# بغو (ب-غ-و) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%BA%D9%88
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%A8%D8%BA%D9%88

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ب - غ - و
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 4 sözlük

## Sözlükler (4)

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%BA%D9%88/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

(باب الباء والغين وما يثلثهما)
(بغل) الباء والغين واللام يدلُّ على قُوَّةٍ في الجِسم. من ذلك البَغْل، قال قومٌ: سُمِّيَ بذلك لقُوَّةِ خَلْقِه. وقد قالوا: سُمّيَ بَغْلاً من التّبْغيل، وهو ضربٌ من السَّيْرِ. والذي نَذْهَبُ إليه أنَّ التَّبغيلَ مشتقٌّ من سَيْر البَغْل.
(بغم) الباء والغين والميم أصلٌ يسير، وهو صوتٌ وشبيهٌ به لا يتَحَصّل. فالبُغام صَوت النّاقة تردِّدُه، وصوتُ الظَّبيةِ بُغامٌ أيضاً. وظَبْيَةٌ بَغُوم. قال الشاعر([1]) في النَّاقة:
حَسِبْتَ بُغَامَ راحِلتي عَنَاقاً *** وما هِيَ وَيْبَ غَيرِكَ بالعَنَاقِ
ومما يُحمَلْ عليه قولُهُم بَغَمْتُ للرّجل بالحديث إذا لم تفسِّرْه له.
(بغو) الباء والغين والواو ليس فيه إلا البَغْو. وذكر ابن دُرَيْدٍ أنه التمرُ قبلَ أن يستحكِمَ يُبْسُه([2]).
(بغي) الباء والغين والياء أصلان: أحدهما طَلَب الشيء، والثاني جنسٌ من الفَساد. فمن الأوّل بَغَيْتُ الشيء أبْغِيه إذا طلبتَه. ويقال بَغَيْتُك* الشيءَ إذا طلبته لك، وأبغَيْتُك الشّيءَ إذا أَعَنْتُكَ على طَلَبه. والبُغْية والبِغْية الحاجة. وتقول: ما ينبغي لك أن تفعل كذا. وهذا مِن أفعال المطاوَعَة، تقول بَغيْتُ فانبغَى، كما تقول كسرتُه فانكَسَر.
والأصل الثاني: قولهم بَغَى الجرح، إذا تَرامَى إلى فساد، ثم يشتقّ من هذا ما بَعْدَهُ([3]). فالبغيّ الفاجِرةُ، تقول بَغَتْ تَبْغي بِغاءً، وهي بَغِيّ([4]). ومنه أن يبغي الإنسانُ على آخَرَ. ومنه بَغْيُ المَطَر، وهو شِدّتُه ومُعْظَمُه. وإذا كان ذا بَغْيٍ
فلا بدّ أنْ يقَعَ منه فسادٌ.
قال الأصمعي: دَفَعْنا بَغْيَ السّماءِ خَلْفَنا([5])، أي مُعْظَم مَطَرِها.
والبَغْي: الظْلم. قال:
ولكنَّ الفَتَى حَمَلَ بنَ بَدْرٍ *** بَغَى، والبَغْيُ مَرْتَعُهُ وَخِيمُ([6])وربما قالوا لاختيال الفرس ومَرَحِهِ بَغْيٌ.
قال الخليل: ولا يُقال فَرَسٌ باغٍ.
(بغت) الباء والغين والتاء أصلٌ واحدٌ لا يُقاس عليه، منه البغْت، وهو أَنْ يفجَأَ الشيءُ. قال:
* وأعْظَمُ شيءٍ حِينَ يَفْجَؤُك البَغْتُ ([7]) *
(بغث) الباء والغين والثاء أصل واحد، يدلُّ على ذُلّ الشيءِ وضَعفِه. من ذلك بَُِغاث الطَّير، وهي التي لا تَصِيد ولا تَمتَنِع. ثم يقال لأَخْلاطِ الناس وخُشارَتهم البَغْثَاء. والأبْغَثُ: مكان ذُو رملٍ. وهو من ذاك([8]) لأنه ليّنٌ غيرُ صُلْب.
(بغر) الباء والغين والراء أصلٌ واحد، وفيه كلماتٌ متقاربة في الشُّرْب ومَعْناه. فالبَغَر أنْ يَشْربَ الإنسانُ ولا يَرْوَى، وهو يصيبُ الإبلَ أيضاً. وعُيِّر رَجلٌ فقيل: "ماتَ أبُوهُ بَشَماً وماتَتْ أمُّهُ بَغَراً". ويقولون: بَغَر النَّوءُ، إذا هاج بالمطر. وحكى بعضهم: بُغِرَتِ الأرضُ، إذا ليَّنَها المطر.
(بغز) الباء والغين والزاء أصلٌ، وهو كالنّشاط والجَرَاءةِ في الكلام. قال ابن مُقْبِل:
* تَخالُ باغِزَها بالليل مَجْنُونا([9]) *
وقالوا: الباغز الرّجُلُ الفاحش. وذلك كلُّه يَرجِعُ إلى الجُرْأَة.
(بغش) الباء والغين والشين أصلٌ واحد، وهو المطر الضّعيف([10])، ويقال له البَغْش. وأرضٌ مَبْغُوشة. وجاء في الشِّعر: مطر باغشٌ([11]).
(بغض) الباء والغين والضاد أصلٌ واحد، وهو يدلُّ على خلاف الحبّ. يقال أبغَضْتُه أُبْغِضُه. فأمّا قوله:
ومِنَ العَوادِي أن تَقَتْكَ بِبِغْضةٍ *** وتَقَاذُفٍ منها وَأنَّكَ تُرْقَبُ([12])فقيل البِغْضَةُ الأعداء، وقيل أراد ذَوِي بِغْضةٍ. وربما قالوا بَغُض جَدُّه، كقولهم عثَرَ. والله أعلم.
--------------ــــ
([1]) هو ذو الخرق الطهوي، كما في اللسان (ويب، بغم).
([2]) انظر الجمهرة (1: 319).
([3]) في الأصل: "من بعده".
([4]) وتقول أيضاً: باغت تباغي بغاء.
([5]) وروى اللحياني: "دفعنا بغي السماء عنا". انظر اللسان (18: 84).
([6]) البيت لقيس بن زهير، كما في حماسة أبي تمام (1: 163).
([7]) ليزيد بن ضبة الثقفي. وصدره كما في اللسان (بغت):
* ولكنهم ماتوا ولم أدر بغتة *
([8]) في الأصل: "في ذاك".
([9]) صدره كما في اللسان (بغز): * واستحمل السير مني عرمسا أجدا *
([10]) بعده في الأصل: "ويقال له الضعيف"، وهي عبارة مقحمة.
([11]) مثل هذا في الجمهرة (1: 292). ولم ينصا على شاهد.
([12]) البيت لساعدة بن جؤية، كما في القسم الأول من ديوان الهذليين 168 واللسان (بغض) وفي شرح الديوان: "تقتك، يقول أن اتقتك"، وفيه: "ترقب: ترصد وتحرس".

