةُ بن الـمُضَرِّب لبني أَخيه سَعْدانَ؛ وأَنشدته الأَبيات التي أَوَّلها:
لجَجْنا ولَجَّتْ هذه في التَّغَضُّبِ
ورجل أَفَّافٌ: كثير التَّأَفُّفِ، وقد أَفَّ يَئِفُّ ويَؤُفُّ أَفّاً. قال ابن دُريد: هو أَن يقول أُفّ من كَرْبٍ أَو ضَجَر. ويقال: كان فلان أُفُوفةً، وهو الذي لا يزال يقولُ لبعض أَمره أُفّ لك، فذلك الأُفُوفةُ. وقولهم: كان ذلك على إفِّ ذلك وإفَّانه، بكسرهما، أَي حِينه وأَوانه. وجاء على تَئِفَّةِ ذلك، مثل تَعِفَّةِ ذلك، وهو تَفْعِلَةٌ. وحكى ابن بري قال: في أَبنيةِ الكتاب تَئِفَّةٌ فَعِلَّةٌ، قال: والظاهر مع الجوهري بدليل قولهم على إفِّ ذلك وإفّانِه، قال أَبو علي: الصحيح عندي أَنها تَفْعِلةٌ والصحيح فيه عن سيبويه ذلك على ما حكاه أَبو بكر أَنه في بعض نسخ الكتاب في باب زيادة التاء؛ قال أَبو عليّ: والدليل على زيادتها ما رويناه عن أَحمد عن ابن الأَعرابي قال: يقال أَتاني في إفّانِ ذلك وأُفّان ذلك وأَفَفِ ذلك وتَئِفَّةِ ذلك، وأَتانا على إفِّ ذلك وإفَّتِهِ وأَفَفِه وإفَّانِه وتَئِفَّتِه وعِدَّانهِ أي على إبَّانِه ووَقْته، يجعل تَئِفَّةً فَعِلَّةً، والفارسيّ يَرُدُّ ذلك عليه بالاشتقاق ويحتج بما تقدَّم. وفي حديث أَبي الدرداء: نعم الفارسُ عَوَيْمِرٌ غيرَ أُفَّةٍ؛ جاء تفسيره في الحديث غيرَ جَبانٍ أَو غيرَ ثَقِيلٍ. قال ابن الأَثير: قال الخطابي أَرى الأَصل فيه الأقَف وهو الضَّجَرُ، قال: وقال بعض أَهل اللغة معنى الأُفّةِ المُعْدِمُ الـمُقِلُّ من الأَفَفِ، وهو الشيء القليل.
واليأْفُوفُ: الخفِيفُ السريع؛ وقال:
هُوجاً يَآفِيفَ صِغاراً زُعْرا
واليأْفُوفُ: الأَحمقُ الخفِيفُ الرأْي. واليأْفُوفُ: الرّاعي صفة كاليَّحْضُور واليَحْمُوم كأَنه مُتَهَيِّءٌ لرِعايته عارِفٌ بأَوْقاتِها من قولهم: جاء على إفَّانِ ذلك وتَئِفَّتِه. واليأْفُوفُ: الخفيف السَّرِيعُ، وقيل: الضَّعِيفُ الأَحمقُ. واليأْفُوفَةُ: الفراشةُ، ورأَيت حاشية بخط الشيخ رَضِيِّ الدين الشاطبيّ قال في حديث عمرو بن معديكرب أَنه قال في بعض كلامه: فلان أَخَفُّ من يأْفُوفَةٍ، قال: اليأْفُوفَةُ الفَراشةُ؛ وقال الشاعر:
أَرى كلَّ يأْفُوفٍ وكلَّ حَزَنْبَلٍ،
وشِهْذارةٍ تِرْعابةٍ قد تَضَلَّعا
والتِّرْعابةُ: الفَرُوقةُ. واليأْفُوفُ: العَييُّ الخَوَّار؛ قال الرَّاعي:
مُغَمَّرُ العَيْشِ يأْفُوفٌ، شَمائِلُه
تأْبَى الـمَوَدَّةَ، لا يُعْطِي ولا يَسَلُ
قوله مُغَمَّر العَيْشِ أَي لا يكادُ يُصِيبُ من العَيْشِ إلا قليلاً، أُخِذَ من الغَمَر، وقيل: هو الـمُغَفَّلُ عن كلِّ عَيْش.

