# حتأ (ح-ت-أ) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%AA%D8%A3
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AD%D8%AA%D8%A3

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ح - ت - أ
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 5 sözlük
- Bu sayfa şu yazımları da kapsar: حتء

## Sözlükler (5)

### [es-Sıhâh](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%AA%D8%A3/sozluk/sihah.md) — Cevherî · 10. yy

حَتأْتُ الكِساءَ حَتْأً، إذا فَتَلْتَ هُدْبَه وكففته مُلْزَقَاً به؛ يُهْمَزُ ولا يُهْمَزُ، فيقال: حَتَوْتُه حَتْواً.

##### Türkçe

**حَتأْتُ** **الكِساءَ** **حَتْأً**, eğer onun **هُدْبَه**’sini büktüysen ve onu ona yapışık olarak kıvırdıysan; hemze ile de söylenir, hemzesiz de söylenir; şöyle denir: **حَتَوْتُه** **حَتْواً**.

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%AA%D8%A3/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

(باب الحاء والتاء وما يثلثهما([1]))
  (حتر) الحاء والتاء والراء أصلانِ: أحدهما إطافةُ الشيء بالشيء واستدارةٌ مِنه حَوْلَه، والثاني تقليلُ شيءٍ وتزهيدُه.
  فالأوّل الحَتَارُ: ما استدار بالعَين من باطن الجَفْن، وجمعه حُتُرٌ. وحَتَار الظُّفْر: ما أحاط به. ومن الباب الحَتَار، وهو هُدْب الشِّقّة وكِفَّتها، والجمع حُتُر. قال أبو زيدٍ الكلابيُّ: الحُتُر ما يُوصَل بأسفل الخِباء إذا ارتفع عن الأرض وقَلَصَ ليكونَ سِتْرا. ويقال حَتَرْتُ البيتَ. وقال بعض أهل اللغة: الحتر تحديق العين عند النظر إلى الشَّيء([2]). وقال حَتِرَ يحتِرِ حَتْراً؛ وهو قياس الباب. ومن الباب أحْتَرْتُ العُقْدةَ، إذا أحكمتَ عقْدَها *وهو من الأوّل؛ لأنّ العَقْد لا يكون إلاّ وقد دار شيءٌ على شيء.
  والأصل الثاني: أحترتُ القَومَ ولِلقومِ، إذا فَوَّتَّ عليهم طعامَهم. قال الشنفرى:
وأُمَُِّ عِيالٍ قد شهدْتُ تقُوتُهم *** إذا أطعَمَتْهم أحْتَرَتْ وأقلّتِ([3])  ويقال الحُتْرَة الوَكِيرة([4]). يقال حَتِّرْ لنا. وليس ببعيد؛ لأنَّ الوَكيرة أقلُّ الولائم والدّعوات. ويقولون: إنّ الحَتْرَة رضْعَة([5]). ويقولون: ما حَتَرْتُ اليومَ شيئاً أي ما ذُقْت. قال الشاعر:
أنتمُ السّادة الغُيوث إذا البا *** زِلُ لم يُمْسِ سَقْبُها محتُورا([6])  يقول: لم يكن لها لبنٌ كثير، ولا لها لبنٌ قليل ترضعُه سَقْبَها.
  (حتأ) الحاء والتاء والهمزة كلمةٌ واحدة ليست أصلاً، وأظنُّها من باب الإبدال وأنها مبدلة من كافٍ. يقولون أَحْتَأْتُ الثَّوبَ إحتاءً، إذا فَتَلْتَه([7]). ظناً أنه من الإبدال([8]) فمن أحكَأْت العُقدة. وقد مضى تفسير ذلك. ويقول…
  (حتم) الحاء والتاء والميم، ليس عندي أصلاً، وأكثر ظنِّي أنه أيضاً من باب إبدال التاء من الكاف، إلاّ أنّ الذي فيه من إحكام الشيء. يقال: حتم عليه، وأصله على ما ذكرناه حَكَم، وقد مضى تفسيره.
  والحاتم: الذي يقضي الشَّيء. فأمّا تسميتُهم الغُرَابَ حاتِماً فمن هذا، لأنهم يزعمون أنه يَحتِم بالفراق. وهو كالحُكْم منه. قال:
