# بغم (ب-غ-م) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%BA%D9%85
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%A8%D8%BA%D9%85

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ب - غ - م
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 9 sözlük

## Sözlükler (9)

### [Kitâbu'l-'Ayn](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%BA%D9%85/sozluk/kitab_ayn.md) — Halîl b. Ahmed · 8. yy

باب الغين والباء والميم معهما
ب غ م يستعمل فقط بغم: بَغَمَ الظَّبيُ يَبْغَمُ بُغوماً وهو أَرْخَمُ صَوْتِه، قال ذو الرمة:
داعٍ يُناديهِ باسم الماء مَبْغُومُ
أي: المُجابُ بالبُغامِ، والمَبْغُومُ: الولد لأن أمَّه تَبْغَمُه أي تصيح به.
والناقة والبقرة تَبْغَمانِ.
وامرأة بَغُومٌ أي رخيم الصوت، قال:
حَبَّذا أنتَ بابَغُومُ إلينا
أي: ما أحبك إلينا.

##### Türkçe

غayn, bâ ve mîm babı, onlarla birlikte

ب غ م yalnızca **بغم** kullanılır: **بَغَمَ الظَّبيُ يَبْغَمُ بُغوماً**; bu, onun sesinin en **أَرْخَمُ**’udur. ذو الرمة dedi ki:
داعٍ يُناديهِ باسم الماء مَبْغُومُ
Yani: **البُغامِ** ile cevap verilen; ve **المَبْغُومُ**: çocuk; çünkü annesi ona **تَبْغَمُه**; yani ona bağırır.

Dişi deve ve inek **تَبْغَمانِ**.

Ve **امرأة بَغُومٌ**: yani yumuşak sesli. Dedi ki:
حَبَّذا أنتَ بابَغُومُ إلينا
Yani: bize ne kadar sevgilisin.

### [es-Sıhâh](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%BA%D9%85/sozluk/sihah.md) — Cevherî · 10. yy

بُغامُ الظبية: صوتُها؛ وظَبْيَةٌ بَغومٌ. وكذلك بُغامُ الناقة صوتٌ لا تُفصِح به. وقد بَغَمَتْ تَبْغِمُ بالكسر. وبَغَمْتُ الرجلَ، إذا لم تُفصِح له عن معنَى ما تحدِّثه به. قال ذو الرمة:
لا يَنْعَشُ الطَرفَ إلاّ ما تَخَوَّنَهُداعٍ يناديه باسمِ الماءِ مبغـومُ
والمُباغَمَةُ: المحادَثة بصوتٍ رخيم. قال الكميت:
يَتَقنَصْنَ لي جـآذِرَ كـالـدُّرِّ يُباغِمْنَ من وراء الحجابِ

##### Türkçe

**بُغامُ الظبية**: onun sesi; ve **ظَبْيَةٌ بَغومٌ**. Yine **بُغامُ الناقة**: onun, kendisiyle açıkça söylemediği bir sestir. Ve (dişi geyik) **بَغَمَتْ تَبْغِمُ** kesre ile. Ve **بَغَمْتُ الرجلَ**, ona, kendisiyle konuştuğun şeyin mânâsını açıkça söylemediğin zaman. **ذو الرمة** dedi ki:
لا يَنْعَشُ الطَرفَ إلاّ ما تَخَوَّنَهُداعٍ يناديه باسمِ الماءِ مبغـومُ
Ve **المُباغَمَةُ**: yumuşak bir sesle konuşmadır. **الكميت** dedi ki:
يَتَقنَصْنَ لي جـآذِرَ كـالـدُّرِّ يُباغِمْنَ من وراء الحجابِ

### [Tehzîbu'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%BA%D9%85/sozluk/tehzib.md) — Ezherî · 10. yy

باب الغين والباء والميم
بغم
استعمل من وجوهه : بغم .
بغم : قال الليث : بَغَمَ الظَّبْيُ يَبغَمُ بُغوماً ، وهو أرْخَمُ صَوْتِهِ .
وقال ذُو الرُّمَّةِ :
دَاعٍ ينادِيهِ بِاسم الماءِ مَبْغوم
والمبْغُومُ : الولد ، وأمُّهُ تَبغَمهُ : أي : تَدعوهُ ، والبقرة تَبغمُ ، والناقة تَبغمُ ، وامرأةٌ بَغومٌ : رَخيمةُ للصوت ، وقوله : دَاعٍ يُناديهِ حَكى صوتَ الظَّبْيةِ إِذا صاتَتْ مَأمَاءْ ، وَداعٍ هو الصوتُ مَبْغومٌ .
يقال : بُغام مَبغومٌ كقولكَ قولٌ مَقولٌ ، يَقول لا يرفع طَرْفهُ إلاَّ إذا سمعَ بُغامَ أُمِّهِ .
أبو عبيد عن الأصمعي : ما كانَ من الْخُفِّ فإنه يقال لصوته إذا بدا : البغامُ لأنه يُقَطِّعهُ ولاَ يَمدُّه ، وقد بَغَمتِ الناقةُ تَبْغَمُ .
وقال غيره : التَّزَغُّم والبُغَام : الكشيش من الرُّغاءِ .
كتاب معتل حرف الغين

##### Türkçe

باب **الغين** و**الباء** و**الميم**
**بغم**
Şu vecihlerinden kullanılmıştır: **بغم**.
**بغم**: Leys dedi: **بَغَمَ الظَّبْيُ** **يَبغَمُ** **بُغوماً**; bu, onun sesinin en boğuk olanıdır.
Zü’r-Rumme dedi:
دَاعٍ ينادِيهِ بِاسم الماءِ **مَبْغوم**
Ve **المبْغُومُ**: çocuk; annesi onu **تَبغَمهُ**: yani onu çağırır; inek **تَبغمُ**, dişi deve **تَبغمُ**; ve **امرأةٌ بَغومٌ**: sesi yumuşak olan. Ve onun sözü: **دَاعٍ يُناديهِ**; ceylanın, **مَأمَاءْ** diye seslendiği zaman sesini hikâye etti; ve **داعٍ** o sestir, **مَبْغومٌ**.
Denir: **بُغام مَبغومٌ**, senin “**قولٌ مَقولٌ**” demen gibi; der ki: annesinin **بُغامَ**’ını işittiği zaman dışında bakışını kaldırmaz.
Ebû Ubeyd, Asmaî’den: **الْخُفِّ**’ten olan şeyde, sesi ortaya çıktığı zaman onun sesine **البغامُ** denir; çünkü onu parça parça eder ve uzatmaz; ve dişi deve **بَغَمتِ** **تَبْغَمُ**.
Başkası dedi: **التَّزَغُّم** ve **البُغَام**: **الرُّغاءِ**’dan kısık ses çıkarmadır.
Kitap: **معتل**; harf: **الغين**.

