# بتك — Kitâbullâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%AA%D9%83/sozluk/kitab_allah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%A8%D8%AA%D9%83/entries/kitab_allah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [بتك](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%AA%D9%83.md)
- Kitâbullâh: Kur'an kullanımından türetilmiş

## Madde başı: بتك

بتك
بَتَكَ - يَبْتِكُ (بَتَكَ - يَبْتُكُ) - بَتَّكَ - يُبَتِّكُ
بَتَكَ - يَبْتِكُ (بَتَكَ - يَبْتُكُ) + كائن أو شيء + عن كائن أو شيء: يهر ويسقط: ينفصل عن أصله ثم يسقط ويقع: ينقطع ثم يسقط ويهر الشعر أو الريش أو الثمرة أو العضو عن أصله
بَتَّكَ - يُبَتِّكُ :على وزن" فـَعـَّلَ" من " بَتَكَ - يَبْتِكُ ": يجعله " يَبْتِكُ " على وجه التكرار والشدة: ينتفه: يجعله ينقطع ويسقط ويهر بشدة: يجذبه بقوة عن أصله فيقطعه ثم يقلعه عنه: وَالبَتْك أن تقبض على شَعَرٍ أو ريشٍ أو نحوِ ذلك ثم تجذبَه إليك فيَنبَتِك من أصله، أي ينقطع وَيَنتتِفُ؛ وكلُّ طائفةٍ من ذلك بِتْكَةٌ
واللفظ ينتمي إلى مجموعة ألفاظ " الزوال والانزلاق من موقع وعدم الثبات فيه"، وهي:
زَلِقَ - يَزْلَقُ، دَحَضَ - يَدْحَضُ، زَالَ - يَزِيلُ، بَتَكَ - يَبْتِكُ (بَتَكَ - يَبْتُكُ)، زالَ - يَزوْلُ، زَلَّ - يَزِلُّ

