# ثمم — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AB%D9%85%D9%85/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AB%D9%85%D9%85/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [ثمم](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AB%D9%85%D9%85.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: ثمم

باب الثاء والميم
م ث، ث م يستعملان
مث:
المَثُّ: مَسْحُكَ أصابعَكَ بمِنديلٍ أو حشيشٍ أو نحوِهِ من دَسَمٍ، قال:
نَمُثُّ بأَطرافِ الجِياد أَكُفَّنا
ونمُشُّ مثلُه.
ونقولُ للرجل الأكُولِ الضَّخْمِ البَطْنِ: إِنّه لَيَمُثُّ كأنّه زِقٌّ، وكأنَّه بخرُج منه الدَّسَمُ من سِمَنِه.
ثم:
ثَمَّ معناه هناكَ للتبعيد، وهنالِكَ للتقريبِ.
وثُمَّ: حَرْف من حروف النَّسَق لا تُشرِّكُ ما قبلَها بما بعدَها، إِلاّ أنّها تُبَيِّنُ الآخِرَ من الأوّل، ومنهم مَن يُلزِمُها هاءَ التأنيث فيقول: ثُمَّتَ كانَ كذا وكذا قال:
ثُمَّتَ جِئتُ حَـيَّةً أَصَـمَّـا		أرقَمَ يَسقي مَن يُعادي السُّمّا
والثُّمَّةُ: قَبضةٌ من حشيشٍ، أو أطرافُ شَجَرٍ بوَرَقهٍ يُغسَلُ به شيءٌ، يقال: امسَحْها بثُمَّةٍ أو تُرْبةٍ.
والثُّمامُ: ما كُسِّرَ من أغصانِ الشجر فوُضِعَ نَضَداً للثِّياب ونحوِه، وإذا يَبِسَ فهو الثُّمامُ.
وقيلَ: بل هو شَجَرٌ اسمُه الثُّمامُ، الواحدة ثُمامَةٌ.
وثَمَمتُ الشيءَ أَثُمُّة ثَمّاً: أصلَحتُه وأحكَمْتُه، قال هِميان:
ومَلأَت حُلاّبُها الخلانـجـا
منها وثَمُّوا الأَوْطُبَ النواشِجا

### Türkçe

باب **الثاء** و**الميم**
**م ث**، **ث م** kullanılırlar.
**مث**:
**المَثُّ**: parmaklarını bir mendil ile veya ot ile yahut onun benzeriyle yağdan (arındırmak için) silmendir, dedi ki:
Aygırların uçlarıyla avuçlarımızı sileriz
ve **ونمُشُّ** onun gibidir.
Ve obur, iri karınlı adama deriz: Şüphesiz o **لَيَمُثُّ** sanki o bir tulumdur; ve sanki ondan, şişmanlığından dolayı yağ çıkmaktadır.

**ثم**:
**ثَمَّ**’ın manası “orada”dır; uzaklaştırma içindir; **هنالِكَ** ise yaklaştırma içindir.
Ve **ثُمَّ**: nesak harflerinden bir harftir; kendisinden öncekini kendisinden sonrakine ortak etmez; ancak o, sonrakini öncekinden beyan eder. Onlardan kimi de ona dişillik **هاء**’sını gerekli kılar da şöyle der: **ثُمَّتَ** şöyle şöyle oldu, dedi ki:
**ثُمَّتَ** geldim; sağır bir yılan,
benekli; düşman olana zehri içirir.
Ve **الثُّمَّةُ**: bir tutam ottur; yahut yaprağıyla ağaç uçlarıdır; onunla bir şey yıkanır; denir ki: onu bir **ثُمَّةٍ** ile veya bir toprak ile sil.
Ve **الثُّمامُ**: ağaç dallarından kırılan şeydir; elbise ve benzeri için üst üste konmuş (bir yığın) olarak konur; kuruduğu vakit o **الثُّمامُ**’dur.
Ve denildi: bilakis o, adı **الثُّمامُ** olan bir ağaçtır; teki **ثُمامَةٌ**’dir.
Ve **ثَمَمتُ** şeyi, **أَثُمُّة** **ثَمّاً**: onu ıslah ettim ve onu sağlamlaştırdım, **هِميان** dedi ki:
Ve sağmal(ları) **الخلانـجـا**’yı doldurdu,
ondan; ve **ثَمُّوا** **الأَوْطُبَ** **النواشِجا**’yı.
