# حتك (ح-ت-ك) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%AA%D9%83
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AD%D8%AA%D9%83

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ح - ت - ك
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 8 sözlük

## Sözlükler (8)

### [Kitâbu'l-'Ayn](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%AA%D9%83/sozluk/kitab_ayn.md) — Halîl b. Ahmed · 8. yy

باب الحاء والكاف والتاء معهما
ك ت ح، ح ت ك يستعملان فقط
كتح:
الكَتْح: دون الكَدْح من الحَصَى والشَّيء يُصيبُ الجلد فيُؤثّر فيه، قال:
يَلْتَحْنَ وجهاً بالحَصَى ملتوحا
ومرّةً بحافرٍ مـكـتـوحـا
أي تَضْربُه الريحُ بالحَصَى، قال:
فأَهْوِنْ بذِئبٍ يَكْتَحُ الريحُ باستِهِ
أيْ تَضْربُه الريحُ بالحَصَى. ومن يروي: تكثَح، أي: تكشِفُ.
حتك:
الحَتْك والحَتَكان: شِبْه الرَتَكان في المَشْي إلاّ أنَّ الرَّتك للإبِلِ خاصّة، والحَتْك من المَشْي لللإنسان وغيره.
والحَوْتَكُ: القَصير.

##### Türkçe

باب **الحاء** ve **الكاف** ve **التاء** onlarla birlikte

**ك ت ح**، **ح ت ك** yalnızca kullanılırlar.

**كتح**:
**الكَتْح**: çakıl taşından ve şeyden **الكَدْح**’dan aşağıdır; deriye isabet eder de onda iz bırakır. Dedi ki:
يَلْتَحْنَ وجهاً بالحَصَى ملتوحا
ومرّةً بحافرٍ مـكـتـوحـا
Yani rüzgâr onu çakıl taşıyla döver. Dedi ki:
فأَهْوِنْ بذِئبٍ يَكْتَحُ الريحُ باستِهِ
Yani rüzgâr onu çakıl taşıyla döver. Ve “**تكثَح**” diye rivayet eden: yani “açar, ortaya çıkarır”.

**حتك**:
**الحَتْك** ve **الحَتَكان**: yürüyüşte **الرَتَكان**’a benzer; ancak **الرَّتك** özellikle develere mahsustur; **الحَتْك** ise yürüyüşten insan ve başkası içindir.
**الحَوْتَكُ**: kısa boylu.

### [es-Sıhâh](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%AA%D9%83/sozluk/sihah.md) — Cevherî · 10. yy

حَتَكَ الرجل يَحْتِكُ حَتْكاً وحَتَكاناً، أي مشى وقاربَ الخطوَ وأسرع. ويقال: لا أدري على أيِّ وجهٍ حَتَكُوا، وربَّما قالوا عَتَكوا، أي توجَّهوا. والحَوْتَكُ والحَوْتَكِيُّ: القصيرُ الضاوي.
والحَواتِكُ: رِئالُ النَعام.

##### Türkçe

**حَتَكَ** adam **يَحْتِكُ** **حَتْكاً** ve **حَتَكاناً** (yaptı); yani yürüdü, adımı birbirine yaklaştırdı ve hızlandı. Ve denilir: “Bilmiyorum, hangi vech üzere **حَتَكُوا**”; ve belki de **عَتَكوا** dediler; yani yöneldiler. Ve **الحَوْتَكُ** ve **الحَوْتَكِيُّ**: kısa, zayıf olandır.

Ve **الحَواتِكُ**: devekuşunun yavruları.

### [Tehzîbu'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%AA%D9%83/sozluk/tehzib.md) — Ezherî · 10. yy

باب الحاء والكاف والتاء
حتك ، كتح
استعمل من وجوهه : حتك ، كتح .
حتك : قال الليث : الْحَتكُ وَالحَتَكانُ شبه الرَّتَكان في المَشْي إلا أَنَّ الرَّتَكانَ للإبِل خاصَّة ، والحَتْك للإنسان وغَيْره .
أبو عُبيد عن الأصمعي : الحَتْك ساكِنُ التَّاء : أَنْ يُقارِبَ الخَطوَ ويُسْرِع رَفْعَ الرِّجْل وَوَضْعها .
شَمِر : قال ابنُ حبيب : رجل حَتَكة وهو القَمِىءُ ، وكذلك الحَوْتَكُ والحوْتَكيُّ هو القصيرُ القَريبُ الخَطْوِ ، قال : والحاتِكُ : القَطُوفُ العاجزُ قال : والقَطوفُ : القريبُ الخَطْو . وقال ذُو الرُّمَّة :
لنا ولكم يا مَيُّ أَمْسَتْ نِعاجُها
يُماشِينَ أُمَّاتِ الرِّئالِ الحوَاتِك
وقال الرَّاجزُ :
وساقِيَيْن لم يكُونَا حَتَكا
إذا أَقُولُ وَنَيَا تَمَهَّكا
أي تَمَدَّدا بالدَّلْو .
والحَوْتَكُ : الصَّغِير الجِسْم اللَّئيم .
كتح : قال الليث : الكَتحُ : دُون الكَدْحِ من
الحصى . والشيءُ يُصِيبُ الجِلْدَ فيُؤَثِّرُ فيه .
وقال أبو النَّجْم يَصِفُ الحَمير :
يلتَحْنَ وَجْهاً بالحَصَى مَلْتُوحا
ومَرَّةً بِحَافِر مَكْتُوحا
وقال الآخر :
فأهْوِنْ بِذِئْب يكْتَحُ الرِّيحُ باسْتِه
أي يضربه الرِّيحُ بالحَصى قال : ومَنْ روى تَكثح الرِّيحُ الثَّاء فمعناه تَكْشِف
وقال ابنُ دُرَيْدٍ : كَتَحَ الدَّبا الأرْضَ إذا أكل ما عليها من نَبات أوْ شَجَر . وأنشد :
لهُمْ أشَدُّ عليكم يوم ذُلِّكُمُ
من الكَواتِح من ذاك الدَّبا السُّودِ
قال : وكَتَحَتْه الرِّيحُ وكَثَحَتْه إذا سَفَتْ عليه الترابَ .

