# الشفلح (ا-ل-ش-ف-ل-ح) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A7%D9%84%D8%B4%D9%81%D9%84%D8%AD
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%A7%D9%84%D8%B4%D9%81%D9%84%D8%AD

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ا - ل - ش - ف - ل - ح
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 1 sözlük
- Bu sayfa şu yazımları da kapsar: الشَّفَلَّحُ

## Sözlükler (1)

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A7%D9%84%D8%B4%D9%81%D9%84%D8%AD/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

#### Madde başı: الشَّفَلَّحُ

(باب ما جاء من كلام العرب على أكثر من ثلاثة أحرف وأوله شين)
فأوَّلُ ذلك: (الشَّرْجَب)، وهو الطّويل. فالراء فيه زائدةٌ، وقد قلنا إنَّ الشُّجوب أعمِدة البُيوت، فالطويل * مشبَّه بذلك العمودِ الطويل.‏
ومنه (الشَّوْقَب) والواو زائدة، وقد مضى ذكره.‏
ومن ذلك قولهم: (شَبْرَقْتُ) اللّحمَ، إِذا قَطّعته، فالقاف منه زائدة، كأنّك قَطّعتَه شِبراً شِبرا. وشَبْرَقْتُ الثّوبَ، إِذا مَزّقتَه.‏
ومن ذلك (الشَّفَلَّحُ): العظيم الشّفتين. وهذا ممّا يزيدون فيه للتقبيح والتّهويل. وإلاَّ فالأصل الشَّفَة، كما يقولون: الطِّرِمَّاح، وإِنّما هو من طرح، وقد ذكرنا مِثْله.‏
ومن ذلك (الشُّمْرُج): الرَّقيق من الثِّياب وغَيره في قول القائل(1):‏
* غَداةَ الشّمالِ الشُّمرُجُ المتنصَّحُ(2) *‏
فهذا مما زِيدت فيه الرّاء. وقد قلنا إِنّهم يقولون: شَمَجَ الثّوبَ، إِذا خاطَ خياطةً متباعدة. فهذا إذا رقَّ فكأنَّ سِلكَه يتباعد بعضُه عن بعض.‏
ومن ذلك (الشَّرَنْبث): الغليظ الكفَّين. والأصل الشَّرَثُ، وهو غِلظ الأصابعِ والكَفّينِ، وزيدت فيه الزِّيادات للتقبيح.‏
ومن ذلك (الشَّماريخ): رؤوس الجِبال، فالراء فيه زائدة، وإِنّما هو من شَمَخ، إِذا عَلا.‏
ومن ذلك (الشَّناعِيف)، الواحد شِنْعَاف، وهي رؤوسٌ تخرُج من الجبل. وهذا منحوتٌ من كلمتين، من شعَف ونعَف. فأمَّا الشَّعَفة فرأسُ الجبل، والنَّعْف: ما ينسدُّ بين الجبلين، وقد ذكر في النون.‏
ومن ذلك (الشُّرْسُوف)، والجمع الشَّراسِيف، وهي مَقَاطُّ الأضلاع حيث يكون الغُضْرُوف الدَّقيق. فالرَّاء في ذلك زائدة، وإِنّما هو شسف، وقد مرَّ.‏
ومن ذلك (الشِّرْذِمة)، وهي القليل من الناس، فالذّال زائدة، وإِنّما هي من شَرَمْتُ الشَّيء، إذا مَزَّقْتَه، فكأنَّها طائفةٌ انمزَقَت وانمارت عن الجماعة الكثيرة. ويقال ثوب (شَرَاذِمُ) أي قِطَعٌ.‏
ومن ذلك (الشَّمَيْذَر)، وهو الخفيف السَّريع. وهذا منحوتٌ من كلمتين من شمذ وشمر، وقد مر تفسيرهما.‏
ومن ذلك (الشِّنذارة): الرَّجل المتعرِّض لأعراض الناس بالوقيعة(3)، والنون فيه زائدة، والأصل التشذر الوَعيد، وقد مضى، ثمَّ أُبْدِلت الذَّالُ ظاءً فقيل (شِنْظِيرة)، وقد (شَنْظر شَنْظَرةً).‏
ومن ذلك (الشُّبْرُمُ) وهو القَصير من الرجال، والميم فيه زائدة كأنَّه في قدر الشِّبرْ.‏
ومن ذلك (الشَّمَرْدَل): وهو الرَّجل الخفيف في أمره، ويقال [الفتيُّ القويُّ من الإِبل(4)]. وأيَّ ذلك كانَ، فهو من شَمر.‏
فأمَّا ما يقال، أن (الشَّناتِر) الأصابعُ بلغة اليمانيِّين فلعل قياسهم غيرُ قياس سائر العرب، ولا معنى للشُّغْل بذلك.‏
ومما وُضعَ وضعاً (شَمَنصير)، وهو موضع، قال:‏
مستأرضاً بين بَطنِ اللَّيثِ أيمَنُهُ *** إلى شَمَنْصِيرَ غَيثاً مرسَلاً مَعِجا(5)‏
(تم كتاب الشين)‏
--------------ــ
(1) هو ابن مقبل: كما في ديوانه 36 واللسان والصحاح (شمرج)، واللسان والتاج (نصح).‏
(2) صدره:‏  * ويرعد إرعاد الهجين أضاعه *.‏
(3) فسر في اللسان بأنه الغيور، ويقابله في المجمل: "الشنظير: الفاحش". وفي القاموس: "رجل شنذارة: غيور أو فاحش، كشنذيرة".‏
(4) التكملة من المجمل.‏
(5) البيت لساعدة بن جُؤَيَّة الهذلي. اللسان (معج، شمصر). وقصيدته في القسم الثاني من مجموعة أشعار الهذليين 37، وشرح السكري للهذليين 87. وسيأتي في (ليث).‏