بتك
 	﴿ولأضلنهم ولأمنينهم ولآمرنهم فليبتكن آذان الأنعام ولآمرنهم فليغيرن خلق الله ومن يتخذ الشيطان وليا من دون الله فقد خسر خسرانا مبينا(119)﴾ النساء
مختار الصحاح
● [بتك] ب ت ك: البَتْكُ القطع وبابه ضرب ونصر و بَتَّكَ آذان الأنعام قطعها شدد للكثرة
معجم الفرائد القرآنية
ب  ت  ك
" فَلَيُبَتِّكُنَّ" في قوله تعالى"وَلأُُضِلَّنَّهُمْ وَلَأُمَنِّيَنَّهُمْ وَلآمُرَنَّهُمْ فَلَيُبَتِّكُنَّ آذَانَ الأَنْعَامِ " (119) النساء  .
البَتْكُ : قطع خاص، ولذلك قال الراغب البتك يقارب البتّ، لكن البتك يستعمل في قطع الأعضاء والشعر، يقال: بتك شعره وأذنه،وكان العرب في الجاهلية يشُقون آذان الأنعام كعلامة على أنها مقدّمة للآلهة .
الراغب
بتك
- البتك يقارب البت، لكن البتك يستعمل في قطع الأعضاء والشعر، يقال: بتك شعره وأذنه.
قال الله تعالى: }فليبتكن آذان الأنعام{ [النساء/119]، ومنه سيف باتك (انظر: أساس البلاغة ص 14) : قاطع للأعضاء، وبتكت الشعر: تناولت قطعة منه، والبتكة: القطعة المنجذبة، جمعها بتك، قال الشاعر:
- 37 - طارت وفي كفه من ريشها بتك *** (هذا عجز بيت لزهير بن أبي سلمى، وصدره:
حتى إذا ما هوت كف الوليد لها
وهو في ديوانه ص 50؛ وأساس البلاغة ص 14؛ والمجمل 1/115؛ والغريبين 1/131؛ ومثلث البطليوسي 2/306)
وأما البت فيقال في قطع الحبل والوصل، ويقال: طلقت المرأة بتة وبتلة (راجع اللسان (بتل) 11/42)، وبتت الحكم بينهما، وروي: (لا صيام لمن لم يبتت الصوم من الليل) (الحديث أخرجه الدارقطني 2/172 بلفظ: (لم يبيت) وأخرجه أصحاب السنن وإسناده صحيح إلا أنهه اختلف في رفعه ووقفه، وصوب النسائي وقفه، وسيأتي الكلام عليه ثانية. انظر سنن النسائي 4/196).
والبشك مثله، يقال في قطع الثوب، ويستعمل في الناقة السريعة، ناقة بشكى (انظر: المجمل 1/126)، وذلك لتشبيه يدها في السرعة بيد الناسجة في نحو قول الشاعر (البيت للمسيب بن علس شاعر جاهلي، وهو خال الأعشى والبيت من مفضليته التي مطلعها:
أرحلت من سلمى بغير متاع *** قبل العطاس ورعتها بوداع
وهو في المفضليات ص 62؛ وشرح المفضليات للتبريزي 1/313) :
38 - فعل السريعة بادرت جدادها *** قبل المساء تهم بالإسراع
ملخص اللسان
1.    بَتَكه يَبْتِكُه ويَبْتُكه بَتْكاً أي قطعه، البَتْك: القطع.
2.    بَتِّكُنَّ آذان الأَنعام؛ فليقطعنّ؛
3.    البَتْك قطع الأُذن من أصلها.
4.    البَتْكُ أن تقبض على شيء بيدك،
5.    وبَتَّكه فانْبَتك وتَبَتَّك. والبِتْكةُ والبَتْكة: القطعة منه،
6.    وسيف باتِكٌ أي صارم؛
7.     وسيف باتِكٌ وبَتُوك: قاطع،
8.    والبِتُكة: جَهْمة من الليل.
لسان العرب
● - بتك: البَتْك: القطع.  وفي التنزيل العزيز: وليُبَتِّكُنَّ آذان    الأَنعام؛ قال أبو العباس: يقول فليقطعنّ؛ قال أبو منصور: كأنه أراد، والله أعلم،    تبْحِير أهل الجاهلية آذان أنعامهم وشقهم إياها. الليث: البَتْك قطع    الأُذن من أصلها. وبَتِّك الآذان أي قطعها، شدد للكثرة، وقيل: البَتْكُ أن    تقبض على شيء بيدك، وفي التهذيب: أن تقبض عى شعر أو ريش أو نحو ذلك ثم    تجذبه إليك حتى ينقطع فيَنْبَتِكِ من أصله وينتتف، وكل طائفة صارت في يدك من    ذلك فاسمها بِتْكَةٌ؛ قال زهير:    حتى إذا ما هَوَتْ كَفُّ الغلام لها،    طارَتْ وفي كَفِّه من ريشها بِتَكُ    وقيل: البَتْك قطع الشيء من أصله، بَتَكه يَبْتِكُه ويَبْتُكه بَتْكاً    أي قطعه، وبَتَّكه فانْبَتك وتَبَتَّك. والبِتْكةُ والبَتْكة: القطعة منه،    والجمع بِتَكٌ؛ واستشهد ببيت زهير:    طارَتْ وفي كفه من ريشها بِتَكُ    وسيف باتِكٌ أي صارم؛ قال ابن بري: ومنه قول الشاعر:    إذا طَلَعَتْ أولى العَدِيِّ، فنَفْرَةٌ    إلى سَلَّةٍ من صارم الغَرِّ باتِكِ    وسيف باتِكٌ وبَتُوك: قاطع، وسيوف بَواتِكُ. والبِتُكة أيضاً: جَهْمة من    الليل.
مقاييس اللغة:
بتك الباء والتاء والكاف أصلٌ واحد، وهو القطع. قالوا: بتكْتُ الشيء قطَعته أُبِتُكه بَتْكاً؛ قال الخليل: البَتْك قطع الأُذن، وفي القرآن: ﴿فَلَيُبْتَكُنَّ آذَانَ الأَنْعَامِ﴾ (النساء 119). قال: وَالباتك السَّيف القاطع، قال: وَالبَتْك أن تقبض على شَعَرٍ أو ريشٍ أو نحوِ ذلك ثم تجذبَه إليك فيَنبَتِك من أصله، أي ينقطع وَيَنتتِفُ؛ وكلُّ طائفةٍ من ذلك بِتْكَةٌ، والجمع بِتَك، قال زُهير: حتى إذا ما هَوَتْ كَفُّ الغلامِ لها
طارت وفي كَفِّهِ مِنْ رِيشها بِتَكُ
القاموس المحيط:
بَتَكَهُ يَبْتِكُهُ ويَبْتُكُهُ قَطَعَه، كبَتَّكَهُ فانْبَتَكَ وتَبَتَّكَ. والبِتْكَةُ، بالكسرِ والفَتْحِ القِطْعَةُ منه، ج كعِنَبٍ، وجَهْمَةٌ من اللَّيْلِ. والباتِكُ سَيْفُ مالِكِ بنِ كعْبٍ الهَمْدَانِيِّ، والقاطِعُ، كالبَتوكِ.
تاج العروس:
ب ت ك
بَتَكَه يَبتِكُه ويَبتُكُه من حَدَّيْ ضَرَبَ ونَصَرَ بَتكاً : قَطَعَه من أَصله كبَتَّكَة تَبتِيكاً شدِّد للكَثْرةِ وفي التَّنْزِيلِ العَزِيز : " فَلَيُبَتِّكُنِّ آذانَ الأَنْعامِ " قال أَبوِ العَبّاسِ : يَقُول : فلَيقَطِّعُنَّ قال الأزْهَريُّ : كآَنه أَرادَ - واللّهُ أَعلم - تَبحِيرَ أَهْلِ الجاهِلِيَّةِ آذانَ أَنعامِهِم وشقَّهُم إِيّاها فانْبتَكَ وتَبتَّكَ
وقالَ اللَّيث : ويُقال : البَتْكُ : أَن تَقْبِضَ على شعير أو رِيش أَو نحوِ ذلك ثم تَجْذِبَه إِليك فيَنْبَتِكَ من أَصْلِه أي : فيَنْقَطِعَ ويَنْتَتِفَ . والبِتْكَةٌ بالكسرِ والفَتْحِ : القِطْعَةُ مِنه بتكٌ كعِنَب قال زُهَيرٌ :
حتّى إِذا ما هَوَتْ كَفُّ الغُلامِ لَها ... طارَتْ وفي كَفِّهِ من رِيشِها بِتَكُ والبِتْكَةُ أيضاً : جَهْمَةٌ من اللّيلِ كأنها جُزْءٌ منه . والباتِكُ : سَيفُ مالِكِ بنِ كَعْبٍ الهَمْدانيِّ ثُم الأَرْحَبِيِّ وهو القائِلُ فيه :
" أَنا أَبُو الحارِثِ واسْمِي مالِكْ
" من أَرحَبٍ في العَدَد الضُّبارِكْ
" أَمْهَى غُرابَيه لنا ابنُ فاتِكْ هكذا أَورَدَه الصّاغانيُ وليس فيه مَحَلُّ الاستِشْهاد . والسّيفُ الباتِكُ : القاطِعُ كالبتُوكِ والجَمعُ بَواتِك وأَنشَدَ ابنُ بَري :
إِذا طَلَعتْ أُولَى العَدِىِّ فنَفْرَةٌ ... إِلى سلَّةٍ من صارِم الغَرِّ باتِكِ ومما يُستدركُ عليه : بُتُوكَة بالضم : قريةٌ من أَعمال البُحَيرة من مِصْر ومنها الشّمس مُحمَّدُ بنُ أَحْمَدَ بنِ عَلي بنِ أبي بَكْرِ بن حَسَن البُتُوكِيُ الظّاهِرِيّ المالِكِي وعُرفَ بالنّحْرِيرِيّ نسبةً لجَدِّه لأُمّه سمِعَ الحديثَ على الحافِظِ بنِ حَجَر وماتَ سنة 856 هكذا ترجمه الحافِظُ السَّخاوِيُّ في تاريخِه وضَبَطَه والعامّةُ تكسر الأَوّلَ