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%BA%D9%85/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

(باب الباء والغين وما يثلثهما)
(بغل) الباء والغين واللام يدلُّ على قُوَّةٍ في الجِسم. من ذلك البَغْل، قال قومٌ: سُمِّيَ بذلك لقُوَّةِ خَلْقِه. وقد قالوا: سُمّيَ بَغْلاً من التّبْغيل، وهو ضربٌ من السَّيْرِ. والذي نَذْهَبُ إليه أنَّ التَّبغيلَ مشتقٌّ من سَيْر البَغْل.
(بغم) الباء والغين والميم أصلٌ يسير، وهو صوتٌ وشبيهٌ به لا يتَحَصّل. فالبُغام صَوت النّاقة تردِّدُه، وصوتُ الظَّبيةِ بُغامٌ أيضاً. وظَبْيَةٌ بَغُوم. قال الشاعر([1]) في النَّاقة:
حَسِبْتَ بُغَامَ راحِلتي عَنَاقاً *** وما هِيَ وَيْبَ غَيرِكَ بالعَنَاقِ
ومما يُحمَلْ عليه قولُهُم بَغَمْتُ للرّجل بالحديث إذا لم تفسِّرْه له.
(بغو) الباء والغين والواو ليس فيه إلا البَغْو. وذكر ابن دُرَيْدٍ أنه التمرُ قبلَ أن يستحكِمَ يُبْسُه([2]).
(بغي) الباء والغين والياء أصلان: أحدهما طَلَب الشيء، والثاني جنسٌ من الفَساد. فمن الأوّل بَغَيْتُ الشيء أبْغِيه إذا طلبتَه. ويقال بَغَيْتُك* الشيءَ إذا طلبته لك، وأبغَيْتُك الشّيءَ إذا أَعَنْتُكَ على طَلَبه. والبُغْية والبِغْية الحاجة. وتقول: ما ينبغي لك أن تفعل كذا. وهذا مِن أفعال المطاوَعَة، تقول بَغيْتُ فانبغَى، كما تقول كسرتُه فانكَسَر.
والأصل الثاني: قولهم بَغَى الجرح، إذا تَرامَى إلى فساد، ثم يشتقّ من هذا ما بَعْدَهُ([3]). فالبغيّ الفاجِرةُ، تقول بَغَتْ تَبْغي بِغاءً، وهي بَغِيّ([4]). ومنه أن يبغي الإنسانُ على آخَرَ. ومنه بَغْيُ المَطَر، وهو شِدّتُه ومُعْظَمُه. وإذا كان ذا بَغْيٍ
فلا بدّ أنْ يقَعَ منه فسادٌ.
قال الأصمعي: دَفَعْنا بَغْيَ السّماءِ خَلْفَنا([5])، أي مُعْظَم مَطَرِها.
والبَغْي: الظْلم. قال:
ولكنَّ الفَتَى حَمَلَ بنَ بَدْرٍ *** بَغَى، والبَغْيُ مَرْتَعُهُ وَخِيمُ([6])وربما قالوا لاختيال الفرس ومَرَحِهِ بَغْيٌ.
قال الخليل: ولا يُقال فَرَسٌ باغٍ.
(بغت) الباء والغين والتاء أصلٌ واحدٌ لا يُقاس عليه، منه البغْت، وهو أَنْ يفجَأَ الشيءُ. قال:
* وأعْظَمُ شيءٍ حِينَ يَفْجَؤُك البَغْتُ ([7]) *
(بغث) الباء والغين والثاء أصل واحد، يدلُّ على ذُلّ الشيءِ وضَعفِه. من ذلك بَُِغاث الطَّير، وهي التي لا تَصِيد ولا تَمتَنِع. ثم يقال لأَخْلاطِ الناس وخُشارَتهم البَغْثَاء. والأبْغَثُ: مكان ذُو رملٍ. وهو من ذاك([8]) لأنه ليّنٌ غيرُ صُلْب.
(بغر) الباء والغين والراء أصلٌ واحد، وفيه كلماتٌ متقاربة في الشُّرْب ومَعْناه. فالبَغَر أنْ يَشْربَ الإنسانُ ولا يَرْوَى، وهو يصيبُ الإبلَ أيضاً. وعُيِّر رَجلٌ فقيل: "ماتَ أبُوهُ بَشَماً وماتَتْ أمُّهُ بَغَراً". ويقولون: بَغَر النَّوءُ، إذا هاج بالمطر. وحكى بعضهم: بُغِرَتِ الأرضُ، إذا ليَّنَها المطر.
(بغز) الباء والغين والزاء أصلٌ، وهو كالنّشاط والجَرَاءةِ في الكلام. قال ابن مُقْبِل:
* تَخالُ باغِزَها بالليل مَجْنُونا([9]) *
وقالوا: الباغز الرّجُلُ الفاحش. وذلك كلُّه يَرجِعُ إلى الجُرْأَة.
(بغش) الباء والغين والشين أصلٌ واحد، وهو المطر الضّعيف([10])، ويقال له البَغْش. وأرضٌ مَبْغُوشة. وجاء في الشِّعر: مطر باغشٌ([11]).
(بغض) الباء والغين والضاد أصلٌ واحد، وهو يدلُّ على خلاف الحبّ. يقال أبغَضْتُه أُبْغِضُه. فأمّا قوله:
ومِنَ العَوادِي أن تَقَتْكَ بِبِغْضةٍ *** وتَقَاذُفٍ منها وَأنَّكَ تُرْقَبُ([12])فقيل البِغْضَةُ الأعداء، وقيل أراد ذَوِي بِغْضةٍ. وربما قالوا بَغُض جَدُّه، كقولهم عثَرَ. والله أعلم.
--------------ــــ
([1]) هو ذو الخرق الطهوي، كما في اللسان (ويب، بغم).
([2]) انظر الجمهرة (1: 319).
([3]) في الأصل: "من بعده".
([4]) وتقول أيضاً: باغت تباغي بغاء.
([5]) وروى اللحياني: "دفعنا بغي السماء عنا". انظر اللسان (18: 84).
([6]) البيت لقيس بن زهير، كما في حماسة أبي تمام (1: 163).
([7]) ليزيد بن ضبة الثقفي. وصدره كما في اللسان (بغت):
* ولكنهم ماتوا ولم أدر بغتة *
([8]) في الأصل: "في ذاك".
([9]) صدره كما في اللسان (بغز): * واستحمل السير مني عرمسا أجدا *
([10]) بعده في الأصل: "ويقال له الضعيف"، وهي عبارة مقحمة.
([11]) مثل هذا في الجمهرة (1: 292). ولم ينصا على شاهد.
([12]) البيت لساعدة بن جؤية، كما في القسم الأول من ديوان الهذليين 168 واللسان (بغض) وفي شرح الديوان: "تقتك، يقول أن اتقتك"، وفيه: "ترقب: ترصد وتحرس".