##### Türkçe

باب **الحاء** ve **الكاف** ve **التاء**
**حتك** , **كتح**
Şu vecihlerinden kullanılmıştır: **حتك** , **كتح** .
**حتك** : **الليث** dedi: **الْحَتكُ** ve **الحَتَكانُ** yürüyüşte **الرَّتَكان**’a benzer; ancak **الرَّتَكانَ** develere mahsustur, **الحَتْك** ise insana ve başkasına.
**أبو عُبيد**’den, **الأصمعي**’den: **الحَتْك** ( **التَّاء**’sı sâkin): adımı yaklaştırması ve ayağı kaldırmayı ve onu koymayı hızlandırmasıdır.
**شَمِر**: **ابنُ حبيب** dedi: **رجل حَتَكة**; o, **القَمِىءُ**’dür. Yine **الحَوْتَكُ** ve **الْحوْتَكيُّ**: kısa, adımı yakın olandır. Dedi: **والحاتِكُ**: **القَطُوفُ** aciz olandır. Dedi: **والقَطوفُ**: adımı yakın olandır. **ذُو الرُّمَّة** dedi:
لنا ولكم يا مَيُّ أَمْسَتْ نِعاجُها
يُماشِينَ أُمَّاتِ الرِّئالِ الحوَاتِك
**الرَّاجز** dedi:
وساقِيَيْن لم يكُونَا حَتَكا
إذا أَقُولُ وَنَيَا تَمَهَّكا
Yani: kovayla uzadılar.
**والحَوْتَكُ**: cismi küçük, alçak.
**كتح** : **الليث** dedi: **الكَتحُ**: çakıl taşından **الكَدْحِ**’ın aşağısıdır. Ve şey deriye isabet eder de onda iz bırakır.
**أبو النَّجْم** eşekleri vasfederek dedi:
يلتَحْنَ وَجْهاً بالحَصَى مَلْتُوحا
ومَرَّةً بِحَافِر مَكْتُوحا
Diğeri dedi:
فأهْوِنْ بِذِئْب يكْتَحُ الرِّيحُ باسْتِه
Yani: rüzgâr onu çakıl ile vurur. Dedi: Kim **تَكثح** diye rivayet ettiyse, **الثَّاء** ile; onun manası **تَكْشِف**’tir.
**ابنُ دُرَيْدٍ** dedi: **كَتَحَ** **الدَّبا** yeri; üzerindekinden bitki veya ağaçtan olanı yediği zaman. Ve inşad etti:
لهُمْ أشَدُّ عليكم يوم ذُلِّكُمُ
من الكَواتِح من ذاك الدَّبا السُّودِ
Dedi: Ve **كَتَحَتْه** rüzgâr ve **كَثَحَتْه**; üzerine toprağı savurduğu zaman.

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%AA%D9%83/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