ـ

##### Türkçe

(باب **الباء** و**الغين** وما يثلثهما)
(**بغل**) **الباء** ve**الغين** ve**اللام** bedende bir kuvvete delâlet eder. Bundan: **البَغْل**; bir kavim dedi ki: yaratılışının kuvvetinden dolayı bununla adlandırıldı. Ve demişlerdir: **التّبْغيل**’den **بَغْلاً** diye adlandırıldı; o, yürüyüşten bir türdür. Bizim gittiğimiz (görüş) şudur ki: **التَّبغيل** **البَغْل**’in yürüyüşünden türetilmiştir.
(**بغم**) **الباء** ve**الغين** ve**الميم** hafif bir asıldır; o bir sestir ve ona benzer (bir şeydir), elde edilip belirginleşmez. Şu hâlde **البُغام**: dişi devenin tekrarladığı sestir; ceylanın sesi de **بُغام**dır. Ve **ظَبْيَةٌ بَغُوم**. Şair([1]) dişi deve hakkında dedi:
حَسِبْتَ بُغَامَ راحِلتي عَنَاقاً *** وما هِيَ وَيْبَ غَيرِكَ بالعَنَاقِ
Ve buna hamledilen şeylerdendir onların sözü: bir adama sözle **بَغَمْتُ** (dedim), ona onu açıklamadığın zaman.
(**بغو**) **الباء** ve**الغين** ve**الواو**’da **البَغْو**’dan başka bir şey yoktur. İbn Düreyd, onun, kuruluğu sağlamlaşmadan önceki hurma olduğunu zikretti([2]).
(**بغي**) **الباء** ve**الغين** ve**الياء** iki asıldır: ikisinden biri bir şeyi istemektir, ikincisi bozulmadan bir cinstir. Birincidendir: onu istediğin zaman **بَغَيْتُ** şeyi **أبْغِيه**. Ve denir: senin için onu istediğim zaman **بَغَيْتُك** şeyi; ve onu istemene yardım ettiğim zaman **أبغَيْتُك** şeyi. Ve **البُغْية** ve**البِغْية** ihtiyaçtır. Ve dersin: sana şöyle şöyle yapman **ينبغي** (uygun düşer) değildir. Bu, karşılıklılık (mutâva‘a) fiillerindendir; dersin: **بَغيْتُ** da **فانبغَى**, tıpkı “onu kırdım da kırıldı” dediğin gibi.
İkinci asıl: onların sözü **بَغَى** yara, bozulmaya doğru yayıldığı zaman; sonra bundan sonrasına türetilir([3]). Şu hâlde **البغيّ**: fâhişe (kadın)dır; dersin: **بَغَتْ** **تَبْغي** **بِغاءً**; ve o **بَغِيّ**dir([4]). Ve ondandır: insanın bir başkasına karşı **يبغي** etmesi. Ve ondandır: **بَغْيُ المَطَر**; o, onun şiddeti ve çoğudur. Ve eğer **بَغْيٍ** sahibi olursa
mutlaka ondan bir bozulma vuku bulur.
Asma‘î dedi: **دَفَعْنا بَغْيَ السّماءِ خَلْفَنا**([5]), yani yağmurunun çoğu.
Ve **البَغْي**: zulümdür. Dedi:
ولكنَّ الفَتَى حَمَلَ بنَ بَدْرٍ *** بَغَى، والبَغْيُ مَرْتَعُهُ وَخِيمُ([6])Ve bazen atın böbürlenmesi ve şenliği için **بَغْيٌ** derler.
Halîl dedi: **فَرَسٌ باغٍ** denilmez.
(**بغت**) **الباء** ve**الغين** ve**التاء** kıyas edilmeyen tek bir asıldır; ondan **البغْت**; o, şeyin ansızın gelmesidir. Dedi:
* وأعْظَمُ شيءٍ حِينَ يَفْجَؤُك البَغْتُ ([7]) *
