# بهت — Lane's Lexicon

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D9%87%D8%AA/sozluk/lexicon
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%A8%D9%87%D8%AA/entries/lexicon

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [بهت](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D9%87%D8%AA.md)
- Lane's Lexicon: Edward W. Lane · 19. yy

## Madde başı: بهت

بُهِتَ
1 بُهِتَ بهت بهتت , (S, Msb, K, &c.,) the most chaste form of the verb in the sense here following, (S, TA,) and that which most commonly obtains, and the only form allowed by Th and IKt; (TA;) and بَهِتَ, (S, L, Msb, K,) aor. بَهَتَ ; (Msb, K;) and بَهُتَ, (S, L, Msb, K,) in which the dammeh is said to give intensiveness to the signification, as in قَضُوَ الرَّجُلُ, (TA,) aor. بَهُتَ ; (Msb, K;) and بَهَتَ, aor. بَهُتَ (K) and بَهَتَ ; (TA;) inf. n. بَهْتٌ; (JK, K;) He was, or became, confounded, perplexed, or amazed, and unable to see his right course; (JK, S, Msb, K;) not knowing what to prefer nor what to postpone: (TA in art. اشر:) he looked at a thing that he saw with a look of wonder: (A, TA:) he was, or became, affected with wonder: (JK:) he was, or became, cut short, (انْقَطَعَ, K, TA,) and was silent, being confounded, or perplexed, and unable to see his right course: (TA:) he (an adversary in a dispute or litigation) was overcome by an argument, an allegation, or a plea. (L.) All these forms occur in different readings of the saying in the Kur [ii. 260], فَبُهِتَ الَّذِى كَفَرَ and فَبَهِتَ &c., (IJ, TA,) explained in the Wل'ee as meaning, And he who disbelieved remained in confusion, or perplexity, not seeing his right course, looking as one in wonder: (Lb, TA:) but accord. to him who reads فَبَهَتَ, the word الذى may hold the place of a noun in the accus. case [as will be seen from what follows]. (IJ, TA.) -A2- بَهَتَهُ, aor. بَهَتَ , (S, Msb,) inf. n. بَهْتٌ, (S, K,) He, or it, caused him to become confounded, perplexed, or amazed, not seeing his right course: (Zj, Msb: [Golius, on the authority of Ibn-Maaroof, assigns this meaning to ↓ بهّتهُ:]) or took him unawares, or by surprise, or unexpectedly, or suddenly. (S, K.) Zj cites as an ex. of the former meaning the saying in the Kur [xxi. 41], تَأْتِيهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ, i. e., It shall come upon them suddenly, or unawares, and cause them to become confounded, &c.: (TA: and so Bd and Jel explain it:) or, and shall overcome them: (Bd:) J cites the same as an ex. of the latter of the two meanings in the preceding sentence; but his doing so requires consideration; for the meaning which he gives is taken from the word بغتة; not from البَهْتُ. (MF, TA.) [But it is said also that] مُبَاهَتَةٌ [inf. n. of ↓ باهتهُ] signifies The taking, or coming upon, [one] unawares, by surprise, or unexpectedly. (JK.) ― -b2- بَهَتَهُ, aor. بَهَتَ , (S, A, K, &c.,) inf. n. بَهْتٌ and بَهَتٌ and بُهْتَانٌ, (S, K,) or the last is a simple subst., (Msb,) He calumniated him; slandered him; accused him falsely; said against him that which he had not done: (S, A, K:) [or he did so in such a manner as to make one to be confounded, or perplexed, or amazed, at the falsity of the charge, and not to see his right course: (see بُهْتَانٌ, below:)] he lied against him; forged a lie, or lies, against him; and i. q. قَابَلَهُ بِالكَذِبِ [he accused him to his face falsely, or with falsehood]; (TA;) البَهْتُ signifies اِسْتِقْبَالُكَ أَخَاكَ بِمَا لَيْسَ فِيهِ [thy accusing thy brother, or fellow, to his face, of that which is not in him]: (JK:) and بَهَتَهَا, aor. بَهَتَ , inf. n. بَهْتٌ, he accused her falsely of adultery; and forged a lie against her. (Msb.) [See also اِغْتَابَهُ.] In the saying of Abu-n-Nejm,
سُبِّى الحَمَاةَ وَابْهَتِى عَلَيْهَا
[Revile thou the mother-in-law, and calumniate her, or forge lies against her], على is [said by J to be] redundant, or pleonastic; for one does not say, بَعَتَ عَلَيْهِ, but only بَهَتَهُ. (S.) Upon this, F says, in the K, that فَابْهَتِى عليها [thus in the K] is a mistake; that J is in error, and that the right reading is فَانْهَتِى عليها, with ن: but this assertion made by F depends upon the authority of relaters of the verse in which the word in question occurs. (MF.) IB says that ابهتى may be here rendered trans. by means of على because it is syn. with اِفْتَرِى, which is so rendered trans., in like manner as is done in other instances, of which he gives an ex. from the Kur [xxiv. 63], يُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ, meaning يَخْرُجُونَ عن امره: he adds that, accord. to J, عن in this ex. should be considered redundant; but that عن and على are not used redundantly like ب. (TA.) ― -b3- بَهَتَ الفَحْلَ عَنِ النَّاقَةِ He removed the stallion from the she-camel in order that a stallion of more generous race might cover her. (TA.)

2 بَهَّتَ see 1.

باهتهُ
3 باهتهُ باهى باهت باهته باهتة باهتته بآهته آهة , inf. n. مُبَاهَتَةٌ: see 1. ― -b2- [Also He engaged with him in mutual calumny, slander, or false accusation: a meaning indicated, but not expressed, in the A.] You say, بَيْنَهُمَا مُبَاهَتَةٌ [Between them two is mutual calumniation, &c.]: and عَادَتُهُ أَنْ يُبَاحِثَ وَيُبَاهِتَ [His custom is to engage with another in mutual scrutiny of secrets, or faults, or the like, and in mutual calumniation, &c.]: and وَلَا تَمَاقَتُوا ↓ لَا تَبَاهَتُوا [Calumniate ye not one another, &c., nor hate ye one another on account of any foul, or evil, affair]. (A.) ― -b3- And He confounded, perplexed, or amazed, him (namely, his hearer,) by what he forged against him. (TA.)

6 تَبَاْهَتَ see 3.

بَهْتٌ
بَهْتٌ بهت بهتت : see بُهْتَانٌ. -A2- A certain well-known kind of stone. (K.)

بُهْتٌ
بُهْتٌ بهت بهتت : see بُهْتَانٌ, in two places. -A2- A certain sidereal computation, or calculation; being [that of] the direct course of stars in a day: [in Persian, a planet's motion in any given time: (Johnson's Pers. Arab. and Engl. Dict.:)] thought by Az to be not Arabic. (TA.)

بُهْتَانٌ
بُهْتَانٌ بهتان and ↓ بَهِيتَةٌ signify the same [when the former is used as a subst.; i. e. A calumny, slander, or false accusation]: (S, A, Msb: [see 1:]) or both signify, the former as explained by Aboo-Is-hلk, and the latter as explained in the K, a falsehood by reason of which one is confounded, or perplexed, and unable to see his right course; (TA; [in which it seems to be indicated that ↓ بُهْتٌ signifies the same;]) from البَهْتُ as meaning “ the being confounded ” &c.: (Aboo-Is-hلk, TA:) the former is a subst. signifying [also] a false accusation of adultery against a woman; and a forgery of a lie against her: (Msb:) and ↓ the latter, [and the former also, simply,] a lying, or lie, or falsehood; (K;) and so ↓ بُهْتٌ (K) and ↓ بَهْتٌ. (TA.) بُهْتَانًا وَاـِثْمًا مُبِينًا, in the Kur iv. 24, is said to mean Falsely accusing of adultery, and acting in a manifestly sinful or criminal manner: (Bd:) or it means acting wrongfully &c. (Bd, Jel.) You say, ↓ رَمَاهُ بِالبَهِيتَةِ [He accused him with, or of, calumny, &c.]. (A.) And ↓ يَا ِللْبَهِيتَةِ, with kesr to the [prep.] ل, [i. e., O, come to my aid, or succour, on account of the calumny! &c.; for it is] a phrase used in calling for aid, or succour. (S.) [And if you would express wonder, you say, ↓ يَا َللْبَهِيتَةِ, with fet-h to the prep. ل, i. e. O the calumny! &c.]