ـ

##### Türkçe

(باب **الباء** ve **الغين** ve ikisini üçleyen şey)
(**بغل**) **الباء** ve **الغين** ve **اللام** bedende bir kuvvete delâlet eder. Bundan **البَغْل** (katır) vardır; bir kavim dedi ki: yaratılışının kuvveti sebebiyle bununla adlandırıldı. Ve demişlerdir: **التّبْغيل**’den **بَغْلاً** diye adlandırıldı; o, yürüyüşten bir türdür. Bizim gittiğimiz (görüş) şudur ki: **التَّبغيل** **سَيْر** **البَغْل**’den türemiştir.
(**بغم**) **الباء** ve **الغين** ve **الميم** az bir asıldır; o bir sestir ve ona benzer bir şeydir, elde edilmez. Şu hâlde **البُغام**: devenin onu tekrarladığı sestir; ceylanın sesi de **بُغام**dır. Ve **ظَبْيَةٌ بَغُوم**. Şair([1]) deve hakkında dedi:
حَسِبْتَ بُغَامَ راحِلتي عَنَاقاً *** وما هِيَ وَيْبَ غَيرِكَ بالعَنَاقِ
Ve buna hamledilen şeylerdendir onların sözü: **بَغَمْتُ** adama sözle, eğer onu ona açıklamazsan.
(**بغو**) **الباء** ve **الغين** ve **الواو**’da **البَغْو**’dan başka bir şey yoktur. İbn Düreyd zikretti ki o, kuruluğu sağlamlaşmadan önce hurmadır([2]).
(**بغي**) **الباء** ve **الغين** ve **الياء** iki asıldır: birincisi şeyin talebi, ikincisi fesattan bir cinstir. Birinciden: **بَغَيْتُ** şeyi **أبْغِيه**; onu talep ettiğin zaman. Ve denir: **بَغَيْتُكَ** şeyi; onu senin için talep ettiğim zaman; ve **أبغَيْتُكَ** şeyi; onu talep etmene yardım ettiğim zaman. Ve **البُغْية** ve **البِغْية** ihtiyaçtır. Ve dersin: sana şöyle şöyle yapman **ينبغي** değildir. Bu, **المطاوَعَة** fiillerindendir; dersin: **بَغيْتُ** da **فانبغَى**, tıpkı “onu kırdım da kırıldı” dediğin gibi.
İkinci asıl: onların sözü **بَغَى** yara; bozulmaya doğru yayıldığı zaman; sonra bundan sonrakiler ondan türetilir([3]). Şu hâlde **البغيّ**: fâhişe; dersin: **بَغَتْ** **تَبْغي** **بِغاءً**; ve o **بَغِيّ**dir([4]). Ondandır: insanın bir başkasına karşı **يبغي** etmesi. Ondandır **بَغْيُ** yağmur; o, onun şiddeti ve çoğudur. Ve eğer **بَغْيٍ** sahibi ise
ondan mutlaka bir fesat vuku bulur.
Asmaî dedi: **دَفَعْنا بَغْيَ السّماءِ خَلْفَنا**([5]); yani onun yağmurunun çoğu.
Ve **البَغْي**: zulümdür. Dedi:
ولكنَّ الفَتَى حَمَلَ بنَ بَدْرٍ *** بَغَى، والبَغْيُ مَرْتَعُهُ وَخِيمُ([6])Ve bazen atın çalımı ve şenliği için **بَغْيٌ** derler.
Halîl dedi: **فَرَسٌ باغٍ** denmez.
(**بغت**) **الباء** ve **الغين** ve **التاء** kıyas olunmayan tek bir asıldır; ondan **البغْت** gelir; o, şeyin ansızın gelmesidir. Dedi:
* وأعْظَمُ شيءٍ حِينَ يَفْجَؤُك البَغْتُ ([7]) *
(**بغث**) **الباء** ve **الغين** ve **الثاء** tek bir asıldır; şeyin alçaklığına ve zayıflığına delâlet eder. Bundan **بَُِغاث** kuş (vardır); o, avlanmayan ve kendini savunmayanlardır. Sonra insanların karışıklarına ve döküntülerine **البَغْثَاء** denir. Ve **الأبْغَثُ**: kumlu bir yer. Ve o, şundandır([8]); çünkü o yumuşaktır, sert değildir.
(**بغر**) **الباء** ve **الغين** ve **الراء** tek bir asıldır; onda içmede ve manasında birbirine yakın kelimeler vardır. Şu hâlde **البَغَر**: insanın içmesi ve kanmamasıdır; develere de isabet eder. Bir adam ayıplandı da denildi: “Babası **بَشَماً** ile öldü ve annesi **بَغَراً** ile öldü.” Ve derler: **بَغَر** yıldızın doğuşu; yağmurla coştuğu zaman. Bazıları hikâye etti: **بُغِرَتِ** yer; yağmur onu yumuşattığı zaman.
(**بغز**) **الباء** ve **الغين** ve **الزاء** bir asıldır; o, sözde canlılık ve cesaret gibidir. İbn Mukbil dedi:
* تَخالُ باغِزَها بالليل مَجْنُونا([9]) *
Ve dediler: **الباغز** fâhiş adamdır. Bunun hepsi cesarete döner.
(**بغش**) **الباء** ve **الغين** ve **الشين** tek bir asıldır; o zayıf yağmurdur([10]); ve ona **البَغْش** denir. Ve **أرضٌ مَبْغُوشة**. Şiirde geldi: **مطر باغشٌ**([11]).
(**بغض**) **الباء** ve **الغين** ve **الضاد** tek bir asıldır; o, sevginin zıddına delâlet eder. Denir: **أبغَضْتُه** **أُبْغِضُه**. Amma şu sözü:
ومِنَ العَوادِي أن تَقَتْكَ بِبِغْضةٍ *** وتَقَاذُفٍ منها وَأنَّكَ تُرْقَبُ([12])Şu hâlde **البِغْضَةُ** düşmanlar denildi; ve “**ذَوِي بِغْضةٍ**”yi kastetti denildi. Ve bazen “**بَغُض** dedesi” derler; onların “**عثَرَ**” demeleri gibi. Allah daha iyi bilir.
--------------ــــ
([1]) O, Lisân’da (ويب، **بغم**) olduğu üzere ذو الخرق الطهوي’dir.
([2]) **الجمهرة**’ye bak (1: 319).
([3]) Asılda: “**من بعده**”.
([4]) Ve ayrıca dersin: **باغت** **تباغي** **بغاء**.
([5]) Lihyânî rivayet etti: “**دفعنا بغي السماء عنا**”. Lisân’a bak (18: 84).
([6]) Beyit, Ebû Temmâm’ın **حماسة**’sinde (1: 163) olduğu üzere Kays b. Züheyr’indir.
([7]) Yezîd b. Dabbe es-Sekafî’nindir. Sadrı Lisân’da (**بغت**) olduğu üzere:
* ولكنهم ماتوا ولم أدر بغتة *
([8]) Asılda: “**في ذاك**”.
([9]) Sadrı Lisân’da (**بغز**) olduğu üzere: * واستحمل السير مني عرمسا أجدا *
([10]) Ondan sonra asılda: “**ويقال له الضعيف**”; o, araya sokulmuş bir ibaredir.
([11]) Bunun benzeri **الجمهرة**’de (1: 292). Ve ikisi de şâhide nass etmediler.
([12]) Beyit, Huzelîler divanının birinci kısmında 168’de ve Lisân’da (**بغض**) olduğu üzere Sâide b. Cüeyye’nindir; ve divanın şerhinde: “**تقتك**; ‘**أن اتقتك**’ der” ve onda: “**ترقب**: gözetlersin ve korursun”.

