# بزز (ب-ز-ز) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%B2
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%A8%D8%B2%D8%B2

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ب - ز - ز
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 7 sözlük

## Sözlükler (7)

### [Kitâbu'l-'Ayn](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%B2/sozluk/kitab_ayn.md) — Halîl b. Ahmed · 8. yy

باب الزاي والباء
ز ب، ب ز مستعلان
زب:
الزَّبُّ: مَلْؤُك القِرْبة إلى رأسها تقول: زَبَبْتها فازْدَبَّت.
والزَّبابُ، خفيفةٌ: ضَرْبٌ من عظيم الجرذان.
والزّبيب: معروف، والزّبيبة والحدة، وفعلُ الزّبيب:التّزبيب.
والزّبيبة: قُرْحة تخرج في اليد تسمّى: العَرْفة.
والزَّبَبُ: مصدر الأَزَبّ، وهو كثرة شعر الذِّراعين والحاجبين والعين، والجميع: الزُّبّ.
وبعيرٌ أزبُّ: كثير الوَبَر.
والزُّبُّ: اللّحية بلغة اليمن، قال:
ففاضت دموعُ الجَحْمَـتَـيْن بـعَـبـرةٍ		على الزُّبِّ حتّى الزُّبُّ في الماء غامسُ
وزُبُّ الصّبيّ: معروف، وهو ذَكَرُهُ بلغة أهل اليمن.
والتَّزبُّبُ في الكلام: التَّزَيُّد. وأبو زبّان: كنية.
بز:
البَزُّ: ضَرْبٌ من الثّياب. والبِزازةُ: حرفة البزّاز. والبَزّ أيضاً: ضرب من المتاع.
والبَزُّ: السَّلْبُ، يقال: غَزَوْته فبززته. ويقال: من عَزَّ بَزَّ، أي من غَلَبَ سَلَبَ.
والابتزازُ: التَّجَرُّدَ من الثّياب. وابتُزَّت من ثيابها، أي: جُرِّدت.
والبِزَّة: الشّارةُ الحَسَنةُ من الثِّياب، قال:
كنتُ إذا أَتَوْتُهُ من غَيْبي
يَشَمُّ عِطْفي ويَبُزُّ ثَوْبي
والبُزابِزُ: الشّديدُ من الرِّجال.

##### Türkçe

باب **الزاي** و**الباء**
**ز ب**، **ب ز** müsta‘lîyân

**زب**:
**الزَّبُّ**: kırbanın başına kadar doldurmandır; **زَبَبْتها** dersin, böylece **ازْدَبَّت**.
Ve **الزَّبابُ** (hafif): iri sıçanların büyüğünden bir türdür.
Ve **الزّبيب**: bilinen (şey)dir; ve **الزّبيبة** ve **الحدة**; ve **الزّبيب**’in fiili: **التّزبيب**’dir.
Ve **الزّبيبة**: elde çıkan, **العَرْفة** diye adlandırılan bir yaradır.
Ve **الزَّبَبُ**: **الأَزَبّ**’in masdarıdır; o da iki kolun, kaşların ve gözün kıllarının çokluğudur; hepsi: **الزُّبّ**.
Ve **بعيرٌ أزبُّ**: yünü çok (olan).
Ve **الزُّبُّ**: Yemen diliyle sakaldır; dedi ki:
ففاضت دموعُ الجَحْمَـتَـيْن بـعَـبـرةٍ		على **الزُّبِّ** حتّى **الزُّبُّ** في الماء غامسُ
Ve **زُبُّ الصّبيّ**: bilinen (şey)dir; o, Yemen ehlinin diliyle onun erkeklik uzvudur.
Ve الكلام’da **التَّزبُّبُ**: **التَّزَيُّد**’dir. Ve **أبو زبّان**: bir künyedir.

**بز**:
**البَزُّ**: elbiselerden bir türdür. Ve **البِزازةُ**: bezazın mesleğidir. Ve **البَزّ** ayrıca: eşyadan bir türdür.
Ve **البَزُّ**: soymadır; denir ki: **غَزَوْته** de sonra **بززته**. Ve denir ki: **من عَزَّ بَزَّ**; yani kim galip gelirse soydu.
Ve **الابتزازُ**: elbiselerden soyunmadır. Ve **ابتُزَّت** elbiselerinden; yani: soyuldu.
Ve **البِزَّة**: elbiselerden güzel nişandır; dedi ki:
كنتُ إذا أَتَوْتُهُ من غَيْبي
يَشَمُّ عِطْفي ويَبُزُّ ثَوْبي
Ve **البُزابِزُ**: erkeklerden şiddetli (olan)dır.

### [es-Sıhâh](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%B2/sozluk/sihah.md) — Cevherî · 10. yy

بَزَّهُ يبزه بَزَّاً: سلبَه. وفي المثل: من عَزَّ بَزَّ أي مَن غلب أخذ السَّلَبَ. والاسم البرّيِزي. وابْتَزَزْتُ الشيءَ، أي استلبته. والبَزُّ من الثياب: أَمْتِعَةُ البَزّاز. والبَزُّ أيضاً: السلاحُ. والبِزَّةُ، بالكسر: الهيئةُ. والبِزَّةُ أيضاً: السلاح.

##### Türkçe

**بَزَّهُ** **يبزه** **بَزَّاً**: onu soydu. Ve meselde: “**من عَزَّ بَزَّ**” yani “kim galip gelirse ganimeti aldı.” Ve isim: **البرّيِزي**. Ve “**ابْتَزَزْتُ الشيءَ**”, yani onu zorla aldım. Ve elbiselerden **البَزُّ**: **البَزّاز**ın eşyalarıdır. Ve **البَزُّ** ayrıca: silahtır. Ve **البِزَّةُ**, kesre ile: heyettir. Ve **البِزَّةُ** ayrıca: silahtır.