(باب الحاء والتاء وما يثلثهما([1]))
  (حتر) الحاء والتاء والراء أصلانِ: أحدهما إطافةُ الشيء بالشيء واستدارةٌ مِنه حَوْلَه، والثاني تقليلُ شيءٍ وتزهيدُه.
  فالأوّل الحَتَارُ: ما استدار بالعَين من باطن الجَفْن، وجمعه حُتُرٌ. وحَتَار الظُّفْر: ما أحاط به. ومن الباب الحَتَار، وهو هُدْب الشِّقّة وكِفَّتها، والجمع حُتُر. قال أبو زيدٍ الكلابيُّ: الحُتُر ما يُوصَل بأسفل الخِباء إذا ارتفع عن الأرض وقَلَصَ ليكونَ سِتْرا. ويقال حَتَرْتُ البيتَ. وقال بعض أهل اللغة: الحتر تحديق العين عند النظر إلى الشَّيء([2]). وقال حَتِرَ يحتِرِ حَتْراً؛ وهو قياس الباب. ومن الباب أحْتَرْتُ العُقْدةَ، إذا أحكمتَ عقْدَها *وهو من الأوّل؛ لأنّ العَقْد لا يكون إلاّ وقد دار شيءٌ على شيء.
  والأصل الثاني: أحترتُ القَومَ ولِلقومِ، إذا فَوَّتَّ عليهم طعامَهم. قال الشنفرى:
وأُمَُِّ عِيالٍ قد شهدْتُ تقُوتُهم *** إذا أطعَمَتْهم أحْتَرَتْ وأقلّتِ([3])  ويقال الحُتْرَة الوَكِيرة([4]). يقال حَتِّرْ لنا. وليس ببعيد؛ لأنَّ الوَكيرة أقلُّ الولائم والدّعوات. ويقولون: إنّ الحَتْرَة رضْعَة([5]). ويقولون: ما حَتَرْتُ اليومَ شيئاً أي ما ذُقْت. قال الشاعر:
أنتمُ السّادة الغُيوث إذا البا *** زِلُ لم يُمْسِ سَقْبُها محتُورا([6])  يقول: لم يكن لها لبنٌ كثير، ولا لها لبنٌ قليل ترضعُه سَقْبَها.
  (حتأ) الحاء والتاء والهمزة كلمةٌ واحدة ليست أصلاً، وأظنُّها من باب الإبدال وأنها مبدلة من كافٍ. يقولون أَحْتَأْتُ الثَّوبَ إحتاءً، إذا فَتَلْتَه([7]). ظناً أنه من الإبدال([8]) فمن أحكَأْت العُقدة. وقد مضى تفسير ذلك. ويقول…
  (حتم) الحاء والتاء والميم، ليس عندي أصلاً، وأكثر ظنِّي أنه أيضاً من باب إبدال التاء من الكاف، إلاّ أنّ الذي فيه من إحكام الشيء. يقال: حتم عليه، وأصله على ما ذكرناه حَكَم، وقد مضى تفسيره.
  والحاتم: الذي يقضي الشَّيء. فأمّا تسميتُهم الغُرَابَ حاتِماً فمن هذا، لأنهم يزعمون أنه يَحتِم بالفراق. وهو كالحُكْم منه. قال:
ولقد غَدَوْتُ وكنتُ لا *** أغْدُو على وَاقٍ وحاتِمْ([9])  وفي الباب كلمةٌ أخرى ويقرب أيضاً من باب الإبدال. ويقولون الحُتَامة: ما بقي من الطَّعام على المائدة - وهذا عندي من باب الطاء لأنّه شيءٌ لا يتحَتَّم([10]) أي يتفتَّت ويتكسَّر. وقد مرَّ تفسيرُه.
  (حتد) الحاء والتاء والدال أصلٌ واحد، وهو استِقرار الشَّيءِ وثباتُهُ. فالحَتْد: المُقَام بالمَكَان. حَتَد يَحْتِد. ومنه المَحْتِدُ، وهو الأصل؛ يقال: هو في مَحتِدِ صِدق. والحُتُد: العين لا ينقطع ماؤُها، وهو قياس الباب.
  (حتن) الحاء والتاء والنون أصل واحد يدلُّ على تساوي الأشياء. فالحَتِن: القِرْن؛ يقال هما حَِتْنان أي سِيَّان. وتَحَاتَنُوا، إذا تساوَوْا. ويقال وقعت النَّبْلُ في الهدَف حَتَْنَى. على فَعَْلََى، إذا تقاربَتْ مواقِعُها. وكل شيء لا يخالف بعضُه بعضاً فهو محتَتِنٌ.
  (حتف) الحاء والتاء والفاء كلمةٌ واحدة لا يُقاس عليها؛ وذلك أنّه إلا يُبنى منها فِعل، وهو الحَتْف، وجمعه حُتوف، وهو الهلاك.
  (حتل) الحاء والتاء واللام ليس هو عندي أصلاً، وما أحُقُّ أيضاً ما حكَوْه فيه، وهو يدلُّ على القِلَّة والصِّغر. يقولون: الحَوْتَل الغلام حين يُرَاهِق([11]). ويقولون: لِفراخ القطا حَوْتَل. وهذا عندي تصحيفٌ، إنما هو حَوْتك بالكاف، وقد ذُكِر. ويقال حَتَلَ له: أعطاه. وليس بشيء.
   (حتك) الحاء والتاء والكاف يدلُّ على مقاربةٍ وصِغَر. فالحَتْك: أن يقارب الخَطْو ويُسرِع رَفْع الرِّجل ووضْعَها. وهو صحيح من الكلام معروفٌ. ويُبْنَى منه الحَتَكان، وهو غير الحَيَكان. والحواتِك: صغار النَّعام. والحوتك: القصير.
  (حتو) الحاء والتاء والحرف المعتل بعده أصلٌ واحدٌ، يدلُّ على شدَّةٍ. فالحَتْو: العَدْوُ الشديد، يقال حتا يحتو حَتْواً. والحَتْو: كفُّكَ هُدْبَ الكِساء، تقول حَتَوْتُه. فأمّا الحَتِيُّ فيقال: إنّه سَويق المُقْلِ، وهو شاذ. وقد يجوز أن يُقْتَاسَ([12]) لـه بابٌ فيه بعض الخُشونة. قال الهذلي([13]):
لا دَرَّ درِّيَ إنْ أطعمْتُ نازلَكُم *** قِرْفَ الحَتِيِّ وعندي البرُّ مكنُوزُ---------------------------------------------------------------ـ
([1]) وردت مواد هذا الباب غير منسوقة على النسق الذي جرى عليه.
([2]) لم يرد هذا المعنى في المعاجم المتداولة، إلا في الجمهرة (2: 3). وذكر في فعله يحتِر ويحتُر بكسر التاء وضمها.
([3]) البيت في اللسان (حتر)، وذكره بدون نسبة في المجمل. وقصيدة الشنفرى في المفضليات
(1: 106-110).
([4]) هي طعام يصنع عند بناء البيت.
([5]) في اللسان: "الرضعة الواحدة". وفي المجمل: "ويقال إن الحترة رضعة كافية".
([6]) البيت في المجمل (حتر).
([7]) في المجمل: "إذا فتلته فتل الأكسية".
([8]) كذا وردت هذه العبارة.
([9]) البيت للمرقش. وانظر تحقيق نسبته في حواشي الحيوان (3: 436) واللسان (حتم).
([10]) في الأصل: "عظيم"، والوجه ما أثبت. انظر اللسان (حتم 4).
([11]) لم يذكر في اللسان. وذكر في القاموس.
([12]) في الأصل: "يقتلس".
([13]) البيت للمتنخل الهذلي، كما في القسم الثاني من أشعار الهذليين 87 ونسخة الشنقيطي من الهذليين 46. وانظر باقي الكلام على نسبته في حواشي الحيوان (5: 285).
ـ

