# بوب — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D9%88%D8%A8/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%A8%D9%88%D8%A8/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [بوب](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%A8%D9%88%D8%A8.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: بوب

باب اللفيف من الباء
ب و أ، ب و و، ب أ و، ب أ ب أ، ب ب ب، ب و ب، ب ي ي، أ و ب، و أ ب، و ب أ، أ ب ي، أ ب و مستعملات
بوأ:
الباءةُ والمَباءة: منزل القوم حين يَتَبَوَّءُونَ في قِبَلِ وادٍ، أو سَنَد جَبَلٍ، ويقال: بل هو كلّ منزلِ يَنْزِلُه القَوْم، يقال: تَبَوَّءُوا منزلا.. وقال تعالى: "ولقد بوّأنا بني إسرائيل مُبَوَّأ صِدْق". وقال طرفة:
طّيبو الباءةِ سـهـلٌ ولـهـم		سُبُل إن شئت في وَعثٍ وَعِرْ
وقال:
وُبوِّئت في صميم معشرها		فتمّ في قومها مبُـوَّؤُهـا
والمباءةُ: مَعْطِنُ الإبِل، حيث تناخ في الموارد، يقال: أبأنا الإبل إباءة، ممدودة، أي: أنخنا بعضها إلى بعض، قال:
حليفان بينهمـا مِـئْرةٌ		يُبِيئان في عَطَنٍ ضيّق
ويروى: يبوءان، أي: ينزلان، والمئرةُ: العداوة.
وقال: لهم منزل رحب المباءة آهلُ ويقال: إنّ فلانا لبَواءٌ بفلان، أي: إن قتل به كان كفوا.. وأبأت بفلان قاتله، إذا قتلته به، واستبأتهم قاتل أخي، أي: طلبت إليهم أن يقيدوه، واستبأته مثل: استقدت به، قال:
فإِن تقتلوا منّا الوليد فإِنّنـا		أبأنا به قتلى تذلّ المعاطسا
وقال زهير:
فلم أر معشراً أسروا هَدِيّا		ولم أرَ جارَ بيتٍ يستبـاءُ
والبَواءُ في القَوَد، تقول: اقتل هذا بقتيلك فإِنه بَواءٌ به، أي: هو يُعادلُه في الكفاءة، قال:
فقلت لهم: بُوءُوا بعمرو بن مالك		ودونَكَ مشدودَ الرّحالة مُلجَمـا
يعني: فرساً.
والبَواء: المِثْل، تقول: دونك هذا فخذه بواء، وقال أبو الدُّقَيْش: العرب تقول: كلّمناهم فأجابونا عن بواءٍ واحد، أي: أجابونا جوابا واحداً.
وتقول: هم في هذا الأمر بواء سواء، أي: أكفاء نُظَراء.
وبوّأت الرّمح نحو الفارس، إذا قابلته فسدّدت الرّمح نحوه.
وأُبِيَ فلان بفلان، أي: قتل به، قال الشّاعر:
ألا تنتهي عنّا ملوكٌ وتتّقى		مَحارِمَنا لا يُبْأءُ الدَّمُ بالدَّمِ
ويُرْوَى: لا يَبؤُؤُ الدّمُ بالدّمِ، أي: حِذارَ أن تبوء دماؤهم بدماء من قتلوه.
وقيل: تباوأتْ، أي: توازنت واستوت. وباء بإِثمي، أي: استولى عليه. ويُقال: باء فلانٌ بدم فلانٍ، إذا أقرّ به على نفسه، واحتمله طوعاً علما بوجوبه.
وباء فلانٌ بذنبه، إذا احتمله كرهاً لا يَستطيعُ دَفْعَه عن نفسِهِ فقد باء به كما باءتِ اليهودُ بالغضب من الله.. وباء فلانٌ من أمرِه هذا بما عليه وماله.
والأَبْواءُ: موضع.
بوو:
البوّ، غير مهموز: جِلْدُ حوُارٍ يُحْشَى تِبناً فتعطفُ عليه النّاقةُ.
