# جشب — Mekâyîsü'l-Luğa

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AC%D8%B4%D8%A8/sozluk/mekayis
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AC%D8%B4%D8%A8/entries/mekayis

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [جشب](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AC%D8%B4%D8%A8.md)
- Mekâyîsü'l-Luğa: İbn Fâris · 11. yy

## Madde başı: جشب

(باب الجيم والشين وما يثلثهما)
(جشع) الجيم والشين والعين أصلٌ واحد، وهو الحِرْص الشديد. يقال رجل جَشِعٌ بيِّن الجَشَع، وقومٌ جَشِعُونَ. قال سُوَيد:‏
* وكِلاَبُ الصَّيد فِيهنَّ جَشَعْ(1) *‏
(جشم) الجيم والشين والميم أصلٌ واحد، وهو مجموع الجِسْم. يقال ألقَى فلانٌ على فُلان جُشَمَه، إذا ألقى عليه ثِقْله. ويقال جُشَمُ البعيرِ صَدْرُه، وبه سُمِّي الرجل "جُشَمَ(2)". فأمَّا قولهم تجشَّمت الأمرَ، فمعناه تحمَّلت بجُشَمِي حتى فعلتُه. وجشَّمْتُ فلاناً كذا، أي كلفتُه أن يحمل عليه جُشَمَه. قال:‏
فأُقْسِمُ ما جَشَّمتُهُ من مُلِمَّةٍ ***  تَؤُودُ كِرامَ الناسِ إلا تَجَشَّمَا‏
(جشأ) الجيم والشين والهمزة أصلٌ واحد، وهو ارتفاعُ الشيء. يقال جَشأَتْ نَفْسي، إذا ارتفَعَتْ من حُزنٍ أو فزَع. فأمَّا جاشَتْ(3) فليس من هذا، إنما ذلك غَثَيانُها. وقال أبو عبيدٍ: اجتشأتْنِي البِلادُ واجتشأتُها، إذا لم توافِقْك؛ لأنه إذا كان كذا ارتفعت عنه(4)، ونبَتْ به. وقال قوم: جَشأ القومُ مِن بلدٍ إلى بلد، إذا خَرَجُوا منه.‏
ومن هذا القياس تجشَّأَ تجشُّؤاً، والاسم الجُشاء. ومن الباب الجَشْء مهموز وغير مهموز: القوس الغليظة. قال أبو ذؤيب:‏
* في كَفِّهِ جَشْءٌ أجَشُّ وأقْطَعُ(5) *‏
(جشب) الجيم والشين والباء يدلُّ على خشونة الشيء. يقال طعامٌ جشِبٌ، إذا كان بلا أُدْمٍ. والمِجشاب: الغليظ. قال:‏
* تُولِيكَ كَشْحاً لطيفاً ليس مِجشابا(6) *‏
(جشر) الجيم والشين والراء أصلٌ واحدٌ يدلّ على انتشار الشيء وبُروزه. يقال جشَرَ الصبح، إذا أنارَ. ومنه قولهم: اصطبَحْنا الجاشِرِيَّة، وهذا اصطباحٌ يكون مع الصبح. وأصبَحَ بنو فلان جشَراً، إذا بَرَزُوا [و] الحيَّ ثم أقامُوا ولم يرجعوا إلى بيوتهم، وكذلك المال الجَشَر، الذي يَرْعى أمام البيوت. والجَشَّار: الذي يأخُذ المالَ إلى الجَشْر(7).‏
---------------------
(1) قصيدة سويد بن أبي كاهل في المفضليات (1: 188-200). وصدره:‏
* فرآهن ولما يستبن *‏
(2) في الأصل: "جشما" وإنما هو ممنوع من الصرف كزفر. وقد جاء على الصواب الذي أثبت في المجمل واللسان.‏
(3) في الأصل "فأما ما جاشت".‏
(4) في الأصل: "ارتفع عند".‏
(5) ديوان أبي ذؤيب 7 واللسان (جشأ) والمفضليات (2: 244). وصدره:‏
* ونميمة من قانص متلبب *‏
(6) لأبي زبيد الطائي، كما في اللسان (جشب). وصدره:‏
* قراب حصنك لا بكر ولا نصف *‏
(7) لم يفسره هنا ولا في المجمل. والجشر بالتحريك: بقل الربيع، وبالفتح: إخراج الدواب للرعي.‏

