# ترنجبين (ت-ر-ن-ج-ب-ي-ن) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AA%D8%B1%D9%86%D8%AC%D8%A8%D9%8A%D9%86
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AA%D8%B1%D9%86%D8%AC%D8%A8%D9%8A%D9%86

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ت - ر - ن - ج - ب - ي - ن
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 1 sözlük

## Sözlükler (1)

### [Lane's Lexicon](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AA%D8%B1%D9%86%D8%AC%D8%A8%D9%8A%D9%86/sozluk/lexicon.md) — Edward W. Lane · 19. yy

تَرَنْجُبِينٌ
تَرَنْجُبِينٌ ترنجبين and تَرَنْجَبِينٌ and تُرَنْجَبِينٌ [thus variously written, in the last manner in the TA, and there said to be “ with damm; ” from the Persian تَرَنْگُبِينْ; A kind of manna; the manna of the thorny plant called by the Arabs the حَاج, and hence by European botanists “ alhagi: ” accord. to Dr. Royle (art. “ Man ” in Kitto's Cycl. of Bibl. Lit.), it is a sweetish juice which exudes from the alhagi maurorum, concretes into small granular masses, and is usually distinguished by the name of Persian manna: he also states that the alhagi maurorum and another species, alhagi desertorum, are ‘ called in Mesopotamia “ agool, ” according to some authorities, while by others this is thought to be the name of another plant: ’ by “ agool ” is meant عَاقُول, q. v.:] a kind of dew (طَلٌّ), that falls mostly in Khurلsلn and in Ma-warلli-n-nahr, and, in our country, mostly upon the حاج: the best thereof is that which is fresh, or moist, and white: (Ibn-Seenà, or “ Avicenna, ” vol. i. of the Arabic ed., p. 262:) the مَنّ [or manna] mentioned in the Kur-لn [ii. 54]. (Ksh, Bd, Jel, TA.) [See also “ Ibn Baithar ” (Ibn-Beytلr), vol. i. p. 207.]

##### Türkçe

**تَرَنْجُبِينٌ**
**تَرَنْجُبِينٌ** ترنجبين ve **تَرَنْجَبِينٌ** ve **تُرَنْجَبِينٌ** [böylece çeşitli şekillerde yazılır; son tarz üzere TA’da, ve orada “damme ile” olduğu söylenmiştir; Farsça **تَرَنْگُبِينْ**’den; bir çeşit **مَنّ**; Arapların **حَاج** diye adlandırdığı dikenli bitkinin **مَنّ**’i, ve bundan dolayı Avrupalı botanikçilerce “alhagi:” Dr. Royle’a göre (Kitto’nun Cycl. of Bibl. Lit.’inde “Man” maddesi), o, alhagi maurorum’dan sızan tatlımsı bir özsudur; küçük taneli kütlelere katılaşır; ve genellikle Fars **مَنّ**’i adıyla ayırt edilir: o ayrıca, alhagi maurorum’un ve başka bir türün, alhagi desertorum’un, ‘bazı otoritelere göre Mezopotamya’da “agool” diye adlandırıldığını, başkalarınca ise bunun başka bir bitkinin adı sanıldığını’ belirtir: “agool” ile kastedilen **عَاقُول**’dür, bkz.] bir çeşit çiydir (**طَلٌّ**), çoğunlukla Horasan’da ve Mâ-verâʾi’n-nehr’de düşer; ve bizim ülkemizde, çoğunlukla **حَاج** üzerine: bunun en iyisi, taze, yahut nemli, ve beyaz olanıdır: (İbn-Sînâ, yahut “Avicenna,” Arapça neşrin I. cildi, s. 262:) Kur’ân’da [ii. 54] zikredilen **مَنّ**. (Ksh, Bd, Jel, TA.) [Ayrıca “İbn Baithar” (İbn-Beytâr), I. cilt, s. 207’ye de bak.]