##### Türkçe

(باب **الحاء** ve **التاء** ve ikisini üçleyen şey([1]))
  (**حتر**) **الحاء** ve **التاء** ve **الراء** iki asıldır: birincisi, şeyin şey ile kuşatılması ve ondan onun çevresinde bir yuvarlaklıktır; ikincisi, bir şeyi azaltmak ve onu değersizleştirmektir.
  Birincisi: **الحَتَارُ**: gözün iç tarafından göz kapağının içinden gözün etrafında yuvarlaklaşan şeydir; çoğulu **حُتُرٌ**’dur. Ve **حَتَار الظُّفْر**: onunla kuşatılan şeydir. Ve babdan **الحَتَار** vardır; o, çadır parçasının saçakları ve kenarıdır; çoğulu **حُتُر**’dur. Ebû Zeyd el-Kilâbî dedi: **الحُتُر**: çadır yerden yükselip kısalıp örtü olsun diye çadırın altına ulaştırılan şeydir. Ve “**حَتَرْتُ البيتَ**” denir. Dil ehlinden bazıları dedi: **الحتر**: bir şeye bakarken gözün dik dik bakmasıdır([2]). Ve “**حَتِرَ** **يحتِرِ** **حَتْراً**” dedi; bu, babın kıyasıdır. Ve babdan: “**أحْتَرْتُ العُقْدةَ**”, düğümünü sağlamlaştırdığın zaman; ve o birincidendir; çünkü bağlama ancak bir şeyin bir şeyin üzerine dolanmasıyla olur.
  İkinci asıl: “**أحترتُ القَومَ** ve **لِلقومِ**”, yiyeceklerini onlara kaçırdığın zaman (yani onlara yedirmeyip geçirdiğin zaman). Şenferâ dedi:
وأُمَُِّ عِيالٍ قد شهدْتُ تقُوتُهم *** إذا أطعَمَتْهم أحْتَرَتْ وأقلّتِ([3])
  Ve **الحُتْرَة** **الوَكِيرة** denir([4]). “**حَتِّرْ لنا**” denir. Ve uzak değildir; çünkü **الوَكيرة** ziyafetlerin ve davetlerin en azıdır. Ve derler ki: **الحَتْرَة** bir **رضْعَة**’dır([5]). Ve derler ki: “**ما حَتَرْتُ اليومَ شيئاً**” yani “tatmadım”. Şair dedi:
أنتمُ السّادة الغُيوث إذا البا *** زِلُ لم يُمْسِ سَقْبُها محتُورا([6])
  Diyor ki: onun çok sütü yoktu; ve onun az sütü de yoktu ki yavrusu onu emsin.
  (**حتأ**) **الحاء** ve **التاء** ve **الهمزة** bir tek kelimedir, asıl değildir; ve ben onu ibdâl babından sanıyorum ve onun bir **كاف**’tan بدل edilmiş olduğunu. Derler ki: “**أَحْتَأْتُ الثَّوبَ إحتاءً**”, onu büktüğün zaman([7]); ibdâl olduğu zannıyla([8]). Artık “**أحكَأْت العُقدة**”dendir. Bunun tefsiri geçti. Ve der…
  (**حتم**) **الحاء** ve **التاء** ve **الميم**, bende bir asıl değildir; ve zannımın çoğu, bunun da **التاء**’nın **الكاف**’tan ibdâli babından olduğudur; ancak onda olan, şeyin sağlamlaştırılmasındandır. “**حتم عليه**” denir; ve aslı, zikrettiğimiz üzere **حَكَم** üzeredir; tefsiri geçti.
  Ve **الحاتم**: şeyi yerine getiren (hükmünü veren)dir. Ama onların kargaya **حاتِماً** adını vermeleri, bundandır; çünkü onun ayrılıkla **يَحتِم** ettiğini (kesinleştirdiğini) iddia ederler. Ve o, ondan **الحُكْم** gibidir. Dedi:
ولقد غَدَوْتُ وكنتُ لا *** أغْدُو على وَاقٍ وحاتِمْ([9])
  Ve babda başka bir kelime vardır ve ibdâl babına da yaklaşır. Ve derler ki: **الحُتَامة**: sofrada yemekten kalan şeydir — ve bu, bende **الطاء** babındandır; çünkü o, **لا يتحَتَّم**([10]) yani parçalanıp kırılan bir şeydir. Tefsiri geçti.
  (**حتد**) **الحاء** ve **التاء** ve **الدال** bir tek asıldır; o da şeyin yerleşmesi ve sabit kalmasıdır. Artık **الحَتْد**: mekânda ikamettir. “**حَتَد** **يَحْتِد**”. Ve ondan **المَحْتِدُ** gelir; o, asıldır; denir ki: “o, doğruluk **مَحتِد**’indedir.” Ve **الحُتُد**: suyu kesilmeyen gözdür; bu, babın kıyasıdır.
  (**حتن**) **الحاء** ve **التاء** ve **النون** bir tek asıldır; şeylerin eşitliğine delâlet eder. Artık **الحَتِن**: denk (akran)dir; denir ki: “onlar iki **حَِتْنان**” yani eşittirler. Ve “**تَحَاتَنُوا**”, eşit oldukları zaman. Ve denir ki: oklar hedefe **حَتَْنَى** üzere düştü; **فَعَْلََى** vezni üzere; yerleri birbirine yaklaştığı zaman. Ve bir şeyin bir kısmı diğer kısmına muhalefet etmezse o, **محتَتِنٌ**’dir.
  (**حتف**) **الحاء** ve **التاء** ve **الفاء** bir tek kelimedir; üzerine kıyas edilmez; çünkü ondan fiil bina edilmez; o, **الحَتْف**’tır; çoğulu **حُتوف**’tur; o da helâktir.
  (**حتل**) **الحاء** ve **التاء** ve **اللام** bende bir asıl değildir; ve onda rivayet ettikleri de daha layık değildir; ve o, azlığa ve küçüklüğe delâlet eder. Derler ki: **الحَوْتَل**: oğlan, ergenliğe yaklaşınca([11]). Ve derler ki: **لِفراخ القطا حَوْتَل**. Ve bu, bende bir tashîftir; ancak o, **حَوْتك**’tır, **الكاف** ile; ve zikredilmiştir. Ve “**حَتَلَ له**”: ona verdi, denir. Ve bu bir şey değildir.
   (**حتك**) **الحاء** ve **التاء** ve **الكاف** yaklaşmaya ve küçüklüğe delâlet eder. Artık **الحَتْك**: adımı yaklaştırmak ve ayağı kaldırıp koymayı hızlandırmaktır. Ve o, sözden sahih, bilinen bir şeydir. Ve ondan **الحَتَكان** bina edilir; o, **الحَيَكان** değildir. Ve **الحواتِك**: devekuşunun küçükleridir. Ve **الحوتك**: kısa boyludur.
  (**حتو**) **الحاء** ve **التاء** ve ardından gelen illetli harf bir tek asıldır; şiddete delâlet eder. Artık **الحَتْو**: şiddetli koşmadır; “**حتا يحتو حَتْواً**” denir. Ve **الحَتْو**: senin elbisenin saçaklarını toplaman; “**حَتَوْتُه**” dersin. Ama **الحَتِيُّ** hakkında denir ki: o, **سَويق المُقْلِ**’dir; ve o şâzdır. Ve ona, içinde biraz kabalık bulunan bir babın kıyas edilmesi([12]) câiz olabilir. Hüzeylî dedi([13]):
لا دَرَّ درِّيَ إنْ أطعمْتُ نازلَكُم *** قِرْفَ الحَتِيِّ وعندي البرُّ مكنُوزُ
---------------------------------------------------------------ـ
([1]) Bu babın maddeleri, üzerinde gidilen tertibe göre düzenlenmemiş olarak gelmiştir.
([2]) Bu mânâ, dolaşımda olan sözlüklerde gelmemiştir; ancak el-Cemhere’de (2: 3). Ve fiilinde **يحتِر** ve **يحتُر** diye, **التاء**’nın kesresi ve zammıyla zikredilmiştir.
([3]) Beyit Lisân’da (**حتر**)dedir; ve el-Mücmel’de nisbet olmaksızın zikredilmiştir. Şenferâ’nın kasidesi el-Mufaddaliyât’ta (1: 106-110).
([4]) Ev yapılırken yapılan bir yemektir.
([5]) Lisân’da: “tek **الرضعة**”. Ve el-Mücmel’de: “ve denir ki **الحترة** yeterli bir **رضعة**’dır.”
([6]) Beyit el-Mücmel’de (**حتر**)dedir.
([7]) el-Mücmel’de: “onu, örtülerin bükülmesi gibi büktüğün zaman.”
([8]) Bu ibare böylece vârid olmuştur.
([9]) Beyit Muraḳḳiş’indir. Nisbetinin tahkikine el-Hayavân hâşiyelerinde (3: 436) ve Lisân’da (**حتم**) bak.
([10]) Asılda: “عظيم”; vech, sabit kıldığım gibidir. Lisân’a bak (**حتم 4**).
([11]) Lisân’da zikredilmemiştir. Kâmûs’ta zikredilmiştir.
([12]) Asılda: “يقتلس”.
([13]) Beyit Mütenahhil el-Hüzeylî’nindir; Hüzeylîlerin şiirlerinin ikinci kısmında 87 ve Şınkîtî nüshasında Hüzeylîler 46’da olduğu gibi. Nisbeti üzerine kalan söz için el-Hayavân hâşiyelerinde (5: 285) bak.
ـ

