# حزق — Mekâyîsü'l-Luğa

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%B2%D9%82/sozluk/mekayis
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AD%D8%B2%D9%82/entries/mekayis

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [حزق](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%B2%D9%82.md)
- Mekâyîsü'l-Luğa: İbn Fâris · 11. yy

## Madde başı: حزق

(باب الحاء والزاء وما يثلثهما)
  (حزق) الحاء والزاء والقاف أصلٌ واحد، وهو تجمُّع الشيء. ومن ذلك [الحِزقُ]: الجماعات. قال عنترة:
  * حِزَقٌ يَمانِيَةٌ لأعجمَ طِمْطِمِ([1]) *
  والحَزيقة من النَّخل: الجماعة. ومن ذلك الحُزُقَّة: الرجُل القصير، وسمِّي بذلك لتجمُّع خَلْقه. والحَزْق: شدُّ القوس بالوَتَر. والرجل المتحزِّق: المتشدِّد على [ما] في يديه بُخْلا. ويقولون: الحازق الذي ضاق عليه خُفُّهُ. والقياس في الباب كله واحد.
  (حزك) الحاء والزاء والكاف كلمةٌ واحدة أُراها من باب الإبدال وأنها ليست أصلاً. وهو الاحتزاك، وذلك الاحتزام بالثَّوب. فإمّا أن يكون الكاف بدلَ ميم، وإما أن يكون الزاء بدلاً من باء وأنه الاحتباك. وقد ذكر الاحتباك في بابه.
  (حزل) الحاء والزاء واللام أصلٌ واحد، وهو ارتفاع الشيء. يقال احْزَأَلَّ، إذا ارتفع. واحزألَّتِ الإبلُ على متن الأرض في السَّير: ارتفعت. واحزألَّ الجبلُ: ارتفع في السَّراب.
  (حزم) الحاء والزاء والميم أصلٌ واحد، وهو شدُّ الشيءِ وجمعُه، قياسٌ مطرد. فالحزم: جَودة الرأي، وكذلك الحَزَامة، وذلك اجتماعُه وألاّ يكون مضطرِباً منتشِراً والحزام للسَّرج من هذا. والمتحزِّم: المُتلبّب. والحُزْمَة من الحطب وغيره معروفة([2]). والحَيزُوم والحَزِيم: الصّدر؛ لأنّه مجتَمَع عِظامه ومَشَدُّها.
  يقول العرب: شددتُ لهذا الأمر([3]) حَزِيمي. قال أبو خِراش يصفُ عُقابا:
رَأت قَنَصاً على فَوْتٍ فَضَمّت *** إلى حيزومها ريشاً رطيبا([4])  أي كاد الصَّيد يفوتها. والرطيب: الناعم. أي كسرت جناحَها حين رأت الصيد لتنقضَّ. وأمّا قول القائل:
  * أعددْتُ حَُزْمَةَ وهي مُقْرَبَةٌ([5]) *
  فهي فرسٌ، واسمُها مشتقٌ مما ذكرناه. والحَزَم كالغَصَص في الصّدر، يقال حَزِمَ يَحْزَم حَزَماً؛ ولا يكون ذلك إلا من تجمُّع شيء هناك. فأمّا الحَزْمُ من الأرض فقد يكون من هذا، ويكون من أن يقلب النون ميما والأصل حَزْن، وإنما قلبوها ميما لأنّ الحَزْم، فيما يقولون، أرفع من الحزن.
  (حزن) الحاء والزاء والنون أصلٌ واحد، وهو خشونة الشيء وشِدّةٌ فيه. فمن ذلكَ الحَزْن، وهو ما غلُظ من الأرض. والحُزْن معروف، يقال حَزَنَنِي الشيءُ يحزُنُني؛ وقد قالوا أحزَنني. وحُزَانتك: أهلُك ومن تتحزَّن له.