والرّمادُ: بوّ الأثافي.
بأو:
البأوُ: من الزّهو والافتخار والكِبر.. بَأَى يَبأَى فلانٌ على أصحابه بَأْواً شديداً، قال: إذا ازدهاهم يومُ هَيْجا أَكْمَخُوا بأوا ومدْتهم رجالٌ شُمَّخُ أكمخوا، أي: رفعوا رؤوسَهم من الكبر.
بأبأ:
البأبأة: قولُ الإنسانِ لِصاحبه: بأبي أنت، ومعناه: أفديك بأبي، ويشتقّ من ذلك فِعل، فيقال: بَأْبَأَ به.
ومن العرب من يقول: وابأَبا أنت، جعلوها كلمة مبنيّة على هذا التَأسيس.
والبأبأة: هدير الفحل، في ترجيعه يتكرار قال رؤبة: بَخبَخَهُ مرّاً ومَرّاً بَأْبَبا
البَخْبَخة: هدير الفَحْل دون الكَبْش والتَّيْس، وكذلك البغبغة، وقال: يَسُوقُها أعيس هدّارٌ بِبَبْ يعني: بهذا الهدير.
ببب:
ببّة: لقب رَجُلٍ من قريش كان كثيرَ اللَّحْم... ويوصف به الأحمق الثّقيل.
ويقال: هم ببّان واحد، أي: سواء. وببّان على تقدير فَعلان، ويقال: على تقدير فعّال، والنّون على هذا أصليّة، ولا يُصرّف منه فِعْل، وهو والبأجُ بمعنىً واحد.. وقال عمر بن الخطّاب: لولا أن يكون النّاس ببّانا واحداً لفعلت كذا وكذا.
بوب:
البابُ: معروف.. والفعلُ منه، التّبويب.
والبابةُ في الحُدودِ والحِساب ونحوه: الغاية.
والبابة: ثَغْر من ثغور الرّوم.
وباب الأبواب: من ثغور الخزر.
والبواب: الحاجب. ولو اشتقّ منه فِعلٌ على فِعالة لقيل: بِوابة، بإِظهار الواو، ولا يُقلَبُ ياءً، لأنّه ليس بمصدرٍ مَحْض، إنّما هو اسمٌ.
وأهْلُ البَصْرةِ في أَسْواقهم يُسَمُّون السّاقي الذّي يَطُوفٌ عليهم بالماءِ: بيّاباً.
والبأببة: هديرُ الفَحْل، في ترجيعه تكرار له، قال رؤبة: بغبغة مرّاً ومرّا بأببا وبيبةُ: اسمٌ، قال:
نَدَسْنا أبا مندوسة القين بالقنا		ومارَ دمٌ من جارِ بيبةَ ناقع
وبالبحرين موضعٌ يُعْرَفُ ب بابين، وفيه يقول قائلُهم: إنّ ابن بُورٍ بين بابين وجَمّ والبَوْباة: الفَلاة، وهي: المَوْماةُ.
بيي:
في مثلٍ تضربه العرب: هيّ بن بيّ، ومنهم من يقول: هيّان بن بيّان، وهو بمنزلة طامر بن طامر، لا يذكر أَصْلُه وفِعلُهُ. قال أميّة بن أشكر الجندعي:
هل لكما في تُراثٍ تَذْهبانِ به		إنّ التُراثَ لهّيانَ بـنِ بـيّانِ
ويُقال: إنّ هيَّ بنَ بيٍّ من ولد آدم ذهب في وَجْهِ الأرض فلم يُحَسَّ منه عينٌ ولا أثر، وفُقِدَ فذهب مثلاً.
وحيّاه اللهُ وبيّاه.. حيّاه: من التّحيّة، وبيّاه: أضحكه وبشّره، قال:
بيّا المسافر فاهتَبِلْها فُرصةً		واحبُ النّديم وحيّه بسلام
أوب:
يقال: آب فلان إلى سيفه، أي: ردّ يده إلى سيفه. وآب الغائب يؤوب أوباً، أي: رجع.
والأَوْب: ترجيع الأيدي والقوائم في السّير، والفِعْل من ذلك: التّأويب، قال:
كأنّ أَوْبَ ذراعيها، وقد عَرِقَتْ		وقد تَلَفَّعَ، بالقُورِ، العَساقِـيلُ
والأَوْبُ، في قولك: جاءوا من كلّ أوب: أي: من كلِّ وَجْه وناحية.