(**بغث**) **الباء** ve**الغين** ve**الثاء** tek bir asıldır; şeyin aşağılığına ve zayıflığına delâlet eder. Bundan: **بَُِغاث الطَّير**; o, avlamayan ve kendini savunmayan (kuşlar)dır. Sonra insanların karışıkları ve döküntüleri için **البَغْثَاء** denir. Ve **الأبْغَثُ**: kumlu bir yer. Ve o, şundandır([8]); çünkü yumuşaktır, sert değildir.
(**بغر**) **الباء** ve**الغين** ve**الراء** tek bir asıldır; onda içmede ve manasında birbirine yakın kelimeler vardır. Şu hâlde **البَغَر**: insanın içmesi ve kanmamasıdır; develere de isabet eder. Bir adam ayıplandı da denildi: “Babası **بَشَماً** ile öldü, annesi **بَغَراً** ile öldü.” Ve derler: **بَغَر النَّوءُ**, yağmurla kabardığı zaman. Bazıları nakletti: **بُغِرَتِ الأرضُ**, yağmur onu yumuşattığı zaman.
(**بغز**) **الباء** ve**الغين** ve**الزاء** bir asıldır; sözde canlılık ve cüret gibidir. İbn Mukbil dedi:
* تَخالُ باغِزَها بالليل مَجْنُونا([9]) *
Ve dediler: **الباغز** çirkin sözlü adamdır. Bunun hepsi cürete döner.
(**بغش**) **الباء** ve**الغين** ve**الشين** tek bir asıldır; o zayıf yağmurdur([10]); ve ona **البَغْش** denir. Ve **أرضٌ مَبْغُوشة**. Şiirde geldi: **مطر باغشٌ**([11]).
(**بغض**) **الباء** ve**الغين** ve**الضاد** tek bir asıldır; o, sevginin zıddına delâlet eder. Denir: **أبغَضْتُه** **أُبْغِضُه**. Amma şu sözü:
ومِنَ العَوادِي أن تَقَتْكَ بِبِغْضةٍ *** وتَقَاذُفٍ منها وَأنَّكَ تُرْقَبُ([12])**البِغْضَةُ** düşmanlar denildi; ve denildi: **ذَوِي بِغْضةٍ**’yi kastetti. Ve bazen “tökezledi” dedikleri gibi **بَغُض جَدُّه** derler. Allah daha iyi bilir.
--------------ــــ
([1]) O, Lisân’da (ويب، بغم) olduğu üzere Zû’l-hırk et-Tahavî’dir.
([2]) el-Cemhere’ye bak (1: 319).
([3]) Asılda: “من بعده”.
([4]) Ve ayrıca dersin: **باغت** **تباغي** **بغاء**.
([5]) el-Lihyânî rivayet etti: “**دفعنا بغي السماء عنا**”. Lisân’a bak (18: 84).
([6]) Beyit, Ebû Temmâm’ın Hamâse’sinde (1: 163) olduğu üzere Kays b. Zuheyr’indir.
([7]) Yezîd b. Dabba es-Sekafî’nindir. Sadrı Lisân’da (بغت) olduğu üzere:
* ولكنهم ماتوا ولم أدر بغتة *
([8]) Asılda: “في ذاك”.
([9]) Sadrı Lisân’da (بغز) olduğu üzere: * واستحمل السير مني عرمسا أجدا *
([10]) Ondan sonra asılda: “ويقال له الضعيف”، ve o, araya sokulmuş bir ibaredir.
([11]) Bunun benzeri el-Cemhere’de (1: 292). Ve ikisi de şâhide nass etmedi.
([12]) Beyit, Huzelîler divanının birinci kısmında 168’de ve Lisân’da (بغض) olduğu üzere Sâ‘ide b. Cüeyye’nindir; ve divanın şerhinde: “**تقتك**، يقول أن اتقتك”، ve onda: “**ترقب**: gözetlersin ve korursun”.