### [Esâsü'l-Belâğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%BA%D9%85/sozluk/esas.md) — Zemahşerî · 12. yy

ب غ م
للظبية والناقة بغام وهو أرخم صوتها وهي تبغم ولدها فهي باغمة وهو مبغوم وظباء بواغم ومـن المجـاز‏:‏ امـرأة بغـوم‏:‏ رخيمـة الصـوت‏.‏
وباغمهـا مباغمـة وهـو أن يغازلهـا بكلـام رقيق‏.‏
وكانت بيننا مباغمة ومفاغمة‏.‏
وهي الملائمة‏.‏

##### Türkçe

ب غ م
Ceylan ve dişi deve için **بغام** vardır; o, onun sesinin daha boğuk olanıdır. O, yavrusuna **تبغم** eder; böylece o **باغمة**dir; o (yavru) ise **مبغوم**dur. Ve ceylanlar **بواغم**dir. Mecazdan: **امرأة بغوم**: sesi yumuşak/boğuk (rahîm) olan.

Ve onunla **مباغمة** olarak **وباغمها مباغمة**; bu, ona ince sözle kur yapmasıdır.

Ve aramızda **مباغمة** ve **مفاغمة** vardı.

Ve o, **الملائمة**dir.

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%BA%D9%85/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

بُغَامُ الظَّبْيَة: صَوْتُها. بَغَمَتِ الظَّبْيةُ تَبْغَمُ وتَبْغِمُ وتَبْغُمُ بُغاماً وبُغُوماً، وهي بَغُومٌ: صاحتْ إلى ولَدها بأَرْخَم ما يكون من صوْتها. وبَغَمْتُ الرجلَ إذا لم تُفْصِح له عن معنى ما تُحَدِّثه به؛ قال ذوالرمة:
لا يَنْعَشُ الطَّرْفَ إلاّ ما تَخَوَّنَهُ،
داعٍ يُنادِيهِ باسْمِ الماء مَبْغُومُ
وَضَع مَفْعولاً مكان فاعِل. والمَبْغُومُ: الولد، وأُمُّه تَبْغُمُه أَي تَدْعوه، والبَقَرةُ تَبْغُم، وقوله داعٍ يُناديه حكى صوْت الظَّبْية إذا صاحت ماءْ ماءْ، وداعٍ هو الصوْتُ، مَبْغُوم يقال بُغام مَبْغُوم كقولك قوْلٌ مَقُول، يقول: لا يَرْفَع طَرْفه إلاّ إذا سمع بُغام أُمِّه. وبُغامُ الناقة: صَوْتٌ لا تُفْصِح به؛ ومنه قول ذِي الخِرَق: حَسِبْتَ بُغامَ رَاحِلَتي عَناقاً،
وما هِيَ، وَيْبَ غَيْرِك، بالعَناقِ
وباغَمَ فلان المرأةَ مُباغَمةً إذا غازَلها بكلامه؛ قال الأخطل: حَثُّوا المَطِيَّ فَوَلَّوْنا مَناكِبَها،
وفي الخُدُورِ، إذا باغَمْتَها، صُوَرُ
(* وفي رواية أخرى: الصور بدل صور).
وبَغَمتِ الناقة تَبْغِمُ، بالكسر، بُغاماً: قَطَّعَتِ الحَنِينَ ولم تَمُدَّه ويكون ذلك للبعير؛ أَنشد ابن الأَعرابي:
بِذِي هِبابٍ دائبٍ بُغامُهُ
وقال ذو الرمة:
أُنِيخَتْ، فأَلْقَتْ بَلْدَةً فَوق بَلْدةٍ
قَلِيلٍ بها الأَصْواتُ، إلاَّ بُغامُها
وفي الحديث: كانت إذا وَضَعَت يَدَها على سَنامِ بعيرٍ أَو عَجُزه رفَع بُغامَه؛ البُغامُ: صوْت الإِبل. والمُباغَمةُ: المُحادثةُ بصَوْتٍ رَخِيمٍ؛ قال الكميت:
يَتَقَنَّصْنَ لي جآذِرَ كالدّرِّ،
يُباغِمْنَ من وَراء الحِجاب
وامرأَة بَغُومٌ: رَخِيمةُ الصَّوْت. وقال بعضهم: ما كان من الخُفِّ خاصة فإنه يقال لصَوْته إذا بَدا البُغامُ، وذلك لأَنه يُقَطِّعه ولا يَمُدُّه. وبَغَم الثَّيْتَلُ والأَيِّل يَبْغَم: صوَّت، وربما اسْتُعْمِل البُغامُ في البَقَرَة؛ قال لبيد يصف بقرةَ وَحْشٍ:
خَنْساء ضَيَّعَتِ الفَرِيرَ، فلم يَرِمْ
عُرْضَ الشَّقائقِ طَرْفُها وبُغامُها
(* قوله «طرفها وبغامها» في المحكم: أطوفها وبغامها. وفي المعلقة: طَوفها وبغامها).
وتَبَغَّم في ذلك كله: كَبَغَم؛ قال كثيِّر عزَّة:
إذا رُحِلَتْ منها قَلُوصٌ تَبَغَّمَتْ،
تَبَغُّمَ أُمِّ الخِشْفِ تَبْغِي غَزالَها
وبَغَمَ بَغْماً: كَنَغَمَ نَغْماً؛ عن كراع؛ قال ابن دُريد: وأَحسَبُهُم قد سَمَّوْا بَغُوماً.