(حزو/ي) الحاء والزاء والحرف المعتل أصلٌ قليل الكَلِم، وهو الارتفاع. يقال حَزَا السّرابُ الشيءَ يحزُوهُ، إذا رفعَه. ومنه حَزَوْتُ الشيءَ وحَزَيته إذا خَرَصْته([6]). وهو من الباب؛ لأنّك تفعل ذلك ثم ترفعُه ليُعلم كم هو.
  وقد جعلوا في هذا من المهموز كلمةً فقالوا: حَزَأْتُ الإبلَ أحزَؤُها حَزءاً، إذا جمعتَها وسُقْتها؛ وذلك أيضاً رفْعٌ في السَّير. فأمّا الحَزاء فَنبْتٌ.
  (حزب) الحاء والزاء والباء أصلٌ واحد، وهو تجمُّع الشيء. فمن ذلك الحِزب الجماعة من النّاس. قال الله تعالى: ﴿كُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ﴾ [الروم 32]. والطائفة من كلِّ شيءٍ حِزْبٌ. يقال قرأَ حِزْبَهُ من القرآن. والحِزْباء: الأرض الغليظة([7]). والحَزَابِيَةُ: الحِمار المجموع الخَلْق.
  ومن هذا الباب الحيزبُون: العجوز، وزادوا فيه الياء والواو والنون، كما يفعلونه في مثل هذا، ليكون أبلغ في الوصف الذي يريدونه.
  (حزر) الحاء والزاء والراء أصلان: أحدهما اشتداد الشيء، والثاني جنسٌ من إعْمال الرّأْي.
  فالأصل الأول: الحَزَاوِرُ، وهي الرّوابي، واحدتها حَزْوَرَة. ومنه الغلام الحَزْوَر([8]) وذلك إذا اشتدّ وقوِي، والجمع حزاورة. ومن* ذلك  حَزَرَ اللَّبنُ والنّبيذُ، إذا اشتدّت حُموضته. وهو حازر. قال:
  * بَعْدَ الذي عَدَا القُروصَ فَحَزَرْ([9]) *
وأما الثالث فقولهم: حزَرتُ الشيء، إذا خرصْتَه، وأنا حازر. ويجوز أن يحمل على هذا قولُهم لخيار المال حَزَرَات. وفي الحديث: "أن النبي صلى الله عليه وآله وسلم بَعَثَ مُصدِّقاً فقال: لا تأخُذْ مِن حَزَرات أموال الناس شيئاً. خُذِ الشّارِفَ والبَكْرَ وذا العيب". فالحَزرات: الخيار، كأنّ المصدِّق يَحزُِرُ فيُعمِل رأيَه فيأخذُ الخِيار([10]).
-------------------------------------------------ـ
([1]) صدره كما في المعلقات:  * تأوي له قلص النعام كما أوت *
([2]) في الأصل: "معرفة".
([3]) في الأصل: "هذا الأمر"، صوابه في المجمل.
([4]) البيت من قصيدة لـه في ديوان الهذليين نسخة الشنقيطي 70 والقسم الثاني من مجموع أشعار الهذليين 57.
([5]) صدر بيت لحنظلة بن فاتك الأسدي، في اللسان (حزم). وعجزه:
* تقفي بقوت عيالنا وتصان *
    وحزمة، بضم الحاء كما في الأصل والقاموس والمخصص (6: 198)، وضبطت في اللسان ونسب الخيل لابن الكلبي بفتحها.
([6]) الخرص: تقدير الشيء بالظن. وفي الأصل: "حرضته"، تحريف.
([7]) يقال حزباء في الجمع، والمفردة حزباءة.
([8]) يقال في وصف الغلام حزور كجعفر، وحزور كعملس.
([9]) أنشده أيضاً في المجمل. والقروص، مصدر لم يرد في المعاجم المتداولة.
([10]) في اللسان وجه آخر للاشتقاق، قال: "سميت حزرة لأن صاحبها لم يزل يحزرها في نفسه كلما رآها".