ـ

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%BA%D9%88/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

: ( و ( *!بَغَا الشَّيءَ *!بَغْواً : نَظَرَ إليه كَيْفَ هو ) ؛ واوِيَّةٌ يائِيَّةٌ .
( *!والبَغْوُ : ما يَخْرُجُ من زَهْرِ ) القَتادِ الأَعْظمِ الحجازِيِّ ، وكَذلِكَ ما يَخْرُجُ مِن زَهْرِ ( العُرفُطِ والسَّلَم .
( *!والبَغْوَةُ : الطَّلْعَةُ ) حينَ ( تَنْشَقُّ فَتَخْرُجُ بَيْضاءَ ) رَطْبَةً .
( و ) أَيْضاً : ( الثَّمَرَةُ قبلَ نِضاجِها ) ؛ كما في المُحْكَم .
وفي التَّهْذِيبِ : قبلَ أَنْ يَسْتَحْكِمَ يُبْسُها ، والجَمْعُ *!بَغُوٌ .
وخَصَّ أَبو حَنيفَةَ *!بالبَغْوِ مَرَّةً البُسرَ إذا كَثُر شيئاً .
وقالَ ابنُ بَرِّي : *!البَغْوُ *!والبَغْوَة كُلُّ شَجَرٍ غَضَ ثَمَرهُ أَخْضَر صَغِير لم يَبْلُغْ .
وفي حدِيثِ عُمَرَ ، رضِيَ اللَّهُ عنه : ( أَنَّه مَرَّ برجُلٍ يَقْطَعُ سَمُراً بالبادِيَةِ فقَالَ : رَعَيْتَ *!بَغْوَتَها وبَرَمَتَها وحُبْلَتَها وبَلَّتها وفَتْلَتَها ثم تَقْطَعُها ) .
قالَ ابنُ الأثيرِ : قالَ القُتَيْبيّ يَرْوِيه أَصْحابُ الحدِيثِ مَعْوَتَها ، قالَ :