### [Esâsü'l-Belâğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%B2/sozluk/esas.md) — Zemahşerî · 12. yy

ب ز ز
خرجـوا عليهـم الخزوز والبزوز وهي الثياب الجياد‏.‏
وأشبه أمرأً بعض بزه‏.‏
وغزا في بزة كاملة وهي السلاح وتقلد بزاً حسناً وهو السيف‏.‏
قال‏:‏ ولا بكهام بزه عـن عـدوه وإنه لذو بزة حسنة وهي الهيئة واللباس وبزه ثوبه وابتزه‏:‏ سلبه وابتزت من ثيابها‏:‏ جردت‏.‏
قال امرؤ القيس‏:‏ إذا ما الضجيع ابتزها من ثيابها تميل عليه هونة غير متفال ومـن عـز بـز‏.‏
وجيء به عزاً وبزاً بمعنى لا محالة‏.‏
ورجعت الخلافة بزيزي أي تبز بزاً ولا تؤخذ بالاستحقاق‏.‏
ومن المجاز‏:‏ قول الجعدي‏:‏ وتبتـز يعفور الصريم كناسه فتخرجه منـه وإن كـان مظهـراً أي بحفيف سيرها ينفر الوحشي من كنه وقت الظهر‏.‏

##### Türkçe

ب ز ز
Onların üzerine **الخزوز** ve **البزوز** çıkardılar; o, iyi elbiselerdir.‏
Bir adamın işi, onun **بزه**’sinin bir kısmına benzer oldu.‏
Ve tam bir **بزة** içinde gazâ etti; o, silahtır. Ve güzel bir **بز** kuşandı; o, kılıçtır.‏
Dedi ki: Ve düşmanından dolayı bir **بزه** ile ne de **بكهام** ile; ve şüphesiz o, güzel bir **بزة** sahibidir; o, heyet ve elbisedir. Ve onun elbisesini **بزه** etti; ve **ابتزه**: onu soydu. Ve onun elbiselerinden **ابتزت**: soyundu.‏
İmru’ul-Kays dedi ki:
Eğer yatak arkadaşı onu elbiselerinden **ابتزها** ederse
Onun üzerine, bir gevşeklik olarak, fal tutmayan (hâlde) meyleder
Ve kim izzetli olursa **بز** eder.‏
Ve onunla, “**عزاً** ve **بزاً**” olarak getirildi; “mutlaka” mânâsında.‏
Ve hilâfet, benim **بزيزي** ile geri döndü; yani **بزاً** ile **تبز** edilir ve hak edişle alınmaz.‏
Ve mecazdan: el-Ca‘dî’nin sözü:
Ve **يعفور**’u, **الصريم**’in ininden **تبتـز** eder
Böylece onu ondan çıkarır; her ne kadar öğle vaktinde gizlenmiş olsa da
Yani, onun yürüyüşünün hışırtısıyla, vahşî olan, öğle vaktinde ininin içinden ürker.‏

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%B2/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

البَزُّ: الثياب، وقيل: ضرب من الثياب، وقيل: البَزُّ من الثياب أَمتعة البَزَّاز، وقيل: البَزُّ متاع البيت من الثياب خاصة؛ قال: أَحسَن بيتٍ أَهَراً وبَزَّا،
كأَنما لُزَّ بصَخْرٍ لَزَّا
والبَّزَّازُ: بائع البَزِّ وحِرْفَتُهُ البِزَازَةُ؛ وقوله أَنشده ابن الأَعرابي:
شَمْطاءُ أَعلى بَزِّها مُطَرَّحُ
يعني أَنها سمنت فسقط وَبَرُها وذلك لأَن الوبر لها كالثياب. والبِزَّة، بالكسر: الهيئة والشَّارةُ واللِّبْسَةُ. وفي حديث عمر، رضي الله عنه، لما دنا من الشام ولقيه الناس قال لأَسْلَمَ: إِنهم لم يروا على صاحبك بِزَّةَ قوم غضب الله عليهم؛ البِزَّةُ: الهيئة، كأَنه أَراد هيئة العجم. والبَزُّ والبِزَّةُ: السلاح يدخل فيه الدِّرْعُ والمِغْفَرُ والسيف؛ قال الشاعر:
ولا بِكَهامٍ بَزُّهُ عن عَدُوِّهِ،
إِذا هُوَ لاقَى حاسِراً أَو مُقَنَّعا
فهذا يدل على أَنه السيف. أَبو عمرو: البَزَرُ:
السلاح التامُّ؛ قال الهذلي:
فَوَيْلُ مِّ بَزٍّ جَرَّ شَعْلٌ على الحَصى،
ووُقِّرَ بَزٌّ ما هُنالك ضائعُ