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%AA%D9%83/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

الحَتْكُ والحَتَكانُ والتَّحَتُّك: شبه الرَّتَكان في المشي إِلاَّ أَن الرَّتَكان للإِبل خاصة. وفي التهذيب: الرتَكُ للإِبل خاصة والحَتْكُ للإِنسان وغيره، وقيل: الحَتْكُ، ساكن التاء، أَن يقارب الخطو ويسرع رفع الرجْل ووضعها. وحَتَك الرجلُ يَحْتِك حَتْكاً وحَتَكاناً أَي مشى وقارب الخطو وأَسرع. وحَتَك الشيءَ يَحْتِكه حَتْكاً: بحثه. والطائر يَحْتِك الحَصى بجناحيه حَتْكاً: يَفْحَصُه ويبحثه. والحَتَك: صغار النعام وهو منه. والحَوْتَكُ أَيضاً: القصير؛ عن ثعلب. وحمار حَوْتَكِيّ: قصير. وقال: الأَزهري: الحَوْتَكِيّ هو القصير القريب الخطو. والحَاتِكُ: القَطُوف العاجز، والقَطُوف: القريب الخطو؛ قال ذو الرمة:
لنا ولَكُمْ، يا مَيُّ، أَمْسَت نِعاجُها
يُماشِين أُمَّاتِ الرِّئَالِ الحَوَاتِكِ
وقال الآخر:
وساقِيَيْنِ لم يَكونا حَتَكا،
إِذا أَقُولُ ونَيَا تَمَهَّكَا
أي تَمَدَّدا بالدلو. ويقال: لا أَدري على أَيِّ وجه حَتَكُوا، وربما قالوا عَتَكوا أَي توجهوا. والحَوَاتك: رِئَال النعام؛ قال ابن بري: وشاهد الحَوَاتك لرِئال النعام قول ذي الرمة، وقد تقدم آنفاً:
يماشين أُمَّات الرئال الحواتك
الأَزهري: رجل حَتَكة وهو القَمِيء، وكذلك الحَوْتَكُ، والحَوْتَكُ: الصغير الجسم اللئيم، والحَوْتَكُ والحَوْتَكِيّ: القصير الضاوي؛ قال خارجة بن ضرار المري:
أَخالِدُ، هَلاًّ إِذ سَفِهْتَ عَشِيرتي،
كَفَفْتَ لِسانَ السَّوْءِ أَن يَتَدَعَّرا؟
فإِنك، واسْتِبضاعَكَ الشِّعْرَ نحوَنا،
كَمُبْتَضِع تمراً إِلى أَهل خَيْبَرا
وهل كنتَ إِلاَّ حَوْتَكِيّاً أَلاقَهُ
بنو عمه، حتى بَغَى وتَجَبَّرا؟
قال ابن بري: وتروى هذه الأبيات لزميل بن أبين يهجو خارجة بن ضرار المرِّي، وأَولها:
أَخارجَ، هلاَّ إِذ سَفِهْت عشيرتي
وفي حديث العِربَاض: كان رسول الله، صلى الله عليه وسلم، يخرج في الصُّفَّة وعليه الحَوْتكِيَّة؛ قيل: هي عِمة يتعمم بها الأَعراب يسمونها بهذا الاسم، وقيل: هو مضاف إِلى رجل يسمى حَوْتَكاً كان يتعمم بهذه العمة. وفي حديث أَنس: جئت إِلى النبي، صلى الله عليه وسلم، وعليه خَمِيصة حَوْتَكِية؛ قال ابن الأَثير: هكذا جاءَ في بعض نسخ صحيح مسلم، والمعروف جَوْنِيَّة، وهو مذكور في موضعه، فإِن صحت هذه الرواية فتكون منسوبة إلى هذا الرجل، وهذه الترجمة أَوردها الجوهري بعد حبك وقيل حبرك، والصواب ما عملناه، وكذلك قال ابن بري وفعل.