ولقد غَدَوْتُ وكنتُ لا *** أغْدُو على وَاقٍ وحاتِمْ([9])  وفي الباب كلمةٌ أخرى ويقرب أيضاً من باب الإبدال. ويقولون الحُتَامة: ما بقي من الطَّعام على المائدة - وهذا عندي من باب الطاء لأنّه شيءٌ لا يتحَتَّم([10]) أي يتفتَّت ويتكسَّر. وقد مرَّ تفسيرُه.
  (حتد) الحاء والتاء والدال أصلٌ واحد، وهو استِقرار الشَّيءِ وثباتُهُ. فالحَتْد: المُقَام بالمَكَان. حَتَد يَحْتِد. ومنه المَحْتِدُ، وهو الأصل؛ يقال: هو في مَحتِدِ صِدق. والحُتُد: العين لا ينقطع ماؤُها، وهو قياس الباب.
  (حتن) الحاء والتاء والنون أصل واحد يدلُّ على تساوي الأشياء. فالحَتِن: القِرْن؛ يقال هما حَِتْنان أي سِيَّان. وتَحَاتَنُوا، إذا تساوَوْا. ويقال وقعت النَّبْلُ في الهدَف حَتَْنَى. على فَعَْلََى، إذا تقاربَتْ مواقِعُها. وكل شيء لا يخالف بعضُه بعضاً فهو محتَتِنٌ.
  (حتف) الحاء والتاء والفاء كلمةٌ واحدة لا يُقاس عليها؛ وذلك أنّه إلا يُبنى منها فِعل، وهو الحَتْف، وجمعه حُتوف، وهو الهلاك.
  (حتل) الحاء والتاء واللام ليس هو عندي أصلاً، وما أحُقُّ أيضاً ما حكَوْه فيه، وهو يدلُّ على القِلَّة والصِّغر. يقولون: الحَوْتَل الغلام حين يُرَاهِق([11]). ويقولون: لِفراخ القطا حَوْتَل. وهذا عندي تصحيفٌ، إنما هو حَوْتك بالكاف، وقد ذُكِر. ويقال حَتَلَ له: أعطاه. وليس بشيء.
   (حتك) الحاء والتاء والكاف يدلُّ على مقاربةٍ وصِغَر. فالحَتْك: أن يقارب الخَطْو ويُسرِع رَفْع الرِّجل ووضْعَها. وهو صحيح من الكلام معروفٌ. ويُبْنَى منه الحَتَكان، وهو غير الحَيَكان. والحواتِك: صغار النَّعام. والحوتك: القصير.
  (حتو) الحاء والتاء والحرف المعتل بعده أصلٌ واحدٌ، يدلُّ على شدَّةٍ. فالحَتْو: العَدْوُ الشديد، يقال حتا يحتو حَتْواً. والحَتْو: كفُّكَ هُدْبَ الكِساء، تقول حَتَوْتُه. فأمّا الحَتِيُّ فيقال: إنّه سَويق المُقْلِ، وهو شاذ. وقد يجوز أن يُقْتَاسَ([12]) لـه بابٌ فيه بعض الخُشونة. قال الهذلي([13]):
لا دَرَّ درِّيَ إنْ أطعمْتُ نازلَكُم *** قِرْفَ الحَتِيِّ وعندي البرُّ مكنُوزُ---------------------------------------------------------------ـ
([1]) وردت مواد هذا الباب غير منسوقة على النسق الذي جرى عليه.
([2]) لم يرد هذا المعنى في المعاجم المتداولة، إلا في الجمهرة (2: 3). وذكر في فعله يحتِر ويحتُر بكسر التاء وضمها.
([3]) البيت في اللسان (حتر)، وذكره بدون نسبة في المجمل. وقصيدة الشنفرى في المفضليات
(1: 106-110).
([4]) هي طعام يصنع عند بناء البيت.
([5]) في اللسان: "الرضعة الواحدة". وفي المجمل: "ويقال إن الحترة رضعة كافية".
([6]) البيت في المجمل (حتر).
([7]) في المجمل: "إذا فتلته فتل الأكسية".
([8]) كذا وردت هذه العبارة.
([9]) البيت للمرقش. وانظر تحقيق نسبته في حواشي الحيوان (3: 436) واللسان (حتم).
([10]) في الأصل: "عظيم"، والوجه ما أثبت. انظر اللسان (حتم 4).
([11]) لم يذكر في اللسان. وذكر في القاموس.
([12]) في الأصل: "يقتلس".
([13]) البيت للمتنخل الهذلي، كما في القسم الثاني من أشعار الهذليين 87 ونسخة الشنقيطي من الهذليين 46. وانظر باقي الكلام على نسبته في حواشي الحيوان (5: 285).
ـ