بَهُوتٌ
بَهُوتٌ بهوت هوتة [A great, or frequent, calumniator, slanderer, or false-accuser; as also ↓ بَهَّاتٌ, mentioned in the S only as an epithet applied to him who calumniates, slanders, or accusely falsely;] an intensive epithet from البَهْتُ; (IAth;) [i. e.] an intensive form of the act. part. n. from البُهْتَان [inf. n. of بَهَتَهُ]: (Mgh:) or i. q. ↓ مُبَاهِتٌ; (K;) i. e., one who confounds, or perplexes, or amazes, the hearer, by what he forges against him: (TA:) and one who falsely accuses a woman of adultery, and forges a lie against her: (Msb:) pl. بُهُتٌ (IAth, Mgh, Msb, K) and بُهْتٌ, and, accord. to the K, also بُهُوتٌ; but ISd and MF hold it to be pl. of بَاهِتٌ, not of بَهُوتٌ; the former observing, that a word of the measure فَاعِلٌ is one of those which have a pl. of the measure فُعُولٌ, but not so one of the measure فَعُولٌ; and that, as to the saying of A'Obeyd, that عُذُوبٌ is pl. of عَذُوبٌ, it is a mistake; for it is only pl. of عَاذِبٌ, and the pl. of عَذُوبٌ is عُذُبٌ. (TA. [But see art. عذب.])

بَهِيتٌ
بَهِيتٌ بهي بهيت , see مَبْهُوتٌ, in two places.

بَهِيتَةٌ
بَهِيتَةٌ بهي بهيته بهيتة : see بُهْتَانٌ, in five places.

بَهَّاتٌ
بَهَّاتٌ بهات : see بَهُوتٌ: -A2- and see مَبْهُوتٌ.

بَاهِتٌ
بَاهِتٌ باهى باهت باهتت : see مَبْهُوتٌ, in two places. -A2- Also act. part. n. [of بَهَتَهُ; signifying Causing to become confounded, &c.: and calumniating, &c.:] from البُهْتَانُ: (Mgh:) بُهُوتٌ, as mentioned above, is held by ISd and MF to be a pl. of this word; not of بَهُوتٌ, q. v. (TA.)

مَبْهُوتٌ
مَبْهُوتٌ مبهوت Confounded, perplexed, or amazed, and unable to see his right course: (S, K:) [other (similar) meanings may be seen from explanations of بُهِتَ:] accord. to Ks and the S and Sgh and the K, one should not say ↓ بَاهِتٌ nor ↓ بَهِيتٌ; but there is no reason in analogy why he who says بَهَتَ, like نَصَرَ and مَنَعَ, should not say thus: (TA:) Lb says, in the Expos. of the Fs, that they said ↓ بَاهِتٌ and ↓ بَهَّاتٌ [which latter is an intensive form] and ↓ بَهِيتٌ, which [last] may be considered as having the meaning of the measure مَفْعُولٌ, like مَبْهُوتٌ, or that of the measure فَاعِلٌ, like بَاهِتٌ; but the former is the more agreeable with analogy, and the more probable. (MF, TA) ― -b2- Also Calumniated, slandered, or falsely accused. (S.)

