# حتأ — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%AA%D8%A3/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AD%D8%AA%D8%A3/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [حتأ](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%AA%D8%A3.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: حتأ

حَتَأْتُ الكِساءَ حَتْأً: إِذا فَتَلْتَ هُدْبَه وكَفَفْتَه مُلْزَقاً به، يهمز ولا يهمز. وحَتَأَ الثوبَ  \<ص:54> يَحْتَؤُه حَتْأً وأَحْتَأَه، بالأَلف: خاطَه، وقيل: خاطَه الخِياطة الثانية، وقيل: كَفَّه؛ وقيل: فَتَلَ هُدْبَه وكَفَّه؛ وقيل: فَتَلَه فَتْلَ الأَكْسِيةِ. والحِتْءُ: ما فَتَلَه منه. وحَتَأَ العُقْدةَ وأَحْتَأَها: شدَّها. وحَتَأْتُه حَتْأً إِذا ضربته، وهو الحَتْء، بالهمز. وحَتَأَ المرأَةَ يَحْتَؤُها حَتْأً: نَكَحَها، وكذلك خَجَأَها.
والحِنْتَأْوُ: القصير الصغير، ملحق بِجِرْ دَحْلٍ، وهذه اللفظة أَتى بها الأَزهري في ترجمة حنت، رجل حِنْتَأْوٌ وامرأَة حِنْتَأْوةٌ، قال: وهو الذي يُعْجَب بنفسه، وهو في أَعين الناس صغير؛ وسنذكره في موضعه؛ وقال الأَزهري في الرباعي أَيضاً: رجل حِنْتَأْوٌ، وهو الذي يُعْجِبهُ حُسنه، وهو في عيون الناس صغير، والواو أَصلية.

### Türkçe

**حَتَأْتُ** **الكِساءَ** **حَتْأً**: Saçaklarını büktüğün ve onu ona yapışık olarak kıvırdığın zaman; hemze ile de hemzesiz de söylenir. Ve **حَتَأَ** **الثوبَ** \<ص:54> onu **حَتْأً** olarak **يَحْتَؤُه** ve **أَحْتَأَه** (elif ile): onu dikti; ve “ikinci dikişle onu dikti” denildi; ve “kenarını kıvırdı” denildi; ve “saçaklarını büktü ve kenarını kıvırdı” denildi; ve “örtülerin bükümü gibi onu büktü” denildi. Ve **الحِتْءُ**: ondan büktüğü şeydir.

Ve **حَتَأَ** **العُقْدةَ** ve **أَحْتَأَها**: onu sıktı. Ve **حَتَأْتُه** **حَتْأً**: onu dövdüğün zaman; ve o, hemze ile **الحَتْء**’dür. Ve **حَتَأَ** **المرأَةَ** onu **حَتْأً** olarak **يَحْتَؤُها**: onunla cinsel ilişkide bulundu; ve aynı şekilde **خَجَأَها**.

Ve **الحِنْتَأْوُ**: kısa küçük (kimse); **بِجِرْ دَحْلٍ**’e ilhak edilmiştir. Ve bu lafzı el-Ezherî, **حنت** maddesinin tercümesinde getirdi: bir adam **حِنْتَأْوٌ** ve bir kadın **حِنْتَأْوةٌ**; dedi ki: o, kendisiyle övünen kimsedir; hâlbuki insanların gözünde küçüktür; ve onu yerinde zikredeceğiz. Ve el-Ezherî dörtlü (kök) hakkında da dedi: bir adam **حِنْتَأْوٌ**; o, güzelliği kendisini hayran bırakan kimsedir; hâlbuki insanların gözlerinde küçüktür; ve **الواو** aslîdir.