### Türkçe

**الأُفُّ**: tırnak çevresindeki pislik; ve içindeki **التُّفُّ**; ve denildi ki: **الأُفُّ** kulağın pisliği, **التُّفُّ** tırnakların pisliğidir. Bu, bir şeyin iğrenç görülmesi sırasında söylenir; sonra bu, kendisinden her şeyde bıkkınlık duyulan ve onunla eziyet edilen (şey) hakkında kullanıldı.
Ve **الأَفَفُ**: bıkkınlık; ve denildi ki: **الأُفُّ** ve **الأَفَف** azlık(tır); ve **التُّفُّ**, **أُفّ** üzerine atfedilmiş (peşi sıra getirilmiş)tir; ve manası, onun manası gibidir; onu **التاء** faslında zikredeceğiz.

Ve **أُفّ**: bıkkınlık kelimesidir; onda on vecih vardır: **أُفَّ له** ve **أُفِّ** ve **أُفُّ**
ve **أُفّاً** ve **أُفٍّ** ve **أُفٌّ**; ve aziz tenzilde: “Ve ikisine **أُفٍّ** deme ve ikisini azarlama”; ve **أُفِّي** meyilli (imâleli)dir ve **أُفَّى** ve **أُفَّةٌ** ve **أُفْ** hafif olarak, şeddeli **أُفّ**’tan (türetilmiş); ve Cemâlü’d-dîn b. Mâlik bu on lugatı tek bir beyitte toplamıştır; o da onun sözü(dür):
“فأُفَّ ثَلِّثْ ونَوِّنْ، إن أَرَدْتَ، وقُل:
أُفَّى وأُفِّي وأُفْ وأُفَّةً تُصِبِ”

İbn Cinnî: **أُفّ** ve onun benzeri fiil isimlerinden, **هَيْهاتَ** gibi, cerrde (kullanımı) ise, emir fiillerine hamledilmiştir; ve bu hususta yer ancak **صَهْ** ve **مَهْ** ve **رُوَيْد** ve bunun benzeri şeyler içindi; sonra, fiilin kendisiyle adlandırılmış bir isim olduğundan, **أُف** ve benzerleri babı ona hamledildi; ve emir ve haber lafızlarından her biri sahibinin yerine vâki olabildiğinden, ikisinden her biri onun sahibi oldu; sanki orada ne lafızda ne manada ihtilaf yokmuş gibi.