### Türkçe

بتك
**بَتَكَ - يَبْتِكُ** (**بَتَكَ - يَبْتُكُ**) - **بَتَّكَ - يُبَتِّكُ**
**بَتَكَ - يَبْتِكُ** (**بَتَكَ - يَبْتُكُ**) + bir varlık veya şey + bir varlık veya şeyden: kopar ve düşer: aslından ayrılır, sonra düşer ve vâki olur: kopar, sonra düşer; ve saç veya tüy veya meyve veya uzuv aslından kopar ve düşer.

**بَتَّكَ - يُبَتِّكُ**: “**فـَعـَّلَ**” vezninde, “**بَتَكَ - يَبْتِكُ**”ten: onu, tekrar ve şiddet yönü üzere “**يَبْتِكُ**” kılar: onu yolup koparır: onu şiddetle koparır, düşürür ve koparıp düşürür kılar: onu aslından kuvvetle çeker; böylece onu keser, sonra onu ondan söker: ve **البَتْك**; saçtan veya tüyden yahut bunun benzerinden bir şeye tutup, sonra onu kendine doğru çekmendir; böylece o, aslından **يَنبَتِك** eder; yani kopar ve yolunur; ve bunun her bir taifesi **بِتْكَةٌ**dur.

Ve lafız, “yerinden zail olma ve kayma ve onda sabit olmama” lafızları grubuna mensuptur; onlar şunlardır:
**زَلِقَ - يَزْلَقُ**، **دَحَضَ - يَدْحَضُ**، **زَالَ - يَزِيلُ**، **بَتَكَ - يَبْتِكُ** (**بَتَكَ - يَبْتُكُ**)، **زالَ - يَزوْلُ**، **زَلَّ - يَزِلُّ**

بتك
	﴿Ve elbette onları saptıracağım ve elbette onları kuruntulara düşüreceğim ve elbette onlara emredeceğim de hayvanların kulaklarını elbette **فليبتكن** edecekler; ve elbette onlara emredeceğim de Allah’ın yaratışını elbette değiştirecekler; ve kim Allah’tan başka şeytanı veli edinirse, muhakkak apaçık bir ziyanla ziyana uğramıştır (119)﴾ النساء

مختار الصحاح
● [بتك] ب ت ك: **البَتْكُ** kesmedir; ve babı **ضرب** ve **نصر**dur; ve **بَتَّكَ** hayvanların kulaklarını: onları kesti; çokluk için şeddelendi.

معجم الفرائد القرآنية
ب  ت  ك
“**فَلَيُبَتِّكُنَّ**” şu yüce sözü içinde: “Ve elbette onları saptıracağım ve elbette onları kuruntulara düşüreceğim ve elbette onlara emredeceğim de hayvanların kulaklarını elbette **فَلَيُبَتِّكُنَّ** edecekler” (119) النساء.
**البَتْكُ**: hususi bir kesmedir; bu sebeple راغب dedi ki: **البتك** **البتّ**e yaklaşır; fakat **البتك**, uzuvların ve saçın kesilmesinde kullanılır; denir ki: **بتك** onun saçını ve kulağını. Ve Araplar cahiliyede, hayvanların kulaklarını, onların ilahlara takdim edilmiş olduğuna alamet olarak yararlardı.

الراغب
بتك
- **البتك** **البت**e yaklaşır; fakat **البتك**, uzuvların ve saçın kesilmesinde kullanılır; denir ki: **بتك** onun saçını ve kulağını.
Yüce Allah dedi ki: }**فليبتكن آذان الأنعام**{ [النساء/119]؛ ve ondan: **سيف باتك** (bak: **أساس البلاغة** s. 14): uzuvları kesen. Ve **بتكت الشعر**: ondan bir parça aldım. Ve **البتكة**: çekilip kopmuş parça; onun çoğulu **بتك**tir. Şair dedi ki:
- 37 - Uçtu; ve onun tüyünden, onun avucunda **بتك** vardır *** (bu, زهير بن أبي سلمى’nın bir beytinin ikinci mısraıdır; birinci mısraı:
Ne vakit ki oğlanın eli ona doğru düştü
ve o, onun divanında s. 50’dedir; ve **أساس البلاغة** s. 14; ve **المجمل** 1/115; ve **الغريبين** 1/131; ve **مثلث البطليوسي** 2/306)
أما **البت** ise, ipi ve bağlantıyı kesmede söylenir; ve denir ki: kadın **بتة** ve **بتلة** olarak boşandı (bk. **اللسان** (**بتل**) 11/42); ve iki kişi arasında hükmü **بتت** ettim. Ve rivayet olundu: (Geceleyin orucu **يبتت** etmeyen için oruç yoktur) (hadisi الدارقطني 2/172, (لم يبيت) lafzıyla çıkarmıştır; ve أصحاب السنن çıkarmışlardır; isnadı sahihdir; ancak onun merfu ve mevkuf oluşunda ihtilaf edilmiştir; ve النسائي onun mevkuf oluşunu tercih etmiştir; ve onun hakkında ikinci defa söz gelecektir. bk. **سنن النسائي** 4/196).
Ve **البشك** onun gibidir; elbisenin kesilmesinde söylenir; ve hızlı deve hakkında kullanılır: **ناقة بشكى** (bk. **المجمل** 1/126); bu da, onun elini süratte, dokuyucunun eliyle teşbih etmek içindir; şu şair sözü gibi (beyit, cahiliye şairi المسيب بن علس’ındır; o, الأعشى’nın dayısıdır; ve beyit, matlaı şu olan مفضليته’dendir:
Selmâ’dan azıksız mı göçtün *** عطاس’tan önce, ve onu vedayla güttün
ve o, **المفضليات** s. 62’dedir; ve **شرح المفضليات** للتبريزي 1/313):
38 - Hızlının fiili: kırkımını aceleyle öne aldı *** akşamdan önce; hızlanmaya heves eder.

