# حشش — es-Sıhâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%B4%D8%B4/sozluk/sihah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AD%D8%B4%D8%B4/entries/sihah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [حشش](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%B4%D8%B4.md)
- es-Sıhâh: Cevherî · 10. yy

## Madde başı: حشش

حَشَشْتُ النار أَحُشُّها حَشَّاً: أوقدتها. والحَشُّ والحُشُّ: البستانُ، والجمع الحِشَّانُ. والحَشُّ والحُشُّ أيضاً: المخرج، لأنَّهم كانوا يَقضون حوائجَهم في البساتين. والجمع حُشوشٌ.
والمَحَشَّةُ بالفتح: الدُبُرُ. والحَشيشُ: ما يبس من الكلأ ولا يقال له رَطْباً حَشيشٌ. والمَحَشُّ: المكان الكثير الحَشيش. ومنه قولهم: إنّك بمَحَشِّ صِدقٍ فلا تَبرحْه، أي بموضع كثير الخير. والمِحَشُّ بالكسر: ما يُقْطَعُ به الحَشيشُ. والمَحَشُّ أيضاً: ما تُحرَّك به النارُ من حديد وكذلك المَحَشَّةُ. ومنه قيل للرجل الشجاع: نِعْمَ مِحَشُّ الكتيبة. وأما الذي يُجْعَل فيه الحَشيشُ ففيه لغتان: مَحَشٌّ ومَحِشٌّ، والفتح أفصح. وحَشَشْتُ الحَشيشَ: قطعته. واحْتَشَشْتُهُ: طلبته وجمعته.
والحُشَّاشُ: الذي يَحْتَشُّونَ. وحَشَشْتُ فرسي: ألقيت له حشيشاً. وفي المثل: أَحُشُّكَ وتَر وتر وُثني. وحَشَّ الرجل سهمَه، إذا ألزَقَ به القُذَذَ من نواحيه. ويقال للبعير: قد حُشَّ ظهرهُ بجنبَيْن واسعين فهو مَحْشوشٌ، أي إنه مُجْفَرُ الجنبَيْن. والحُشاشُ والحُشاشَةُ: بقيَّة الروح في المريض.
  وأَحَشَّتِ المرأةُ مُحِشٌّ، إذا يبس ولدُها في بطنها. وكذلك أَحَشَّت اليدُ: أي يَبِسَتْ وشَلَّتْ.

### Türkçe

**حَشَشْتُ** ateşi **أَحُشُّها** **حَشَّاً**: onu yaktım. **الحَشُّ** ve **الحُشُّ**: bostan; çoğulu **الحِشَّانُ**. **الحَشُّ** ve **الحُشُّ** ayrıca: helâ (çıkış yeri); çünkü onlar ihtiyaçlarını bostanlarda giderirlerdi. Çoğulu **حُشوشٌ**.

**المَحَشَّةُ** (fetha ile): makat. **الحَشيشُ**: otlaktan kuruyan şey; yaş iken ona **حَشيشٌ** denmez. **المَحَشُّ**: **الحَشيش**i çok olan yer. Ondan onların sözü: “Şüphesiz sen **بِمَحَشِّ صِدقٍ**’tasın, ondan ayrılma”; yani hayrı çok olan bir yerde. **المِحَشُّ** (kesra ile): **الحَشيش**in onunla kesildiği şey. **المَحَشُّ** ayrıca: ateşin demirden onunla karıştırıldığı şey; aynı şekilde **المَحَشَّةُ**. Ondan, yiğit adama denildi: “Ne güzel **مِحَشُّ** bölük.” Ama **الحَشيش**in içine konulduğu şeyde iki lugat vardır: **مَحَشٌّ** ve **مَحِشٌّ**; fetha daha fasih. **حَشَشْتُ الحَشيشَ**: onu kestim. **احْتَشَشْتُهُ**: onu aradım ve topladım.

**الحُشَّاشُ**: **يَحْتَشُّونَ** olan kimse. **حَشَشْتُ** atımı: ona **حشيشاً** attım. Meselde: “**أَحُشُّكَ** ve ter ter ve vüsni.” Adam okunu **حَشَّ** etti; yani onun yanlarından **القُذَذَ**i ona yapıştırdı. Deve için denilir: “Sırtı iki geniş yanla **حُشَّ** edilmiştir; o **مَحْشوشٌ**tur”; yani o, yanları geniştir. **الحُشاشُ** ve **الحُشاشَةُ**: hastada ruhun kalıntısı.

Kadın **أَحَشَّتِ**; **مُحِشٌّ** (oldu), eğer çocuğu karnında kuruduysa. Aynı şekilde el **أَحَشَّت**: yani kurudu ve felç oldu.