##### Türkçe

**بُغَامُ الظَّبْيَة**: onun sesi. **بَغَمَتِ الظَّبْيةُ** **تَبْغَمُ**
ve **تَبْغِمُ** ve **تَبْغُمُ** **بُغاماً** ve **بُغُوماً**; ve o **بَغُومٌ**’dur: yavrusuna
sesinin olabildiğince en yumuşak olanıyla bağırdı. Ve **بَغَمْتُ الرجلَ**: ona, kendisiyle konuştuğun şeyin bir anlamını açıkça belirtmediğin zaman; ذوالرمة dedi ki:
لا يَنْعَشُ الطَّرْفَ إلاّ ما تَخَوَّنَهُ،
داعٍ يُنادِيهِ باسْمِ الماء مَبْغُومُ
Fail yerine mef‘ûlü koydu. Ve **المَبْغُومُ**: yavru; annesi onu **تَبْغُمُه**
yani onu çağırır; ve inek **تَبْغُم**. Ve “**داعٍ يُناديه**” sözü, ceylanın “ماءْ ماءْ” diye bağırdığı zaman sesini hikâye etti; ve **داعٍ** sesti; **مَبْغُوم**: **بُغام مَبْغُوم** denir, senin “**قوْلٌ مَقُول**” demen gibi; der ki: annesinin **بُغام**’ını işittiği zaman dışında gözünü kaldırmaz.
Ve **بُغامُ الناقة**: açıkça belirtmediği bir sestir; ذِي الخِرَق’in sözü de bundandır:
حَسِبْتَ بُغامَ رَاحِلَتي عَناقاً،
وما هِيَ، وَيْبَ غَيْرِك، بالعَناقِ
Ve falan kimse kadına **باغَمَ** **مُباغَمةً**: sözleriyle ona kur yaptığı zaman; الأخطل dedi ki:
حَثُّوا المَطِيَّ فَوَلَّوْنا مَناكِبَها،
وفي الخُدُورِ، إذا باغَمْتَها، صُوَرُ
(* Başka bir rivayette: **الصور** yerine **صور**).
Ve **بَغَمتِ الناقة** **تَبْغِمُ**, kesre ile, **بُغاماً**: inlemeyi parça parça etti ve
onu uzatmadı; bu deve için olur; ابن الأَعرابي inşad etti:
بِذِي هِبابٍ دائبٍ بُغامُهُ
Ve ذو الرمة dedi ki:
أُنِيخَتْ، فأَلْقَتْ بَلْدَةً فَوق بَلْدةٍ
قَلِيلٍ بها الأَصْواتُ، إلاَّ بُغامُها
Ve hadiste: bir devenin hörgücüne yahut sağrısına elini koyduğu zaman onun
**بُغام**’ını yükseltirdi; **البُغامُ**: develerin sesi. Ve **المُباغَمةُ**: yumuşak
bir sesle konuşmadır; الكميت dedi ki:
يَتَقَنَّصْنَ لي جآذِرَ كالدّرِّ،
يُباغِمْنَ من وَراء الحِجاب
Ve bir kadın **بَغُومٌ**: sesi yumuşak olan. Bazıları dedi ki: özellikle **الخُفِّ**’ten
olan şeyde, onun sesi için **البُغامُ** ortaya çıktığı zaman denir; bu, onu parça parça ettiği ve
uzatmadığı içindir. Ve **بَغَم الثَّيْتَلُ والأَيِّل** **يَبْغَم**: ses çıkardı; bazen
**البُغامُ** inekte de kullanılır; لبيد, yaban ineğini vasfederek dedi ki:
خَنْساء ضَيَّعَتِ الفَرِيرَ، فلم يَرِمْ
عُرْضَ الشَّقائقِ طَرْفُها وبُغامُها
(* “**طرفها وبُغامها**” sözü **المحكم**’de: **أطوفها وبُغامها**. Ve **المعلقة**’de:
**طَوفها وبُغامها**).
Ve **تَبَغَّم** bütün bunlarda: **كَبَغَم** gibi; كثيِّر عزَّة dedi ki:
إذا رُحِلَتْ منها قَلُوصٌ تَبَغَّمَتْ،
تَبَغُّمَ أُمِّ الخِشْفِ تَبْغِي غَزالَها
Ve **بَغَمَ** **بَغْماً**: **كَنَغَمَ نَغْماً** gibi; كراع’dan; ابن دُريد dedi ki:
Ve ben onları **بَغُوماً** diye adlandırmış olduklarını sanıyorum.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%BA%D9%85/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