ملخص اللسان
1. **بَتَكه** onu **يَبْتِكُه** ve **يَبْتُكه**; **بَتْكاً**; yani onu kesti. **البَتْك**: kesmedir.
2. **بَتِّكُنَّ آذان الأَنعام**; yani elbette kesecekler.
3. **البَتْك**: kulağı aslından kesmektir.
4. **البَتْكُ**: elinle bir şeye tutmandır.
5. Ve **بَتَّكه**; böylece **انْبَتك** etti ve **تَبَتَّك** etti. Ve **البِتْكةُ** ve **البَتْكة**: ondan parça.
6. Ve **سيف باتِكٌ**; yani keskin.
7. Ve **سيف باتِكٌ** ve **بَتُوك**: kesen.
8. Ve **البِتُكة**: geceden bir karanlık parçası.

لسان العرب
● - بتك: **البَتْك**: kesmedir. Ve aziz تنزيل’de: **وليُبَتِّكُنَّ آذان الأَنعام**; أبو العباس dedi ki: yani elbette kesecekler. أبو منصور dedi ki: sanki murad etti—Allah daha iyi bilir—cahiliye ehlinin hayvanlarının kulaklarını **تبْحِير** etmelerini ve onları yarmalarını. الليث: **البَتْك** kulağı aslından kesmektir. Ve **بَتِّك الآذان**: kulakları kes; çokluk için şeddelendi. Ve denildi ki: **البَتْكُ** elinle bir şeye tutmandır. Ve **التهذيب**’de: saçtan veya tüyden yahut bunun benzerinden bir şeye tutup, sonra onu kendine doğru çekmendir; ta ki o, aslından **يَنْبَتِكِ** edinceye ve yolununcaya kadar; ve bundan elinde bir taife olan her şeyin adı **بِتْكَةٌ**dur. زهير dedi ki:
Oğlanın eli ona doğru düştüğünde,
Uçtu; ve onun tüyünden, onun avucunda **بِتَكُ** vardır.
Ve denildi ki: **البَتْك** bir şeyi aslından kesmektir. **بَتَكه** onu **يَبْتِكُه** ve **يَبْتُكه**; **بَتْكاً**; yani onu kesti. Ve **بَتَّكه**; böylece **انْبَتك** etti ve **تَبَتَّك** etti. Ve **البِتْكةُ** ve **البَتْكة**: ondan parça; çoğul **بِتَكٌ**. Ve زهير’in beytiyle istişhad etti:
Uçtu; ve onun avucunda, onun tüyünden **بِتَكُ** vardır.
Ve **سيف باتِكٌ**: yani keskin. ابن بري dedi ki: ve ondan şairin sözü:
Düşmanın ilki göründüğünde, bir kaçış vardır
Parlak keskin bir **باتِك**ten bir kılıç darbesine.
Ve **سيف باتِكٌ** ve **بَتُوك**: kesen; ve kılıçlar **بَواتِكُ**tur. Ve **البِتُكة** dahi: geceden bir karanlık parçasıdır.

