# جلف — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AC%D9%84%D9%81/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AC%D9%84%D9%81/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [جلف](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AC%D9%84%D9%81.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: جلف

باب الجيم واللام والفاء معهما
ل ف ج، ج ل ف، ل ج ف، ف ل ج، ف ج ل، ج ف ل مستعملات
لفج:
المُلفجُ، قال رؤية:
أحسابُهم في العُسرِ والإلفاجِ
شِيبت بعذبٍ طيِّبِ المِـزاج
جلف:
الجَلفُ أخفى من الجَرف وأشد استئصالاَ، تقول: جَلَفُ ظُفره عن إصبعه.
ورجلٌ جاف في خِلقته وأخلاقه.
ورجلٌ مُجَلَّفٌ: قد جَلَّفه الدَّهر إذا أتى على ماله، ومُجَرَّفٌ أيضاً.
والجَلائفُ: السِّنون القحطة، واحدتها جَليفة.
والجِلفُ من النَّخل: الذكر الذي يلقح بطلعه ويقال له: الفُحالُ.
والجِلفُ: كل ظرفٍ ووعاءٍ.
لجف:
اللَّجفُ: الحفرُ في جنبِ الكناس ونحوه، والاسم: اللَّجَفُ.
واللَّجافُ: ما أشرفَ على الغار من صخرةٍ أو غيره ناتئٍ من الجبل، وربَّما جُعلَ ذلك فوق الباب.
واللَّجفُ أيضاً: مَلجأُ السَّيلِ وهو مَحبِسُه.
فلج:
الفَلَجُ: الماء الجاري من العين ونَحوه، وعين فَلَجٌ، ماء فَلَجٌ، قال العجّاج:
تذكَّرا عَيناً رَواءً فَلَجا
والفَلَجُ في الأسنان: تباعدُ ما بين الثَّنايا والرَّباعيات، وصاحبهُ أفلجُ، فإن تُكُلِّفَ فهو التَّفليجُ.
وأما الفرقُ فسعةٌ ما بين الثَّنيَّتين خاضَّةً.
والفَلَجُ في الرِّجلين: تباعد ما بين القدمين آجِراً.
وفَلاليجُ السَّواد: قُراها الواحدةُ فَلُّوجَةٌ.
والفالِجُ: الحمل ذو السَّنامين الضَّخم، من المكرانيّةِ. والفالِجُ: مِكيال ضخمٌ.
وفَلَجتُ الشَّيءَ: قسمته.
والفالِجُ في القِمار: القامِرُ.
والفالِجُ: رِيحٌ تأخذ الإنسان، يرتعشُ منها، وصاحبهُ مَفلُوجٌ.
والفُلجُ: الظََّّفر بمن تُخاصِمهُ.
وفَلَجَت حُجَّتكَ، وفلجت على صاحبِك.
وأمرٌ مُفلَّجٌ: ليس بمستقيمٍ.
والأفلجُ: الذي في يديه اعوجاجُ، والأفحَجُ: الذي في رجليهِ اعوِجاجُ.
والفَليجةُ: الشُّقَّةُ من بُيُوتِ الأعراب، قال:
تشتَّى غير مُشتمِلٍ بثـوبِ		سوى خَلِّ الفليجةِ بالخِلال
وفلجتُ الجِزيةَ القارئ، يقلح الكتب أي يكتبها، قال ابن مُقبل:
توضَّحنَ في علياء قفرٍ كأنها		صَحائِفُ فَلُّوجٍ تعرضنَ تاليا
فجل:
الفُجلُ: أرومة نباتٍ يكون لآكله جُشاءٌ خبيثٌ، وإياه عنى بقوله: وهو مُجهّز السفينة يهجو رجلاً:
أشبهُ شيءٍ بجُشاءِ الفَجلِ
ثِقلاَ على ثقلٍ وأيُّ ثِقلِ
جفل:
جَفَلتُ اللَّحمَ عن العظم، والشَّحمَ عن الجِلدِ، والطِّينَ عن الأرضِ.
والرِّيحُ تَجفِلُ السَّحاب الخفيف من الجَهام، أي تستخفُّه فتمضي به، واسمٌ ذلك السَّحابِ الجَفلُ.
وقال قائلٌ: إني لآتي البحر فأجده قد جَفلَ سمكاً كثيراً، أي ألقاهُ على السّاحلِ.
والجُفالُ من السَّحابِ ومن الكلاءِ: ما جفَّ وانطرد للرِّيحِ.
والجُفال والجُفُولُ: سرعة عَدوِ، وجَفَل الظَّليمُ، وأجفَلَ أجودُ، قال:
إذا الحرُّ جفَّل صِيرانها
وانجفل اللَّيلُ والظِّلُّ: ذهب، وانجفل القوم انجِفالاً، إذا هربوا بسرعةٍ، وانجفلتِ الشجرةُ إذا هبَّت بها ريحٌ شديدة فقعرتها والجُفالةُ من الناس: جماعةٌ جاءوا أو ذهبوا.
والجُفالُ: الشَّعرُ الكثير، قال ذو الرُمَّة:
على المَتنين مُنسدِلاً جُفالا
والجُفالُ من الصُّوفِ: ما طال وحسن ودقَّ.
يقالُ: عليه جُفالةٌ من الصُّوفِ.
والإجفيلُ: الجَبانُ. وجَفَّلَ الفَزَع الإبل تجفيلاً، فَجَفَلَت جُفُولاً، إذا شَرَدَت نادَّ، وجَفلتِ النَّعامةُ