الوَقْرُ: الصدعُ. وُقِّرَ بَزٌّ أَي صُدِعَ وفُلِّلَ وصارت فيه وَقَراتٌ. وشَعْلٌ: لَقَبُ تأَبَّطَ شَرًّا وكان أَسَرَ قَيْسَ بن عَيْزَارَة الهذليَّ قائلَ هذا الشعر فسلبه سلاحه ودرعه، وكان تأَبط شرّاً قصيراً فلما لبس درع قيس طالت عليه فسحبها على الحصى، وكذلك سيفه لما تقلده طال عليه فسبحه فوقره لأَنه كان قصيراً فهذا يعني السلاح كله؛ وقال الشاعر: كأَنِّي إِذْ غَدَوْا ضَمَّنْتُ بَزِّي،
من العِقْبَانِ، خائِتَةً طَلُوبا
أَي سلاحي. والبِزِّيزَى: السلاح.
والبَزُّ: السَّلْبُ، ومنه قولهم في المثل: من عَزَّ بَزَّ؛ معناه من غَلَبَ سَلَبَ، والاسم البِزِّيزَى كالخِصِّيصَى وهو السَّلْبُ. وابْتَزَزْتُ الشيءَ: اسْتَلَبْتُه.
وبَزَّهُ يَبُزُّهُ بَزًّا: غلبه وغصبه. وبَزَّ الشيءَ يَبُزُّ بَزًّا: انتزعه. وبَزَّهُ ثيابَهُ بَزًّا. وبَزَّه: حَبَسَه. وحكي عن الكسائي: لن يأْخذه أَبداً بَزَّةً مني أَي قَسْراً. وابْتَزَّهُ ثيابَه: سَلبَهُ إِياها. وفي حديث أَبي عبيدة: إِنه سيكون نبُوَّةٌ ورحمةٌ ثم كذا وكذا ثم يكون بِزِّيزَى وأَخْذ أَموال بغير حق؛ البِزِّيزَى، بكسر الباء وتشديد الزاي الأُولى والقصر: السَّلْبُ والتَّغَلُّبُ، ورواه بعضهم بَزْبَزِيّاً. قال الهَرَوِيُّ: عرضته على الأَزهري فقال: هذا لا شيء، قال: وقال الخطابي إِن كان محفوظاً فهو من البَزْبَزة، الإِسراع في السير، يريد به عَسْفَ الوُلاةِ وإِسراعَهم إِلى الظلم، فمن الأَول الحديث فَيَبْتَزُّ ثيابي ومتاعي أَي يُجَرِّدُني منها ويغلبني عليها، ومن الثاني الحديث الآخر: من أَخرج ضيفه* قوله« من أخرج ضيفه» كذا بالأصل والنهاية فلم يَجِدْ إِلاَّ بَزْبَزِيّاً فيردّها. قال: هكذا جاء في مسند أحمد بن حنبل، رحمه الله. ويقال: ابْتَزَّ الرجلُ جاريتَهُ من ثيابها إِذا جَرَّدَها؛ ومنه قول امرئ القيس:
إِذا ما الضَّجِيعُ ابْتَزَّها من ثيابها،
تَميلُ عليه هَوْنَةً غيرَ مِتْفالِ
وقول خالد بن زهير الهذلي:
يا قَوْمُ، ما لي وأَبا ذؤيبِ،
كنتُ إِذا أَتَوْتُهُ من غَيْبِ
يَشُمُّ عِطْفِي ويَبُزُّ ثَوْبي،
كأَنني أَرَبْتُهُ بِرَيبِ
أَي يَجْذِبُه إِليه.
وغلام بُزْبُزٌ: خفيف في السفر؛ عن ثعلب. ابن الأَعرابي: البُزْبُزُ الغلام الخفيفُ الرُّوحِ. وبَزْبَزَ الرجلُ وعَبَّدَ إِذا انهزم وفَرَّ. والبَزْبازُ والبُزابِزُ: السريعُ في السير؛ قال:
لا تَحْسِبِنِّي، يا أُمَيْمُ، عاجِزَا
إِذا السِّفارُ طَحْطَحَ البَزابِزَا
قال ابن سيده: كذا أَنشده ابن الأَعرابي، بفتح الباء على أَنه جمع بَزْبازٍ.
والبَزْبَزَةُ: الشِّدَّة في السوق ونحوه، وقيل: كثرة الحركة والاضطراب؛ وقال الشاعر:
ثم اعْتَلاها فَزَحاً وارْتَهَزَا،
وساقَها ثَمَّ سِياقاً بَزْبَزَا
والبَزْبَزَةُ: معالجة الشيء وإِصلاحه؛ يقال للشيء الذي أُجيد صنعته: قد بَزْبَزْتُه؛ وأَنشد:
وما يَسْتَوِي هِلْباجَةٌ مُتَنَفِّخٌ
وذو شُطَبٍ، قد بَزْبَزَتْه البَزابِزُ
أَراد ما يستوي رجل ثقيل ضخم كأَنه لبن خاثر ورجل خفيف ماض في الأُمور كأَنه سيف ذو شطب قد سوّاه وصقله الصانع.
والبُزَابِزُ: الشديد من الرجال إِذا لم يكن شجاعاً. ورجل بَزْبَزٌ وبُزَابِزٌ: للقوي الشديد من الرجال وإِن لم يكن شجاعاً. وفي حديث عن الأَعْشَى: أَنه تَعَرَّى بإِزاءِ قوم وسَمَّى فَرْجَه البَزْبازَ ورَجَزَ بِهِمْ، قال:
إِيهاً خُثَيْمُ حَرِّك البَزْبازا،
إِنَّ لنا مجالِساً كِنازَا
أَبو عمرو: البَزْبازُ قَصَبَةٌ من حديد عَلَمُ فَم الكِيرِ يَنْفُخُ النارَ، وأَنشد الرجز:
إِيهاً خثيم حرك البزبازا
وبَزْبَزُوا الرجلَ: تَعْتَعُوه؛ عن ابن الأَعرابي. وبَزْبَزَ الشيء: رمى به ولم يردّه.