مُبَاهِتٌ
مُبَاهِتٌ مباهت : see بَهُوتٌ.

### Türkçe

**بُهِتَ**
1 **بُهِتَ** بهت بهتت, (S, Msb, K, &c.,) burada ardından gelen mânâda fiilin en iffetli şekli, (S, TA,) ve en çok cari olan; ve Th ile IKt tarafından izin verilen tek şekil; (TA;) ve **بَهِتَ**, (S, L, Msb, K,) muzârîsi **بَهَتَ**; (Msb, K;) ve **بَهُتَ**, (S, L, Msb, K,) ki bunda damme’nin, قَضُوَ الرَّجُلُ’te olduğu gibi, delâlete şiddet kattığı söylenir, (TA,) muzârîsi **بَهُتَ**; (Msb, K;) ve **بَهَتَ**, muzârîsi **بَهُتَ** (K) ve **بَهَتَ**; (TA;) mastarı **بَهْتٌ**; (JK, K;) O şaşkına döndü, bocaladı yahut hayrete düştü ve doğru yolunu göremez oldu; (JK, S, Msb, K;) neyi tercih edeceğini neyi erteleyeceğini bilmez hâlde: (TA, madde **اشر**’de:) gördüğü bir şeye hayret bakışıyla baktı: (A, TA:) hayretle etkilenmiş oldu: (JK:) kesildi, ( **انْقَطَعَ**, K, TA,) ve şaşkın yahut bocalamış, doğru yolunu göremez hâlde suskun kaldı: (TA:) o (münazara yahut dava hususunda bir hasım) bir delil, bir iddia yahut bir savunma ile mağlup edildi. (L.) Bu şekillerin hepsi, Kur’ân’daki [ii. 260] sözün farklı kıraatlerinde vârid olmuştur: **فَبُهِتَ الَّذِى كَفَرَ** ve **فَبَهِتَ** &c., (IJ, TA,) Wل'ee’de “İnkâr eden şaşkınlık yahut bocalama içinde kaldı; doğru yolunu göremedi; hayret içindeki biri gibi baktı” mânâsıyla açıklanmıştır: (Lb, TA:) fakat **فَبَهَتَ** okuyan kimseye göre, **الذى** kelimesi mansûb isim makamını tutabilir [aşağıda gelecek olandan anlaşılacağı üzere]. (IJ, TA.) -A2- **بَهَتَهُ**, muzârîsi **بَهَتَ**, (S, Msb,) mastarı **بَهْتٌ**, (S, K,) O, onu şaşkına çevirdi, bocalattı yahut hayrete düşürdü; doğru yolunu göremez hâle getirdi: (Zj, Msb: [Golius, İbn-Maaroof’a dayanarak bu mânâyı ↓ **بهّتهُ**’ye verir:]) yahut onu gafil avladı, ansızın yahut beklenmedik şekilde yahut birdenbire yakaladı. (S, K.) Zj, birinci mânâya örnek olarak Kur’ân’daki [xxi. 41] sözü zikreder: **تَأْتِيهِمْ بَغْتَةً فَتَبْهَتُهُمْ**, yani: Onlara ansızın yahut gafil avlayarak gelir ve onları şaşkına çevirir, &c.: (TA: Bd ve Jel de böyle açıklar:) yahut, onları mağlup eder: (Bd:) J ise bunu, önceki cümledeki iki mânânın ikincisine örnek olarak zikreder; fakat bunu yapması düşünmeyi gerektirir; zira verdiği mânâ **بغتة** kelimesinden alınmıştır; **البَهْتُ**’ten değil. (MF, TA.) [Fakat ayrıca denilmiştir ki] **مُبَاهَتَةٌ** [↓ **باهتهُ**’nun mastarı] [birini] gafil avlayarak, ansızın yahut beklenmedik şekilde yakalamak mânâsına gelir. (JK.) ― -b2- **بَهَتَهُ**, muzârîsi **بَهَتَ**, (S, A, K, &c.,) mastarı **بَهْتٌ** ve **بَهَتٌ** ve **بُهْتَانٌ**, (S, K,) yahut sonuncusu yalın bir isimdir, (Msb,) O, ona iftira etti; onu karaladı; onu yalan yere suçladı; onun yapmadığı bir şeyi onun aleyhine söyledi: (S, A, K:) [yahut bunu, isnadın yalan oluşu sebebiyle kişinin şaşkına dönmesine yahut bocalamasına yahut hayrete düşmesine ve doğru yolunu görememesine sebep olacak tarzda yaptı: (aşağıda **بُهْتَانٌ**’a bak:)] ona karşı yalan söyledi; ona karşı bir yalan yahut yalanlar uydurdu; ve **قَابَلَهُ بِالكَذِبِ** ile aynı mânâdadır [onu yüzüne karşı yalanla suçladı]; (TA;) **البَهْتُ**, **اِسْتِقْبَالُكَ أَخَاكَ بِمَا لَيْسَ فِيهِ** mânâsına gelir [kardeşini yahut arkadaşını, onda olmayan bir şeyle yüzüne karşı suçlaman]: (JK:) ve **بَهَتَهَا**, muzârîsi **بَهَتَ**, mastarı **بَهْتٌ**, onu zina ile yalan yere suçladı; ve ona karşı bir yalan uydurdu. (Msb.) [Ayrıca **اِغْتَابَهُ**’a da bak.] Ebû’n-Necm’in şu sözünde:
سُبِّى الحَمَاةَ وَابْهَتِى عَلَيْهَا
[Kaynanaya söv ve ona iftira et, yahut ona karşı yalanlar uydur], **على** [J’ye göre] zâiddir, yahut haşvdir; zira **بَعَتَ عَلَيْهِ** denmez, yalnız **بَهَتَهُ** denir. (S.) Bunun üzerine F, K’da, **فَابْهَتِى عليها**’nın [K’da böyle] bir hata olduğunu; J’nin yanıldığını; doğru kıraatin ن ile **فَانْهَتِى عليها** olduğunu söyler: fakat F’nin bu iddiası, kelimenin geçtiği beytin râvilerinin otoritesine dayanır. (MF.) IB der ki, burada **ابهتى** kelimesi **على** vasıtasıyla müteaddî kılınarak tercüme edilebilir; çünkü o, **اِفْتَرِى** ile eş anlamlıdır ve o da böyle müteaddî kılınır; bunun gibi başka örneklerde yapıldığı üzere; Kur’ân’dan [xxiv. 63] **يُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ** örneğini verir; mânâsı **يَخْرُجُونَ عن امره**’dir: ekler ki, J’ye göre bu örnekte **عن** zâid sayılmalıdır; fakat **عن** ve **على**, **ب** gibi zâid kullanılmaz. (TA.) ― -b3- **بَهَتَ الفَحْلَ عَنِ النَّاقَةِ** O, daha asil soydan bir aygırın onu aşması için aygırı dişi deveden uzaklaştırdı. (TA.)

