# حبس — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%A8%D8%B3/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AD%D8%A8%D8%B3/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [حبس](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%A8%D8%B3.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: حبس

الحبس: المنع والإمساك، وهو ضد التخلية، كالمحبس، كمقعد، قاله بعضهم، ونظيره قوله تعالى:  إلى الله مرجعكم  أي رجوعكم  ويسألونك عن المحيض  قال ابن سيده: وليس هذا بمطرد، إنما يقتصر منه على ما سمع، قال سيبويه: المحبس على قياسهم: الموضع الذي يحبس فيه، والمحبس: المصدر، وقال الليث: المحبس يكون سجنا، ويكون فعلا، كالحبس، حبسه يحبسه، من حد ضرب، حبسا، فهو محبوس وحبيس. الحبس: الشجاعة، عن ابن الأعرابي. الحبس: ع أو جبل في ديار بني أسد، ويكسر، وبهما روي بيت الحارث بن حلزة اليشكري:
  لمن الديار عفون بالحبس                      آياتها كمهارق الفـرس نقلهما الصاغاني، وروي بالضم أيضا، فهو إذا مثلث. الحبس: الجبل الأسود العظيم، عن أبي عمرو، وأنشد:
  كأنه حبس بليل مـظـلـم                      جلل عطفيه سحاب مرهم وقال ثعلب يكون الجبل خوعا، أي أبيض ويكون بقعة سوداء، ويكون الجبل حبسا، أي أسود تكون فيه بقعة بيضاء. الحبس، بالكسر: خشبة أو حجارة تبنى في مجرى الماء لتحبسه كي يشرب القوم ويسقوا أموالهم. ويفتح، حكاه العامري، والجمع أحباس، وقيل: ما سد به مجرى الوادي في أي موضع: حبس، وقال ابن الأعرابي: هي حجارة توضع في فوهة النهر تمنع طغيان الماء. قال أبو عمرو: الحبس كالمصنعة تجعل للماء، والجمع أحباس. الحبس: نطاق الهودج. الحبس: المقرمة، وهي: ثوب يطرح على ظهر الفراش للنوم عليه. قال ابن عباد: الحبس: الماء المجموع الذي لا مادة له، سمي باسم ما يسد به، كما يقال له: نهي أيضا، قال أبو زرعة التميمي:
  من كعثب مستوفز المـجـس                      راب منيف مثل عرض الترس
  فشمت فيها كعمود الـحـبـس                      أمعسها يا صاح أي مـعـس
  حتى شفيت نفسها من نفـسـي                      تلك سليمى فاعلمن عـرسـي

