# بشع — Mekâyîsü'l-Luğa

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%B4%D8%B9/sozluk/mekayis
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%A8%D8%B4%D8%B9/entries/mekayis

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [بشع](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%B4%D8%B9.md)
- Mekâyîsü'l-Luğa: İbn Fâris · 11. yy

## Madde başı: بشع

(باب الباء والشين وما يثلثهما)
(بشع) الباء والشين والعين أصلٌ واحد وهو كرَاهَةُ الشّيء وقلَّةُ نُفوذه.
قال الخليل: البَشَع طَعْمٌ كَرِيهٌ فيه جُفوفٌ ومَرارةٌ كطعم الهَلِيلَج البشعة. قال: ويقال رجل بَشِعٌ وامرأةٌ بشِعة، وهو الكريهُ ريحِ الفمِ مِن أنّه لا يتخلَّلُ ولا يَسْتَاك. والمصدَر البَشَع والبشَاعة. وقد بَشِعَ يَبْشَعُ بَشَعاً. والطعام البَشِع الذي لا يَسُوغ في الحَلْق.
قال ابنُ دُريد: البَشَع تَضَايُق الحَلْق بالطّعام الخَشِن. قال ابنُ الأعرابيّ: البَشِع الذي لا يَجُوز. يقال بَشِعَ الوَادِي بالناس، إذا كَثُروا فيه حَتّى يَضِيقَ بهم. وأنشد:
إذا لقِيَ الغُصُونَ انْسَلَّ منها *** فلا بَشِعٌ ولا جافٍ جَفُوفُ
قال الدُّريديّ: بَشِعت بهذا الأمر، أي ضِقْتَ به ذَرْعاً. قال النّضْر: نَحَتُّ مَتْنَ العُودِ حتى ذهب بَشَعُه، أي أُبَنُه. قال الضّبّيّ: الطعام البَشِع الغليظ الذي ليس بمنخولٍ، فلا يَسُوغ في الحَلْق خُشونةً.
(بشك) الباء والشين والكاف أصلٌ واحد، ومنه يتفرَّع ما يقرُبُ من الخِفّة. يقال ناقةٌ بَشَكَى، أي سريعة. ويقال امرأةٌ بَشَكَى عَمُولٌ. وابتشَكَ فُلانٌ الكَذِبَ إذا اخْتَلَقَهُ. وبَشَكْتُ الثوب قَطَعْتُه. وكلُّ ذلك من البَشْكِ في السَّير وخفّة نَقْل القوائم. (بشم) الباء والشين والميم أصلٌ واحد، وهو جنسٌ من السّآمةِ لمأكولٍ ما، ثم يُحْمَل عليه غيرُه. يقال بَشِمْتُ من الطّعام، كأنّك سَئِمْتَه. قال الخليل: البَشَم يُخَصُّ به الدَّسَم. قال: ويقال في الفَصِيل([1]): بَشِم مِن كَثْرَة شُرْبِ اللَّبن.
وممّا شذّ عن الأصل البَشَامُ، وهو شجَرٌ.
(بشر) الباء والشين والراء أصلٌ واحد: ظهور الشّيء مع حُسْنٍ وجمال. فالبَشَرة ظاهِرُ جِلْد الإنسان، ومنه باشَرَ الرّجُلُ المرأةَ، وذلك إفضاؤه بِبَشَرتِه إلى بَشَرتها. وسُمِّيَ البَشَرُ بَشَراً لظُهورِهم. والبَشِير الحَسَنُ الوَجْه. والبَشَارة، الجَمَال. قال الأعشى:
ورَأتْ بأنَّ الشَّيْبَ جا *** نَبَهُ البَشَاشَةُ والبَشارَهْ([2])
ويقال بَشَّرْتُ فُلاَناً أُبَشِّرُهُ تَبشيراً، وذلك يكون بالخَيْر، وربما حُمِل عليه غيره من الشّرّ، وأظن ذلك جنساً من التَّبكيت. فأمّا إذا أُطلِقَ الكلامُ إطلاقاً فالبِشارة بالخير والنِّذارةُ بغَيرِه يقال أبْشَرَتِ الأرضُ إذا أخرَجَت نباتها. ويقال ما أحسنَ بَشَرَةَ الأرض. ويقال بَشَرْتُ الأديمَ إذا قَشَرْتَ وجْهَه. وفلانٌ مُؤْدَمٌ مُبْشَرٌ، إذا كان كاملاً من الرّجال، كأنّه جَمَع لِينَ الأَدَمَةِ وخُشونَةَ البَشَرة. ويقال إن بحنة ([3]) بن ربيعة، زوّج ابنته فقال لامرأته:  "جَهِّزِيها فإنّها المؤْدَمَة المُبْشَرَة"([4]).
وحكى بعضُهم أبْشَرْتُ الأدِيمَ، مثل بَشَرْتُ. وتَبَاشِير الصُّبحِ أَوَائلُه؛ وكذلك أوائِلُ كلِّ شيءٍ. ولا يكونُ منه فِعْل. والمُبَشِّرَاتُ الرّياح التي تُبَشِّرُ بالغَيْثِ.
 --------------ـــ
([1]) الفصيل: ولد الناقة. وفي الأصل: "الفصل".
([2])البيت في ديوان الأعشى 113 واللسان (5: 128).
([3]) في الأصل: "بحبة" وأثبت ما في اللسان (5: 126).
([4]) في الأصل: "فإنك المؤدمة". وفي اللسان: "ابنتك المؤدمة".