##### Türkçe

(باب **الحاء** ve **التاء** ve ikisini üçleyen şeyler([1]))
  (**حتر**) **الحاء** ve **التاء** ve **الراء** iki asıldır: bunlardan biri, şeyin şey ile kuşatılması ve ondan onun çevresinde bir yuvarlaklıktır; ikincisi ise bir şeyi azaltmak ve onu değersizleştirmektir.
  Birincisine gelince: **الحَتَارُ**: gözün iç tarafından göz kapağının içinden gözün etrafında yuvarlaklaşan şeydir; çoğulu **حُتُرٌ**’dur. **حَتَار الظُّفْر**: onunla kuşatılmış olan şeydir. Bu babdandır **الحَتَار**; o, çadır bezinin saçak ucu ve kenarıdır; çoğulu **حُتُر**’dur. Ebû Zeyd el-Kilâbî dedi: **الحُتُر**; çadır yerden yükselip kısaldığında örtü olsun diye çadırın altına ulaştırılan şeydir. Ve “**حَتَرْتُ البيتَ**” denir. Dil ehlinden bazıları dedi: **الحتر**; bir şeye bakarken gözün dik dik bakmasıdır([2]). Ve “**حَتِرَ** **يحتِرِ** **حَتْراً**” dedi; bu, babın kıyasıdır. Bu babdandır: “**أحْتَرْتُ العُقْدةَ**”, düğümünü sağlam yaptığın zaman; bu birincidendir; çünkü düğüm ancak bir şeyin bir şeyin üzerine dolanmış olmasıyla olur.
  İkinci asıl: “**أحترتُ القَومَ** ve **لِلقومِ**”, yiyeceklerini onlara kaçırdığın (yetiştirmediğin) zaman. Şenferâ dedi:
وأُمَُِّ عِيالٍ قد شهدْتُ تقُوتُهم *** إذا أطعَمَتْهم أحْتَرَتْ وأقلّتِ([3])
  Ve **الحُتْرَة** **الوَكِيرة**’dir([4]). “**حَتِّرْ لنا**” denir. Uzak değildir; çünkü **الوَكيرة** ziyafetlerin ve davetlerin en azıdır. Ve derler ki: **الحَتْرَة** bir **رضْعَة**’dır([5]). Ve derler ki: “**ما حَتَرْتُ اليومَ شيئاً**” yani: bugün hiçbir şey tatmadım. Şair dedi:
أنتمُ السّادة الغُيوث إذا البا *** زِلُ لم يُمْسِ سَقْبُها محتُورا([6])
  Der ki: onun çok sütü yoktu; ve onun az sütü de yoktu ki yavrusu onu emsin.
  (**حتأ**) **الحاء** ve **التاء** ve **الهمزة** bir tek kelimedir; asıl değildir; ve ben onu ibdâl babından sanıyorum ve onun bir **كاف**’tan ibdâl edilmiş olduğunu. Derler: “**أَحْتَأْتُ الثَّوبَ إحتاءً**”, onu büktüğün (büküm yaptığın) zaman([7]). İbdâlden olduğu zannıyla([8]); “**أحكَأْت العُقدة**”dendir. Bunun tefsiri geçti. Ve der…
  (**حتم**) **الحاء** ve **التاء** ve **الميم**; bende bunun bir aslı yoktur; ve zannımın çoğu, bunun da **التاء**’nın **الكاف**’tan ibdâli babından olduğudur; ancak onda olan, şeyin sağlamlaştırılmasındandır. “**حتم عليه**” denir; aslı, zikrettiğimiz üzere **حَكَم** üzerinedir; onun tefsiri geçti.
  Ve **الحاتم**: şeyi yerine getiren (sonuca bağlayan) kimsedir. **الغُرَاب**’a **حاتِماً** adını vermelerine gelince, bu bundandır; çünkü onun ayrılıkla **يَحتِم** ettiğini (hükmettiğini) iddia ederler. Bu, ondan **الحُكْم** gibidir. Dedi:
ولقد غَدَوْتُ وكنتُ لا *** أغْدُو على وَاقٍ وحاتِمْ([9])
  Bu babda başka bir kelime daha vardır ve o da ibdâl babına da yaklaşır. Ve derler: **الحُتَامة**: sofrada yemekten kalan şeydir - bu, bende **الطاء** babındandır; çünkü o, **لا يتحَتَّم**([10]) yani parçalanıp kırılan bir şeydir. Onun tefsiri geçti.
  (**حتد**) **الحاء** ve **التاء** ve **الدال** tek bir asıldır; o da şeyin yerleşmesi ve sabit kalmasıdır. O halde **الحَتْد**: mekânda ikamettir. “**حَتَد يَحْتِد**”. Ondandır **المَحْتِدُ**; o, asıldır; denir ki: “o, **مَحتِدِ صِدق** içindedir.” Ve **الحُتُد**: suyu kesilmeyen gözdür; bu, babın kıyasıdır.