2 **بَهَّتَ**: 1’e bak.

**باهتهُ**
3 **باهتهُ** باهى باهت باهته باهتة باهتته بآهته آهة, mastarı **مُبَاهَتَةٌ**: 1’e bak. ― -b2- [Ayrıca: Onunla karşılıklı iftira, karalama yahut yalan suçlama işine girişti: A’da işaret edilen fakat ifade edilmeyen bir mânâ.] Şöyle dersin: **بَيْنَهُمَا مُبَاهَتَةٌ** [İkisi arasında karşılıklı iftira, &c., vardır]: ve **عَادَتُهُ أَنْ يُبَاحِثَ وَيُبَاهِتَ** [Âdeti, bir başkasıyla sırların yahut kusurların yahut benzerlerinin karşılıklı araştırmasına ve karşılıklı iftiraya, &c., girişmektir]: ve **وَلَا تَمَاقَتُوا ↓ لَا تَبَاهَتُوا** [Birbirinize iftira etmeyin, &c., ve herhangi bir çirkin yahut kötü iş sebebiyle birbirinizden nefret etmeyin]. (A.) ― -b3- Ve o, onun (yani dinleyenin) aleyhine uydurduğu şeyle onu şaşkına çevirdi, bocalattı yahut hayrete düşürdü. (TA.)