| | ( بَغَمَت الظَّبْيَةُ ، كَمَنَعَ وَنَصَرَ | وَضَرَبَ ، بُغامًا وبُغومًا ، بِضَمِّهما ، | فهيَ بَغُومٌ : صاحَتْ إِلَى وَلَدِها | بِأَرْخَم ما يَكُونُ من صَوْتِها ) ، وقد | اسْتُعْمِلَ البُغام في البَقَرَة . قال لَبِيد | رَضِيَ اللّه تعالى عنه : | % ( خَنْساء ضَيَّعَتِ الفَرِيرَ فلم يَرِمْ % | عُرْضَ الشَّقائِقِ طَرْفُها وبُغامُها ) % | وهذا في صِفَة بَقَرةِ وحشٍ . وقال ذو | الرُّمَّة : | % ( لا يَنْعَشُ الطَّرْفَ إِلَّا ما تَخَوَّنَهُ % | داعٍ يُنادِيه باسْمِ الماءِ مَبْغُومُ ) % | أي : لا يَرْفَع طَرْفَه إِلَّا إذا سَمِع بُغامَ | أُمِّهِ . والمَبْغُوم : الوَلَد ، وضع | مفعولًا ، مكان فاعِل . وقولُه : داعٍ | يُنادِيه : حكى صَوْتَ الظَّبْيَةِ إذا | صاحَتْ   ماءْ ماءْ   . |

| ( و ) بَغَمَت ( الناقَةُ ) بُغامًا : إذا | ( قَطَعَتِ الحَنِينَ ولَمْ تَمُدَّهُ ) ، قال | ذو الخِرَقِ : | % ( حَسِبْتَ بُغامَ راحِلَتِي عَناقًا % | وما هِيَ وَيْبَ غَيْرِك بالعَناقِ ) % | وقال ذو الرُّمَّة : | % ( أُنِيخَتْ فَأَلْقَتْ بَلْدَةً فَوْقَ بَلْدَةٍ % | قَلِيلٍ بها الأَصْواتُ إِلّا بُغامُها ) % | وأنشد ابنُ الأعرابيِّ في البَعِير : | % ( هباب دائب بغامهْ % ) % | ( و ) بَغَمَ ( الثَّيْتَلُ والأَيِّلُ والوَعِلُ ) | يَبْغَمُ بُغامًا : ( صَوَّتَ ) ، ويقال : ما | كان من الخُفِّ خاصَّةً فإنّه يُقال | لِصَوْتِهِ إِذا بَدَا : البُغَامُ ، وذلك لأنّه | يقطعه ولا يَمُدُّه ، ( كَتَبَغَّمَ في | الكُلِّ ) ، قال كُثَيِّرُ عَزَّةَ : | % ( إِذا رُحِلَتْ منها قَلُوصٌ تَبَغَّمَتْ % | تَبَغُّمَ أُمِّ الخِشْفِ تَبْغِي غَزالَها ) % | ( و ) بَغَمَ ( فلانٌ صاحِبَهُ ) ولِصاحِبِه : | إذا ( لم يُفْصِحْ له عن مَعْنَى ما يُحَدِّثُهُ ) | به ، مأخوذٌ من بُغامِ الناقَةِ لأنَّه صَوْتٌ | لا يُفْصَحُ به . | ( وبَغَمَ وَبَغُومٌ ، كَصَبُورٍ ) هكذا في بعض | النّسخ ، وفي أخرى : وبَغْمٌ | وكصَبُورٍ : ( بِنْتُ المُعَدَّل ) الكِنانِيَّة : | ( صَحابِيَّة ) من مُسْلمةِ الفَتْح ، وكانت | تَحْتَ صَفْوانَ بنِ أُمَيَّةَ . | ( و ) من المجاز : ( باغَمَهُ ) مُباغَمَةً : | إِذا ( حادَثَهُ بِصَوْتٍ رَخِيمِ ) ، ويقال : | هي المُغازَلَةُ بِصَوْتٍ رَقِيقٍ ، قال | الأَخْطَلُ : | % ( حَثُّوا المَطِيَّ فَوَلَّوْنا مَناكِبَها % | وفي الخُدُور إذا باغَمْتَها صُوَرُ ) % | وقال الكُميْت : |

| % ( يَتَقَنَّصْنَ لِي جَآذِرَ كالدُّرِّ يُباغِمْنَ % | مِنْ وَراءِ الحِجابِ ) % | | [ ] وَمِمّا يُسْتَدْرك عليه : | يُقال : بُغامٌ مَبْغُومٌ ، كقولك : قَوْلٌ | مَقُولٌ . | وامرأةٌ بَغُومٌ : رَخِيمَةُ الصَّوْت . قال | ابنُ دُرَيْدٍ : وَأَحْسَبُهم قد سَمَّوا بَغُومًا . | وبَغَمَ بَغْمًا كَنَغَمَ نَغْمًا ، عن كُراع . | ويُقال : مررتُ بِرَوْضَةٍ تَتَباغَمُ فيها | الظِّباءُ ، وبِغِزْلانٍ يَتَباغَمْنَ . | والبُغْمَةُ ، بالضَّمّ : شيءٌ كالقِلَادَةِ | تَتَحَلَّى بها النِّساءُ . | |

##### Türkçe

( **بَغَمَت** **الظَّبْيَةُ** ، **كَمَنَعَ** وَ**نَصَرَ** وَ**ضَرَبَ** ، **بُغامًا** ve**بُغومًا** , ikisinin de zammesiyle, o hâlde o **بَغُومٌ**’dur: yavrusuna, sesinin olabildiğince boğuk olanıyla bağırdı ) , ve **البُغام** inekte kullanılmıştır. Lebîd –Allah Teâlâ ondan razı olsun– dedi:
% ( خَنْساء ضَيَّعَتِ الفَرِيرَ فلم يَرِمْ %
عُرْضَ الشَّقائِقِ طَرْفُها وبُغامُها ) %
Ve bu, bir yaban ineğinin sıfatındadır. Ve Zü’r-Rumme dedi:
% ( لا يَنْعَشُ الطَّرْفَ إِلَّا ما تَخَوَّنَهُ %
داعٍ يُنادِيه باسْمِ الماءِ مَبْغُومُ ) %
Yani: ancak annesinin **بُغام**’ını işittiği zaman gözünü kaldırır. Ve **المَبْغُوم**: yavrudur; **مفعولًا** olarak konulmuştur, **فاعِل**in yerine. Ve onun sözü: **داعٍ يُنادِيه**: ceylanın, bağırdığı zaman sesini hikâye etti: ماءْ ماءْ.

