# حزر — Mekâyîsü'l-Luğa

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%B2%D8%B1/sozluk/mekayis
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AD%D8%B2%D8%B1/entries/mekayis

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [حزر](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%B2%D8%B1.md)
- Mekâyîsü'l-Luğa: İbn Fâris · 11. yy

## Madde başı: حزر

(باب الحاء والزاء وما يثلثهما)
  (حزق) الحاء والزاء والقاف أصلٌ واحد، وهو تجمُّع الشيء. ومن ذلك [الحِزقُ]: الجماعات. قال عنترة:
  * حِزَقٌ يَمانِيَةٌ لأعجمَ طِمْطِمِ([1]) *
  والحَزيقة من النَّخل: الجماعة. ومن ذلك الحُزُقَّة: الرجُل القصير، وسمِّي بذلك لتجمُّع خَلْقه. والحَزْق: شدُّ القوس بالوَتَر. والرجل المتحزِّق: المتشدِّد على [ما] في يديه بُخْلا. ويقولون: الحازق الذي ضاق عليه خُفُّهُ. والقياس في الباب كله واحد.
  (حزك) الحاء والزاء والكاف كلمةٌ واحدة أُراها من باب الإبدال وأنها ليست أصلاً. وهو الاحتزاك، وذلك الاحتزام بالثَّوب. فإمّا أن يكون الكاف بدلَ ميم، وإما أن يكون الزاء بدلاً من باء وأنه الاحتباك. وقد ذكر الاحتباك في بابه.
  (حزل) الحاء والزاء واللام أصلٌ واحد، وهو ارتفاع الشيء. يقال احْزَأَلَّ، إذا ارتفع. واحزألَّتِ الإبلُ على متن الأرض في السَّير: ارتفعت. واحزألَّ الجبلُ: ارتفع في السَّراب.
  (حزم) الحاء والزاء والميم أصلٌ واحد، وهو شدُّ الشيءِ وجمعُه، قياسٌ مطرد. فالحزم: جَودة الرأي، وكذلك الحَزَامة، وذلك اجتماعُه وألاّ يكون مضطرِباً منتشِراً والحزام للسَّرج من هذا. والمتحزِّم: المُتلبّب. والحُزْمَة من الحطب وغيره معروفة([2]). والحَيزُوم والحَزِيم: الصّدر؛ لأنّه مجتَمَع عِظامه ومَشَدُّها.
  يقول العرب: شددتُ لهذا الأمر([3]) حَزِيمي. قال أبو خِراش يصفُ عُقابا:
رَأت قَنَصاً على فَوْتٍ فَضَمّت *** إلى حيزومها ريشاً رطيبا([4])  أي كاد الصَّيد يفوتها. والرطيب: الناعم. أي كسرت جناحَها حين رأت الصيد لتنقضَّ. وأمّا قول القائل:
  * أعددْتُ حَُزْمَةَ وهي مُقْرَبَةٌ([5]) *
  فهي فرسٌ، واسمُها مشتقٌ مما ذكرناه. والحَزَم كالغَصَص في الصّدر، يقال حَزِمَ يَحْزَم حَزَماً؛ ولا يكون ذلك إلا من تجمُّع شيء هناك. فأمّا الحَزْمُ من الأرض فقد يكون من هذا، ويكون من أن يقلب النون ميما والأصل حَزْن، وإنما قلبوها ميما لأنّ الحَزْم، فيما يقولون، أرفع من الحزن.
  (حزن) الحاء والزاء والنون أصلٌ واحد، وهو خشونة الشيء وشِدّةٌ فيه. فمن ذلكَ الحَزْن، وهو ما غلُظ من الأرض. والحُزْن معروف، يقال حَزَنَنِي الشيءُ يحزُنُني؛ وقد قالوا أحزَنني. وحُزَانتك: أهلُك ومن تتحزَّن له.