##### Türkçe

**الحَتْكُ** ve **الحَتَكانُ** ve **التَّحَتُّك**: yürüyüşte **الرَّتَكان**a benzer;
ancak **الرَّتَكان** develere mahsustur. Ve **التهذيب**’de: **الرَّتَكُ** develere mahsustur
ve **الحَتْكُ** insana ve başkasına (mahsustur); ve denildi ki: **الحَتْكُ**, **التاء**’sı sâkin olarak, adımı yaklaştırmak ve
ayağı kaldırmayı ve onu koymayı hızlandırmaktır. Ve adam **حَتَك** eder, **يَحْتِك** eder, **حَتْكاً** ve **حَتَكاناً** (olarak), yani yürüdü
ve adımı yaklaştırdı ve hızlandı. Ve bir şeyi **حَتَك** eder, onu **يَحْتِكه** eder, **حَتْكاً**: onu araştırdı. Ve kuş **يَحْتِك**
çakılı iki kanadıyla **حَتْكاً**: onu eşeler ve onu araştırır. Ve **الحَتَك**: devekuşunun küçükleridir ve
ondandır. Ve **الحَوْتَكُ** da: kısa (boylu)dır; **ثعلب**’den. Ve **حَوْتَكِيّ** bir eşek: kısadır. Ve dedi:
**الأَزهري**: **الحَوْتَكِيّ** kısa, adımı yakın olandır. Ve **الحَاتِكُ**: **القَطُوف**
âciz olan; ve **القَطُوف**: adımı yakın olandır; **ذو الرمة** dedi:
لنا ولَكُمْ، يا مَيُّ، أَمْسَت نِعاجُها
يُماشِين أُمَّاتِ الرِّئَالِ الحَوَاتِكِ
Ve başkası dedi:
وساقِيَيْنِ لم يَكونا حَتَكا،
إِذا أَقُولُ ونَيَا تَمَهَّكَا
yani kovayla uzandılar. Ve denilir: bilmiyorum hangi yöne **حَتَكُوا** ettiler, ve belki
**عَتَكوا** dediler, yani yöneldiler. Ve **الحَوَاتك**: devekuşunun **رِئَال**’leridir; **ابن بري** dedi: ve
devekuşunun **رِئَال**’leri için **الحَوَاتك**’ın şahidi **ذو الرمة**’nin sözüdür, ve az önce geçti:
يماشين أُمَّات الرئال الحواتك
**الأَزهري**: **حَتَكة** bir adam, o **القَمِيء**’dir; ve aynı şekilde **الحَوْتَكُ**; ve **الحَوْتَكُ**:
küçük cüsseli, alçak (kimse)dir; ve **الحَوْتَكُ** ve **الحَوْتَكِيّ**: kısa, zayıf (olan)dır; **خارجة
بن ضرار المري** dedi:
أَخالِدُ، هَلاًّ إِذ سَفِهْتَ عَشِيرتي،
كَفَفْتَ لِسانَ السَّوْءِ أَن يَتَدَعَّرا؟
فإِنك، واسْتِبضاعَكَ الشِّعْرَ نحوَنا،
كَمُبْتَضِع تمراً إِلى أَهل خَيْبَرا
وهل كنتَ إِلاَّ حَوْتَكِيّاً أَلاقَهُ
بنو عمه، حتى بَغَى وتَجَبَّرا؟
**ابن بري** dedi: ve bu beyitler **زميل بن أبين**’e, **خارجة بن ضرار
المرِّي**’yi hicvederek rivayet olunur; ve onun ilki:
أَخارجَ، هلاَّ إِذ سَفِهْت عشيرتي
Ve **العِربَاض** hadîsinde: Allah’ın Resûlü, sallallahu aleyhi ve sellem, çıkardı
**الصُّفَّة**’de ve üzerinde **الحَوْتكِيَّة** vardı; denildi: o, bedevîlerin onunla sarık sardıkları bir sarıktır, onu bu
isimle adlandırırlar; ve denildi: o, **حَوْتَك** denilen bir adama izafe edilmiştir; o, bu sarıkla sarık sarardı. Ve
**أَنس** hadîsinde: Nebî’ye, sallallahu aleyhi ve sellem, geldim, ve üzerinde **خَمِيصة**
**حَوْتَكِية** vardı; **ابن الأَثير** dedi: böylece **صحيح مسلم**’in bazı nüshalarında geldi; ve bilinen
**جَوْنِيَّة**’dir; ve o, yerinde zikredilmiştir; şu halde bu rivayet sahih olursa, bu
adama nisbet edilmiş olur. Ve bu tercümeyi **الجوهري**, **حبك**’tan sonra ve **حبرك** denildi (şeklinde) zikretti; ve doğru olan, bizim yaptığımızdır;
ve aynı şekilde **ابن بري** dedi ve yaptı.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%AA%D9%83/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

حتك يحتك حتكا بالفتح وحتكانا بالتحريك: مشى وقارب خطوه مسرعا وهو شبه الرتكان في المشي، وقيل: الرتكان للإبل خاصة قاله الليث، وفي التهذيب: الرتك للإبل خاصة، والحتك للإنسان وغيره كتحتك عن ابن سيده، وهو أن يمشي مشية يحرك فيها أعضاءه، ويقارب خطوه. وحتك الشيء يحتكه حتكا: بحثه. وحتك النعام وكذا كل طائر الرمل والحصى حتكا: إذا فحصه بجناحيه وبحثه. والحوتكي: القصير الضاوي منا ومن الحمير، زاد الأزهري: القريب الخطو كالحوتك وهذه نقلها الجوهري عن أبي زيد، قال: وهو القصير من كل شيء، وهو أيضا قول ثعلب، وقال الأزهري: الحوتك: الصغير الجسم اللئيم، قال خارجة بن ضرار المري:
  أخالد هلا إذ سفهت عشيرتي                      كففت لسان السوء أن يتدعرا
  فإنك واستبضاعك الشعر نحونا                      كمبتضع تمرا إلى أهل خيبرا
  وهل كنت إلا حوتكـيا ألاقـه                      بنو عمه حتى بغى وتجبرا?

  قال ابن بري، وتروى هذه الأبيات لزميل بن أبير يهجو خارجة بن ضرار المري، وأولها أخارج هلا. وقال ابن عباد: الحوتكي: الشديد الأكل من الرجال. وقال شمر: الحوتكية: عمة يتعممها العرب يسمونها بهذا الاسم فيما زعم أبو سعيد ومنه حديث العرباض بن سارية - رضي الله عنه - قال:  كان رسول الله صلى الله عليه وسلم يخرج إلى الصفة وعليه الحوتكية  هكذا هو نص ابن الأثير في النهاية، والذي في العباب: وعلينا الحوتكية، وقيل: هو مضاف إلى رجل يسمى حوتكا، كان يتعمم بهذه العمة، وفي حديث أنس رضي الله عنه:  جئت إلى النبي صلى الله عليه وسلم وعليه خميصة حوتكية  قال ابن الأثير: هكذا جاء في بعض نسخ صحيح مسلم، والمعروف جونية، فإن صحت هذه الرواية فتكون منسوبة إلى هذا الرجل.
 والحوتكة: مشية القصير شبه الحذلمة كالحتكى، كزمكى، عن ابن عباد. قال: والحواتك من الدواب: المحثلات، وهي ما أسيء غذاؤها الواحدة حوتكة. والحواتك: رئال النعام أو صغارها وأنشد الجوهري لذي الرمة:
  لنا ولكم يا مي أمست نعاجها                      يماشين أمات الرمال الحواتك كالحتك، محركة لفراخ النعام، وهذه عن ابن عباد. ويقال: لا أدري أين حتكوا وربما قالوا: عتكوا، أي: أين توجهوا.
 ومما يستدرك عليه: الحاتك: القطوف العاجز، نقله الأزهري. قال: ورجل حتكة، محركة: وهو القمئ. وقال ابن عباد: الحوتكان: الصبيان الصغار.