( و ) **بَغَمَت** ( **الناقَةُ** ) **بُغامًا**: ( inlemeyi kestiği ve onu uzatmadığı ) zaman. Zü’l-Hıraḳ dedi:
% ( حَسِبْتَ بُغامَ راحِلَتِي عَناقًا %
وما هِيَ وَيْبَ غَيْرِك بالعَناقِ ) %
Ve Zü’r-Rumme dedi:
% ( أُنِيخَتْ فَأَلْقَتْ بَلْدَةً فَوْقَ بَلْدَةٍ %
قَلِيلٍ بها الأَصْواتُ إِلّا بُغامُها ) %
Ve İbnü’l-A‘râbî devede şöyle inşâd etti:
% ( هباب دائب بغامهْ % ) %
( و ) **بَغَمَ** ( **الثَّيْتَلُ** ve**الأَيِّلُ** ve**الوَعِلُ** ) **يَبْغَمُ** **بُغامًا**: ( ses çıkardı ) , ve denilir: özellikle **الخُفِّ**ten olan şeyden ise, onun sesi ortaya çıktığı zaman onun sesine **البُغَامُ** denilir; bu, onu kesmesinden ve uzatmamasındandır; ( hepsinde **كَتَبَغَّمَ** gibi ). Kuseyyir ‘Azze dedi:
% ( إِذا رُحِلَتْ منها قَلُوصٌ تَبَغَّمَتْ %
تَبَغُّمَ أُمِّ الخِشْفِ تَبْغِي غَزالَها ) %
( و ) **بَغَمَ** ( falan, arkadaşını ) ve arkadaşına: ( kendisine, kendisiyle konuştuğu şeyin manasını açıklamadığı ) zaman; bu, devenin **بُغام**’ından alınmıştır; çünkü o, kendisiyle açıklık getirilmeyen bir sestir.
( **وبَغَمَ** وَ**بَغُومٌ** ، **كَصَبُورٍ** ) bazı nüshalarda böyledir; diğerinde ise: ve**بَغْمٌ**. Ve **كصَبُورٍ**: **بِنْتُ المُعَدَّل** el-Kinâniyye’dir: ( sahâbî kadın ) fethin Müslümanlarındandır; ve Safvân b. Ümeyye’nin nikâhı altında idi.
( و ) mecazdan: ( **باغَمَهُ** ) **مُباغَمَةً**: ( onunla yumuşak bir sesle konuştuğu ) zaman; ve denilir: o, ince bir sesle cilveleşmedir. Aḫṭal dedi:
% ( حَثُّوا المَطِيَّ فَوَلَّوْنا مَناكِبَها %
وفي الخُدُور إذا باغَمْتَها صُوَرُ ) %
Ve Kümeyt dedi:

% ( يَتَقَنَّصْنَ لِي جَآذِرَ كالدُّرِّ يُباغِمْنَ %
مِنْ وَراءِ الحِجابِ ) %

[ ] Ve kendisine istidrâk olunanlardandır:
Denilir: **بُغامٌ مَبْغُومٌ**; senin “**قَوْلٌ مَقُولٌ**” demen gibi.
Ve kadın **بَغُومٌ**: sesi yumuşak olan. İbn Düreyd dedi: ve sanırım onları **بَغُومًا** diye adlandırdılar.
Ve **بَغَمَ** **بَغْمًا** **كَنَغَمَ** **نَغْمًا**; Kurâ‘dan.
Ve denilir: içinde ceylanların **تَتَباغَمُ** ettiği bir çayırlıktan geçtim; ve **بِغِزْلانٍ** **يَتَباغَمْنَ**.
Ve **البُغْمَةُ** , zammeyle: kadınların onunla süslendiği, gerdanlık gibi bir şeydir.

### [Lane's Lexicon](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%BA%D9%85/sozluk/lexicon.md) — Edward W. Lane · 19. yy

بَغَمَتْ
1 بَغَمَتْ بغمت , aor. بَغِمَ (S, K) and بَغَمَ and بَغُمَ , (K,) inf. n. بُغَامٌ (JK, S, K) and بُغُومٌ; (JK, K;) and ↓ تبغّمت; (K;) She (a gazelle) uttered a cry: (S:) or uttered her softest, or gentlest, cry (JK, K) to her young one: (K:) and sometimes it is said of a [wild] cow: (TA:) so too بَغَمَ said of a male gazelle: and the verb is also used transitively, said of a female gazelle uttering this cry to her young one. (JK.) Also, (S, K,) ↓ both verbs, (K,) She (a camel) uttered a cry without clearness: (S:) or uttered a broken, or an interrupted, not a prolonged, yearning cry, to, or for, her young one: (K:) or uttered a weak cry, below that [grumbling cry] which is termed رُغَآء. (Ham p. 233.) [See an ex. in a verse of Dhu-rRummeh cited voce اـِلَّا.] And بَغَمَ and ↓ تبغّم said of the ثَيْتَل and اـِيَّل and وَعِل, [all of which words are said to signify the mountain goat,] He uttered a cry. (K.) ― -b2- بَغَمَهُ, (S, K,) and بَغَمَ لَهُ, (TA,) (assumed tropical:) He spoke to him obscurely, not expressing clearly to him the meaning of his speech to him; (S, K;) taken from the بُغَام of the she-camel; because it is a cry not uttered clearly. (TA.)

3 بَاْغَمَ باغمهُ, (K,) inf. n. مُبَاغَمَةٌ, (S,) (tropical:) He talked with him with a soft, or gentle, voice: (S, K, TA:) or المُبَاغَمَةٌ is like المُنَاغَمَةُ, and means the speaking [with another] faintly; taken from the بُغَام [see 1] of the gazelle and the she-camel: (Ham p. 233:) or the holding amatory and enticing talk, or conversation, with another, with a soft, or gentle, voice. (TA.)

5 تَبَغَّمَ see 1, in three places.

6 تَبَاْغَمَ [تَبَاغَمَتْ They (gazelles) uttered cries, or their softest or gentlest cries, one to another.] One says, مَرَرْتُ بِرَوْضَةٍ تَتَبَاغَمُ فِيهَا الظِّبَآءُ [I passed by a meadow in which the gazelles were uttering cries, &c., one to another]: and بِغِزْلَانٍ يَتَبَاغَمْنَ [by gazelles uttering cries, &c., one to another]. (TA.)

بُغْمَةٌ
بُغْمَةٌ بغمه بغمة غم غمة A thing like the قِلَادَة, [a necklace,] with which women ornament themselves. (TA.) [But this is apparently post-classical, from the Turkish بُوغْمَقْ. In the present day, it is applied to A necklace of pearls.]

