# حبذ — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%A8%D8%B0/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AD%D8%A8%D8%B0/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [حبذ](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%A8%D8%B0.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: حبذ

باب الحاء والذال والباء معهما
ذ ب ح، ح ب ذ يستعملان فقط
ذبح:
الذَّبْح: قَطْع الحُلْقُوم من باطن عند النَّصيل، ومَوْضِعُه المَذْبَح.
والذَّبيحة: الشّاة المذبُوحة. والذِّبْحُ: ما أُعِدَّ للذَّبْح وهو بمنزلة الذَّبيح والمذبوح.
والمِذْبَحُ: السِّكِّين الذي يُذْبَحُ به.
والذّابح: شَعَرٌ يَنْبُتُ بَيْنَ النَّصيل والمَذْبَح. والذُّبْحةُ: داءٌ يأخُذُ في الحَلْق وربَّما قَتَلَ.
والذُّبَح، والذُّباح، لغة: نبات من السَّمِّ بالفارسيّة: سَعْن، قال العجاج:
يَسقيهُمُ من خَلَل الصِّفاحِ		كأساً من الذِّيفانِ والذُّباحِ
والذُّبَحُ: نباتٌ له أصلٌ يُقْشَر عنه قِشْر أسود فيَخرُجُ أبيضَ كأنَّه جَزَرَةٌ، حلو طيب يُؤْكَل، والواحدة ذُبَحة. ويقال: أخَذَه الذُّباح، وهو تَشَقُّفٌ بين أصابع الصبِّيان من التُّراب.
والذّابحُ: كوكب، يقال له: سَعْدُ الذّابح من منازل القَمَر فإذا طَلَعَ الذّابح انجَحَرَ النابح.
حبذ:
حَبَّذا، أي: أحبِبْ بهذا.
قال أبو أحمد: أصلها حَبُبَ ذا فأُدغِمت الباءُ الأولى في الثانية ورُمِيَ بضَمَّتها.

### Türkçe

باب **الحاء** ve **الذال** ve **الباء** onlarla birlikte
**ذ ب ح**، **ح ب ذ** yalnızca kullanılırlar

**ذبح**:
**الذَّبْح**: **النَّصيل** yanında iç taraftan **الحُلْقُوم**’u kesmektir; onun yeri **المَذْبَح**’tır.
**والذَّبيحة**: boğazlanmış koyundur. **والذِّبْحُ**: boğazlama için hazırlanmış olan şeydir; **الذَّبيح** ve **المذبوح** menzilesindedir.
**والمِذْبَحُ**: kendisiyle boğazlama yapılan bıçaktır.
**والذّابح**: **النَّصيل** ile **المَذْبَح** arasında biten bir kıldır. **والذُّبْحةُ**: boğazda tutan bir hastalıktır; bazen öldürür.
**والذُّبَح** ve **الذُّباح** (lugat olarak): Farsçada **سَعْن** denilen zehirli bir bitki; el-A‘câc dedi ki:
“Onlara kayaların aralıklarından içirir,
**الذِّيفان** ve **الذُّباح**’tan bir kadeh.”
**والذُّبَحُ**: siyah bir kabuk soyulan bir kökü olan bir bitkidir; beyaz çıkar, sanki bir havuç gibidir; tatlı, hoş, yenir; bir tanesi **ذُبَحة**’dır. Ve denilir: Ona **الذُّباح** isabet etti; o, toprağın çocukların parmakları arasında çatlatmasıdır.
**والذّابحُ**: bir yıldızdır; ona **سَعْدُ الذّابح** denilir; ayın menzillerindendir; **الذّابح** doğunca **النابح** inine girer.

**حبذ**:
**حَبَّذا**; yani: “Bununla sev.”
Ebû Ahmed dedi ki: Aslı **حَبُبَ ذا** idi; böylece birinci **الباء** ikinciye idğam edildi ve onun ötre(si) atıldı.