ـ

### Türkçe

(باب **الجيم** و**الشين** وما يثلثهما)
(**جشع**) **الجيم** ve**الشين** ve**العين** tek bir asıldır; o da şiddetli hırstır. Denir: adam **جَشِعٌ**; **الجَشَع**ı açık (belli)dir; ve kavim **جَشِعُونَ**. Süveyd dedi ki:‏
* Ve av köpekleri onların içinde **جَشَعْ** *‏
(**جشم**) **الجيم** ve**الشين** ve**الميم** tek bir asıldır; o da **الجِسْم**in toplamıdır. Denir: falan, falanın üzerine **جُشَمَه**’ini attı; onun üzerine ağırlığını attığında. Ve denir: devenin **جُشَمُ**u onun göğsüdür; ve bununla adama “**جُشَمَ**” adı verildi. Ama onların “**تجشَّمتُ** işi” sözleri; bunun manası: **بجُشَمِي** ile yüklendim, ta ki onu yaptım. Ve “falanı şunu **جشَّمْتُ**”; yani ona, üzerine **جُشَمَه**’ini taşımasını yükledim (ona bunu yükledim). Dedi ki:‏
فأُقْسِمُ ما جَشَّمتُهُ من مُلِمَّةٍ ***  تَؤُودُ كِرامَ الناسِ إلا تَجَشَّمَا‏
(**جشأ**) **الجيم** ve**الشين** ve**الهمزة** tek bir asıldır; o da şeyin yükselmesidir. Denir: **جَشأَتْ** nefsim; bir hüzünden veya korkudan yükseldiğinde. Ama **جاشَتْ** ise bundan değildir; ancak o, onun bulantısıdır. Ebû Ubeyd dedi: **اجتشأتْنِي** beldeler ve ben onları **اجتشأتُها**; sana uygun gelmediğinde; çünkü bu olduğunda ondan yükselir, ve onunla uyuşmaz (ona yabancılaşır). Bir kavim dedi: kavim, bir beldeden bir beldeye **جَشأ** etti; ondan çıktıklarında.‏
Ve bu kıyastan: **تجشَّأَ** **تجشُّؤاً**; ve isim **الجُشاء**dır. Ve babdan: hemzeli ve hemzesiz **الجَشْء**: kalın yay. Ebû Züeyb dedi:‏
* Onun avucunda **جَشْءٌ**; daha kalın ve daha kesici *‏
(**جشب**) **الجيم** ve**الشين** ve**الباء** şeyin kabalığına delalet eder. Denir: **طعامٌ جشِبٌ**; katıksız olduğunda. Ve **المِجشاب**: kalın (iri)dir. Dedi ki:‏
* Sana ince bir böğür döndürür; **مِجشابا** değildir *‏
(**جشر**) **الجيم** ve**الشين** ve**الراء** tek bir asıldır; şeyin yayılmasına ve belirginleşmesine delalet eder. Denir: sabah **جشَرَ** etti; aydınlandığında. Ve ondan onların sözü: **اصطبَحْنا الجاشِرِيَّة**; bu, sabahla birlikte olan bir sabahlamadır. Ve falan oğulları **جشَراً** sabahladı; [ve] mahalleden dışarı çıktıklarında, sonra ikamet edip evlerine dönmediklerinde; ve aynı şekilde **المال الجَشَر**: evlerin önünde otlayan mal. Ve **الجَشَّار**: malı **الجَشْر**e götüren kimsedir.‏
---------------------
(1) Mufaddaliyât’ta Süveyd b. Ebî Kâhil’in kasidesi (1: 188-200). Onun صدر’ı:‏
* فرآهن ولما يستبن *‏
(2) Asılda: “**جشما**”; ancak o, زفر gibi sarftan men edilmiştir. Mücmel ve Lisân’da tespit ettiğim doğru şekil üzere gelmiştir.‏
(3) Asılda “فأما ما **جاشت**”.‏
(4) Asılda: “**ارتفع عند**”.‏
(5) Ebû Züeyb divanı 7 ve Lisân (**جشأ**) ve Mufaddaliyât (2: 244). Onun صدر’ı:‏
* ونميمة من قانص متلبب *‏
(6) Lisân’da (**جشب**) olduğu üzere Ebû Zübeyd et-Tâî’nindir. Onun صدر’ı:‏
* قراب حصنك لا بكر ولا نصف *‏
(7) Burada da Mücmel’de de onu açıklamadı. **الجشر** harekeli olarak: bahar otu; fetha ile: hayvanları otlamaya çıkarmaktır.‏

ـ