والمؤاوبة: تَباري الرِّكاب في السَّيرْ، قال: وإن تؤاوبْهُ تجده مِئوَيا والتَأويب: من سير اللّيل.. أَوَّبْتُ الإبل تأنيبا، والتّأويبة: مرّة لا غير.. ويقال: التّأويب: سيرُ النّهار إلى اللَّيل.
وتقول: لتهنك أوبةُ الغائبِ، أي: إيابُه وجوعه.
والمآب: المَرْجِعُ.
والمتأَوِّب: الجيّد الأوب، أي: سريعُ الرُّجوع.
وآبت الشّمس إيابا، إذا غابت في مآبها، أي: مَغِيبها، قال تبّع:
فرأى مَغيبَ الشَّمْس عند مآبها		في عينِ ذي خُلُبٍ وثَأْطٍ حَرْمَدٍ
أي: أسود.
ومآبةُ البئر: حيث يجتمع إليه الماء في وَسَطها، وهي المثابة أيضا.
وأب:
وَأَبَ الحافر يَئِبُ وَأْباً، إذا انضمّت سنابكه.. تقول: إِنّه لَوَأْبُ الحافِر.
وحافِرٌ وَأْبٌ، أي: شديدٌ.
وتقول: لم يتَّئِبْ فلانٌ أن يَفْعَلَ كذا، أي: لم يقبض... والذِّمِّيُّ لا يتَّئِبُ أن يكفّر لمسلم مهيب ونحوه، قال: إذا دعاها أَقْبَلَتْ لا تَتَّئِبْ
وبأ:
الوباء، مهموز: الطّاعون، وهو أيضاً كلّ مَرَض عامّ، تقول: أصاب أهل الكورة العام وباء شديد..
وأرضٌ وَبِئة، إذا كثر مَرْضُها، وقد استوبأتها وقد وَبُؤَت تَوْبُؤُ وَباءةً، إذا كَثُرت أمراضها.
أبي:
الأَبَى، مقصور: داءٌ يأخذ المَعِز في رُؤُسها، فلا تكادُ تَسلم... أَبِيَتِ العنز تَأْبَى أَبىً شديداً.. وعنزٌ أبية، وتيسٌ أبٍ، قال:
فقلت لكنّازٍ تحـمّـل فـإِنّـه		أَبىً لا أظنّ الضّأنَ منه نَواجيا
وأَبَى فلانٌ يأَبَى إِباءً، أي: ترك الطّاعةَ، ومالَ إلى المعْصِيةِ، قال الله عزّ وجل: "فكذّب وأبَى".. ووَجْهٌ آخر: كلّ من ترك أمراً وردّه، فقد أَبَى.
ورجلٌ أبيّ: ذو إباء، وقوم أَبِيّونَ وأُباةٌ، خفيف، قال: أبيّ الضّيم من قومٍ أُباة
أبو:
أَبَوْت الرّجل آبوه، إذا كنت له أباً.
ويقال: فلانٌ يأبُو هذا اليتيم إباوةً، أي: يغذوه، كما يغذو الوالدُ وَلَدَهُ.
ويُقالُ في المثل: لا أبا لك كأنّه يمدحه.
وتصغير الأب: أُبَيٌّ، وتصغير الآباء على وجهين: فأجودهما: أُبَيُّون، والآخر: أُبيّاء لأنّ كل جماعة على أفعال فإِنّها تصغّر على حدّها.
والأُبُوّة: الفِعل من الأب، كقولك: تأبّيت أباً، وتبنيّت ابناً وتأمَّمْتَ أمّاً.
وفلانٌ بيّن الأُبُوَّةِ والبُنوّة والأمومةُ.
ويجز في الشِّعر أن تقول: هذان أباك، وأنت تريد أباك وأمّك.
ومن العرب من يقول: أبوّتنا أكرمُ الآباء، يجمعون الأب على فُعُولة، كما يقولون: هؤلاء عُمُومتنا وخُؤُولتنا. ومنهم من يَجْمَعُ الأبَ: أَبِين قال الرّاجز: أقبل يَهوِي من دُوَيْن الطِّربالْ وهو يُفَدَّى بالأَبِينَ والخالْ وتقول: هم الأبون، وهؤلاء أبوكم، يعني: آباؤكم.
والإبةُ: الخِزْيُ، قال ذو الرّمّة:
إذا المَرَئيُّ شبّ له بناتٌ		عَصَبْن برأسِهِ إِبةً وعارا
تم اللفيف من الباء بحمد الله ومنه، وبتمامه تم باب الباء ولا رباعي له ولا خماسي