##### Türkçe

**البَزُّ**: elbiseler; ve denildi: elbiselerden bir tür; ve denildi: elbiselerden **البَزُّ**,
**البَزَّاز**’ın eşyalarıdır; ve denildi: **البَزُّ**, özellikle elbiselerden ev eşyasıdır; dedi ki:
En güzel ev, döşemece ve **بَزًّا** bakımından,
sanki kayaya yapıştırılmış bir yapıştırma gibi.
Ve **البَّزَّازُ**: **البَزِّ** satıcısıdır ve onun mesleği **البِزَازَةُ**’dır; ve onun sözü, İbn
el-A‘râbî’nin rivayet ettiği:
Alaca, **بَزِّ**’inin üstü atılmıştır,
yani o semirdi de onun tüyü düştü; bu, çünkü tüy onun için elbiseler gibidir.
Ve **البِزَّة** (kesre ile): heyet (görünüş) ve nişan ve giyimdir. Ömer’in hadîsinde, Allah ondan razı olsun,
Şam’a yaklaştığında ve insanlar onu karşıladığında, Eslem’e dedi ki: “Onlar
senin sahibinin üzerinde Allah’ın gazap ettiği bir kavmin **بِزَّةَ**sini görmediler”; **البِزَّةُ**: heyettir; sanki o,
Acemlerin heyetini kastetti. Ve **البَزُّ** ve **البِزَّةُ**: zırhı, miğferi
ve kılıcı içine alan silahtır; şair dedi ki:
Ve onun **بَزُّ**’u düşmanından geri kalmış bir korkak değildir,
o, çıplak başla yahut miğferli olarak karşılaştığında.
Bu da onun kılıç olduğuna delâlet eder. Ebû Amr: **البَزَرُ**:
tam silah; Hüzeli dedi ki:
Vay halime, **بَزٍّ** (silah) ki Şa‘l çakılın üstünde sürükledi,
ve **بَزٌّ** yarıldı; orada kaybolan değildir.
**الوَقْرُ**: yarılmadır. “**وُقِّرَ بَزٌّ**” yani yarıldı ve çentiklendi ve onda
yarıklar oldu. Ve **شَعْلٌ**: Teebbata Şerran’ın lakabıdır; o, bu şiirin söyleyeni
Hüzeli Kays b. ‘Ayzâra’yı esir almıştı; onun silahını ve zırhını soydu. Teebbata Şerran kısa idi; Kays’ın zırhını giyince ona uzun geldi de
onu çakılın üstünde sürükledi; aynı şekilde kılıcı da, onu kuşanınca ona uzun geldi
de onu sürükledi ve yarılttı; çünkü o kısa idi; bu, bütün silahı kasteder; ve şair dedi ki:
Sanki ben, onlar sabahladıklarında **بَزِّي**’mi (silahımı) teminat altına aldım,
kartallardan, arayıcı bir avcıyı.
Yani silahımı. Ve **البِزِّيزَى**: silahtır.
Ve **البَزُّ**: soyma (ganimet olarak alma)dır; ondan, onların meseldeki sözü: “من عَزَّ بَزَّ”; manası: kim galip gelirse soyar; isim **البِزِّيزَى** da **الخِصِّيصَى** gibi olup o, soyma (sلب)dır.
Ve **ابْتَزَزْتُ** şeyi: onu soydum (istilâb ettim).
Ve **بَزَّهُ يَبُزُّهُ بَزًّا**: ona galip geldi ve onu gasbetti. Ve **بَزَّ** şeyi **يَبُزُّ بَزًّا**:
onu çekip aldı. Ve **بَزَّهُ ثيابَهُ بَزًّا**. Ve **بَزَّه**: onu hapsetti. Ve Kisâî’den nakledildi: “Onu asla benden **بَزَّةً** almayacak” yani zorla. Ve **ابْتَزَّهُ ثيابَه**: onları ondan soydu.
Ebû Ubeyde’nin hadîsinde: “Şüphesiz nübüvvet ve rahmet olacak, sonra şöyle şöyle, sonra
**بِزِّيزَى** ve haksız yere malları alma olacak”; **البِزِّيزَى**, bâ’nın kesresiyle, ilk zâ’nın şeddeli oluşuyla ve kısaltma ile: soyma ve galebe çalmadır; bazıları onu **بَزْبَزِيّاً** diye rivayet etti.
Herevî dedi ki: onu Ezherî’ye arz ettim de dedi ki: “Bu bir şey değildir.” Dedi ki: Hattâbî dedi:
Eğer mahfuz ise o, **البَزْبَزة**’dendir; yürüyüşte sürat; bununla valilerin zorbalığını ve zulme
hızla yönelmelerini kasteder. Birinciden hadîs: “**فَيَبْتَزُّ** ثيابي
ومتاعي” yani beni onlardan soyup çıkarır ve onlara galip gelir; ikinciden diğer hadîs:
“من أَخرج ضيفه* قوله« من أخرج ضيفه»” asılda ve Nihâye’de böyledir; **بَزْبَزِيّاً**’dan başka bulmadı da onu reddeder. Dedi ki: Ahmed b. Hanbel’in Müsned’inde böyle geldi, Allah ona rahmet etsin.
Ve denilir: **ابْتَزَّ** adam, cariyesini elbiselerinden, onu soyup çıkardığında; ondan İmru’ul-Kays’ın sözü:
Yatışan, onu elbiselerinden **ابْتَزَّ** ettiğinde,
ona yumuşakça meyleder; ne gevşek ne de ağır.
Ve Hüzeli Hâlid b. Züheyr’in sözü:
Ey kavm, bana ne oluyor da Ebû Züeyb’e,
ben, ona gaiplikten geldiğimde,
koltuk altımı koklar ve elbisemi **يَبُزُّ**,
sanki ben ona bir şüphe getirmişim.
Yani onu kendine çeker.
Ve **غلام بُزْبُزٌ**: yolculukta hafif; Sa‘leb’den. İbn el-A‘râbî: **البُزْبُزُ**
ruhu hafif oğlandır. Ve **بَزْبَزَ** adam ve **عَبَّدَ**: bozguna uğradığında ve kaçtığında.
Ve **البَزْبازُ** ve **البُزابِزُ**: yürüyüşte hızlı olandır; dedi ki:
Ey Ümeym, beni sakın âciz sanma,
seferler **البَزابِزَا**’yı (hızlıları) yaydığında.
İbn Sîde dedi ki: İbn el-A‘râbî onu böyle rivayet etti; bâ’nın fethasıyla, onun **بَزْبازٍ**’ın çoğulu olması üzere.
Ve **البَزْبَزَةُ**: sürmede ve benzerinde şiddettir; ve denildi: hareketin ve çalkantının çokluğudur;
şair dedi ki:
Sonra onun üstüne çıktı, sevinçle ve sıçradı,
ve onu sonra **بَزْبَزَا** bir sürüşle sürdü.
Ve **البَزْبَزَةُ**: bir şeyi ele almak ve onu düzeltmektir; iyi yaptığın şeye denilir: “Onu **بَزْبَزْتُ**”; ve rivayet etti:
Şişkin, kabarmış bir **هِلْباجَةٌ** ile
**ذو شُطَبٍ** olan, **البَزابِزُ**’ün onu **بَزْبَزَتْه** ettiği bir kimse bir olmaz.
Ağır, iri bir adam (sanki pıhtılaşmış süt gibi) ile işlerde hafif, atılgan bir adamı (sanki oluklu bir kılıç gibi), onu sanatkârın düzeltip parlatmış olmasını kastetti.
Ve **البُزَابِزُ**: yiğit olmadığında erkeklerden şiddetli olandır. Ve **رجل بَزْبَزٌ**
ve **بُزَابِزٌ**: erkeklerden güçlü, şiddetli olana, yiğit olmasa da. A‘şâ’dan bir hadîste:
o, bir kavmin karşısında soyundu ve ferçini **البَزْبازَ** diye adlandırdı ve onlarla recez söyledi; dedi ki:
Haydi Huseym, **البَزْبازا**’yı hareket ettir,
şüphesiz bizim yığın yığın meclislerimiz vardır.
Ebû Amr: **البَزْبازُ**, demirden bir kamıştır; körüğün ağzının alâmeti; ateşi üfler,
ve recezi rivayet etti:
Haydi Huseym, **البزبازا**’yı hareket ettir.
Ve **بَزْبَزُوا** adamı: onu kekelettiler; İbn el-A‘râbî’den. Ve **بَزْبَزَ** şeyi:
onu attı ve onu geri çevirmedi.

