# حذر — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%B0%D8%B1/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AD%D8%B0%D8%B1/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [حذر](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%B0%D8%B1.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: حذر

باب الحاء والذال والراء معهما
ح ذ ر، ذ ر ح يستعملان فقط
حذر:
الحَذَر مصدرُ قولِكَ: حَذِرْتُ أحْذَرُ حَذَراً فأنا حاذِرٌ وحَذِر. وتُقَرأ الآية "وإنّا لجميعٌ حاذرون" أي مُسْتَعدّون" ومن قَرَأ: حَذِرون فمعناه: إنّا نخاف شَرَهَّم.
وأنا حذيرُك منه أي أُحذَرِّكُهَ. وحَذارِ يافُلان أي: احذَر، قال:
حَذارِ من أرماحنا حَذارِ
جُرَّتْ للجَزْم الذي في الأمر، وأُنِّثَتْ لأنَّها كلمة، يقال: سَمِعْتُ حَذارِ في عسكرهم ودُعِيَتْ نَزالِ بينَهم.
وحُذار: اسم أبي ربيعة قاضي العَرَب في الجاهليّة، وكان من بين أسد بنِ خُزَيمة.
ذرح:
الذُّرَحْرَحَةُ: واحدة من الذَّراريح، ويقال: ذَريحةٌ لواحدة، ويقال: طَعامٌ مَذْرُوح، وهو شّيءٌ أعظَمُ من الذُّباب قليلاً، مُجَزَّع مُبَرْقَشٌ بحُمرة وسَوادٍ وصُفْرة، لها جَناحان تطيرُ بهما، وهو سَمٌّ قاتِل، فإذا أرادوا كَسْرَ حَدِّ سَمِّهِ خَلَطُوه بالعَدَس فيَصير دَواءً لمنْ عَضَّه الكلبُ الكَلِبُ.
وبَنُو ذَريحٍ: حَيٌّ من العرب.
والذَّرَحُ: شجَرة يُتَّخَذُ منها الرِّحالة.

### Türkçe

باب **الحاء** ve **الذال** ve **الراء** onlarla birlikte
**ح ذ ر**، **ذ ر ح** yalnızca kullanılırlar

**حذر**:
**الحَذَر** senin sözünün masdarıdır: **حَذِرْتُ** **أحْذَرُ** **حَذَراً**; artık ben **حاذِرٌ** ve **حَذِر**im. Âyet “**وإنّا لجميعٌ حاذرون**” diye okunur; yani “hazırlanmışlar”. “**حَذِرون**” diye okuyan kimseye gelince, onun mânâsı: “Biz onların şerrinden korkarız.”
Ve “Ben ondan senin **حذيرُك**’unum” yani “onu sana sakındırırım.” Ve “**حَذارِ** ey falan” yani: “sakın”, dedi ki:
**حَذارِ من أرماحنا حَذارِ**
Emirdeki cezm sebebiyle cezme çekilmiştir; ve kelime olduğu için müennes kılınmıştır. Denir ki: “Onların ordusunda **حَذارِ** işittim” ve aralarında “**نَزالِ**” diye çağrıldı.
Ve **حُذار**: câhiliyede Arapların kadısı Ebû Rabîa’nın adıdır; ve o, Esed b. Huzeyme arasından idi.

**ذرح**:
**الذُّرَحْرَحَةُ**: **الذَّراريح**’ten bir tanedir; ve bir tanesine **ذَريحةٌ** denir; ve **طَعامٌ مَذْرُوح** denir. O, **الذُّباب**’dan biraz daha büyük bir şeydir; kırmızı, siyah ve sarı ile parçalı, benekli; onunla uçtuğu iki kanadı vardır; ve o öldürücü bir zehirdir. Onun zehrinin keskinliğini kırmak istediklerinde onu mercimekle karıştırırlar; böylece kuduz köpeğin ısırdığı kimse için bir ilâç olur.
Ve **بَنُو ذَريحٍ**: Araplardan bir kabiledir.
Ve **الذَّرَحُ**: ondan **الرِّحالة** yapılan bir ağaçtır.