### Türkçe

باب: **اللفيف**’in **الباء**’dan olanı

**ب و أ**، **ب و و**، **ب أ و**، **ب أ ب أ**، **ب ب ب**، **ب و ب**، **ب ي ي**، **أ و ب**، **و أ ب**، **و ب أ**، **أ ب ي**، **أ ب و**: kullanımlı olanlar

**بوأ**:
**الباءةُ** ve **المَباءة**: kavmin, bir vadinin karşısında yahut bir dağın yamacında yerleştikleri vakitki menzili; ve denilir ki: bilakis o, kavmin indiği her menzildir; denilir: “Bir menzile yerleştiler.”.. Ve Yüce Allah dedi ki: “Ve andolsun Biz İsrailoğullarını doğruluk menziline yerleştirdik.” Ve Tarafa dedi:
Bâe’si hoş, kolaydır; ve onlar için, istersen, sarp çetin yerde yollar vardır.
Ve dedi:
Kavminin özünde yerleştirildim; böylece kavminde onun yerleştirilişi tamam oldu.

Ve **المباءةُ**: develerin barınağıdır; su başlarında çöktükleri yer; denilir: “Develeri **إباءة** ile **أبأنا** ettik”, uzatılmıştır; yani: bir kısmını bir kısmına yaklaştırarak çöktürdük; dedi ki:
İki müttefik; aralarında bir düşmanlık vardır; dar bir barınakta birbirine sokulurlar.
Ve “**يبوءان**” diye rivayet olunur; yani: inerler. Ve **المئرةُ**: düşmanlıktır.

Ve dedi: “Onlar için, ahalisi olan, **المباءة**’si geniş bir menzil vardır.” Ve denilir: “Şüphesiz falan, falana karşı **بَواءٌ**’dur”; yani: onunla öldürülse denk olur.. Ve “Onun katilini onunla **أبأت** ettim”, onu onunla öldürdüğün zaman. Ve “Onlara, kardeşimin katilini **استبأتهم** ettim”; yani: onlardan, onu kısas etmelerini istedim. Ve “Onu **استبأته** ettim” tıpkı: “Onunla kısas aldım” gibi. Dedi ki:
Eğer bizden Velîd’i öldürürseniz, şüphesiz biz onunla, boyunları zelil eden öldürülmüşler **أبأنا** ederiz.

Ve Züheyr dedi:
Ne bir topluluk gördüm ki bir hediyeyi esir alsınlar; ne de bir ev komşusu gördüm ki **يستبـاءُ** edilsin.

Ve **البَواءُ** kısasta olur; dersin: “Şunu, öldürülmüşünle öldür; çünkü o, onunla **بَواءٌ**’dur”; yani: kifayette ona denktir. Dedi ki:
Onlara dedim: “Amr b. Mâlik ile **بُوءُوا** olun; ve işte sana, eyer kayışı bağlanmış, gemlenmiş (olan)!”
Yani: bir at.

Ve **البَواء**: misildir; dersin: “İşte sana bu; onu al, **بواء** olarak.” Ve Ebû’d-Dukayş dedi: Araplar der ki: “Onlarla konuştuk da bize tek bir **بواءٍ**’dan cevap verdiler”; yani: bize tek bir cevap verdiler.

Ve dersin: “Onlar bu işte **بواء** eşittir”; yani: denkler, nazîrlerdir.

Ve “Mızrağı süvariye doğru **بوّأت** ettim”; onu karşılayıp mızrağı ona doğru doğrulttuğun zaman.