### [Kâmûsü'l-Muhît](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%B2/sozluk/kamus.md) — Fîrûzâbâdî · 15. yy

* ب ز ز * * بَزَّهُ * سلبه وبابه رد وفي المثل ﴿من عز بز﴾ أي من غلب سلب و * ابْتَزَّهُ * استلبه و * البَزُّ * من الثياب أمتعة * البَزَّازِ * و * البِزّةُ * بالكسر الهيئة

##### Türkçe

* ب ز ز * * **بَزَّهُ** * onu soydu; ve onun bâbı **رد**’dir. Ve meselde: ﴿من عز بز﴾ yani: kim galip gelirse soydu. Ve * **ابْتَزَّهُ** * onu zorla aldı. Ve * **البَزُّ** * elbiselerden: **البَزَّازِ**’ın eşyalarıdır. Ve * **البِزّةُ** * (kesre ile) heyettir.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%B2/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

البز: الثياب. وقيل: ضرب من الثياب، وقيل: البز من الثياب: أمتعة البزاز، أو متاع البيت من الثياب خاصة ونحوها، قال:
  أحسن بيت أهرا وبزا                      كأنما لز بصخر لزا وبائعه البزاز، وحرفته البزازة، بالكسر، وإنما أطلقه لشهرته. البز السلاح. يدخل فيه الدرع والمغفر والسيف، قال الهذلي:
  فويل أم بز جر شعل على الحصى                      ووقر بز ما هـنـالـك ضـائع شعل: لقب تأبط شرا، وكان أسر قيس بن العيزارة الهذلي قائل هذا الشعر، فسلبه سلاحه ودرعه. وكان تأبط شرا قصيرا، فلما لبس درع قيس طالت عليه، فسحبها على الحصى، وكذلك سيفه لما تقلده طال عليه فسحبه فوقره؛ لأنه كان قصيرا. ووقر بز: أي صدع وفلل وصارت فيه وقرات، فهذا يعني السلاح كله. ويقال: البز: السيف نفسه، أنشد ابن دريد لمتمم بن نويرة يرثي أخاه مالكا:
  ولا بكهام بزه عـن عـدوه                      إذا هو لاقى حاسرا أو مقنعا

  قال: فهذا يدل على أنه السيف. كالبزة، بالكسر، والبزز، بالتحريك. وقال أبو عمرو: البزز: السلاح التام. البز: الغلبة والغصب، بزه يبزه بزا، كالبزيزى، كخليفى. البز: النزع والسلب، يقال: بز الشيء يبزه بزا: انتزعه. البز: أخذ الشيء بجفاء وقهر. حكي عن الكسائي: لن تأخذه أبدا بزة مني، أي قسرا. وفي حديث أبي عبيدة:  أنه ستكون نبوة ورحمة ثم كذا وكذا ثم يكون بزيزى وأخذ أموال بغير حق  البزيزى: السلب والتغلب، ورواه بعضهم بزبزيا. قال الهروي: عرضته على الأزهري فقال: هذا لا شيء. كالابتزاز، وفي الحديث:  فيبتز ثيابي ومتاعي  أي يجردني منها ويغلبني عليها. البز: ة، بالعراق، ومنها عبد السلام بن أبي بكر بن عبد الملك الجماجمي البزي، حدث عن أبي طالب المبارك بن خضر الصيرفي. وبز النهر، بلغتهم: آخره، نقله الصاغاني. والبزاز، ككتان، في المحدثين جماعة، منهم أبو طال محمد بن محمد بن إبراهيم بن غيلان بن عبد الله بن غيلان، صدوق صالح، عن أبي بكر الشافعي، وعنه أبو بكر الخطيب وجماعة، وإليه نسبت الغيلانيات، وهي في إحدى عشرة مجلدة، لطاف، خرجها الدارقطني، وقد وقعت لنا عالية، توفي ببغداد سنة 440، في الأعلام عيسى بن أبي عيسى بن بزاز القابسي المالكي المغربي، روى الحديث عن جماعة مغاربة. من أمثالهم: آخر البز على القلوص، يأتي في خ-ت-ع. والبزباز، بالفتح: الغلام الخفيف في السفر، أو البزباز: الرجل الكثير الحركة، قاله ابن دريد، وأنشد:
  إيها خثيم حرك البزبازا                      إن لنا مجالسا كنـازا كالبزبز والبزابز، بضمهما، قال ثعلب: غلام بزبز: خفيف في السفر. وقال أبو عمرو ورجل بزبز وبزابز من البزبزة: وهي شدة السوق وأنشد:
  ثم اعتلاها فذحا وارتهزا                      وساقها ثم سياقا بزبـزا عن أبي عمرو: البزباز: قصبة من حديد على فم الكير تنفخ النار، وأنشد للأعشى:
  إيها خثيم حرك البزبازا                      إن لنا مجالسا كنـازا قيل: المراد هنا بالبزباز: الفرج، بسبب حركته، وكنازا، مكتنزة بأهلها، يحكى عن الأعشى أنه تعرى بإزاء قوم وسمى فرجه البزباز ورجز بهم. البزباز: دواء، م معروف. والبزبزة: شدة في السوق ونحوه؛ البزبزة: سرعة المسير؛ البزبزة: الفرار والانهزام، يقال: بزبز الرجل وعبد، إذا انهزم وفر؛ البزبزة: كثرة الحركة وسرعتها والاضطراب، وأنشد أبو عمرو:
  وساقها ثم سياقا بزبزا البزبزة: معالجة الشيء وإصلاحه، يقال للشيء الذي قد أجيدت صنعته: قد بزبزته، أنشد أبو عمرو:
  وما يستوي هلباجة متنـفـج                      وذو شطب قد بزبزته البزابز يقول: ما يستوي رجل ضخم ثقيل كأنه لبن خاثر، ورجل خفيف ماض في الأمور كأنه سيف ذو شطب قد سواه الصقلة الحذاق. والبزابز والبزبز، بضمهما: القوي الشديد من الرجال إذا لم يكن - وفي بعض الأصول: وإن لم يكن - شجاعا. وبزبز الرجل بزبزة: تعتعه. عن ابن الأعرابي. بزبز الشيء: سلبه وانتزعه، كابتزه ابتزازا، يقال: ابتزه ثيابه، إذا سلبه إياها، ويقال: ابتز الرجل جاريته من ثيابها، إذا جردها، ومنه قول امرئ القيس:
  إذا ما الضجيع ابتزها من ثيابها                      تميل عليه هونة غير متفـال