  الحبس: سوار من فضة يجعل في وسط القرام، وهو ستر يجمع به ليضيء البيت. في حديث الفتح أنه بعث أبا عبيدة على الحبس، ضبطه الزمخشري، بضمتين، وقال: هم الرجالة. قال القتيبي: ورواه بضم فسكون، سموا بذلك لتحبسهم الخيالة ببطء مشيهم، كأنه جمع حبوس، أو لأنهم يتخلفون عنهم، ويحتبسون عن بلوغهم، كأنه جمع حبيس، وقال القتيبي: وأحسب الواحد حبيسا، فعيل بمعنى مفعول، ويجوز أن يكون حابسا، كأنه يحبس من يسير من الركبان بمسيره، كالحبس، كركع. قال ابن الأثير: وأكثر ما يروى هكذا، فإن صحت الرواية فلا يكون واحدها إلا حابسا، كشاهد وشهد، قال: وأما حبيس فلا يعرف في جمع فعيل فعل، وإنما يعرف فيه فعل كنذير ونذر. من المجاز: الحبس: كل شيء وقفه صاحبه وقفا محرما لا يباع ولا يورث من نخل أو كرم أو غيرها، كأرض أو مستغل يحبس أصله وتسبل غلته، هكذا في سائر الأصول، وفي بعض الأمهات: ثمرته، أي تقربا إلى الله تعالى، كما قال النبي صلى الله عليه وسلم لعمر في نخل له أراد أن يتقرب بصدقته إلى الله عز وجل، فقال له:  حبس الأصل وسبل الثمرة.  أي اجعله وقفا حبسا. وما روي عن شريح أنه قال: جاء محمد صلى الله عليه وسلم بإطلاق الحبس. إنما أراد بها ما كان من أهل الجاهلية يحبسونه من السوائب، والبحائر، والحوامي، وغيرها، والمعنى أن الشريعة أطلقت ما حبسوا وحللت ما حرموا، وهو جمع حبيس، وقد رواه الهروي في الغريبين بإسكان الباء، قال ابن الأثير: فإن صح فيكون قد خفف الضمة، كما قالوا، في جمع رغيف: رغف، بالسكون، والأصل الضم. والحبسة، بالضم: الاسم من الاحتباس، يقال: الصمت حبسة، وهو تعذر الكلام وتوقفه عند إرادته، قال المبرد في باب علل اللسان قال والعقلة: التواء اللسان عند إرادة الكلام، قال الزمخشري: الحبسة: ثقل يمنع من البيان، فإن كان الثقل من العجمة فهي حكلة. من المجاز: الحبيس من الخيل، كأمير: الموقوف في سبيل الله على الغزاة يركبونه في الجهاد، كالمحبوس والمحبس كمكرم، قاله الليث، وكل ما حبس بوجه حبسا واحبسه إحباسا، وحبسه تحبيسا، قال ابن دريد: وهذا أحد ما جاء على فعيل من أفعل، قال شيخنا: وقال قوم: الفصيح: أحبسه وحبسه تحبيسا. وحبسه، مخففا، لغة رديئة، وبالعكس وقفه وأوقفه؛ فإن الأفصح وقفه مخففا، ووقف مشددا منكرة قليلة. قلت: وفي شرح الفصيح لابن درستويه: أما قوله: أحبست فرسا في سبيل الله، بمعنى جعلته محبوسا، فدخلت الألف لهذا المعنى؛ لأنه من مواضعها، ولا يمتنع أن يقال: حبست فرسي في سبيل الله، كما تقوله العامة؛ لأنه إذا أحبس فقد حبس، ولكن قد استعمل هذا في الوقف من الخيل وسائر الأموال التي منعت من البيع والهبة، للفرق بين الموقوف الممنوع، وبين المطلق غير الممنوع. والحبيس: قد يكون فعيلا في موضع مفعول، مثل قتيل وجريح، وقد يقع في موضع المفعل؛ لأنهما جميعا في المعنى مفعولان، وإن كان لفظ أحدهما مفعلا، فلذلك قيل: حبست فرسي فهو حبيس. الحبيس: ع، بالرقة فيه قبور جماعة شهدوا صفين مع علي رضي الله عنه. وذات حبيس: ع، بمكة شرفها الله تعالى، جاء ذكره في الحديث وهناك الجبل الأسود الملقب بالظلم كصرد. وحبست الفراش بالمحبس، بالكسر: اسم للمقرمة وهي: الستر، أي سترته، كحبسته تحبيسا. والحابسة، والحابس: الإبل كانت تحبس عند