  (**حتن**) **الحاء** ve **التاء** ve **النون** tek bir asıldır; şeylerin eşitliğine delâlet eder. O halde **الحَتِن**: denk (akran)dır; denir ki: “onlar iki **حَِتْنان**” yani eşittirler. Ve “**تَحَاتَنُوا**”, eşit oldukları zaman. Ve denir: oklar hedefe **حَتَْنَى** üzere düştü; **فَعَْلََى** üzere; yerleri birbirine yaklaştığı zaman. Ve birbirinin bir kısmı bir kısmına aykırı olmayan her şey **محتَتِنٌ**’dir.
  (**حتف**) **الحاء** ve **التاء** ve **الفاء** bir tek kelimedir; ona kıyas edilmez; çünkü ondan fiil bina edilmez; o, **الحَتْف**’tır; çoğulu **حُتوف**’dur; o da helâktir.
  (**حتل**) **الحاء** ve **التاء** ve **اللام** bende asıl değildir; onda rivayet ettikleri de daha haklı değildir; ve o, azlığa ve küçüklüğe delâlet eder. Derler: **الحَوْتَل**; delikanlı, ergenliğe yaklaşınca([11]). Ve derler: **لِفراخ القطا** için **حَوْتَل** vardır. Bu, bende tashîftir; ancak o, **حَوْتك**’tır, **الكاف** ile; ve zikredilmiştir. Ve “**حَتَلَ له**”: ona verdi, denir. Bu bir şey değildir.
   (**حتك**) **الحاء** ve **التاء** ve **الكاف** yaklaşmaya ve küçüklüğe delâlet eder. O halde **الحَتْك**: adımı yaklaştırmak ve ayağı kaldırıp koymayı hızlandırmaktır. Bu, sözden sahih, bilinen bir şeydir. Ondan **الحَتَكان** bina edilir; o, **الحَيَكان** değildir. Ve **الحواتِك**: devekuşlarının küçükleridir. Ve **الحوتك**: kısa boyludur.
  (**حتو**) **الحاء** ve **التاء** ve ardından gelen illetli harf tek bir asıldır; şiddete delâlet eder. O halde **الحَتْو**: şiddetli koşmadır; “**حتا يحتو حَتْواً**” denir. Ve **الحَتْو**: elbisenin saçak ucunu toplaman (kıvırman)dır; “**حَتَوْتُه**” dersin. **الحَتِيُّ**’ye gelince: onun **سَويق المُقْلِ** olduğu söylenir; o şâzdır. Ona, içinde biraz kabalık bulunan bir babın kıyas edilmesi([12]) caiz olabilir. Hüzeylî([13]) dedi:
لا دَرَّ درِّيَ إنْ أطعمْتُ نازلَكُم *** قِرْفَ الحَتِيِّ وعندي البرُّ مكنُوزُ
---------------------------------------------------------------ـ
([1]) Bu babın maddeleri, üzerinde gidilen tertibe göre düzenlenmemiş olarak gelmiştir.
([2]) Bu mânâ, yaygın sözlüklerde gelmemiştir; ancak el-Cemhere’de (2: 3). Ve fiilinde **يحتِر** ve **يحتُر** diye, **التاء**’nın kesresi ve zammıyla zikredilmiştir.
([3]) Beyit Lisân’da (**حتر**)dedir; ve el-Mücmel’de nisbet olmaksızın zikredilmiştir. Şenferâ’nın kasidesi el-Mufaddaliyât’ta (1: 106-110).
([4]) Ev yapılırken yapılan bir yemektir.
([5]) Lisân’da: “tek **الرضعة**”. El-Mücmel’de: “ve denir ki **الحترة** yeterli bir **رضعة**’dır.”
([6]) Beyit el-Mücmel’de (**حتر**)dedir.
([7]) El-Mücmel’de: “onu, örtülerin bükümü gibi büktüğün zaman.”
([8]) Bu ibare böylece gelmiştir.
([9]) Beyit el-Murakkaş’ındır. Nisbetinin tahkikine el-Hayavân hâşiyelerinde (3: 436) ve Lisân’da (**حتم**) bak.
([10]) Asılda: “عظيم”; doğrusu, tespit edilendir. Lisân’a bak (**حتم 4**).
([11]) Lisân’da zikredilmemiştir. Kâmûs’ta zikredilmiştir.
([12]) Asılda: “يقتلس”.
([13]) Beyit el-Mütenahhil el-Hüzeylî’nindir; Hüzeylîlerin şiirlerinin ikinci kısmında 87 ve Şenkîtî nüshasında Hüzeylîler 46’da olduğu gibi. Nisbeti üzerine sözün geri kalanına el-Hayavân hâşiyelerinde (5: 285) bak.
ـ