(حزو/ي) الحاء والزاء والحرف المعتل أصلٌ قليل الكَلِم، وهو الارتفاع. يقال حَزَا السّرابُ الشيءَ يحزُوهُ، إذا رفعَه. ومنه حَزَوْتُ الشيءَ وحَزَيته إذا خَرَصْته([6]). وهو من الباب؛ لأنّك تفعل ذلك ثم ترفعُه ليُعلم كم هو.
  وقد جعلوا في هذا من المهموز كلمةً فقالوا: حَزَأْتُ الإبلَ أحزَؤُها حَزءاً، إذا جمعتَها وسُقْتها؛ وذلك أيضاً رفْعٌ في السَّير. فأمّا الحَزاء فَنبْتٌ.
  (حزب) الحاء والزاء والباء أصلٌ واحد، وهو تجمُّع الشيء. فمن ذلك الحِزب الجماعة من النّاس. قال الله تعالى: ﴿كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ﴾ [الروم 32]. والطائفة من كلِّ شيءٍ حِزْبٌ. يقال قرأَ حِزْبَهُ من القرآن. والحِزْباء: الأرض الغليظة([7]). والحَزَابِيَةُ: الحِمار المجموع الخَلْق.
  ومن هذا الباب الحيزبُون: العجوز، وزادوا فيه الياء والواو والنون، كما يفعلونه في مثل هذا، ليكون أبلغ في الوصف الذي يريدونه.
  (حزر) الحاء والزاء والراء أصلان: أحدهما اشتداد الشيء، والثاني جنسٌ من إعْمال الرّأْي.
  فالأصل الأول: الحَزَاوِرُ، وهي الرّوابي، واحدتها حَزْوَرَة. ومنه الغلام الحَزْوَر([8]) وذلك إذا اشتدّ وقوِي، والجمع حزاورة. ومن* ذلك  حَزَرَ اللَّبنُ والنّبيذُ، إذا اشتدّت حُموضته. وهو حازر. قال:
  * بَعْدَ الذي عَدَا القُروصَ فَحَزَرْ([9]) *
وأما الثالث فقولهم: حزَرتُ الشيء، إذا خرصْتَه، وأنا حازر. ويجوز أن يحمل على هذا قولُهم لخيار المال حَزَرَات. وفي الحديث: "أن النبي صلى الله عليه وآله وسلم بَعَثَ مُصدِّقاً فقال: لا تأخُذْ مِن حَزَرات أموال الناس شيئاً. خُذِ الشّارِفَ والبَكْرَ وذا العيب". فالحَزرات: الخيار، كأنّ المصدِّق يَحزُِرُ فيُعمِل رأيَه فيأخذُ الخِيار([10]).
-------------------------------------------------ـ
([1]) صدره كما في المعلقات:  * تأوي له قلص النعام كما أوت *
([2]) في الأصل: "معرفة".
([3]) في الأصل: "هذا الأمر"، صوابه في المجمل.
([4]) البيت من قصيدة لـه في ديوان الهذليين نسخة الشنقيطي 70 والقسم الثاني من مجموع أشعار الهذليين 57.
([5]) صدر بيت لحنظلة بن فاتك الأسدي، في اللسان (حزم). وعجزه:
* تقفي بقوت عيالنا وتصان *
    وحزمة، بضم الحاء كما في الأصل والقاموس والمخصص (6: 198)، وضبطت في اللسان ونسب الخيل لابن الكلبي بفتحها.
([6]) الخرص: تقدير الشيء بالظن. وفي الأصل: "حرضته"، تحريف.
([7]) يقال حزباء في الجمع، والمفردة حزباءة.
([8]) يقال في وصف الغلام حزور كجعفر، وحزور كعملس.
([9]) أنشده أيضاً في المجمل. والقروص، مصدر لم يرد في المعاجم المتداولة.
([10]) في اللسان وجه آخر للاشتقاق، قال: "سميت حزرة لأن صاحبها لم يزل يحزرها في نفسه كلما رآها".