##### Türkçe

**حتك** **يحتك** **حتكا** (fetih ile) ve **حتكانا** (hareke ile): yürüdü; adımını yaklaştırarak, aceleci olarak yürüdü; ve o, yürüyüşte **الرتكان**’a benzer. Ve denildi ki: **الرتكان** develere mahsustur; bunu **الليث** söyledi. Ve **التهذيب**’de: **الرتك** develere mahsustur; **الحتك** ise insan ve başkası içindir; **كتحتك** (İbn Sîde’den). Ve o, uzuvlarını hareket ettirdiği bir yürüyüşle yürümesidir; ve adımını yaklaştırır. Ve **حتك** şeyi, **يحتكه** **حتكا**: onu araştırdı. Ve **حتك** devekuşu ve yine her kuş, kum ve çakılı **حتكا**: iki kanadıyla onu eşelediği ve onu araştırdığı zaman. Ve **الحوتكي**: bizden ve eşeklerden kısa, zayıf olandır; **الأزهري** artırdı: **الحوتك** gibi adımı yakın olandır. Ve bunu **الجوهري** Ebû Zeyd’den nakletti; dedi ki: ve o, her şeyden kısa olandır; ve o, ayrıca **ثعلب**’in de sözüdür. Ve **الأزهري** dedi ki: **الحوتك**: küçük cüsseli, aşağılık (lâim) olandır. **خارجة بن ضرار المري** dedi ki:
  Ey **خالد**! Hani, kavmim sefihlik ettiğinde,
  kötü dilin azmasını engelleseydin.
  Çünkü sen ve bize doğru şiiri istemen,
  Hayber ehline hurma götüren gibi.
  Ve sen, ancak **حوتكـيا** değil miydin; onu,
  amcaoğulları, azıp zorbalık edinceye dek karşıladılar?

Dedi ki **ابن بري**: ve bu beyitler, **زميل بن أبير**’e rivayet olunur; **خارجة بن ضرار المري**’yi hicveder; ve başı “**أخارج هلا**”dır. Ve **ابن عباد** dedi ki: **الحوتكي**: erkeklerden çok yiyen (şiddetli yiyen) olandır. Ve **شمر** dedi ki: **الحوتكية**: Arapların sarındığı bir sarıktır; Ebû Saîd’in zannettiğine göre onu bu adla adlandırırlar. Ve ondan, **العرباض بن سارية** hadisi - Allah ondan razı olsun - dedi ki:  Allah’ın Elçisi صلى الله عليه وسلم **الصفة**’ye çıkardı ve üzerinde **الحوتكية** vardı.  İşte bu, **ابن الأثير**’in **النهاية**’deki lafzıdır. Ve **العباب**’da olan: “ve üzerimizde **الحوتكية**”. Ve denildi ki: o, **حوتكا** denilen bir adama izafe edilmiştir; o, bu sarıkla sarınırdı. Ve **أنس** hadisi - Allah ondan razı olsun -:  Peygamber’e صلى الله عليه وسلم geldim; üzerinde **خميصة حوتكية** vardı.  **ابن الأثير** dedi ki: işte böyle, **صحيح مسلم**’in bazı nüshalarında geldi; bilinen **جونية**’dir. Şayet bu rivayet sahih olursa, bu adama nispet edilmiş olur.

Ve **الحوتكة**: kısanın yürüyüşü; **الحذلمة**’ya benzer; **كالحتكى** gibi, **كزمكى** gibi; İbn Abbâd’dan. Dedi ki: ve binek hayvanlarından **الحواتك**: **المحثلات**’dır; ve o, beslenmesi kötü yapılan şeydir; bir tanesi **حوتكة**. Ve **الحواتك**: devekuşunun **رئال**’i yahut yavruları. Ve **الجوهري** **ذي الرمة**’den şu beyti okuttu:
  Bizim için ve sizin için, ey **مي**! onun koyunları akşamladı;
  kumların anaları **الحواتك**’i **كالحتك** gibi yürütürler.
Harekelendirilmiş olarak, devekuşu yavruları için; ve bu, İbn Abbâd’dandır. Ve denilir: “Bilmiyorum nerede **حتكوا**”; bazen de “**عتكوا**” derler; yani: nereye yöneldiler.

Ve kendisine ek olarak istidrâk edilenlerdendir: **الحاتك**: çok toplayan, âciz; **الأزهري** onu nakletti. Dedi ki: ve **حتكة** (harekeli) bir adam: ve o, **القمئ**’dir. Ve **ابن عباد** dedi ki: **الحوتكان**: küçük çocuklardır.

### [Lane's Lexicon](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%AA%D9%83/sozluk/lexicon.md) — Edward W. Lane · 19. yy

حَتَكَ
1 حَتَكَ حت حتك , aor. حَتِكَ , inf. n. حَتْكٌ and حَتَكَانٌ, He walked with short steps, and quickly; (S, K;) said of a man (T, S) &c.; like رَتَكَ, except that this is said peculiarly of the camel: (T, TA:) and ↓ تحتّك signifies the same; (ISd, K;) or he walked with a moving, or shaking, of his limbs, and with short steps. (TA.) ― -b2- لَا أَدْرِى أَيْنَ حَتَكُوا (K,) or عَلَى أَىِّ وَجْهٍ حَتَكُوا, (S,) I know not whither, or in what direction, they went, or have gone. (S, K.) -A2- حَتَكَهُ, (K,) aor. حَتِكَ , inf. n. حَتْكٌ, (TA,) He scraped it up; or searched, or sought, for it, or after it, in the dust, or earth; namely, a thing; syn. بَحَثَهُ. (K, TA. [In the CK, نَحَتَهُ.]) ― -b2- He (an ostrich, K, and any bird, TA) dug it up, or hollowed it out, (K, TA,) with his wings; (TA;) namely, sand, (K, TA,) and pebbles. (TA.)

5 تَحَتَّكَ see 1.

حَتَكٌ
حَتَكٌ حت حتك : see حُوْتَكَةٌ.

حَتَكَةٌ
حَتَكَةٌ حتك حتكه حتكة A man despised and little in the eyes of others. (Az, TA.)

حِتِكَّى
حِتِكَّى حتكى حتكي : see حَوْتَكَةٌ.