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%AA%D8%A3/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

حَتَأْتُ الكِساءَ حَتْأً: إِذا فَتَلْتَ هُدْبَه وكَفَفْتَه مُلْزَقاً به، يهمز ولا يهمز. وحَتَأَ الثوبَ  \<ص:54> يَحْتَؤُه حَتْأً وأَحْتَأَه، بالأَلف: خاطَه، وقيل: خاطَه الخِياطة الثانية، وقيل: كَفَّه؛ وقيل: فَتَلَ هُدْبَه وكَفَّه؛ وقيل: فَتَلَه فَتْلَ الأَكْسِيةِ. والحِتْءُ: ما فَتَلَه منه. وحَتَأَ العُقْدةَ وأَحْتَأَها: شدَّها. وحَتَأْتُه حَتْأً إِذا ضربته، وهو الحَتْء، بالهمز. وحَتَأَ المرأَةَ يَحْتَؤُها حَتْأً: نَكَحَها، وكذلك خَجَأَها.
والحِنْتَأْوُ: القصير الصغير، ملحق بِجِرْ دَحْلٍ، وهذه اللفظة أَتى بها الأَزهري في ترجمة حنت، رجل حِنْتَأْوٌ وامرأَة حِنْتَأْوةٌ، قال: وهو الذي يُعْجَب بنفسه، وهو في أَعين الناس صغير؛ وسنذكره في موضعه؛ وقال الأَزهري في الرباعي أَيضاً: رجل حِنْتَأْوٌ، وهو الذي يُعْجِبهُ حُسنه، وهو في عيون الناس صغير، والواو أَصلية.

##### Türkçe

**حَتَأْتُ** **الكِساءَ** **حَتْأً**: Saçaklarını büktüğün ve onu ona yapışık olarak kıvırdığın zaman; hemze ile de hemzesiz de söylenir. Ve **حَتَأَ** **الثوبَ** \<ص:54> onu **حَتْأً** olarak **يَحْتَؤُه** ve **أَحْتَأَه** (elif ile): onu dikti; ve “ikinci dikişle onu dikti” denildi; ve “kenarını kıvırdı” denildi; ve “saçaklarını büktü ve kenarını kıvırdı” denildi; ve “örtülerin bükümü gibi onu büktü” denildi. Ve **الحِتْءُ**: ondan büktüğü şeydir.

Ve **حَتَأَ** **العُقْدةَ** ve **أَحْتَأَها**: onu sıktı. Ve **حَتَأْتُه** **حَتْأً**: onu dövdüğün zaman; ve o, hemze ile **الحَتْء**’dür. Ve **حَتَأَ** **المرأَةَ** onu **حَتْأً** olarak **يَحْتَؤُها**: onunla cinsel ilişkide bulundu; ve aynı şekilde **خَجَأَها**.