ـ

### Türkçe

(حâ ve **الزاي** ve onların üçlüleri bâbı)
  (**حزق**) **الحاء** ve **الزاي** ve **القاف** tek bir asıldır; o da şeyin toplanmasıdır. Bundan [**الحِزقُ**]: cemaatlerdir. Antere dedi:
  * حِزَقٌ يَمانِيَةٌ لأعجمَ طِمْطِمِ([1]) *
  Ve hurmadan **الحَزيقة**: topluluktur. Bundan **الحُزُقَّة**: kısa adamdır; yaratılışının toplanması sebebiyle bununla adlandırıldı. Ve **الحَزْق**: yayı kirişle sıkmaktır. Ve **المتحزِّق** adam: elindekine cimrilikle sıkı sarılan (kimse)dir. Ve derler: **الحازق** o kimsedir ki mest’i kendisine dar gelmiştir. Ve bâbın tamamında kıyas birdir.
  (**حزك**) **الحاء** ve **الزاي** ve **الكاف** tek bir kelimedir; onu ibdâl bâbından görüyorum ve onun asl (kök) olmadığını. O, **الاحتزاك**tır; bu da elbiseyle kuşanmaktır. Ya **الكاف** bir **ميم** bedelidir, yahut **الزاي** bir **باء** bedelidir ve o **الاحتباك**tır. **الاحتباك** kendi bâbında zikredilmiştir.
  (**حزل**) **الحاء** ve **الزاي** ve **اللام** tek bir asıldır; o da şeyin yükselmesidir. Denir: **احْزَأَلَّ**, yükseldiği zaman. Ve develer yürüyüşte yerin sırtı üzerinde **احزألَّتِ**: yükseldiler. Ve dağ **احزألَّ**: serapta yükseldi.
  (**حزم**) **الحاء** ve **الزاي** ve **الميم** tek bir asıldır; o da şeyin sıkılması ve toplanmasıdır; düzenli bir kıyastır. O hâlde **الحزم**: görüşün iyiliğidir; aynı şekilde **الحَزَامة**; bu, onun toplanması ve dağınık, yayılmış olmamasıdır; eyerin **الحزام**ı da bundandır. Ve **المتحزِّم**: **المُتلبّب**tir. Ve odun ve başkasından **الحُزْمَة** bilinir([2]). Ve **الحَيزُوم** ve **الحَزِيم**: göğüstür; çünkü kemiklerinin toplanma yeri ve onların sıkıldığı yerdir.
  Araplar der: Bu iş için **حَزِيمي**mi sıktım([3]). Ebû Hırâş bir kartalı vasfederek dedi:
رَأت قَنَصاً على فَوْتٍ فَضَمّت *** إلى حيزومها ريشاً رطيبا([4])  yani av neredeyse onu kaçıracaktı. Ve **الرطيب**: yumuşak (olan)dır. Yani avı görünce dalmak için kanadını kırdı. Ama söyleyenin sözü:
  * أعددْتُ حَُزْمَةَ وهي مُقْرَبَةٌ([5]) *
  o bir attır ve adı, zikrettiğimiz şeyden türetilmiştir. Ve **الحَزَم** göğüste gussa gibi (bir şey)dir; denir: **حَزِمَ** **يَحْزَم** **حَزَماً**; bu ancak orada bir şeyin toplanmasından olur. Ama yerden **الحَزْمُ** ise bundan olabilir; ve **النون**u **ميما**ya çevirmelerinden de olabilir; asıl **حَزْن**dir; onu **ميما**ya çevirdiler; çünkü **الحَزْم**ün, dediklerine göre, **الحزن**den daha yüksek olması sebebiyle.
  (**حزن**) **الحاء** ve **الزاي** ve **النون** tek bir asıldır; o da şeyin pürüzlülüğü ve onda bir sertliktir. Bundan **الحَزْن**: yerden kalın olan (kısım)dır. Ve **الحُزْن** bilinir; denir: **حَزَنَنِي** şey **يحزُنُني**; ve **أحزَنني** dediler. Ve **حُزَانتك**: ehlin ve kendisi için **تتحزَّن** ettiğin (kimse)dir.
(**حزو/ي**) **الحاء** ve **الزاي** ve illetli harf az kelimeli bir asıldır; o da yükselmedir. Denir: **حَزَا** serap şeyi **يحزُوهُ**, onu yükselttiği zaman. Ondan: **حَزَوْتُ** şeyi ve **حَزَيته** onu, onu **خَرَصْته** ettiğim zaman([6]). O, bâbdandır; çünkü sen bunu yaparsın, sonra onun ne kadar olduğu bilinsin diye onu yükseltirsin.
