# ثأثأ — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AB%D8%A3%D8%AB%D8%A3/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AB%D8%A3%D8%AB%D8%A3/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [ثأثأ](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AB%D8%A3%D8%AB%D8%A3.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: ثأثأ

ثأثأ الإبل: أرواها بالماء، وقيل: سقاها حتى يذهب عطشها ولم يروها، وثأثأها: عطشها فهو ضد، فمن الإرواء قول الراجز:
  إنك لن تثأثئ النـهـالا                      بمثل أن تدارك السجالا
  وقال الأصمعي: ثأثأ عن القوم: دفع عنهم وثأثأ الرجل عن الأمر: حبس، ويقال: ثأثئ عني الرجل، أي احبسه. وثأثأ الغضب: سكن، وقال ابن دريد: ثأثأ الرجل: أزال عن مكانه ويقال: ثأثأ النار أطفأها، قال الصاغاني: وهذا ينصر الإرواء، وكذلك ثأثأ غضبه إذا سكنه، وعن أبي عمرو: وثأثأ بالتيس: دعاه للسفاد ومثله في كتاب أبي زيد وثأثأت الإبل: عطشت، ورويت، ضد أو شربت فلم ترو، كما تقدم، وثأثأ الرجل عن الشيء إذا أراده ثم بد له تركه. وقال أبو زيد: تثأثأ الرجل تثأثؤا: أراد سفرا إلى أرض ثم بدا له الترك والمقام، بضم الميم، وقال الأصمعي: يقال لقي فلانا فتثأثأ منه: هابه أي خافه، وعن أبي عمرو: الثأثاء: دعاء التيس للسفاد كالتأتاء وقد كرره المصنف. وأثأته بسهم: رميته به، ويقال: أثوته، وعن الأصمعي: أثيته، وسيذكر في ث و أ قريبا، ووهم الجوهري فذكره هنا، وكذلك الكسائي ذكره هنا، قال الصاغاني: والصواب أن يفرد له تركيب بعد تركيب ثمأ، لأنه من باب أجأته أجيئه وأفأته أفيئه، وذكره الأزهري في تركيب أثأ، وهو غير سديد أيضا.

### Türkçe

**ثأثأ** develer: onları su ile kandırdı; ve denildi: susuzlukları gidinceye kadar onları suladı, fakat onları kandırmadı; ve **ثأثأها**: onları susattı; o hâlde o zıttır. O hâlde kandırmadan (olan)dan râcizin sözü:
  “Şüphesiz sen **النـهـالا**’yı kandırmayacaksın                      **السجالا**’yı yetiştirmen gibi bir şeyle.”
Ve **الأصمعي** dedi: **ثأثأ عن القوم**: onlardan defetti; ve **ثأثأ الرجل عن الأمر**: alıkoydu; ve denilir: **ثأثئ عني الرجل**; yani: onu alıkoy. Ve **ثأثأ الغضب**: sükûnet buldu. Ve **ابن دريد** dedi: **ثأثأ الرجل**: onu yerinden giderdi; ve denilir: **ثأثأ النار**: onu söndürdü. **الصاغاني** dedi: Bu, kandırmayı destekler; ve كذلك **ثأثأ غضبه**: onu sükûnete erdirdiği zaman. Ve **أبو عمرو**’dan: ve **ثأثأ بالتيس**: onu çiftleşmeye çağırdı; ve bunun benzeri **أبي زيد**’in kitabında: ve **ثأثأت الإبل**: susadılar ve kandılar; zıt; yahut içtiler de kanmadılar; daha önce geçtiği gibi. Ve **ثأثأ الرجل عن الشيء**: onu istediği zaman, sonra ona (başka bir görüş) belirdi de onu terk etti. Ve **أبو زيد** dedi: **تثأثأ الرجل تثأثؤا**: bir diyara yolculuk istedi, sonra ona terk ve ikamet belirdi; **بضم الميم**. Ve **الأصمعي** dedi: denilir: **لقي فلانا فتثأثأ منه**: ondan çekindi; yani ondan korktu. Ve **أبو عمرو**’dan: **الثأثاء**: **التيس**’in çiftleşmeye çağırmasıdır; **التأتاء** gibi; ve musannif onu tekrar etmiştir. Ve **أثأته بسهم**: onu onunla attım; ve denilir: **أثوته**. Ve **الأصمعي**’den: **أثيته**; ve yakında **ث و أ**’da zikredilecektir. Ve **الجوهري** yanıldı da onu burada zikretti; ve كذلك **الكسائي** onu burada zikretti. **الصاغاني** dedi: Doğrusu, ona **ثمأ** terkibinden sonra bir terkibden sonra müstakil kılınmasıdır; çünkü o, **أجأته أجيئه** ve **أفأته أفيئه** bâbındandır. Ve **الأزهري** onu **أثأ** terkibinde zikretti; ve bu da sağlam değildir.