6 **تَبَاْهَتَ**: 3’e bak.

**بَهْتٌ**
**بَهْتٌ** بهت بهتت: **بُهْتَانٌ**’a bak. -A2- Taştan, bilinen belirli bir tür. (K.)

**بُهْتٌ**
**بُهْتٌ** بهت بهتت: iki yerde **بُهْتَانٌ**’a bak. -A2- Belirli bir yıldızî hesap yahut hesaplama; bir günde yıldızların doğrusal seyri [hesabı] olmak üzere: [Farsçada, bir gezegenin belirli bir zamanda hareketi: (Johnson’un Farsça-Arapça-İngilizce Sözlüğü:)] Az tarafından Arapça olmadığı sanılmıştır. (TA.)

**بُهْتَانٌ**
**بُهْتَانٌ** بهتان ve ↓ **بَهِيتَةٌ**, aynı mânâya gelir [birincisi isim olarak kullanıldığında; yani: bir iftira, karalama yahut yalan suçlama]: (S, A, Msb: [1’e bak:]) yahut ikisi de, birincisi Aboo-Is-hلk tarafından açıklandığı üzere ve ikincisi K’da açıklandığı üzere, sebebiyle kişinin şaşkına döndüğü yahut bocaladığı ve doğru yolunu göremez olduğu bir yalan mânâsına gelir; (TA; [burada ↓ **بُهْتٌ**’ün de aynı mânâya geldiğine işaret var gibidir;]) “şaşkına dönme” &c. mânâsındaki **البَهْتُ**’ten: (Aboo-Is-hلk, TA:) birincisi, [ayrıca] bir kadına zina isnadı şeklindeki yalan suçlama; ve ona karşı bir yalan uydurma mânâsına gelen bir isimdir: (Msb:) ve ↓ ikincisi, [ve birincisi de yalın olarak,] bir yalan söyleme yahut yalan yahut asılsızlık; (K;) ve böylece ↓ **بُهْتٌ** (K) ve ↓ **بَهْتٌ**. (TA.) Kur’ân iv. 24’teki **بُهْتَانًا وَاـِثْمًا مُبِينًا**’ın, zina ile yalan yere suçlamak ve açıkça günahkâr yahut suçlu bir tarzda davranmak mânâsına geldiği söylenir: (Bd:) yahut, haksızlıkla davranmak &c. mânâsınadır. (Bd, Jel.) Şöyle dersin: ↓ **رَمَاهُ بِالبَهِيتَةِ** [Onu iftira, &c. ile suçladı]. (A.) Ve ↓ **يَا ِللْبَهِيتَةِ**, [edat] **ل**’ye kesra ile, [yani: İftiradan dolayı imdadıma yetişin yahut yardım edin! &c.; çünkü bu] yardım yahut imdat istemede kullanılan bir ibaredir. (S.) [Ve hayret ifade etmek istersen, ↓ **يَا َللْبَهِيتَةِ**, edat **ل**’ye fetha ile, yani: Ey iftira! &c. dersin.]