Ve “Falan, falan ile **أُبِيَ** olundu”; yani: onunla öldürüldü. Şair dedi:
Bize karşı krallar son vermez mi ve sakınmaz mı; mahremiyetlerimizi; kan, kan ile **يُبْأءُ** olunmaz.
Ve “**لا يَبؤُؤُ**” diye rivayet olunur; yani: onları öldürenin kanlarıyla onların kanları **تبوء** etmesin diye sakınarak.

Ve denildi: “**تباوأتْ**”; yani: tartıldı ve eşitlendi. Ve “Günahımla **باء** oldum”; yani: ona sahip oldu. Ve denilir: “Falan, falanın kanıyla **باء** oldu”; onu kendi aleyhine ikrar edip, vücubunu bilerek gönüllüce yüklendiği zaman.

Ve “Falan, günahıyla **باء** oldu”; onu, kendinden defetmeye güç yetiremediği halde zorla yüklendiği zaman; artık onunla, Yahudilerin Allah’tan gazapla **باء** oldukları gibi **باء** olmuştur.. Ve “Falan, bu işinden, aleyhine olanla ve lehine olanla **باء** oldu.”

Ve **الأَبْواءُ**: bir yerdir.

**بوو**:
**البوّ** (hemzesiz): samanla doldurulan bir deve yavrusu derisidir; dişi deve ona şefkatle yönelir.
Ve **الرّمادُ**: ocak taşlarının **بوّ**’udur.

**بأو**:
**البأوُ**: zühû, övünme ve kibirdendir.. Falan, arkadaşlarına karşı şiddetli bir **بَأْواً** ile **بَأَى يَبأَى** eder. Dedi ki:
Savaş günü onları küçümsediğinde, kibirle **أَكْمَخُوا** ettiler; ve onları, yüksek (kimseler) uzattı.
**أكمخوا**: yani: kibirden başlarını kaldırdılar.

**بأبأ**:
**البأبأة**: kişinin arkadaşına “**بأبي أنت**” demesidir; manası: “Seni babamla fidye ederim.” Ve bundan fiil türetilir; denilir: “Onunla **بَأْبَأَ** etti.”

Ve Araplardan kimi: “**وابأَبا أنت**” der; onu, bu kuruluş üzerine bina edilmiş bir kelime yaptılar.

Ve **البأبأة**: erkeğin böğürmesidir; tekrarında tekrardır. Rü’be dedi:
Onu bir kere ve bir kere daha **بَأْبَبا** ederek **بَخبَخَهُ** etti.

**البَخْبَخة**: koç ve teke olmaksızın erkeğin böğürmesidir; ve كذلك **البغبغة**. Ve dedi:
Onu, böğüren, kül rengi bir (erkek) sürer; **بِبَبْ** ile; yani: bu böğürmeyle.

**ببب**:
**ببّة**: Kureyş’ten bir adamın lakabıdır; çok etli idi... Ve ahmak, ağır kimse bununla vasfedilir.

Ve denilir: “Onlar tek bir **ببّان**’dır”; yani: eşittirler. Ve **ببّان** “**فَعلان**” takdiri üzeredir; ve denilir: “**فعّال**” takdiri üzeredir; ve bu takdirde **النّون** aslîdir. Ve ondan fiil tasrif edilmez; ve o, **البأجُ** ile tek bir manadadır.. Ve Ömer b. el-Hattâb dedi: “İnsanlar tek bir **ببّانا** olmasın diye olmasaydı, şöyle şöyle yapardım.”

**بوب**:
**البابُ**: bilinen (şeydir).. Ve ondan fiil: **التّبويب**.

Ve **البابةُ** hudutlarda, hesapta ve benzerinde: nihayettir.

Ve **البابة**: Rum’un sınır kalelerinden bir boğazdır.

Ve **باب الأبواب**: Hazar’ın sınır kalelerindendir.

Ve **البواب**: hâcibdir. Eğer ondan “**فِعالة**” üzere bir fiil türetilseydi, “**بِوابة**” denilirdi; **الواو**’yu izhar ederek; ve **ياء**’ya çevrilmez; çünkü o, sırf bir mastar değildir; ancak o bir isimdir.