وذلِكَ غَلَطٌ لأنَّ المَعْوَةَ البُسْرةُ التي جَرَى فيها الإرْطابُ ، قالَ : والصَّوابُ *!بَغْوَتَها ، وهي ثَمرةُ السَّمُرِ أَوَّل ما تَخْرُجُ ثم تَصِيرُ بعدَ ذَلِكَ بَرَمَةٌ ثم بَلَّةً ثم فَتْلَةً .
( *!وبَغْوانُ : ة بنَيْسابُورَ ) ؛ كذا في التّكْمِلَةِ .
وهي غَيْر بَغُولَن ، بضمِّ الغَيْنِ وفتحِ اللامِ ، وهي أيْضاً قَرْيةٌ بنَيْسابُورَ .
( *!والبَغَويُّ : الحُسَيْنُ بنُ مَسْعودٍ الفَرَّاءُ مَنْسوبٌ إلى بَغْشورَ ) ، قَرْيَة بينَ هرَاةَ وسرخس .
( وذُكِرَ ) في الرَّاءِ وفي النبراسِ : بَغَا قَرْيةٌ بخُرَاسانَ بينَ هرَاةَ ومَرْوَ .
وزادَ في اللّبابِ : يقالُ لها بَغَا وبَغْشور .
ونَقَلَ شَيْخُنا عن شُرُوحِ الألْفِيَّة للعِراقيّ : أنَّ *!البَغَويَّ نِسْبَة لبغ ، قالَ : وهو أَغْرَبها ، ثم قالَ : فاقْتِصارُ المصنِّفِ على بَغْشورَ مع تَصْرِيحِ غيرِهِ ببَاقِي اللّغاتِ مِن القُصُورِ .
قُلْتُ : وهذا الذي اسْتَغْرَبَه قد وُجِدَ بخطِّ الحَكَم المُسْتَنْصِر باللَّهِ أَمِير المُؤْمِنِين ، وقالَ : إنَّه مَوْضِعٌ قُرْبَ هرَاةَ وقالَ : أَحمدُ بنُ بغ بمَرْو . وقالَ : عبدُ الغَنِّي بنُ سعيدِ محمدِ بن نجيدٍ والدُ عبدِ المَلِكِ ، وعبْدِ الصَّمَدِ ، مِن أَهْلِ بغ ، حَدَّثوا كُلُّهم ، وذَكَرَهم الأميرُ ولم يَقُلْ مِن أهْلِ بغ ، وقالَ : هم *!بغويُّون فتأمَّل .

وممَّا يُسْتدركُ عليه :
*!البَغْوَةُ : التمْرَةُ التي اسْوَدَّ جَوفُها وهي مُرْطِبَةٌ .
*!والبُغَةُ : كثُبَةٍ : ما بينَ الرُّبَع والهُبَع .
وقالَ قُطْربُ : هو البُعَّة ، بالعَيْنٍ المُشدَّدَةِ ، وغَلَّطُوه في ذلِكَ .
*!وبُغَيَّةُ ، بالضمِّ مُصَغَّراً : عينُ ماءٍ .

##### Türkçe

: ( ve ( **بَغَا الشَّيءَ** **بَغْواً** : ona, nasıl olduğuna bakarak baktı ) ; **واوِيَّةٌ** **يائِيَّةٌ** .
( **والبَغْوُ** : ( **القَتادِ** ) en büyük Hicazî olanının çiçeğinden çıkan şey; ve yine ( **العُرفُطِ** ve **السَّلَم** ) çiçeğinden çıkan şey.
( **والبَغْوَةُ** : ( **الطَّلْعَةُ** ) ( yarılıp beyaz, taze olarak çıktığı zaman ).
( ve ) ayrıca: ( olgunlaşmasından önceki meyve ); **المُحْكَم**’de olduğu gibi.
Ve **التَّهْذِيب**’de: kuruluğu sağlamlaşmadan önce; çoğulu **بَغُوٌ**’dur.
Ve Ebû Hanîfe, **بالبَغْوِ** ile bir defa, biraz çoğaldığı zaman **البُسر**’i tahsis etti.
Ve İbn Berrî dedi: **البَغْوُ** ve **البَغْوَة**: her ağaç; meyvesi taze, yeşil, küçük, erişmemiş olan.
Ve Ömer’in, Allah ondan razı olsun, hadîsinde: ( onun, çölde bir adamın **سَمُراً** kestiğine uğradığı; bunun üzerine dedi ki: “Onun **بَغْوَتَها**’sını, **بَرَمَتَها**’sını, **حُبْلَتَها**’sını, **بَلَّتها**’sını ve **فَتْلَتَها**’sını otlattın; sonra onu kesiyorsun!” ).
İbnü’l-Esîr dedi: Kuteybî dedi ki: hadis ashabı onu **مَعْوَتَها** diye rivayet eder; dedi ki:

Ve bu yanlıştır; çünkü **المَعْوَةَ** olgunlaşmanın yürüdüğü **البُسْرةُ**’dir; dedi ki: doğrusu **بَغْوَتَها**’dır; o, **السَّمُرِ**’ün meyvesidir; ilk çıktığı zaman; sonra bundan sonra **بَرَمَةٌ** olur; sonra **بَلَّةً**; sonra **فَتْلَةً**.
( **وبَغْوانُ** : Nîsâbûr’da bir (yer) ) ; **التّكْمِلَة**’de böyle.
Ve o, **بَغُولَن**’den başkadır; **الغَيْنِ**’in dammesi ve **اللامِ**’ın fethasıyla; o da Nîsâbûr’da bir köydür.
( **والبَغَويُّ** : el-Ferrâ’ el-Hüseyn b. Mes‘ûd; **بَغْشورَ**’a nisbetlidir ); Herât ile Serahs arasında bir köy.
( ve zikredildi ) **الرَّاءِ**’da ve **النبراس**’ta: **بَغَا** Horasan’da, Herât ile Merv arasında bir köydür.
Ve **اللّباب**’da artırdı: ona **بَغَا** ve **بَغْشور** denir.
Ve şeyhimiz, Irakî’nin **الألْفِيَّة** şerhlerinden nakletti: **البَغَويَّ**’nin, **بغ**’a nisbet olduğu; dedi ki: o, onların en garibidir; sonra dedi ki: musannifin, başkası kalan lugatları açıkça belirtmişken **بَغْشورَ** ile yetinmesi, kusurdandır.
Dedim ki: onun garipsediği bu şey, Emîru’l-mü’minîn el-Hakem el-Müstansır billâh’ın hattıyla bulunmuştur; ve dedi ki: o, Herât yakınında bir mevzidir; ve dedi ki: Ahmed b. **بغ** Merv’dedir. Ve dedi ki: Abdülgannî b. Saîd Muhammed b. Necîd, Abdülmelik’in ve Abdüssamed’in babası, **بغ** ehlindendir; hepsi hadis rivayet ettiler; ve emir onları zikretti ve “**بغ** ehlinden” demedi; ve dedi ki: onlar **بغويُّون**’dur; öyleyse düşün.

Ve ona istidrâk olunan şeylerdendir:
**البَغْوَةُ** : içi kararmış olduğu hâlde, o ise olgunlaşmakta olan hurma tanesi.
**والبُغَةُ** : **كثُبَةٍ** : **الرُّبَع** ile **الهُبَع** arasındaki şey.
Ve Kutrub dedi: o, şeddeli **العَيْنٍ** ile **البُعَّة**’dir; ve bunda onu hatalı saydılar.
**وبُغَيَّةُ** , damme ile küçültme olarak: su gözü.

### [Lane's Lexicon](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%BA%D9%88/sozluk/lexicon.md) — Edward W. Lane · 19. yy

بَغَا الشَّىْءَ
1 بَغَا الشَّىْءَ ذ , inf. n. بَغْوٌ, He looked at the thing [to see] how it was; (K;) as also بَغَى, (K in art. بغى,) inf. n. بَغْىٌ. (TA in that art.)

##### Türkçe

**بَغَا الشَّىْءَ**
1 **بَغَا الشَّىْءَ** ذ , mastar ismi **بَغْوٌ**, o, şeyin nasıl olduğunu [görmek için] şeye baktı; (K;) ve bunun gibi **بَغَى**, (K, **بغى** maddesinde,) mastar ismi **بَغْىٌ**. (TA, o maddede.)

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D8%BA%D9%88/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

بَغَا
بَغَا U ( n. ac. بَغْو 1 ),
a.  Observed, scrutinized, contemplated.

بَغْو
بَغْو 1 ,
a.  Unripe, green ( fruit ).

##### Türkçe

**بَغَا**
**بَغَا** U (isim-fiil: **بَغْو** 1),
a. Gözlemledi, inceledi, tefekkür etti.

**بَغْو**
**بَغْو** 1,
a. Olgunlaşmamış, ham, yeşil (meyve).