### Türkçe

باب **الجيم** ve **اللام** ve **الفاء** onlarla birlikte

**ل ف ج**، **ج ل ف**، **ل ج ف**، **ف ل ج**، **ف ج ل**، **ج ف ل** kullanımdadırlar

**لفج**:
**المُلفجُ**، Ru’ye dedi:
“Onların soyları darlıkta ve **الإلفاجِ**’dedir
Tatlı, hoş mizaclı bir su ile ağartıldı”

**جلف**:
**الجَلفُ** **الجَرف**’ten daha gizlidir ve daha şiddetli kökünden sökmedir; dersin ki: **جَلَفُ** tırnağını parmağından.
Ve yaratılışında ve ahlâkında kaba bir adam.
Ve **مُجَلَّفٌ** bir adam: dehr onu **جَلَّفه** (yani) malının üzerine geldiği zaman; ve **مُجَرَّفٌ** da.
Ve **الجَلائفُ**: kıtlık yıllarıdır; onun bir tanesi **جَليفة**’dir.
Ve hurmadan **الجِلفُ**: tal‘ıyla dölleyen erkek; ona **الفُحالُ** denir.
Ve **الجِلفُ**: her kap ve kap-kacak.

**لجف**:
**اللَّجفُ**: **الكناس**’ın yan tarafında ve benzerinde kazmadır; isim: **اللَّجَفُ**.
Ve **اللَّجافُ**: mağaranın üzerine yükselen, kayadan veya dağdan çıkıntı yapan başka bir şeydir; bazen bu kapının üstüne yapılır.
Ve **اللَّجفُ** ayrıca: selin sığınağıdır; o, onun hapsediş yeridir.