  البيوت لكرمها، وهي الحبائس أيضا، وفي حديث الحجاج: أن الإبل ضمر حبس ما جشمت جشمت. قال ابن الأثير: هكذا رواه الزمخشري، وقال: الحبس: جمع حابس، من حبسه، إذا أخره، أي أنها صوابر على العطش تؤخر الشرب، والرواية بالخاء والنون. وحبسان، بالضم: ماء قرب الكوفة غربي طريق الحاج منها. وتحبيس الشيء: أن يبقى أصله، ومعناه: أن لا يورث ولا يباع ولا يوهب، ولكن يترك أصله ويجعل ثمره في سبيل الله، هكذا فسر به حديث عمر السابق. واحتبسه: حبسه، فاحتبس، لازم متعد. وتحبس على كذا، أي حبس نفسه عليه. وحابس صاحبه، قال العجاج:ت لكرمها، وهي الحبائس أيضا، وفي حديث الحجاج: أن الإبل ضمر حبس ما جشمت جشمت. قال ابن الأثير: هكذا رواه الزمخشري، وقال: الحبس: جمع حابس، من حبسه، إذا أخره، أي أنها صوابر على العطش تؤخر الشرب، والرواية بالخاء والنون. وحبسان، بالضم: ماء قرب الكوفة غربي طريق الحاج منها. وتحبيس الشيء: أن يبقى أصله، ومعناه: أن لا يورث ولا يباع ولا يوهب، ولكن يترك أصله ويجعل ثمره في سبيل الله، هكذا فسر به حديث عمر السابق. واحتبسه: حبسه، فاحتبس، لازم متعد. وتحبس على كذا، أي حبس نفسه عليه. وحابس صاحبه، قال العجاج:
  إذا الولوع بالولوع لـبـسـا                      حتف الحمام والنحوس النحسا
  وحابس الناس الأمور الحبسـا                      وجدتنا أعز من تـنـفـسـا وفنون بنت أبي غالب بن مسعود بن الحبوس، كصبور، الحربية: محدثة، روت عن عبيد الله بن أحمد بن يوسف. ومما يستدرك عليه: حبسه: ضبطه، قاله سيبويه. واحتبسه: اتخذه حبيسا، وقيل: احتباسك إياه: اختصاصك به نفسك، تقول: احتبست الشيء، إذا اختصصته لنفسك خاصة. وإبل محبسة: داجنة، كأنها قد حبست عن الرعي، وفي حديث طهفة: ولا يحبس دركم. أي لا تحبس ذوات الدر. وفي حديث الحديبية: حبسها حابس الفيل. أي فيل أبرهة الحبشي الذي جاء يقصد خراب الكعبة فحبس الله الفيل فلم يدخل الحرم، ورد رأسه راجعا من حيث جاء. والمحبس: معلف الدابة. وفي النوادر: جعلني الله ربيطة لكذا وحبيسة، أي تذهب فتفعل الشيء وأوخذ به. والحابس: مصنعة الماء. وزق حابس: ممسك الماء. والحبس، بالضم: ما وقف. والحبائس: جمع حبيسة، وهي ما حبس في سبيل الخير. وحبس سيل: إحدى قرى سليم، وهما حرتان بينهما فضاء، كلتاهما أقل من ميلين، وقيل: هو بين حرة بني سليم وبين السوارقية، وقيل: هو بضم الحاء، وقيل: هو طريق في الحرة يجتمع فيه ماء لو وردت عليه أمة لوسعهم. والحباسة والحباسة كالحبس، بالكسر، وقال الليث: الحباسات في الأرض التي تحيط بالدبرة، وهي المشارة يحبس فيها الماء حتى تمتلئ، ثم يساق الماء إلى غيرها. وكلأ حابس: كثير يحبس المال. وقد سموا حابسا وحبيسا. والأقرع بن حابس التميمي مشهور. وحابس بن سعد كان على طيئ بالشام مع معاوية فقتل يوم صفين. وأبو منصور بن حباسة، كسحابة، صاحب المدرسة بالإسكندرية، وآل بيته حدثوا. والخس بن حابس الإيادي، يأتي ذكره في خس. وأبو حبيس، كأمير: محمد بن شرحبيل، شيخ لعبيد الله بن موسى. وحبيس بن عابد المصري والد جعفر وعلي، حدث هو ووالداه.

### Türkçe

**الحبس**: men etme ve tutma; ve o, salıvermeye zıttır; **المحبس** gibi, **مقعد** gibi; bunu bazıları söyledi. Ve onun benzeri, Yüce Allah’ın sözü: **إلى الله مرجعكم** yani “dönüşünüz”; ve: **ويسألونك عن المحيض**. İbn Sîde dedi: Bu muttarid değildir; ondan ancak işitilene hasredilir. Sîbeveyh dedi: **المحبس** onların kıyasına göre: içinde hapsedilen yer; ve **المحبس**: mastardır. Leys dedi: **المحبس** bazen zindan olur, bazen fiil olur; **الحبس** gibi: **حبسه يحبسه**; **ضرب** haddinden; **حبسا**; o hâlde o **محبوس** ve **حبيس**tir.

**الحبس**: yiğitlik; İbnü’l-A‘râbî’den.

**الحبس**: Benî Esed diyarında bir yer veya dağdır; ve kesrelenir; ve Hâris b. Hıllize el-Yeşkürî’nin beyti ikisiyle de rivayet edilmiştir:
  لمن الديار عفون بالحبس                      آياتها كمهارق الفـرس
İkisini de Sâgânî nakletti; zamme ile de rivayet edilmiştir; o hâlde o, üç türlüdür.