  بزبز الشيء: رمى به ولم يرده. وبز، بالضم، وفي التكملة: والبز بالألف واللام: لقب إبراهيم بن عبد الله السغدي النيسابوري المحدث، من شيوخ ابن الأخرم، وكان عالي الإسناد، معرب بز، بضم وتخفيف، اسم للماعز بالفارسية. وفاته، أبو علي الصوفي راوي التنبيه عن الشيخ أبي إسحاق، كان يقال له البز، واسمه الحسن بن أحمد بن محمد، سمع منه ابن الخشاب التنبيه. ولقب عمر بن محمد بن الحسين بن غزوان البخاري شيخ محمد بن جعفر بن جابر مات سنة 268. والبزاز، كشداد: د، بين المدار والبصرة، على شاطئ نهر ميسان. قال ياقوت: رأيته غير مرة. والقاسم بن نافع بن أبي بزة المخزومي، محدث، والصواب أنه تابعي، كما صرح به الحافظ، وأولاده القراء، منهم الإمام أبو الحسن أحمد بن محمد بن عبد الله بن القاسم بن أبي بزة البزي المكي صاحب القراءة، مشهور راوي ابن كثير، حدث عن محمد بن إسماعيل ومحمد بن يزيد بن خنيس. والبزة، بالكسر: الهيئة والشارة واللبسة، يقال: إنه لذو بزة حسنة، أي هيئة ولباس جيد. وفي حديث عمر رضي الله عنه لما دنا من الشام ولقيه الناس قال لأسلم:  إنهم لم يروا على صاحبك بزة قوم غضب الله عليهم  ، كأنه أراد هئية العجم. بزة، بالضم، محمد بن عبيد الله بن علي بن بزة المحدث عن أبي الطيب التيملي. وفاته أبو جعفر محمد بن علي بن بزة الثمالي، من شيوخ العلوي، روى عن ابن عقدة، مات سنة 399، وأبو طالب علي بن محمد بن زيد بن بزة الثمالي، معاصر للذي قبله. ومحمد بن زيد بن أحمد بن بزة، مات سنة 398. عبد العزيز بن إبراهيم بن بزيزة، كسفينة، مالكي مغربي، في المائة السابعة، له تصانيف، منها شرح الأحكام لعبد الحق. ومما يستدرك عليه: البزيزى، كالخصيصى: السلاح. ومن أمثالهم: من عز بز، أي من غلب سلب. وبزه ثيابه بزا، انتزعها. وبزه: حبسه. والبزة، بالكسر: القسر. والبزبزة: الإسراع في الظلم، والخفة إلى العسف. والنسبة إليه بزبزي ومنه الحديث السابق في إحدى روايتيه. ويقال: رجعت الخلافة بزيزى إذا لم تؤخذ باستحقاق. والابتزاز: التجريد. وبز ثوبه: جذبه إليه. ومنه قول خالد بن زهير الهذلي:
  يا قوم مالي وأبـا ذؤيب                      كنت إذا أتوته من غيب
  يشم عطفي ويبز ثوبـي                      كأنني أربتـه بـريب
 أي يجذبه إليه. والبزبزة الانهزام. والبزباز والبزابز: السريع في السير، وقول الشاعر:

  لا تحسبني يا أميم عاجـزا                      إذا السفار طحطح البزابزا قال ابن سيده: هكذا أنشده ابن الأعرابي بفتح الموحدة على أنه جمع بزباز. والبز، بالكسر: ثدي الإنسان، هكذا يستعملونه، ولا أدري كيف ذلك. وكذلك البزبوز، كسرسور، لقصبة من حديد أو صفر أو نحاس تجعل في الحياض يتوضأ منها، كأنه على التشبيه فيهما ببزباز الكير، أو غير ذلك. ويقال: جئ به عزا بزا، أي لا محالة. من المجاز: قول الشاعر:
  وتبتز يعفور الصريم كناسـه                      فتخرجه منه وإن كان مظهرا وهو للجعدي. والبز، بالفتح: لقب مجد الدين محمد بن عمر بن محمد الكاتب، حدث، والكسر فيه من لحن العوام، قاله الحافظ. ومنية البز، بالفتح: قرية بمصر، وقد دخلتها وألفت فيها مسامرة الحبيب، في ليلة واحدة، والكسر فيه من لحن العوام. وأبو جعفر محمد بن سليمان بن منصور البزازي، مشددا من شيوخ الحاكم، ذكره الماليني.

##### Türkçe

**البز**: elbiseler. Ve denildi: elbiselerden bir tür. Ve denildi: elbiselerden **البز**: **البزاز**’ın eşyası; yahut özellikle elbiseler ve benzerlerinden ev eşyasıdır, dedi ki:
  “En güzel ev, **أهرا** ve **بزا** (ile)                      sanki bir kayaya yapışmış bir yapışma ve onun satıcısı **البزاز**’dır; mesleği **البزازة**’dır, kesre ile; onu ancak şöhreti sebebiyle (bu adla) adlandırdı. **البز**: silahtır. İçine zırh, miğfer ve kılıç girer, Hüzeli dedi ki:
  “Vay haline, **أم بز** (olanın); çakıl üzerinde **شعل**’ı sürükledi                      ve **بز**’ün ağırlığı; orada zayi olan (şey) yoktur”

**شعل**: **تأبط شرا**’nın lakabıdır; ve bu şiiri söyleyen Hüzeli **قيس بن العيزارة**’yı esir almıştı; onun silahını ve zırhını soydu. Ve **تأبط شرا** kısa idi; **قيس**’in zırhını giyince ona uzun geldi, onu çakıl üzerinde sürükledi; kılıcı da onu kuşanınca ona uzun geldi, onu sürükledi ve ona ağırlık verdi; çünkü o kısa idi. Ve **وقر بز**: yani yarıldı ve çentiklendi ve onda oyuklar oldu; bu ise bütün silahı kasteder. Ve denilir: **البز**: bizzat kılıçtır; İbn Düreyd, Mütammim b. Nüveyre’den kardeşi Mâlik’e mersiye olarak şu beyti okudu:
  “Ve düşmanından onu (kılıcını) geri çevirecek bir **كهام** ile değil                      o, çıplak başlı yahut miğferli ile karşılaştığında”