ـ

### Türkçe

(باب **الحاء** ve **الزاء** ve ikisini üçleyen şeyler)

  (**حزق**) **الحاء** ve **الزاء** ve **القاف** tek bir asıldır; o da şeyin toplanmasıdır. Bundan [**الحِزقُ**]: cemaatlerdir. Antara dedi:
  * **حِزَقٌ** yemenî, acem, peltek birine([1]) *
  Ve hurmadan **الحَزيقة**: topluluktur. Bundan **الحُزُقَّة**: kısa adamdır; yaratılışının toplanması sebebiyle bununla adlandırıldı. Ve **الحَزْق**: yayı kirişle sıkmaktır. Ve **المتحزِّق** adam: elindekine cimrilikle sıkı davranandır. Derler: **الحازق** o kimsedir ki mest’i ona dar gelmiştir. Ve babın tamamında kıyas birdir.

  (**حزك**) **الحاء** ve **الزاء** ve **الكاف** tek bir kelimedir; onu ibdâl babından görüyorum ve onun asl olmadığını. O, **الاحتزاك**tır; bu da elbiseyle kuşanmaktır. Ya **الكاف** bir **ميم** bedelidir; yahut **الزاء** bir **باء** bedelidir ve o **الاحتباك**tır. **الاحتباك** kendi babında zikredilmiştir.

  (**حزل**) **الحاء** ve **الزاء** ve **اللام** tek bir asıldır; o da şeyin yükselmesidir. **احْزَأَلَّ** denir; yükseldiği zaman. Ve yürüyüşte develer yerin sırtı üzerinde **احزألَّتِ**: yükseldiler. Ve dağ **احزألَّ**: serapta yükseldi.

  (**حزم**) **الحاء** ve **الزاء** ve **الميم** tek bir asıldır; o da şeyi sıkmak ve toplamaktır; düzenli bir kıyastır. O hâlde **الحزم**: görüşün iyiliğidir; aynı şekilde **الحَزَامة**; bu da onun toplanmasıdır ve dağınık, yayılmış olmamasıdır; eyerin kuşağı **الحزام** da bundandır. Ve **المتحزِّم**: **المُتلبّب**dir. Ve odun ve başkasından **الحُزْمَة** bilinir([2]). Ve **الحَيزُوم** ve **الحَزِيم**: göğüstür; çünkü kemiklerinin toplandığı yer ve onların sıkıldığı yerdir.
  Araplar der: Bu iş için([3]) **حَزِيمي**mi sıktım. Ebû Hıraş bir kartalı vasfederek dedi:
رَأت قَنَصاً على فَوْتٍ فَضَمّت *** إلى **حيزومها** ريشاً رطيبا([4])  yani av neredeyse onu kaçıracaktı. Ve **الرطيب**: yumuşaktır. Yani avı görünce dalmak için kanadını kırdı. Ama söyleyenin sözü:
  * **أعددْتُ حَُزْمَةَ** وهي مُقْرَبَةٌ([5]) *
  o bir attır; adı, zikrettiğimizden türetilmiştir. Ve **الحَزَم** göğüste gırtlak tıkanması gibidir; **حَزِمَ يَحْزَم حَزَماً** denir; bu ancak orada bir şeyin toplanmasından olur. Ama yerden **الحَزْمُ** ise bundan olabilir; ve nûn’u mîm’e çevirmeden de olabilir; asıl **حَزْن**dır; onu mîm’e çevirdiler; çünkü **الحَزْم** derler ki, **الحزن**den daha yüksektir.

  (**حزن**) **الحاء** ve **الزاء** ve **النون** tek bir asıldır; o da şeyin pürüzlülüğü ve onda bir sertliktir. Bundan **الحَزْن**: yerden kalın olan şeydir. Ve **الحُزْن** bilinir; **حَزَنَنِي** şey **يحزُنُني** denir; **أحزَنني** de demişlerdir. Ve **حُزَانتك**: ehlin ve kendisi için hüzünlendiğin kimsedir.

(**حزو/ي**) **الحاء** ve **الزاء** ve illetli harf az kelimeli bir asıldır; o da yükselmedir. **حَزَا** serap şeyi **يحزُوهُ** denir; onu yükselttiği zaman. Ondan **حَزَوْتُ** şeyi ve **حَزَيته**: onu tahmin ettiğim zaman([6]). O, babdandır; çünkü sen bunu yaparsın, sonra onun ne kadar olduğu bilinsin diye onu yükseltirsin.
  Ve bunda hemzeli olandan bir kelime kıldılar; dediler: **حَزَأْتُ** develeri **أحزَؤُها حَزءاً**; onları topladığın ve sürdüğün zaman; bu da yürüyüşte bir yükseltmedir. Ama **الحَزاء** ise bir bitkidir.