Ve **أَفَّفَه** ve **أَفَّفَ به**: ona **أُف** dedi. Ve adam **تأَفَّفَ**: **أُفَّةً** dedi; ve Sîbeveyh’e göre **أَفَّ** üzerine konulmuş bir fiil değildir; fakat “Sübhânallâh” ve “Lâ ilâhe illallâh” dediği zaman **سَبَّحَ** ve **هَلَّلَ** babındandır.
(* burada asılda boşluk.) . . . **أُفَّة** ve **تُفّة**’nin nasbını temsil ettiğinde, onu lafzından bir fiille temsil etmedi; nitekim bunu **سَقْياً** ve **رَعْياً** ve benzerlerinde yapar; fakat onu,
(* burada asılda boşluk.) ... sözüyle temsil etti; çünkü onun lafzından bir fiil bulmadık. el-Cevherî: **أُفّاً له** ve **أُفَّةً له** denir; yani “ona pislik!”; tenvin nekrelik içindir; ve **أُفَّةً** ve **تُفَّةً**; ve **أَفَّفَ** “**أُف** dedi”ğinde **تأْفِيفاً** ile **أَفَّفَ** etmiştir. Ve **أُفّاً** ve **تُفّاً** denir; o, ona tâbî kılma(dır). İbn Berrî, İbnü’l-Kattâ‘dan bunun üzerine bir ziyade nakletti: **أَفَّةً** ve **إفَّةً**. et-Tehzîb: el-Ferrâ dedi: **أُفَّة**’de ancak ref‘ ve nasbı söyle; ve “ve ikisine **أُفّ** deme” sözünde dedi: **أُفِّ** diye, kesre ile tenvinsiz; ve **أُفٍّ** diye tenvinli okunmuştur. Kim cerretti ve tenvinledi ise, onun, manası ancak onunla telaffuz edilmekle bilinen bir ses olduğuna gitti; böylece onu, seslerin cerredildiği gibi cerrettiler ve onu, Arapların “vuruş sesi için **طاقٍ طاقِ** işittim” demesi gibi tenvinlediler; ve “gülme sesi için **تِغٍ تِغٍ** işittim” derler. Tenvinlemeyip cerredenler, **أُفِّ** dediler; üç harf üzerinedir; seslerin çoğu iki harf üzerinedir; **صَهٍ** ve **تِغٍ** ve **مَهٍ** gibi; işte bu, cerredilir ve tenvinlenir; çünkü birincisi harekelidir. Dedi: Biz, edatlar ve benzerlerinde ikincinin harekesine muztar değiliz; böylece nun ile cerretti; ve **أُف**’u, üç harf üzere olduğunda “**مُدّ**” ve “**رُدّ**” sözlerine benzetti. Dedi: Arap, “Falanca, bulduğu bir kokudan **يَتَأَفَّفُ** etmeye başladı” der; manası: “**أُف أُف** der.” Ve Araplardan nakledildi: “Ona **أُفًّا** da deme, **تُفًّا** da.” İbnü’l-Enbârî dedi: Kim “**أُفّاً لك**” derse, onu dua mezhebi üzere nasbeder; nitekim “**وَيْلاً للكافرين**” denir. Kim “**أُفٌّ لك**” derse, onu lâm ile ref‘ eder; nitekim “**وَيْلٌ للكافرين**” denir. Kim “**أُفٍّ لك**” derse, onu seslere benzetme üzere cerreder; nitekim “**صَهٍ**” ve “**مَهٍ**” denir. Kim “**أُفِّي لك**” derse, onu nefsine izafe eder. Kim “**أُفْ لك**” derse, onu **مَنْ** ve **كَمْ** ve **بل** ve **هل** gibi edatlara benzetir. Ebû Tâlib dedi: **أُيفٌّ** sana ve **تُفٌّ** ve **أُفَّةٌ** ve **تُفّةٌ**; ve denildi ki: **أُفٌّ**’un manası azlık(tır); ve **تُفٌّ** ona tâbîdir; **الأَفَف**’ten alınmıştır; o, az olan şeydir. Kuteybî, azze ve celle’nin “ve ikisine **أُفّ** deme” sözünde dedi: yani onların işinden bir şeyi ağır görme ve onunla göğsün daralmasın ve ikisine karşı sertleşme. Dedi: İnsanlar, hoşlanmadıkları ve ağır gördükleri şey için “ona **أُف**” derler. Bunun aslı, üzerine düşen toprak veya kül gibi bir şey için ona üflemen ve bir mekân için, ondan bir eziyeti gidermek istemendir; böylece her ağır görülen için söylenmiştir. ez-Zeccâc dedi: **أُف**’un manası pis kokudur; âyetin manası: ikisi yaşlandığında veya ihtiyarladığında, içinde en küçük bir bıkkınlık bulunan şeyi ikisine söyleme; bilakis ikisinin hizmetini üstlen. Hadiste: “Elbisesinin ucunu burnunun üzerine attı ve **أُف أُف** dedi.” İbnü’l-Esîr dedi: manası, kokladığı şeyden iğrenmedir; ve denildi: manası, küçümseme ve az görmedir; o, insan onunla ses çıkardığında, onun bıkmış, tiksinmiş olduğu bilinen bir sestir. Ve denildi: **الأَفف**’in aslı, kulağın ve parmağın pisliğindendir; büküldüğünde. Ve “Falancaya **أُفّ لك** dediğimde” **أَفَّفْتُ بفلان تَأْفِيفاً**; ve onunla **تأَفَّفَ**, **أَفَّفَه** gibidir.

Âişe’nin, Allah ondan razı olsun, hadisinde: kardeşi Muhammed b. Ebî Bekr, Allah onlardan razı olsun, öldürüldüğünde, kardeşi Abdurrahman’ı gönderdi; o da oğlu Kâsım ve kızını Mısır’dan getirdi. İkisini getirdiğinde, Âişe ikisini aldı ve ikisi (büyüyüp) bağımsızlaşıncaya kadar ikisini yetiştirdi; sonra Abdurrahman’ı çağırdı ve dedi: “Ey Abdurrahman, kardeşinin çocuklarını senden ayrı olarak almamdan dolayı nefsinde bir şey bulma; çünkü onlar çocuklardı; kadınlarının onlardan dolayı **تتأَفَّفَ** etmesinden korktum; böylece ben onlara daha yumuşak ve onlara daha sabırlı oldum; onları kendine al ve onlara, Huceyye b. el-Mudarrrib’in kardeşinin oğulları Sa‘dân’a dediği gibi ol.” Ve ona, ilki şu olan beyitleri okuttu:
“لجَجْنا ولَجَّتْ هذه في التَّغَضُّبِ”