بُغَامٌ
بُغَامٌ بغام غام The crying, or cry, of the female gazelle, and of the she-camel, as explained above: see 1. (S.)

بَغُومٌ
بَغُومٌ بغوم A female gazelle uttering, or that utters, the cry termed بُغَام. (S, K.) ― -b2- (assumed tropical:) A woman having a soft, or gentle, voice. (JK, TA.)

مَبْغُومٌ
مَبْغُومٌ مبغوم A young gazelle, and a young camel, to which the cry termed بُغَام is addressed by its mother. (JK.) ― -b2- One says, also, بُغَامٌ مَبْغُومٌ [A cry &c. uttered]; like as one says, قَوْلٌ مَقُولٌ. (TA.)

##### Türkçe

بَغَمَتْ
1 **بَغَمَتْ** بغمت, muzâri‘ı **بَغِمَ** (S, K) ve **بَغَمَ** ve **بَغُمَ**, (K,) mastarı **بُغَامٌ** (JK, S, K) ve **بُغُومٌ**; (JK, K;) ve ↓ **تبغّمت**; (K;) O (bir ceylan dişisi) bir ses çıkardı: (S:) yahut yavrusuna en yumuşak, yahut en nazik sesini çıkardı (JK, K): (K:) ve bazen [yaban] inek hakkında da söylenir: (TA:) yine **بَغَمَ** erkek ceylan hakkında söylenir: ve fiil, bu sesi yavrusuna çıkaran dişi ceylan hakkında müteaddî olarak da kullanılır. (JK.) Keza, (S, K,) ↓ her iki fiil, (K,) O (bir deve dişisi) açıklık olmaksızın bir ses çıkardı: (S:) yahut yavrusuna, yahut yavrusu için, kırık, yahut kesik, uzatılmamış bir özlem sesi çıkardı: (K:) yahut **رُغَآء** diye adlandırılan [homurtu sesi]nin altında, zayıf bir ses çıkardı. (Ham s. 233.) [اـِلَّا maddesinde zikredilen Zû’r-Rumme’nin bir beytinde bir örneğe bak.] Ve **بَغَمَ** ve ↓ **تبغّم** **ثَيْتَل** ve **اـِيَّل** ve **وَعِل** hakkında söylenir, [bu kelimelerin hepsinin dağ keçisini ifade ettiği söylenir,] O bir ses çıkardı. (K.) ― -b2- **بَغَمَهُ**, (S, K,) ve **بَغَمَ لَهُ**, (TA,) (mecaz olduğu varsayılarak:) Ona kapalı konuştu, ona konuşmasının manasını açıkça ifade etmedi; (S, K;) deve dişisinin **بُغَام**’ından alınmıştır; çünkü o, açıkça çıkarılmayan bir sestir. (TA.)

3 **بَاْغَمَ** باغمهُ, (K,) mastarı **مُبَاغَمَةٌ**, (S,) (mecaz:) Onunla yumuşak, yahut nazik bir sesle konuştu: (S, K, TA:) yahut **المُبَاغَمَةٌ** **المُنَاغَمَةُ** gibidir, ve [bir başkasıyla] hafifçe konuşmak manasınadır; ceylanın ve deve dişisinin **بُغَام**’ından [1’e bak] alınmıştır: (Ham s. 233:) yahut bir başkasıyla yumuşak, yahut nazik bir sesle, sevgiye dair ve ayartıcı konuşmayı, yahut sohbeti sürdürmektir. (TA.)

5 **تَبَغَّمَ** 1’e bak, üç yerde.

6 **تَبَاْغَمَ** [**تَبَاغَمَتْ** Onlar (ceylanlar) birbirlerine sesler, yahut en yumuşak yahut en nazik sesler çıkardılar.] Şöyle denir: **مَرَرْتُ بِرَوْضَةٍ تَتَبَاغَمُ فِيهَا الظِّبَآءُ** [Ben, içinde ceylanların birbirlerine sesler vb. çıkardıkları bir çayırlıktan geçtim]: ve **بِغِزْلَانٍ يَتَبَاغَمْنَ** [birbirlerine sesler vb. çıkaran ceylanların yanından]. (TA.)

بُغْمَةٌ
**بُغْمَةٌ** بغمه بغمة غم غمة Kadınların kendileriyle süslendikleri, **قِلَادَة** gibi bir şeydir. (TA.)

بُغَامٌ
**بُغَامٌ** بغام غام Yukarıda açıklandığı üzere, dişi ceylanın ve deve dişisinin ağlaması, yahut sesi: 1’e bak. (S.)

بَغُومٌ
**بَغُومٌ** بغوم **بُغَام** diye adlandırılan sesi çıkaran, yahut çıkaran bir dişi ceylan. (S, K.) ― -b2- (mecaz olduğu varsayılarak:) Yumuşak, yahut nazik bir sesi olan bir kadın. (JK, TA.)

مَبْغُومٌ
**مَبْغُومٌ** مبغوم Annesi tarafından **بُغَام** diye adlandırılan sesin kendisine yöneltildiği bir ceylan yavrusu ve bir deve yavrusu. (JK.) ― -b2- Şöyle de denir: **بُغَامٌ مَبْغُومٌ** [çıkarılmış bir ses vb.]; tıpkı **قَوْلٌ مَقُولٌ** denildiği gibi. (TA.)

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%BA%D9%85/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

بَغَمَ
بَغَمَ I ,  U ( n. ac. بُغُوْم 27 ),
a.  Moaned plaintively ( camel, gazelle ).

بَاْغَمَ
بَاْغَمَ III ,
a.  Whispered, murmured to.

بُغْمَة
بُغْمَة 3t , ( pl. بُغَم 9 ),  T. ,
a.  Necklace.

بُغَاْم
بُغَاْم 24 ,
a.  Plaintive cry.

##### Türkçe

بَغَمَ
بَغَمَ I, U (mastar: **بُغُوْم** 27),
a. (deve, ceylan) acıklı bir biçimde inledi.

بَاْغَمَ
بَاْغَمَ III,
a. -e fısıldadı, mırıldandı.

بُغْمَة
بُغْمَة 3t, (çoğulu: **بُغَم** 9), T.,
a. Gerdanlık.

بُغَاْم
بُغَاْم 24,
a. Acıklı feryat.