**فلج**:
**الفَلَجُ**: pınardan ve benzerinden akan sudur; ve **فَلَجٌ** bir pınar, **فَلَجٌ** bir su; el-‘Accâc dedi:
“Hatırladılar, bol sulu bir pınarı, **فَلَجا**”
Ve dişlerde **الفَلَجُ**: **الثَّنايا** ile **الرَّباعيات** arasındaki uzaklaşmadır; sahibi **أفلجُ**’dur; eğer zorlanırsa o **التَّفليجُ**’dir.
أما **الفرقُ** ise: özellikle iki **الثَّنيَّتين** arasındaki bir genişliktir.
Ve ayaklarda **الفَلَجُ**: iki ayak arasındaki uzaklaşmadır, içe basarak.
Ve **فَلاليجُ السَّواد**: onun köyleridir; bir tanesi **فَلُّوجَةٌ**’dir.
Ve **الفالِجُ**: iki hörgüçlü iri yük hayvanıdır; **المكرانيّةِ**’dendir. Ve **الفالِجُ**: iri bir ölçek kabıdır.
Ve **فَلَجتُ** şeyi: onu böldüm.
Ve kumarda **الفالِجُ**: kumar oynayan (kazanan)dır.
Ve **الفالِجُ**: insana tutan bir rüzgârdır; ondan titrer; sahibi **مَفلُوجٌ**’dur.
Ve **الفُلجُ**: çekiştiğin kimseye karşı zaferdir.
Ve **فَلَجَت** hüccetin; ve arkadaşına karşı **فلجت**.
Ve **مُفلَّجٌ** bir iş: düzgün değildir.
Ve **الأفلجُ**: ellerinde eğrilik olan; ve **الأفحَجُ**: ayaklarında eğrilik olan.
Ve **الفَليجةُ**: bedevîlerin evlerinden bir bölmedir; dedi ki:
“Kışlar, bir elbiseye bürünmeksizin,
Sadece **الفليجةِ**’nin yarığını kazıklarla (tutarak)”
Ve **فلجتُ** **الجِزيةَ** **القارئ**: kitapları **يقلح** eder, yani onları yazar; İbn Mukbil dedi:
“Çorak bir yerin yüksekliğinde belirginleştiler; sanki onlar
Okuyan birine arz olunan **فَلُّوجٍ** sahifeleridir”

**فجل**:
**الفُجلُ**: yiyenine kötü bir geğirti olan bir bitkinin köküdür; onunla şu sözü kastetti: ve o, gemiyi donatan, bir adamı hicvederek:
“En çok benzeyen şey, **الفَجلِ**’in geğirtisine:
Ağırlık üstüne ağırlık; ne ağırlık!”

**جفل**:
**جَفَلتُ** eti kemikten, yağı deriden, çamuru yerden (ayırdım).
Ve rüzgâr, **الجَهام**’dan hafif bulutu **تَجفِلُ** eder; yani onu hafif sayar da onunla gider; o bulutun adı **الجَفلُ**’dür.
Ve bir söyleyen dedi: “Ben denize gelirim de onu çok balık **جَفلَ** etmiş bulurum”; yani onu sahile atmıştır.
Ve buluttan ve ottan **الجُفالُ**: kuruyan ve rüzgâra sürülüp giden şeydir.
Ve **الجُفال** ve **الجُفُولُ**: koşunun süratidir; ve devekuşu erkeği **جَفَل** etti; ve **أجفَلَ** daha iyidir; dedi ki:
“Eğer sıcak, yavrularını **جفَّل** ederse”
Ve gece ve gölge **انجفل** etti: gitti. Ve kavim **انجِفالاً** **انجفل** etti: hızlıca kaçtıkları zaman. Ve ağaç, şiddetli bir rüzgâr estiğinde onu kökünden söküp devirdiği zaman **انجفلت**. Ve insanlardan **الجُفالةُ**: gelen veya giden bir topluluktur.
Ve **الجُفالُ**: çok saçtır; Zû’r-Rumme dedi:
“İki böğür üzerinde salınmış, **جُفالا**”
Ve yünden **الجُفالُ**: uzayan, güzelleşen ve incelen şeydir.
Denir ki: onun üzerinde yünden bir **جُفالةٌ** vardır.
Ve **الإجفيلُ**: korkaktır. Ve korku, develeri **تجفيلاً** **جَفَّلَ** etti; böylece **جُفُولاً** **فَجَفَلَت**: ürküp kaçtıkları zaman. Ve devekuşu **جَفلتِ**.