Ve **رجل أَفَّافٌ**: çok **التَّأَفُّف** eden; ve **أَفَّ يَئِفُّ ويَؤُفُّ أَفّاً** etmiştir. İbn Düreyd dedi: o, bir kederden veya bıkkınlıktan “**أُفّ**” demendir. Ve “Falanca **أُفُوفةً** idi” denir; o, işinin bir kısmı için durmadan “**أُفّ لك**” diyen kimsedir; işte o **الأُفُوفةُ**’dir. Ve onların sözü: “Bu, onun **إفِّ**’i ve **إفَّانه** üzere idi”, ikisi de kesre ile; yani onun vakti ve zamanı. Ve “Bu, onun **تَئِفَّةِ**’si üzere geldi” denildi; “onun **تَعِفَّةِ**’si” gibi; o, **تَفْعِلَةٌ**’dir. İbn Berrî nakletti, dedi: Kitabın binalarında **تَئِفَّةٌ فَعِلَّةٌ** (vardır). Dedi: el-Cevherî ile birlikte zahir olan, “onun **إفِّ**’i ve **إفّانِه** üzere” sözlerinin deliliyledir. Ebû Ali dedi: Bana göre sahih olan, onun **تَفْعِلةٌ** olmasıdır; ve Sîbeveyh’ten sahih olan, Ebû Bekr’in naklettiği üzere, Kitab’ın bazı nüshalarında “**باب زيادة التاء**”da (geçen) “bu, onun üzerine”dir. Ebû Ali dedi: Onun ziyade oluşuna delil, Ahmed’den İbnü’l-A‘râbî’den rivayet ettiğimizdir; dedi: “Bana, bunun **إفّانِ**’ında ve bunun **أُفّان**’ında ve bunun **أَفَفِ**’inde ve bunun **تَئِفَّةِ**’sinde geldi” denir; ve “Bize, bunun **إفِّ**’i ve onun **إفَّتِهِ** ve onun **أَفَفِه** ve onun **إفَّانِه** ve onun **تَئِفَّتِه** ve onun **عِدَّانهِ** üzere geldi”; yani onun **إبَّانِ**’ı ve vakti üzere. **تَئِفَّةً**’yi **فَعِلَّةً** yapar; el-Fârisî ise bunu ona iştikak ile reddeder ve geçenle hüccet getirir. Ebû’d-Derdâ’nın hadisinde: “Ne güzel süvari **عَوَيْمِرٌ**’dir, **غيرَ أُفَّةٍ**.” Onun tefsiri hadiste “korkak olmayan” yahut “ağır olmayan” diye gelmiştir. İbnü’l-Esîr dedi: el-Hattâbî dedi: Aslının **الأقَف** olduğunu görüyorum; o da bıkkınlıktır. Dedi: Dil ehlinin bazısı dedi ki: **الأُفّةِ**’nin manası, **الأَفَف**’ten olan, yoksul, az şeye sahip olandır; o, az olan şeydir.

Ve **واليأْفُوفُ**: hafif, hızlı (olan); ve dedi:
“هُوجاً يَآفِيفَ صِغاراً زُعْرا”

Ve **واليأْفُوفُ**: görüşü hafif olan ahmak. Ve **واليأْفُوفُ**: çoban; **اليَّحْضُور** ve **اليَحْمُوم** gibi bir sıfat; sanki otlatmasına hazırlanmış, onun vakitlerini bilen; onların “bu, onun **إفَّانِ**’ı ve onun **تَئِفَّتِه** üzere geldi” sözünden. Ve **واليأْفُوفُ**: hafif, hızlı; ve denildi: zayıf, ahmak. Ve **واليأْفُوفَةُ**: kelebek. Ve şeyh Radıyyü’d-dîn eş-Şâtıbî’nin hattıyla bir hâşiye gördüm; Amr b. Ma‘dîkerib hadisi hakkında dedi ki: konuşmasının bir kısmında “Falanca, bir **يأْفُوفَةٍ**’den daha hafiftir” dedi. Dedi: **اليأْفُوفَةُ** kelebektir. Ve şair dedi:
“أَرى كلَّ يأْفُوفٍ وكلَّ حَزَنْبَلٍ،
وشِهْذارةٍ تِرْعابةٍ قد تَضَلَّعا”

Ve **التِّرْعابةُ**: **الفَرُوقةُ**. Ve **واليأْفُوفُ**: tutuk, zayıf (kimse); **الرَّاعي** dedi:
“مُغَمَّرُ العَيْشِ يأْفُوفٌ، شَمائِلُه
تأْبَى الـمَوَدَّةَ، لا يُعْطِي ولا يَسَلُ”

Onun sözü **مُغَمَّر العَيْشِ**: yani geçimden ancak az bir şey elde etmeye yaklaşır; **الغَمَر**’den alınmıştır. Ve denildi: o, her geçimden gafil olan kimsedir.