**الحبس**: büyük siyah dağ; Ebû Amr’dan. Ve şu şiiri okudu:
  كأنه حبس بليل مـظـلـم                      جلل عطفيه سحاب مرهم
Sa‘leb dedi: Dağ bazen **خوعا** olur, yani beyaz olur; ve bazen siyah bir leke olur; ve dağ bazen **حبسا** olur, yani siyah olur; onda beyaz bir leke bulunur.

**الحبس** (kesre ile): suyun yatağında onu tutmak için inşa edilen bir tahta veya taşlardır; ta ki kavim içsin ve mallarını sulasın. Ve fetha ile de gelir; Âmirî bunu nakletti. Çoğulu **أحباس**tır. Ve denildi ki: vadinin yatağı hangi yerde olursa olsun onunla kapatılan şey: **حبس**tır. İbnü’l-A‘râbî dedi: O, nehrin ağzına konulan taşlardır; suyun taşkınlığını men eder. Ebû Amr dedi: **الحبس** su için yapılan **المصنعة** gibidir; çoğulu **أحباس**tır.

**الحبس**: hevdicin kuşağı.

**الحبس**: **المقرمة**; o da: üzerine yatmak için döşeğin sırtına atılan bir elbisedir.

İbn Abbâd dedi: **الحبس**: maddesi olmayan, toplanmış sudur; onunla tıkanan şeyin adıyla adlandırıldı; nitekim ona **نهي** de denir. Ebû Zur‘a et-Temîmî dedi:
  من كعثب مستوفز المـجـس                      راب منيف مثل عرض الترس
  فشمت فيها كعمود الـحـبـس                      أمعسها يا صاح أي مـعـس
  حتى شفيت نفسها من نفـسـي                      تلك سليمى فاعلمن عـرسـي

**الحبس**: **القرام**ın ortasına konulan gümüşten bir bileziktir; o, onunla toplanan bir örtüdür; ev aydınlansın diye. Fetih hadîsinde: **الحبس** üzerine Ebû Ubeyde’yi gönderdiği geçer; Zemahşerî onu iki zamme ile ضبط etti ve dedi ki: onlar yaya olanlardır. Kuteybî dedi: Onu zamme sonra sükûn ile de rivayet etti; yavaş yürüyüşleri sebebiyle süvariler onları hapseder diye böyle adlandırıldılar; sanki **حبوس**un cem‘idir; yahut onlardan geri kaldıkları ve onlara ulaşmaktan alıkonuldukları için; sanki **حبيس**in cem‘idir. Kuteybî dedi: Ben tekilinin **حبيسا** olduğunu sanıyorum; **فعيل** mânâca **مفعول** demektir. Ve **حابسا** olması da câizdir; sanki yürüyüşüyle binekli gidenleri hapseder; **الحبس** gibi; **ركع** gibi. İbnü’l-Esîr dedi: En çok böyle rivayet edilir; eğer rivayet sahih olursa tekili ancak **حابسا** olur; **شاهد** ve **شهد** gibi. Dedi ki: **حبيس**e gelince, **فعيل**in cem‘inde **فعل** bilinmez; onda ancak **فعل** bilinir; **نذير** ve **نذر** gibi.

Mecazdan: **الحبس**: sahibinin onu haram kılınmış bir vakıf olarak durdurduğu, satılmayan ve miras bırakılmayan her şeydir; hurmadan, asmadan veya başkasından; arazi gibi veya geliri olan (şey) gibi; aslı hapsedilir ve geliri serbest bırakılır; bütün asıllarda böyledir. Bazı ana kaynaklarda: “meyvesi” (diye geçer); yani Yüce Allah’a yakınlık arayarak. Nitekim Peygamber صلى الله عليه وسلم, Allah عز وجل’e sadakasıyla yakınlık aramak istediği bir hurmalığı hakkında Ömer’e şöyle dedi: **حبس الأصل وسبل الثمرة**; yani onu vakıf olarak bir **حبس** kıl. Şüreyh’ten rivayet edilen “Muhammed صلى الله عليه وسلم **الحبس**in serbest bırakılmasıyla geldi” sözü ise: onunla ancak câhiliye ehlinin **السوائب**den, **البحائر**den, **الحوامي**den ve başkalarından hapsettikleri şeyi kastetti. Mânâ: şeriat onların hapsettiklerini serbest bıraktı ve haram kıldıklarını helâl kıldı. Ve o, **حبيس**in cem‘idir. Herevî onu **الغريبين**’de bâ’nın sükûnu ile rivayet etmiştir. İbnü’l-Esîr dedi: Eğer sahihse, zamme hafifletilmiş olur; nitekim **رغيف**in cem‘inde **رغف** dediler; sükûn ile; aslı zammedir.