كتاب الصَّاد:
ـ

##### Türkçe

(Üç harften fazla olup başı **شين** olan şeylerden Arapların sözünden gelenler babı)
Bunun ilki: (**الشَّرْجَب**), o uzundur. Bu sebeple içindeki **الراء** ziyadedir; ve biz **الشُّجوب**’un evlerin direkleri olduğunu söylemiştik; şu hâlde uzun olan, o uzun direğe benzetilmiştir.‏
Ve ondan (**الشَّوْقَب**) (vardır); **الواو** ziyadedir; onun zikri geçmişti.‏
Ve bundan onların sözü: (**شَبْرَقْتُ**) eti, onu parçaladığın zaman; bu sebeple ondan **القاف** ziyadedir; sanki onu bir karış bir karış parçaladın. Ve (**شَبْرَقْتُ**) elbiseyi, onu yırttığın zaman.‏
Ve bundan (**الشَّفَلَّحُ**): iki dudağı büyük olan. Ve bu, çirkinleştirmek ve dehşetlendirmek için onda artırdıkları şeylerdendir. Yoksa asıl **الشَّفَة**’dir; nitekim derler: **الطِّرِمَّاح**; hâlbuki o ancak **طرح**’dandır; ve biz onun benzerini zikretmiştik.‏
Ve bundan (**الشُّمْرُج**): elbiselerden ve başkasından ince olan; söyleyenin sözünde(1):‏
* **غَداةَ الشّمالِ الشُّمرُجُ المتنصَّحُ**(2) *‏
Şu hâlde bu, içinde **الراء**’nın ziyade kılındığı şeylerdendir. Ve biz söylemiştik ki onlar derler: **شَمَجَ** elbiseyi, aralıklı bir dikişle diktiği zaman. Şu hâlde bu inceldiği vakit, sanki onun ipliği, bir kısmı bir kısmından uzaklaşır.‏
Ve bundan (**الشَّرَنْبث**): iki avucu kalın olan. Asıl **الشَّرَثُ**’tur; o, parmakların ve iki avucun kalınlığıdır; ve çirkinleştirmek için onda ziyadeler artırılmıştır.‏
Ve bundan (**الشَّماريخ**): dağların başları; bu sebeple içindeki **الراء** ziyadedir; o ancak **شَمَخ**’tandır; yükseldiği zaman.‏
Ve bundan (**الشَّناعِيف**), teki **شِنْعَاف**; onlar, dağdan çıkan başlardır. Ve bu, iki kelimeden yontulmuştur: **شعَف** ve **نعَف**’tan. **الشَّعَفة**’ye gelince: dağın başıdır; **النَّعْف**: iki dağ arasında tıkanan şeydir; ve **النون**’da zikredilmiştir.‏
Ve bundan (**الشُّرْسُوف**), çoğulu **الشَّراسِيف**; onlar, ince kıkırdağın bulunduğu yerde kaburgaların kesim yerleridir. Şu hâlde bunda **الرَّاء** ziyadedir; o ancak **شسف**’tir; ve geçmiştir.‏