**بَهُوتٌ**
**بَهُوتٌ** بهوت هوتة [çok büyük yahut çokça iftira eden, karalayan yahut yalan suçlayan; ve ayrıca ↓ **بَهَّاتٌ**, S’de yalnız iftira eden, karalayan yahut yalan yere suçlayan kimseye sıfat olarak zikredilmiştir;] **البَهْتُ**’ten mübalağa sıfatı; (IAth;) [yani] **بَهَتَهُ**’nun mastarı olan **البُهْتَان**’dan ism-i fâilin mübalağa kalıbı: (Mgh:) yahut ↓ **مُبَاهِتٌ** ile aynı mânâdadır; (K;) yani, onun aleyhine uydurduğu şeyle dinleyeni şaşkına çeviren, bocalatan yahut hayrete düşüren: (TA:) ve bir kadını zina ile yalan yere suçlayan ve ona karşı bir yalan uyduran: (Msb:) çoğulu **بُهُتٌ** (IAth, Mgh, Msb, K) ve **بُهْتٌ**; ve K’ya göre ayrıca **بُهُوتٌ**; fakat ISd ve MF bunun **بَاهِتٌ**’in çoğulu olduğunu, **بَهُوتٌ**’un çoğulu olmadığını kabul eder; birincisi, فَاعِلٌ veznindeki bir kelimenin فُعُولٌ vezninde çoğulu olanlardan olduğunu, fakat فَعُولٌ veznindekinin böyle olmadığını söyler; ve A'Obeyd’in **عُذُوبٌ**’un **عَذُوبٌ**’un çoğulu olduğu sözüne gelince, bunun bir hata olduğunu; zira onun yalnız **عَاذِبٌ**’in çoğulu olduğunu, **عَذُوبٌ**’un çoğulunun ise **عُذُبٌ** olduğunu söyler. (TA. [Fakat **عذب** maddesine bak.])

**بَهِيتٌ**
**بَهِيتٌ** بهي بهيت: iki yerde **مَبْهُوتٌ**’a bak.

**بَهِيتَةٌ**
**بَهِيتَةٌ** بهي بهيته بهيتة: beş yerde **بُهْتَانٌ**’a bak.

**بَهَّاتٌ**
**بَهَّاتٌ** بهات: **بَهُوتٌ**’a bak: -A2- ve **مَبْهُوتٌ**’a bak.

**بَاهِتٌ**
**بَاهِتٌ** باهى باهت باهتت: iki yerde **مَبْهُوتٌ**’a bak. -A2- Ayrıca **بَهَتَهُ**’nun ism-i fâili [şaşkına çeviren, &c.; ve iftira eden, &c. mânâsında]: **البُهْتَانُ**’dan: (Mgh:) yukarıda zikredildiği üzere **بُهُوتٌ**, ISd ve MF tarafından bu kelimenin çoğulu kabul edilir; **بَهُوتٌ**’un değil; ona bak. (TA.)

**مَبْهُوتٌ**
**مَبْهُوتٌ** مبهوت Şaşkına dönmüş, bocalamış yahut hayrete düşmüş ve doğru yolunu göremez: (S, K:) [**بُهِتَ**’ın açıklamalarından başka (benzer) mânâlar görülebilir:] Ks’ye ve S’ye ve Sgh’ye ve K’ya göre ↓ **بَاهِتٌ** yahut ↓ **بَهِيتٌ** denmemelidir; fakat **بَهَتَ**’ı **نَصَرَ** ve **مَنَعَ** gibi söyleyen kimsenin böyle dememesi için kıyasta bir sebep yoktur: (TA:) Lb, Fs’nin şerhinde, onların ↓ **بَاهِتٌ** ve ↓ **بَهَّاتٌ** [ki bu bir mübalağa kalıbıdır] ve ↓ **بَهِيتٌ** dediklerini söyler; bu [sonuncu] ya **مَبْهُوتٌ** gibi مَفْعُولٌ vezninin mânâsında sayılabilir, yahut **بَاهِتٌ** gibi فَاعِلٌ vezninin mânâsında; fakat birincisi kıyasa daha uygundur ve daha muhtemeldir. (MF, TA) ― -b2- Ayrıca: İftiraya uğramış, karalanmış yahut yalan yere suçlanmış. (S.)

**مُبَاهِتٌ**
**مُبَاهِتٌ** مباهت: **بَهُوتٌ**’a bak.