ـ

### Türkçe

(باء, شين ve bunların üçüncüsü olan harflerin bâbı)

(**بشع**) **الباء** ve **الشين** ve **العين** bir tek asıldır; o da şeyin kerih görülmesi ve nüfuzunun azlığıdır.
Halîl dedi: **البَشَع** kerih bir tattır; onda kuruluk ve acılık vardır; **الهَلِيلَج**’in kerih tadı gibi. Dedi: Ve “erkek **بَشِعٌ** ve kadın **بشِعة**” denir; o, diş arası temizlemediği ve misvak kullanmadığı için ağzın kokusunun kerih olmasıdır. Masdar **البَشَع** ve **البشَاعة**’dır. Ve **بَشِعَ** **يَبْشَعُ** **بَشَعاً** olmuştur. Ve **البَشِع** yiyecek, boğazda kolay geçmeyen şeydir.
İbn Düreyd dedi: **البَشَع** boğazın kaba yiyecekle daralmasıdır. İbnü’l-A‘râbî dedi: **البَشِع** geçmeyen şeydir. “Vadi insanlarla **بَشِعَ** oldu” denir; onda çoğaldıkları zaman, onlarla daralıncaya kadar. Şu beyit okunmuştur:
إذا لقِيَ الغُصُونَ انْسَلَّ منها *** فلا بَشِعٌ ولا جافٍ جَفُوفُ
Düreydî dedi: “Bu iş ile **بَشِعت** oldun”; yani onunla göğsün daraldı. Nadr dedi: “Odunun sırtını yonttum, ta ki onun **بَشَعُه**’u gitti”; yani budakları. Dabbî dedi: **البَشِع** yiyecek, elenmiş olmayan kalın olandır; bu yüzden pürüzlülük sebebiyle boğazda kolay geçmez.

(**بشك**) **الباء** ve **الشين** ve **الكاف** bir tek asıldır; ondan hafifliğe yakın olan şeyler dallanır. “Deve **بَشَكَى**” denir; yani hızlı. Ve “kadın **بَشَكَى** **عَمُولٌ**” denir. Falan, yalanı **ابتشَكَ** etti; onu uydurduğu zaman. Ve “elbise(yi) **بَشَكْتُ**” (yani) onu kestim. Bütün bunlar, yürüyüşteki **البَشْكِ**’ten ve ayakların naklinin hafifliğindendir.

(**بشم**) **الباء** ve **الشين** ve **الميم** bir tek asıldır; o, bir yenilecek şeyden duyulan bir tür bıkkınlıktır; sonra onun üzerine başkası da taşınır. “Yemekten **بَشِمْتُ**” denir; sanki ondan bıkmışsın. Halîl dedi: **البَشَم** özellikle yağlı şey için kullanılır. Dedi: Ve **الفَصِيل** hakkında denir: “Sütün çok içmesinden **بَشِم** oldu.”
Asıldan şâz olan şeylerden: **البَشَامُ**; o bir ağaçtır.

(**بشر**) **الباء** ve **الشين** ve **الراء** bir tek asıldır: şeyin güzellik ve cemal ile ortaya çıkması. **البَشَرة** insan derisinin dışıdır; ondan “erkek kadına **باشَرَ** etti” (denir); bu, onun **بَشَرتِه** ile onun **بَشَرتها**sına temas etmesidir. Ve **البَشَرُ** onların görünür olmaları sebebiyle **بَشَراً** diye adlandırıldı. **البَشِير** güzel yüzlüdür. **البَشَارة** güzelliktir. A‘şâ dedi:
ورَأتْ بأنَّ الشَّيْبَ جا *** نَبَهُ البَشَاشَةُ والبَشارَهْ
Ve “falana **بَشَّرْتُ** onu **أُبَشِّرُهُ** **تَبشيراً**” denir; bu hayır ile olur; bazen onun üzerine şerden olan başka şey de taşınır; ve ben bunun bir tür **التَّبكيت** olduğunu sanıyorum. Ama söz mutlak olarak bırakıldığı zaman, **البِشارة** hayır iledir, **النِّذارةُ** ise onun dışındadır. “Yer **أبْشَرَتِ**” denir; bitkisini çıkardığı zaman. Ve “yerin **بَشَرَةَ**sı ne güzel” denir. Ve “deriyi **بَشَرْتُ**” denir; yüzünü soyduğun zaman. Ve falan **مُؤْدَمٌ مُبْشَرٌ**’dır; erkeklerden kâmil olduğu zaman; sanki derinin yumuşaklığını ve **البَشَرة**’nin pürüzlülüğünü toplamıştır. Ve denir ki **بحنة** b. Rebî‘a, kızını evlendirdi; karısına dedi ki: “Onu hazırla; çünkü o **المؤْدَمَة المُبْشَرَة**’dir.”
Bazıları “deriyi **أبْشَرْتُ**” diye nakletti; **بَشَرْتُ** gibi. **تَبَاشِير** sabahın evvelleridir; aynı şekilde her şeyin evvelleri. Ondan fiil olmaz. **المُبَشِّرَاتُ** yağmuru müjdeleyen rüzgârlardır.