Ve **الحِنْتَأْوُ**: kısa küçük (kimse); **بِجِرْ دَحْلٍ**’e ilhak edilmiştir. Ve bu lafzı el-Ezherî, **حنت** maddesinin tercümesinde getirdi: bir adam **حِنْتَأْوٌ** ve bir kadın **حِنْتَأْوةٌ**; dedi ki: o, kendisiyle övünen kimsedir; hâlbuki insanların gözünde küçüktür; ve onu yerinde zikredeceğiz. Ve el-Ezherî dörtlü (kök) hakkında da dedi: bir adam **حِنْتَأْوٌ**; o, güzelliği kendisini hayran bırakan kimsedir; hâlbuki insanların gözlerinde küçüktür; ve **الواو** aslîdir.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%AA%D8%A3/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

حتأ كجمع يحتأ حتأ إذا ضرب، وحتأ المرأة يحتؤها حتأ إذا نكح، وحتأ إذا أدام النظر إلى الشيء وحتأ: حط المتاع عن الإبل وحتأ الثوب يحتؤه حتأ: خاطه الخياطة الثانية، وقيل: كفه. وحتأ الكساء حتأ إذا فتل هدبه وكفه ملزقا به، يهمز ولا يهمز، ومن هنا يؤخذ لفظ الحتية، بفتح فسكون، وهو عبارة عن أهداب مفتولة في طرف العذبة، بلغة اليمن، وحتأ العقدة: شدها وحتأ الجدار وغيره: أحكمه، كأحتأ رباعيا في الأربعة الأخيرة وهي الثوب والكساء والعقدة والجدار. قال أبو زيد في كتاب الهمز: أحتأث الثوب، بالألف، إذا فتلته فتل الأكسية، وحتأت الشيء وأحتأته إذا أحكمته، وعن أبي عمرو: أحتأت الثوب إذا خطته والحتيء كأمير لغة في الحتي، بغير همز، وهو سويق المقل، وينشد بالوجهين بيت المتنخل الهذلي:
  لا در دري إن أطعمت نازلـكـم                      قرف الحتيء وعندي البر مكنوز والحنتأو بالكسر، ملحق بجردحل وهو القصير الصغير، يقال: رجل حنتأو وامرأة حنتأو، وهو الذي يعجب بنفسه، وهو في عيون الناس صغير، أورده الأزهري في حنت وفي حنتأ. والتركيب يدل على شدة.

##### Türkçe

**حتأ**: **يحتأ**’nun cem‘i olarak **حتأ**; **حتأ**: vurduğu zaman. Ve **حتأ المرأة يحتؤها حتأ**: onunla cima ettiği zaman. Ve **حتأ**: bir şeye bakışı sürdürdüğü zaman. Ve **حتأ**: eşyayı develerden indirdi. Ve **حتأ الثوب يحتؤه حتأ**: onu ikinci dikişle dikti; ve denildi ki: onu kenarından kıvırdı. Ve **حتأ الكساء حتأ**: onun saçak ucunu büküp onu ona yapışık olarak kenarını kıvırdığı zaman; hemzelenir ve hemzelenmez. Ve buradan **الحتية** lafzı alınır; fetha ile sonra sükûn ile; ve o, Yemen diliyle, püskülün ucunda bükülmüş saçaklar ibaresidir. Ve **حتأ العقدة**: onu sıktı. Ve **حتأ الجدار** ve başkası: onu sağlamlaştırdı; son dörtte (ki onlar elbise, örtü, düğüm ve duvardır) dörtlü olarak **أحتأ** gibi.

Ebû Zeyd, hemze kitabında dedi: **أحتأث الثوب**; elif ile; örtülerin bükümü gibi onu büktüğün zaman. Ve **حتأت الشيء وأحتأته**: onu sağlamlaştırdığın zaman. Ebû Amr’dan: **أحتأت الثوب**: onu diktiğin zaman. Ve **الحتيء**; **أمير** gibi; hemzesiz **الحتي**’de bir lügattir; ve o, **المقل**’in kavrulmuş unudur. Ve **المتنخل الهذلي**’nin beyti iki vecihle okunur:

لا در دري إن أطعمت نازلـكـم                      قرف الحتيء وعندي البر مكنوز

Ve **الحنتأو**; kesre ile; **جردحل**’e ilhak edilmiştir; ve o, kısa küçük olandır. Denilir: **رجل حنتأو** ve **امرأة حنتأو**; ve o, kendisiyle böbürlenen kimsedir; ve o, insanların gözünde küçüktür. Ezherî onu **حنت**’te ve **حنتأ**’da zikretti. Ve terkib şiddete delalet eder.

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%AA%D8%A3/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

#### Madde başı: حتء

حَتَأَ
حَتَأَ A ( n. ac. حَتْء 1 ),
a.  Sewed, stitched ( garment ).

##### Türkçe

**حَتَأَ**
**حَتَأَ** A (mastarı: **حَتْء** 1),
a. (elbise) dikti, dikerek birleştirdi.