حَاتِكٌ
حَاتِكٌ حات حاتك Slow, or short in step, and lacking strength or power. (Az, TA.)

حَوْتَكٌ
حَوْتَكٌ حوى حوت حوتك and ↓ حُوْتَكِىٌّ Short, and lean, or emaciated, and small in body, or slender in the bones, (Az, S, K,) and short in step; (Az, TA;) applied to a man and to an ass: (TA:) or the former signifies anything short: (AZ, Th, TA:) or small in body, and mean, or ignoble: (Az, TA:) and ↓ the latter, anything small, or young: (Ham p. 631:) and also, the latter, a man that eats vehemently. (Ibn-'Abbád, K.)

حَوْتَكَةٌ
حَوْتَكَةٌ حوتكه حوتكة The manner of walking of him who is short; as also ↓ حِتِكَّى. (Ibn-'Abbád, K.) -A2- Also sing. of حَوَاتِكُ, (Ibn-'Abbád, TA,) which signifies Ill-fed beasts. (Ibn-'Abbád, K.) ― -b2- The same pl. also signifies Young ostriches: (S, K:) the little ones of ostriches; as also ↓ حَتَكٌ. (Ibn-'Abbád, K.)

حَوْتَكَانٌ
حَوْتَكَانٌ حوتكان Young children. (Ibn-'Abbád, TA.)

حَوْتَكِىٌّ
حَوْتَكِىٌّ حوتكى حوتكي : see حَوْتَكٌ, in two places.

حَوْتَكِيَّةٌ
حَوْتَكِيَّةٌ حوتكيه حوتكية A certain kind of turban, worn by the Arabs: (Sh, K:) said by some to be so called after a man named حَوْتَكٌ, who wore it. (TA.)

##### Türkçe

**حَتَكَ**
1 **حَتَكَ** حt حtk , muzâri‘ **حَتِكَ** , mastar ismi **حَتْكٌ** ve **حَتَكَانٌ**, O, kısa adımlarla ve hızlı yürüdü; (S, K;) bir adam hakkında söylenir (T, S) vb.; **رَتَكَ** gibidir; ancak bu, özellikle deve hakkında söylenir: (T, TA:) ve ↓ **تحتّك** aynı mânâya gelir; (ISd, K;) yahut o, uzuvlarının hareket etmesi, yahut sallanması ile ve kısa adımlarla yürüdü. (TA.) ― -b2- **لَا أَدْرِى أَيْنَ حَتَكُوا** (K,) yahut **عَلَى أَىِّ وَجْهٍ حَتَكُوا**, (S,) onların nereye, yahut hangi yöne gittiklerini, yahut gitmiş olduklarını bilmiyorum. (S, K.) -A2- **حَتَكَهُ**, (K,) muzâri‘ **حَتِكَ** , mastar ismi **حَتْكٌ**, (TA,) onu kazıyıp çıkardı; yahut tozda, yahut toprakta onun için aradı, yahut onu arayıp araştırdı; yani bir şeyi; eş anlamlısı **بَحَثَهُ**. (K, TA. [CK’de, **نَحَتَهُ**.]) ― -b2- O (bir devekuşu, K, ve her kuş, TA) onu kazıp çıkardı, yahut oydu, (K, TA,) kanatlarıyla; (TA;) yani kum(ı), (K, TA,) ve çakıl taşlarını. (TA.)

5 **تَحَتَّكَ** bkz. 1.

**حَتَكٌ**
**حَتَكٌ** حt htk : bkz. **حُوْتَكَةٌ**.

**حَتَكَةٌ**
**حَتَكَةٌ** htk htkh htkh Bir adam: hor görülen ve başkalarının gözünde küçük olan. (Az, TA.)

**حِتِكَّى**
**حِتِكَّى** htky htky : bkz. **حَوْتَكَةٌ**.

**حَاتِكٌ**
**حَاتِكٌ** hāt hātk Yavaş, yahut adımı kısa, ve kuvvetten yahut güçten yoksun. (Az, TA.)

**حَوْتَكٌ**
**حَوْتَكٌ** hwy hwt hwtk ve ↓ **حُوْتَكِىٌّ** Kısa, ve zayıf, yahut cılız, ve bedence küçük, yahut kemikçe ince, (Az, S, K,) ve adımı kısa; (Az, TA;) bir adama ve bir eşeğe uygulanır: (TA:) yahut birincisi, her kısa olan şeyi ifade eder: (AZ, Th, TA:) yahut bedence küçük, ve aşağı, yahut soysuz: (Az, TA:) ve ↓ ikincisi, her küçük olan şey, yahut genç olan: (Ham s. 631:) ve ayrıca, ikincisi, şiddetle yiyen bir adamdır. (Ibn-‘Abbád, K.)

**حَوْتَكَةٌ**
**حَوْتَكَةٌ** hwtkh hwtkh Kısa olan kimsenin yürüme tarzı; bunun gibi ↓ **حِتِكَّى**. (Ibn-‘Abbád, K.) -A2- Ayrıca **حَوَاتِكُ**’un tekilidir, (Ibn-‘Abbád, TA,) ki bu, iyi beslenmemiş hayvanlar demektir. (Ibn-‘Abbád, K.) ― -b2- Aynı çoğul ayrıca, genç devekuşları demektir: (S, K:) devekuşlarının küçükleri; bunun gibi ↓ **حَتَكٌ**. (Ibn-‘Abbád, K.)

**حَوْتَكَانٌ**
**حَوْتَكَانٌ** hwtkān Küçük çocuklar. (Ibn-‘Abbád, TA.)

**حَوْتَكِىٌّ**
**حَوْتَكِىٌّ** hwtky hwtky : bkz. **حَوْتَكٌ**, iki yerde.

**حَوْتَكِيَّةٌ**
**حَوْتَكِيَّةٌ** hwtkyh hwtkyh Arapların giydiği belirli bir tür sarık: (Sh, K:) bazılarınca, onu giyen **حَوْتَكٌ** adlı bir adamdan dolayı böyle adlandırıldığı söylenir. (TA.)

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%AA%D9%83/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

حَتَكَ
حَتَكَ I ( n. ac. حَتْك 1 ,  حَتَكَاْن 36 ),
a.  Walked with quick, short steps.

##### Türkçe

حَتَكَ
**حَتَكَ** I (mastar: **حَتْك** 1, **حَتَكَاْن** 36),
a. Çabuk, kısa adımlarla yürüdü.