مقاييس اللغة:
بتك: **الباء** ve **التاء** ve **الكاف** tek bir asıldır; o da kesmedir. Dediler ki: **بتكْتُ** şeyi: onu kestim; onu **أُبِتُكه**; **بَتْكاً**. الخليل dedi ki: **البَتْك** kulağı kesmektir. Ve Kur’an’da: ﴿**فَلَيُبْتَكُنَّ آذَانَ الأَنْعَامِ**﴾ (النساء 119). Dedi ki: ve **الباتك** kesen kılıçtır. Dedi ki: ve **البَتْك**; saçtan veya tüyden yahut bunun benzerinden bir şeye tutup, sonra onu kendine doğru çekmendir; böylece o, aslından **يَنبَتِك** eder; yani kopar ve yolunur. Ve bunun her bir taifesi **بِتْكَةٌ**dur; çoğulu **بِتَك**tir. زهير dedi ki: oğlanın eli ona doğru düştüğünde
Uçtu; ve onun avucunda, onun tüyünden **بِتَكُ** vardır.

القاموس المحيط:
**بَتَكَهُ** onu **يَبْتِكُهُ** ve **يَبْتُكُهُ**: onu kesti; **بَتَّكَهُ** gibi; böylece **انْبَتَكَ** etti ve **تَبَتَّكَ** etti. Ve **البِتْكَةُ**; kesre ve fetha ile: ondan parça; çoğulu, üzüm gibi (**كعِنَبٍ**). Ve geceden bir karanlık parçası. Ve **الباتِكُ**: مالِكِ بنِ كعْبٍ الهَمْدَانِيِّ’nin kılıcıdır; ve kesen; **البَتوكِ** gibi.

تاج العروس:
ب ت ك
**بَتَكَه** onu **يَبتِكُه** ve **يَبتُكُه**; **ضَرَبَ** ve **نَصَرَ**’ın iki haddinden; **بَتكاً**: onu aslından kesti; çokluk için şeddelenmiş olarak **بَتَّكَة** gibi; **تَبتِيكاً**. Ve aziz تنزيل’de: “**فَلَيُبَتِّكُنِّ آذانَ الأَنْعامِ**”. أَبوِ العَبّاسِ dedi ki: der ki: elbette parçalayacaklar. الأزْهَريُّ dedi ki: sanki murad etti—Allah daha iyi bilir—cahiliye ehlinin hayvanlarının kulaklarını **تَبحِير** etmelerini ve onları yarmalarını; böylece **انْبتَكَ** etti ve **تَبتَّكَ** etti.
Ve اللَّيث dedi ki: ve denilir ki: **البَتْكُ**; saçtan veya tüyden yahut bunun benzerinden bir şeye tutup, sonra onu kendine doğru çekmendir; böylece o, aslından **يَنْبَتِكَ** eder; yani kopar ve yolunur. Ve **البِتْكَةٌ**; kesre ve fetha ile: ondan parça; **بتكٌ**; üzüm gibi (**كعِنَب**). زُهَير dedi ki:
Ne vakit ki oğlanın eli ona doğru düştü ... Uçtu; ve onun avucunda, onun tüyünden **بِتَكُ** vardır.
Ve **البِتْكَةُ** dahi: geceden bir karanlık parçasıdır; sanki ondan bir cüzdür. Ve **الباتِكُ**: الهَمْدانيِّ sonra الأَرْحَبِيِّ olan مالِكِ بنِ كَعْبٍ’in kılıcıdır; ve o, onun hakkında şöyle diyen kimsedir:
“Ben Ebû’l-Hâris’im; adım Mâlik’tir
Erahb’danım; sayıda çok olanlardan
İki kanadını bize, Fâtik’in oğlu uzattı”
Bunu الصّاغانيُ rivayet etti; ve onda istişhad mahalli yoktur. Ve **السّيفُ الباتِكُ**: kesendir; **البتُوكِ** gibi; çoğulu **بَواتِك**tir. İbnُ بَري rivayet etti:
Düşmanın ilki göründüğünde, bir kaçış vardır ... Parlak keskin bir **باتِك**ten bir kılıç darbesine.
Ve bunun üzerine istidrâk olunanlardandır: **بُتُوكَة** (zamme ile): Mısır’ın البحيرة amellerinden bir köydür; ve ondan: şems Muhammed b. Ahmed b. Ali b. Ebî Bekr b. Hasan **البُتُوكِيُ** **الظّاهِرِيّ** **المالِكِي**; ve anne tarafından dedesine nispetle **النّحْرِيرِيّ** diye tanındı. Hadisi, hâfız İbn Hacer’den dinledi; ve 856 yılında öldü. Hâfız السَّخاوِيُّ onu tarihinde böyle tercüme etti; ve onu ضبط etti; ve avam, birincisini kesreler.