  Ve bunun içinde hemzeli olandan bir kelime kıldılar; dediler: **حَزَأْتُ** develeri **أحزَؤُها** **حَزءاً**, onları topladığın ve sürdüğün zaman; bu da yürüyüşte bir yükseltmedir. Ama **الحَزاء** ise bir bitkidir.
  (**حزب**) **الحاء** ve **الزاي** ve **الباء** tek bir asıldır; o da şeyin toplanmasıdır. Bundan **الحِزب**: insanlardan cemaat. Allah Teâlâ dedi: ﴿كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ﴾ [الروم 32]. Her şeyden bir taife **حِزْبٌ**dür. Denir: Kur’ân’dan **حِزْبَهُ**nu okudu. Ve **الحِزْباء**: kalın (sert) topraktır([7]). Ve **الحَزَابِيَةُ**: yaratılışı toplanmış eşektir.
  Ve bu bâbdan **الحيزبُون**: kocakarıdır; ve onda **الياء** ve **الواو** ve **النون**u artırdılar; bunun benzerinde yaptıkları gibi; istedikleri vasıfta daha beliğ olsun diye.
  (**حزر**) **الحاء** ve **الزاي** ve **الراء** iki asıldır: biri şeyin şiddetlenmesi, ikincisi görüşü işletmenin bir cinsidir.
  Birinci asıl: **الحَزَاوِرُ**dur; o, tepeler (râbiyalar)dır; tekili **حَزْوَرَة**. Ondan **الغلام الحَزْوَر**([8]); bu, şiddetlendiği ve kuvvetlendiği zamandır; çoğulu **حزاورة**. Ve bundan **حَزَرَ** süt ve nebîz, ekşiliği şiddetlendiği zaman. O, **حازر**dir. Dedi:
  * بَعْدَ الذي عَدَا القُروصَ فَحَزَرْ([9]) *
Ama üçüncüsü onların sözü: **حزَرتُ** şeyi, onu **خرصْتَه** ettiğin zaman; ve ben **حازر**im. Ve malların hayırlılarına **حَزَرَات** demeleri bu üzerine hamledilebilir. Ve hadiste: “Peygamber صلى الله عليه وآله وسلم bir sadaka âmili gönderdi de dedi ki: İnsanların mallarının **حَزَرات**ından hiçbir şey alma. **الشّارِفَ**i ve **البَكْرَ**ı ve ayıplı olanı al.” O hâlde **الحَزرات**: seçkin (olan)dır; sanki sadaka âmili **يَحزُِرُ** eder de görüşünü işletir, böylece seçkini alır([10]).
-------------------------------------------------ـ
([1]) Sadrı, muallakâtta olduğu üzere:  * تأوي له قلص النعام كما أوت *
([2]) Asılda: “معرفة”.
([3]) Asılda: “هذا الأمر”; doğrusu el-Mücmel’dedir.
([4]) Beyit, onun bir kasidesindendir; Dîvânu’l-Huzeliyyîn Şenqîtî nüshası 70 ve Mecmû‘u Eş‘âri’l-Huzeliyyîn’in ikinci kısmı 57.
([5]) Hanzala b. Fâtik el-Esedî’nin bir beytinin sadrıdır; Lisân’da (**حزم**). Aczu:
* تقفي بقوت عيالنا وتصان *
    Ve **حزمة**, **الحاء**ın dammesiyle, asıl ve Kâmûs ve el-Muhassas (6: 198)’de olduğu gibi; Lisân’da ve İbnü’l-Kelbî’nin Nesebu’l-Hayl’inde fethayla ضبط edilmiştir.
([6]) **الخرص**: zanna göre şeyin takdiridir. Asılda: “حرضته”, tahriftir.
([7]) Cem‘de **حزباء** denir; müfredesi **حزباءة**dır.
([8]) Oğlanın vasfında **حزور** (Ca‘fer gibi), ve **حزور** (Amles gibi) denir.
([9]) Onu el-Mücmel’de de inşâd etti. Ve **القروص**, kaynaklarda geçmeyen bir masdardır.
([10]) Lisân’da iştikak için başka bir vecih vardır; dedi: “**حزرة** diye adlandırıldı; çünkü sahibi onu her gördüğünde nefsinde durmadan **يحزرها** ederdi.”