**الحبسة** (zamme ile): **الاحتباس**tan isimdir. Denir ki: **الصمت حبسة**; o, konuşmanın güçleşmesi ve istenildiğinde durup kalmasıdır. Müberred, “dilin illetleri” bâbında dedi: ve **العقلة**: konuşmak istenildiğinde dilin bükülmesidir. Zemahşerî dedi: **الحبسة**: beyandan men eden bir ağırlıktır; eğer ağırlık yabancılıktansa o **حكلة**dir.

Mecazdan: atlardan **الحبيس**, **أمير** gibi: Allah yolunda gazilere vakfedilmiş olup cihadda bindikleri (attır); **المحبوس** ve **المحبس** (veznen) **مكرم** gibi; Leys bunu söyledi. Ve her ne ki bir yönden hapsedildi: **حبسا**; ve onu **احبسه إحباسا**; ve onu **حبسه تحبيسا**. İbn Düreyd dedi: Bu, **أفعل**den **فعيل** vezninde gelenlerden biridir. Şeyhimiz dedi: Bir kavim de dedi ki: fasih olan: **أحبسه** ve **حبسه تحبيسا**dır. **حبسه** (şeddesiz) ise kötü bir dildir. Ve bunun tersine: **وقفه** ve **أوقفه**; çünkü en fasih olan **وقفه** (şeddesiz)dir; **وقف** (şeddeli) ise az ve yadırganandır. Dedim ki: İbn Dürüstüveyh’in **الفصيح** şerhinde: “**أحبست** bir atı Allah yolunda” sözüne gelince, “onu **محبوس** kıldım” mânâsındadır; bu mânâ için elif dâhil olmuştur; çünkü o, onun yerlerindendir. Ve “atımı Allah yolunda **حبست**” denmesi de engellenmez; avamın dediği gibi; çünkü **أحبس** ederse, gerçekten **حبس** etmiş olur. Fakat bu, atların vakfında ve satımdan ve hibeden men edilen diğer mallarda kullanılmıştır; men edilmiş vakfedilmiş ile, serbest men edilmemiş arasını ayırmak için.

**الحبيس**: bazen **فعيل** olup **مفعول** yerinde olur; **قتيل** ve **جريح** gibi. Ve bazen **المفعل** yerinde vâki olur; çünkü ikisi de mânâda **مفعول**dur; her ne kadar ikisinden birinin lafzı **مفعلا** olsa da. Bundan dolayı “atımı **حبست**; o hâlde o **حبيس**tir” denilmiştir.

**الحبيس**: bir yer adıdır; Rakka’da; içinde Sıffîn’de Ali رضي الله عنه ile birlikte şehit olan bir cemaatin kabirleri vardır.

**ذات حبيس**: bir yer adıdır; Mekke’de—Allah تعالى onu şereflendirsin—; hadîste zikri geldi; ve orada **الظلم** lakaplı siyah dağ vardır; **صرد** gibi.

**المحبس** ile döşeği **حبست** (kesre ile): **المقرمة** için bir isimdir; o da: örtüdür; yani onu örttüm; **حبسته تحبيسا** gibi.

**الحابسة** ve **الحابس**: develer idi; yanında hapsedilirlerdi…

Evler, keremlerinden dolayıdır; onlar **الحبائس** de (denir). Ve Haccâc’ın hadîsinde: “Develer zayıflar; **حبس** (olarak) her neye katlandılarsa katlandılar.” İbnü’l-Esîr dedi: Zemahşerî bunu böyle rivayet etti ve dedi ki: **الحبس**: **حابس**’in cem‘idir; **حبسه**’den (gelir); **حبسه**: onu geciktirdiği zaman; yani onlar susuzluğa sabredenlerdir; içmeyi geciktirirler. Rivayet ise **بالخاء والنون** iledir. Ve **حبسان**, zamme ile: Kûfe yakınında, ondan hac yolunun batısında bir sudur. Ve **تحبيس** الشيء: aslının kalmasıdır; manası: miras bırakılmaması, satılmaması ve bağışlanmamasıdır; fakat aslı bırakılır ve semeresi Allah yolunda kılınır; önceki Ömer hadîsini bununla böyle tefsir etti. Ve **احتبسه**: onu hapsetti; böylece **احتبس**; lâzım (ve) müteaddîdir. Ve **تحبس** على كذا: yani kendisini onun üzerine hapsetti. Ve **حابس** صاحبه; A‘câc dedi:

  **إذا الولوع بالولوع لـبـسـا**                      **حتف الحمام والنحوس النحسا**
  **وحابس الناس الأمور الحبسـا**                      **وجدتنا أعز من تـنـفـسـا**

Ve **فنون** bint Ebî Gâlib b. Mes‘ûd b. **الحبوس**, **كصبور**, el-Harbiyye: muhaddisedir; Ubeydullâh b. Ahmed b. Yûsuf’tan rivayet etti. Ve ona istidrâk olunanlardandır: **حبسه**: onu ضبط etti; Sîbeveyh söyledi. Ve **احتبسه**: onu **حبيسا** edindi; ve denildi ki: **احتباسك** onu: onu nefsin için tahsis etmendir; dersin ki: **احتبست** الشيء, onu yalnızca kendin için tahsis ettiğin zaman. Ve **إبل محبسة**: evcil; sanki otlamadan alıkonulmuş gibidir. Ve Tuhfe hadîsinde: “Ve **لا يحبس دركم**.” Yani süt sahibi olanları hapsetmez. Ve Hudeybiye hadîsinde: “Onu **حابس الفيل** hapsetti.” Yani Kâbe’yi yıkmayı kastederek gelen Habeşî Ebrehe’nin fili; Allah fili hapsetti de Harem’e girmedi; başını geldiği yerden geri dönerek çevirdi. Ve **المحبس**: binek hayvanının yemliğidir. Ve **النوادر**’de: “Allah beni Rabbim falanca şeye **ربيطة** ve **حبيسة** kılsın”; yani gidersin de şeyi yaparsın ve onunla yakalanırım. Ve **الحابس**: suyun yapısıdır. Ve **زق حابس**: suyu tutan. Ve **الحبس**, zamme ile: vakfedilen şeydir. Ve **الحبائس**: **حبيسة**’nin cem‘idir; o, hayır yolunda hapsedilen şeydir. Ve **حبس سيل**: Süleym’in köylerinden biridir; ikisi arasında boşluk bulunan iki harredir; ikisinin her biri iki milden azdır. Ve denildi ki: o, Harre Benî Süleym ile es-Suvârikıyye arasındadır. Ve denildi ki: o, **الحاء**’nın zammesi iledir. Ve denildi ki: o, harrede bir yoldur; onda su toplanır; eğer onun üzerine bir ümmet varacak olsa onlara yeterdi. Ve **الحباسة** ve **الحباسة**: **الحبس** gibidir, kesre ile. Leys dedi: **الحباسات**; **الدبرة**’yi kuşatan arazidedir; o **المشارة**’dır; su, doluncaya kadar onda hapsedilir; sonra su ondan başkasına sevk edilir. Ve **كلأ حابس**: çoktur; malı hapseder. Ve **حابسا** ve **حبيسا** diye isimlendirmişlerdir. Ve el-Akra‘ b. **حابس** et-Temîmî meşhurdur. Ve **حابس** b. Sa‘d, Şam’da Muâviye ile birlikte Tayy üzerine idi; Sıffîn günü öldürüldü. Ve Ebû Mansûr b. **حباسة**, **كسحابة**, İskenderiye’deki medresenin sahibidir; ev halkı hadis rivayet ettiler. Ve el-Hus b. **حابس** el-İyâdî; onun zikri Hus’ta gelecektir. Ve Ebû **حبيس**, **كأمير**: Muhammed b. Şurahbîl; Ubeydullâh b. Mûsâ’nın şeyhidir. Ve **حبيس** b. Âbid el-Mısrî, Ca‘fer ve Ali’nin babasıdır; o ve anne-babası hadis rivayet ettiler.