Ve Basra ehli, çarşılarında, üzerlerine su ile dolaşan sakkiye: **بيّاباً** derler.

Ve **البأببة**: erkeğin böğürmesidir; tekrarında onun tekrarı vardır. Rü’be dedi:
Bir kere ve bir kere daha **بأببا** ile **بغبغة**.

Ve **بيبةُ**: bir isimdir. Dedi ki:
Mızraklarla, demirci Ebû Mendûse’yi çiğnedik; ve **بيبةَ** komşusundan, koyu bir kan aktı.

Ve Bahreyn’de **بابين** diye bilinen bir yer vardır; ve onda onların bir söyleyeni der ki: “Şüphesiz İbn Bûr, **بابين** ile Cemm arasındadır.” Ve **البَوْباة**: çöldür; o: **المَوْماةُ**’dır.

**بيي**:
Arapların darb ettiği bir meselde: “**هيّ بن بيّ**”; ve onlardan kimi: “**هيّان بن بيّان**” der; ve o, “**طامر بن طامر**” menzilesindedir; aslı ve fiili zikredilmez. Ümeyye b. Eşker el-Cünda’î dedi:
İkiniz için, onunla gideceğiniz bir miras var mı? Şüphesiz miras, **لهّيان بن بيّان**’ındır.

Ve denilir: Şüphesiz **هيّ بن بيّ** Âdem’in evladındandır; yeryüzünde bir yöne gitti de ondan ne bir göz (iz) ne de bir eser hissedildi; kayboldu; böylece mesel oldu.

Ve “Allah onu selamladı ve **بيّاه** etti.”.. “**حيّاه**”: selamlamadandır; ve “**بيّاه**”: onu güldürdü ve müjdeledi. Dedi ki:
Yolcuyu **بيّا** et; onu bir fırsat bil; ve nedimi sev; onu bir selamla **حيّه** et.

**أوب**:
Denilir: “Falan, kılıcına **آب** etti”; yani: elini kılıcına geri çevirdi. Ve “Gâib, **يؤوب** olarak **أوباً** ile **آب** etti”; yani: döndü.

Ve **الأَوْب**: yürüyüşte ellerin ve ayakların geri çevrilmesidir; ve bunun fiili: **التّأويب**. Dedi ki:
Sanki onun iki kolunun **أَوْب**’u; terlemişken; ve kum tepelerinde, uzun bacaklılar bürünmüşken.

Ve **الأَوْبُ**, “Her **أوب**’dan geldiler” sözünde: yani: her yönden ve taraftan.

Ve **المؤاوبة**: bineklerin yürüyüşte yarışmasıdır. Dedi ki: “Ve eğer onu **تؤاوبْهُ** edersen, onu **مِئوَيا** bulursun.” Ve **التَأويب**: gece yürüyüşündendir.. “Develeri **تأنيبا** ile **أَوَّبْتُ** ettim”; ve **التّأويبة**: yalnız bir keredir.. Ve denilir: **التّأويب**: gündüzün geceye yürüyüşüdür.

Ve dersin: “Gâibin **أوبةُ**’si sana kutlu olsun”; yani: dönüşü ve açlığı.

Ve **المآب**: dönüş yeridir.

Ve **المتأَوِّب**: iyi **الأوب** sahibi; yani: dönüşü hızlı.

Ve “Güneş, **إيابا** ile **آبت** etti”; **مآب**’ında, yani: batışında kaybolduğu zaman. Tubba‘ dedi:
Güneşin batışını, **مآب**’ında gördü; **ذي خُلُبٍ** ve **ثَأْطٍ** kara bir gözde.
Yani: siyah.

Ve **مآبةُ البئر**: suyun, ortasında kendisine toplandığı yerdir; ve o, **المثابة**’dir de.

**وأب**:
“Toynak sahibi, **وَأْباً** ile **يَئِبُ** olarak **وَأَبَ** etti”; tırnakları birleştiği zaman.. Dersin: “Şüphesiz o, toynağın **لَوَأْبُ**’udur.”

Ve “**وَأْبٌ** bir toynak”; yani: şiddetli.