Ve bundan (**الشِّرْذِمة**), o insanlardan az olandır; bu sebeple **الذّال** ziyadedir; o ancak **شَرَمْتُ** şey’i, onu parçaladığın zaman (kökündendir); sanki o, çok cemaatten parçalanıp ayrılmış ve kopmuş bir taifedir. Ve denir: elbise (**شَرَاذِمُ**) yani parçalar.‏
Ve bundan (**الشَّمَيْذَر**), o hafif süratlidir. Ve bu, iki kelimeden yontulmuştur: **شمذ** ve **شمر**’den; ve ikisinin tefsiri geçmiştir.‏
Ve bundan (**الشِّنذارة**): insanların ırzlarına dil uzatmakla sataşan adam(3); ve içindeki **النون** ziyadedir; asıl **التشذر**’dir: tehdit; ve geçmiştir; sonra **الذَّالُ** **ظاء**’a çevrildi de (**شِنْظِيرة**) denildi; ve (**شَنْظر**) (**شَنْظَرةً**) etti.‏
Ve bundan (**الشُّبْرُمُ**), o erkeklerden kısa olandır; ve içindeki **الميم** ziyadedir; sanki o, karış miktarındadır.‏
Ve bundan (**الشَّمَرْدَل**): o, işinde hafif olan adamdır; ve denir: [develerden delikanlı güçlü olan(4)]. Ve bunlardan hangisi olursa olsun, o **شَمر**’dendir.‏
Şu hâlde ama denilen şey: (**الشَّناتِر**) parmaklar, Yemenlilerin diliyle; belki onların kıyası, Arapların geri kalanının kıyası gibi değildir; ve bununla meşgul olmanın bir mânâsı yoktur.‏
Ve konuluşça konulmuş olan şeylerdendir: (**شَمَنصير**), o bir yerdir; dedi ki:‏
مستأرضاً بين بَطنِ اللَّيثِ أيمَنُهُ *** إلى شَمَنْصِيرَ غَيثاً مرسَلاً مَعِجا(5)‏
(**تم كتاب الشين**)‏
--------------ــ
(1) O, İbn Mukbil’dir: divanında 36’da ve **اللسان** ve **الصحاح**’ta (**شمرج**), ve **اللسان** ve **التاج**’da (**نصح**) (maddelerinde) olduğu gibi.‏
(2) Onun صدر’ü:‏  * ويرعد إرعاد الهجين أضاعه *.‏
(3) **اللسان**’da onun, kıskanç diye tefsir edildi; ve **المجمل**’de ona karşılık: “**الشنظير**: çirkin sözlü.” Ve **القاموس**’ta: “adam **شنذارة**: kıskanç yahut çirkin sözlü; **شنذيرة** gibi.”‏
(4) **المجمل**’den tekmile.‏
(5) Beyit, Sa‘ade b. Cüeyye el-Hüzelî’nindir. **اللسان** (**معج**، **شمصر**) (maddelerinde). Ve kasidesi, Hüzelîlerin şiirleri mecmuasının ikinci kısmında 37’de, ve es-Sukkerî’nin Hüzelîler şerhinde 87’dedir. Ve (**ليث**)’te gelecektir.‏

كتاب **الصَّاد**:
ـ