  (**حزب**) **الحاء** ve **الزاء** ve **الباء** tek bir asıldır; o da şeyin toplanmasıdır. Bundan **الحِزب**: insanlardan cemaat. Allah Teâlâ dedi: ﴿كُلُّ **حِزْبٍ** بِمَا لَدَيْهِمْ فَرِحُونَ﴾ [الروم 32]. Her şeyden bir taife **حِزْبٌ**dur. **حِزْبَهُ**ni Kur’ân’dan okudu denir. Ve **الحِزْباء**: kalın topraktır([7]). Ve **الحَزَابِيَةُ**: yaratılışı toplanmış eşektir.
  Bu babdandır **الحيزبُون**: kocakarı; onda **الياء** ve **الواو** ve **النون**u artırdılar; bunun benzerinde yaptıkları gibi; istedikleri vasıfta daha beliğ olsun diye.

  (**حزر**) **الحاء** ve **الزاء** ve **الراء** iki asıldır: biri şeyin şiddetlenmesi, ikincisi görüş işletmenin bir cinsidir.
  Birinci asıl: **الحَزَاوِرُ**dur; o, tepeler/sekilerdir; tekili **حَزْوَرَة**dır. Ondan **الغلام الحَزْوَر**([8]); bu, şiddetlendiği ve kuvvetlendiği zamandır; çoğulu **حزاورة**dır. Ve bundan süt ve nebîz **حَزَرَ**; ekşiliği şiddetlendiği zaman. O, **حازر**dir. Dedi:
  * بَعْدَ الذي عَدَا القُروصَ فَحَزَرْ([9]) *
Ama üçüncüsü onların sözü: **حزَرتُ** şeyi; onu tahmin ettiğim zaman; ben **حازر**im. Ve malların seçkinlerine **حَزَرَات** demeleri bu üzerine hamledilebilir. Hadiste: “Peygamber صلى الله عليه وآله وسلم bir zekât toplayıcısı gönderdi de dedi ki: İnsanların mallarının **حَزَرات**ından hiçbir şey alma. **الشّارِفَ**i ve **البَكْرَ**ı ve ayıplı olanı al.” O hâlde **الحَزرات**: seçkinlerdir; sanki zekât toplayıcısı **يَحزُِرُ** da görüşünü işletir de seçkini alır([10]).

-------------------------------------------------ـ
([1]) صدره كما في المعلقات:  * تأوي له قلص النعام كما أوت *
([2]) Asılda: “معرفة”.
([3]) Asılda: “هذا الأمر”; doğrusu el-Mücmel’dedir.
([4]) Beyit, onun bir kasidesindendir; Dîvânu’l-Huzeliyyîn Şenqîtî nüshası 70 ve Mecmûʿatu Eşʿâri’l-Huzeliyyîn’in ikinci kısmı 57.
([5]) Hanẓale b. Fâtik el-Esedî’nin bir beytinin صدر’ü; Lisân’da (**حزم**). Ve عجز’ü:
* تقفي بقوت عيالنا وتصان *
    Ve **حزمة**, **الحاء**ın dammesiyle; asılda ve Kâmûs’ta ve el-Muḫaṣṣaṣ’ta (6: 198) olduğu gibi; Lisân’da ve İbnü’l-Kelbî’nin Nesebu’l-Ḫayl’inde fethayla ضبط edilmiştir.
([6]) **الخرص**: şeyi zan ile takdir etmektir. Asılda: “حرضته”; tahriftir.
([7]) Cem‘de **حزباء** denir; müfredesi **حزباءة**dır.
([8]) Oğlanın vasfında **حزور** (Ca‘fer gibi) ve **حزور** (ʿAmles gibi) denir.
([9]) Onu el-Mücmel’de de inşâd etti. Ve **القروص**, kaynaklarda gelmeyen bir masdardır.
([10]) Lisân’da اشتقاق için başka bir vecih vardır; dedi: “**حزرة** diye adlandırıldı; çünkü sahibi onu her gördüğünde nefsinde onu durmadan **يحزرها** idi.”

ـ