Ve dersin: “Falan, şöyle yapmaya **يتَّئِبْ** etmedi”; yani: çekinmedi... Ve zimmî, heybetli bir Müslümana ve benzerine küfretmeye **يتَّئِبُ** etmez. Dedi ki:
Onu çağırdığında, gelir; **لا تَتَّئِبْ** etmez.

**وبأ**:
**الوباء** (hemzeli): taun; ve o, ayrıca her genel hastalıktır. Dersin: “Köre halkına bu yıl şiddetli bir **وباء** isabet etti.”

Ve “**وَبِئة** bir yer”; hastalığı çok olduğu zaman. Ve “Onu **استوبأتها** ettim”; ve “**وَبُؤَت** olarak **تَوْبُؤُ** ve **وَباءةً** ile (oldu)”; hastalıkları çoğaldığı zaman.

**أبي**:
**الأَبَى** (maksur): keçiyi başlarında tutan bir hastalıktır; neredeyse selamet bulmaz... “Keçi, şiddetli bir **أَبىً** ile **أَبِيَت** olarak **تَأْبَى** eder.”.. Ve “**أبية** bir keçi”; ve “**أبٍ** bir teke.” Dedi ki:
Dedim: “Kinnâz’a yüklen; çünkü o, bir **أَبىً**’dır; ondan koyunun kurtulacağını sanmıyorum.”

Ve “Falan, **إِباءً** ile **يأَبَى** olarak **أَبَى** etti”; yani: itaati terk etti ve masiyete meyletti. Aziz ve Celil Allah dedi: “Derken yalanladı ve **أبَى** etti.”.. Ve başka bir vecih: her kim bir işi terk eder ve geri çevirirse, muhakkak **أَبَى** etmiştir.

Ve “**أبيّ** bir adam”: **إباء** sahibi. Ve “**أَبِيّونَ** kavim” ve “**أُباةٌ**”: hafif (vezin). Dedi ki:
Zulme **أبيّ** (olan), **أُباةٌ** bir kavimdendir.

**أبو**:
“Adamı, ona baba olduğun halde **آبوه** olarak **أَبَوْت** ettim.”

Ve denilir: “Falan, bu yetimi **إباوةً** ile **يأبُو** eder”; yani: onu besler; baba çocuğunu beslediği gibi.

Ve meselde denilir: “**لا أبا لك**”; sanki onu övüyor.

Ve “**الأب**”in küçültmesi: **أُبَيٌّ**. Ve “**الآباء**”ın küçültmesi iki vecih üzeredir: en iyisi: **أُبَيُّون**; diğeri: **أُبيّاء**; çünkü her cemaat “**أفعال**” üzere olursa, kendi haddi üzere küçültülür.

Ve **الأُبُوّة**: babadan olan fiildir; senin: “Baba olarak **تأبّيت** ettin; oğul olarak **تبنيّت** ettin; anne olarak **تأمَّمْتَ** ettin” sözün gibi.

Ve falan, **الأُبُوَّةِ** ve **البُنوّة** ve **الأمومةُ**’si açık olandır.

Ve şiirde caizdir ki: “Bunlar senin **أباك**’ındır” dersin; sen **أباك** ve anneni kastederken.

Ve Araplardan kimi: “Bizim **أبوّتنا** en kerim babalardır” der; **الأب**’i **فُعُولة** üzere cem ederler; “Bunlar bizim **عُمُومتنا** ve **خُؤُولتنا**” dedikleri gibi. Ve onlardan kimi **الأب**’i **أَبِين** diye cem eder. Râciz dedi:
Tırbâl’ın altından gelerek hücum eder; ve **الأَبِينَ** ve dayı ile fidye edilir.
Ve dersin: “Onlar **الأبون**’dur”; ve “Bunlar sizin **أبوكم**’dur”; yani: babalarınız.

Ve **الإبةُ**: rezilliktir. Zü’r-Rumme dedi:
Kişinin kızları büyüdüğünde; başına bir **إِبةً** ve bir ayıp bağladılar.

**الباء**’dan olan **اللفيف** Allah’a hamd ile ve O’ndan (yardım ile) tamam oldu; ve onun tamamlanmasıyla **باب الباء** tamam oldu; ve onun ne dörtlüsü vardır ne beşlisi.