Dedi ki: bu, onun kılıç olduğuna delâlet eder. **البزة** gibi, kesre ile; ve **البزز** hareke ile. Ebû Amr dedi: **البزز**: tam silahtır. **البز**: galebe ve gasptır; **بزه يبزه بزا**; **البزيزى** gibi; **خليفى** gibi. **البز**: söküp alma ve soyma; denilir: **بز الشيء يبزه بزا**: onu çekip aldı. **البز**: şeyi kabalık ve kahır ile almaktır. Kisâî’den nakledildi: “Onu benden asla bir **بزة** ile almayacaksın”; yani zorla. Ebû Ubeyde hadîsinde: “Şüphesiz nübüvvet ve rahmet olacak, sonra şöyle şöyle, sonra **بزيزى** ve haksız yere mallar alma olacak.” **البزيزى**: soyma ve üstün gelme; bazısı onu **بزبزيا** ile rivayet etti. Herevî dedi: onu Ezherî’ye arz ettim, dedi ki: “Bu bir şey değildir.” **كالابتزاز** gibi; ve hadîste: “Sonra elbiselerimi ve eşyamı **فيبتز**”; yani onları benden sıyırır ve onlara karşı bana galip gelir. **البز**: Irak’ta bir yer; ve ondan **عبد السلام بن أبي بكر بن عبد الملك الجماجمي البزي**; Ebû Tâlib el-Mübârek b. Hıdr es-Sayrafî’den rivayet etti. Ve **بز النهر** onların dilinde: onun sonu; Sâğânî nakletti. Ve **البزاز** ( **كتان** vezninde): muhaddislerde bir cemaat; onlardan Ebû Tâl(ib) Muhammed b. Muhammed b. İbrâhîm b. Ghaylân b. Abdillâh b. Ghaylân; doğru sözlü, sâlih; Ebû Bekr eş-Şâfiî’den; ondan Ebû Bekr el-Hatîb ve bir cemaat (rivayet etti). Ve ona nispetle **الغيلانيات** nispet edildi; o, on bir ciltte, latîflerdir; Dârakutnî onları tahric etti; bize âlî (isnâdla) vâki oldu; Bağdat’ta 440 yılında vefat etti. **الأعلام**’da: Îsâ b. Ebî Îsâ b. **بزاز** el-Kâbisî el-Mâlikî el-Mağribî; bir cemaat Mağriblilerden hadîs rivayet etti. Atasözlerinden: “**آخر البز على القلوص**”; **خ-ت-ع**’da gelir. Ve **البزباز** fetha ile: seferde hafif oğlan; yahut **البزباز**: çok hareketli adam; İbn Düreyd söyledi; ve şu beyti okudu:
  “Ey **خثيم**! **البزبازا**’yı hareket ettir                      çünkü bizim **كنـازا** meclislerimiz vardır”

**كالبزبز** ve **البزابز** gibi, ikisi de damme ile. Sa‘leb dedi: **غلام بزبز**: seferde hafiftir. Ebû Amr dedi: ve **رجل بزبز** ve **بزابز** **البزبزة**’dendir; o da sürmenin şiddetidir; ve şu beyti okudu:
  “Sonra ona çıktı; onu boğazladı ve sarsarak tuttu                      ve onu sürdü; sonra bir sürüşle **بزبـزا**”

Ebû Amr’dan: **البزباز**: körüğün ağzı üzerinde, ateşi üfleyen demirden bir kamıştır; ve A‘şâ’dan okundu:
  “Ey **خثيم**! **البزبازا**’yı hareket ettir                      çünkü bizim **كنـازا** meclislerimiz vardır”

Denildi: burada **البزباز** ile murad: ferctir; hareketi sebebiyle. Ve **كنازا**: ehliyle dolu. A‘şâ’dan nakledilir: bir kavmin karşısında soyundu ve ferci **البزباز** diye adlandırdı ve onlarla recez söyledi. **البزباز**: bir ilaçtır; mâruf. Ve **البزبزة**: çarşı ve benzerinde şiddettir; **البزبزة**: yürüyüşün süratidir; **البزبزة**: kaçma ve bozguna uğramadır; denilir: **بزبز الرجل وعبد**; bozguna uğrayıp kaçtığında. **البزبزة**: hareketin çokluğu ve sürati ve çalkantıdır; Ebû Amr şu beyti okudu:
  “Ve onu sürdü; sonra bir sürüşle **بزبزا**”

**البزبزة**: bir şeyi ele almak ve ıslah etmektir; sanatı iyi yapılmış şeye denilir: “Onu **بزبزته**”; Ebû Amr şu beyti okudu:
  “Ve bir **هلباجة** şişkin, kabarmış (kimse) eşit olmaz                      ve **شطب** sahibi; onu **البزابز** **بزبزته**”

Diyor ki: ağır, iri bir adam—sanki pıhtılaşmış süt—ile; işlerde hafif, atılgan bir adam—sanki **شطب** sahibi bir kılıç; onu mahir cilacılar düzeltmiş—eşit olmaz. Ve **البزابز** ve **البزبز**, ikisi de damme ile: erkeklerden kuvvetli, şiddetli olan; şayet - ve bazı nüshalarda: ve şayet - cesur değilse. Ve **بزبز الرجل بزبزة**: kekeledi. İbnü’l-A‘râbî’den. **بزبز الشيء**: onu soydu ve çekip aldı; **ابتزه ابتزازا** gibi; denilir: **ابتزه ثيابه**; ona elbiselerini soyduğunda. Ve denilir: **ابتز الرجل جاريته من ثيابها**; onu soyduğunda. Ondan İmru’ul-Kays’ın sözü:
  “Yatak arkadaşı onu elbiselerinden **ابتزها** ettiğinde                      ona doğru meyleder; yumuşakça, ürkek olmayan”

**بزبز الشيء**: onu attı ve onu geri çevirmedi. Ve **بز** damme ile; ve **التكملة**’de: **البز** elif-lâm ile: Nîsâbûrî muhaddis **إبراهيم بن عبد الله السغدي**’nin lakabıdır; İbnü’l-Ahrem’in şeyhlerindendir; isnadı âlî idi. **بز** muarrebdir; damme ile ve hafifletme ile; Farsçada keçi için bir isimdir. Vefatı: **أبو علي الصوفي**; şeyh Ebû İshâk’tan **التنبيه**’in râvisi; ona **البز** denirdi; adı **الحسن بن أحمد بن محمد**’dir; İbnü’l-Haşşâb ondan **التنبيه**’i işitti. Ve **عمر بن محمد بن الحسين بن غزوان البخاري**’nin lakabıdır; Muhammed b. Ca‘fer b. Câbir’in şeyhi; 268 yılında öldü. Ve **البزاز** ( **شداد** gibi): **د**; **المدار** ile Basra arasında, Mîsân nehri kıyısında. Yâkût dedi: onu birden çok kere gördüm. Ve **القاسم بن نافع بن أبي بزة المخزومي**; muhaddis; doğrusu onun tâbiî olduğudur; Hâfız bunu açıkça söyledi. Ve evlatları kurrâdır; onlardan imam **أبو الحسن أحمد بن محمد بن عبد الله بن القاسم بن أبي بزة البزي المكي**; kıraat sahibi; İbn Kesîr’in meşhur râvisi; Muhammed b. İsmâîl’den ve Muhammed b. Yezîd b. Huneys’ten rivayet etti. Ve **البزة** kesre ile: heyet, alâmet ve giyim; denilir: “Şüphesiz o, güzel bir **بزة** sahibidir”; yani iyi bir heyet ve elbise. Ömer رضى الله عنه hadîsinde: Şam’a yaklaştığında ve insanlar onu karşıladığında Eslem’e dedi: “Onlar, arkadaşının üzerinde Allah’ın gazap ettiği bir kavmin **بزة**’sini görmediler”; sanki Acemlerin heyetini kastetti. **بزة** damme ile: Ebû’t-Tayyib et-Teymelî’den rivayet eden muhaddis **محمد بن عبيد الله بن علي بن بزة**. Vefatı: **أبو جعفر محمد بن علي بن بزة الثمالي**; Alevî’nin şeyhlerindendir; İbn Ukde’den rivayet etti; 399 yılında öldü. Ve **أبو طالب علي بن محمد بن زيد بن بزة الثمالي**; ondan öncekinin muasırı. Ve **محمد بن زيد بن أحمد بن بزة**; 398 yılında öldü. **عبد العزيز بن إبراهيم بن بزيزة** ( **سفينة** gibi): Mâlikî Mağribî; yedinci yüz yılda; telifleri vardır; onlardan biri: Abdülhak için **شرح الأحكام**. Ve ona (müellife) istidrâk edilenlerdendir: **البزيزى** ( **الخصيصى** gibi): silahtır. Atasözlerinden: “**من عز بز**”; yani kim galip gelirse soyar. Ve **بزه ثيابه بزا**: onları çekip aldı. Ve **بزه**: onu hapsetti. Ve **البزة** kesre ile: zorlamadır. Ve **البزبزة**: zulümde acele etmek ve zorbalığa hafifçe yönelmektir. Ve ona nispet: **بزبزي**; ve ondan, önceki hadîs iki rivayetinden birinde. Ve denilir: “Hilâfet **بزيزى** olarak geri döndü”; eğer hak edişle alınmamışsa. Ve **الابتزاز**: soyup çıkarma. Ve **بز ثوبه**: onu kendine çekti. Ondan Hüzeli Hâlid b. Züheyr’in sözü:
  “Ey kavmim! Benimle Ebû Züeyb’in ne işi var?                      Ben, ona gaipten geldiğimde
  omzumu koklar ve elbisemi **يبز** ederdi                      sanki ben ona bir şüphe ile gelmişim”

Yani onu kendine çeker. Ve **البزبزة**: bozguna uğramadır. Ve **البزباز** ve **البزابز**: yürüyüşte süratli olandır. Ve şairin sözü:

  “Beni, ey **أميم** aciz sanma                      sefer, **البزابزا**’yı yuvarlayıp sürüklediğinde”

İbn Sîde dedi: İbnü’l-A‘râbî onu, **الموحدة**’yı fetha ile, **بزباز**’ın çoğulu olmak üzere böyle okuttu. Ve **البز** kesre ile: insanın memesi; onu böyle kullanıyorlar; bunun nasıl olduğunu bilmiyorum. Ve aynı şekilde **البزبوز** ( **سرسور** gibi): demirden yahut sarı bakırdan yahut bakırdan bir kamış için; havuzlara konur, ondan abdest alınır; ikisinde de körüğün **بزباز**’ına benzetme üzeredir; yahut başka bir şey. Ve denilir: “Onu **عزا بزا** getir”; yani mutlaka. Mecazdan: şairin sözü:
  “Ve **يعفور**’u, onun yuvasından **تبتز** edersin                      onu ondan çıkarırsın; gizlenmiş olsa bile”

O, Câ‘dî’nindir. Ve **البز** fetha ile: Mecdüddîn Muhammed b. Ömer b. Muhammed el-Kâtib’in lakabıdır; rivayet etti; ondaki kesre, avamın lahnındandır; Hâfız söyledi. Ve **منية البز** fetha ile: Mısır’da bir köydür; ona girdim ve orada, bir tek gecede, sevgilinin sohbetini ünsiyet edindim; ondaki kesre, avamın lahnındandır. Ve **أبو جعفر محمد بن سليمان بن منصور البزازي**; şeddeli; Hâkim’in şeyhlerindendir; Mâlînî onu zikretti.

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%B2%D8%B2/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

بَزَّ
بَزَّ U ( n. ac. بَزّ 1 ),
a.  Carried off, seized, stole.

اِبْتَزَزَ
اِبْتَزَزَ VIII ,
a.  see I .

بَزّ
بَزّ 1 ( pl. بُزُوْز 27 ),  C. ,
a.  Byssus; garment, vestment, clothing.

b.  Furniture.

بِزّ
بِزّ 2 , ( pl. أَبْزَاْز 38 ),
a.  Breast, bosom; nipple.

b.  Tube, stem; mouthpiece.

بُزّ
بُزّ 3 ,
a.  see 2 .

بَزَاْزَة
بَزَاْزَة 22t ,
a.  Constraint, force, violence.

بَزَّاْز
بَزَّاْز 28 ,
a.  Draper, cloth-merchant.

##### Türkçe

بَزَّ
**بَزَّ** U (isim mastarı **بَزّ** 1),
a. Alıp götürdü, ele geçirdi, çaldı.

اِبْتَزَزَ
**اِبْتَزَزَ** VIII,
a. I’e bak.

بَزّ
**بَزّ** 1 (çoğulu **بُزُوْز** 27), C.,
a. Bissus; elbise, giysi, giyim.

b. Eşya.

بِزّ
**بِزّ** 2, (çoğulu **أَبْزَاْز** 38),
a. Göğüs, bağır; meme ucu.

b. Boru, sap; ağızlık.

بُزّ
**بُزّ** 3,
a. 2’ye bak.

بَزَاْزَة
**بَزَاْزَة** 22t,
a. Zorlama, güç, şiddet.

بَزَّاْز
**بَزَّاْز** 28,
a. Kumaşçı, bez tüccarı.
