# حظو (ح-ظ-و) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%B8%D9%88
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AD%D8%B8%D9%88

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ح - ظ - و
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 5 sözlük
- Bu sayfa şu yazımları da kapsar: حظو/ي

## Sözlükler (5)

### [Kitâbu'l-'Ayn](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%B8%D9%88/sozluk/kitab_ayn.md) — Halîl b. Ahmed · 8. yy

باب الحاء والظاء و واي معهما
ح ظ و، ح ظ ي يستعملان فقط
حظو:
حظي:
الحُظِوة: المكانةُ والمَنْزِلة من ذي سلطان، ونحوه.
وتقول: حَظِيَ عنده يَحْظَى حِظْوَة.
والحَظْوةُ: السّهم الصّغير الذي ليس له نصل، وجمعُه: حَظَواتٌ وحِظاءٌ.

##### Türkçe

باب **الحاء** ve **الظاء** ve onlarla birlikte **واي**

**ح ظ و**، **ح ظ ي** yalnızca kullanılırlar.

**حظو**:

**حظي**:

**الحُظِوة**: bir sultan sahibinden ve benzerinden (yana) mevki ve menziledir.

Ve dersin: **حَظِيَ** onun yanında **يَحْظَى** bir **حِظْوَة**.

Ve **الحَظْوةُ**: ucu (nâsılı) olmayan küçük oktur; çoğulu: **حَظَواتٌ** ve **حِظاءٌ**.

### [Tehzîbu'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%B8%D9%88/sozluk/tehzib.md) — Ezherî · 10. yy

باب الحاء والظاء
حظى ، حظو ، حظي
حظى ، الحظوة ، والحظي .
استعمل من وجوهه :
( حظا ) : قال أبو زيد : يقال إنه لذو حُظْوَةٍ فيهن وعندهنّ ، ولا يقال ذلك إلا فيما بين الرجال والنساء .
ويقال إنه لذو حَظَ في العلم .
وقال الليث : الحِظْوَةُ المكانة والمنزلة للرجل من ذي سلطان ونحوه ، تقول حظِي عنده يحظى حِظْوة .
أبو عبيد عن أبي زيد : أحظيتُ فلاناً على فلان من الحُظوة وَالتفضيلِ .
وقال ابن بُزُرْج : واحد الأحَاظي أحظَاءُ ، وواحد الأحظاء حِظًى منقوص .
قال : وأصل الحِظَى الحَظُّ .
ابن الأنباري : الحِظَى الحُظْوَة وجمع الحِظَى أَحْظٍ ثم أَحاظ .
قال : ويقال للسَّروَة حَظوة وثلاث حِظَاءٍ .
وقال غيره : هي السرْوة بكسر السين .
ومن أَمْثالهم إحدى حُظَيّاتِ لقمانَ تصغير حَظوَات واحدتها حَظْوَة . ومعنى المثل : إحدى دواهِيه ومَرامِيه .
وقال أبو عبيد : إذا عُرِفَ الرجلُ بالشّرَارة ثم جاءت منه هَنَةٌ قيل إحدى حُظَيّاتِ لقمان ، أي إنها من فَعَلاته . وأصل الحُظَيّات المرَامِي ، واحدتها حُظَيَّة
وتكبيرها حُظْوَة ، وهي التي لا نَصْل لها من المرامي ، وقال الكميت .
أراهطَ امرىء القيس اعْبَئُوا حَظَوَاتكم
لحيّ سوانا قَبْل قاصمة الصُّلْبِ
ثعلب عن ابن الأعرابيّ قال : الحَظَا القمل ، واحدتها حَظَاةٌ . ومن أمثالهم : إلاّ حَظِيَّة فلا أَلِيّة ، وهي من أمْثال النساء ، تقول إن لم أحْظَ عند زَوْجي فلا أَلُو فيما يُحْظِيني عنده بانتهائي إلى ما يهواه . ويقال هي الحِظوة والحِظَةُ .
وقال الراجز :
هل هي إلا حِظَّةٌ أو تطليقْ
أو صلف من دُون ذاك تعليقْ
والحَظْوَةُ من المرامي ما لاقُذَذَ له وجمعها حَظَوات .

##### Türkçe

باب **الحاء** ve **الظاء**
**حظى** , **حظو** , **حظي**
**حظى** , **الحظوة** , ve **الحظي** .

Yönlerinden kullanılmıştır:
(**حظا**) : Ebû Zeyd dedi: “Denilir ki: O, onların arasında ve onların yanında bir **حُظْوَةٍ** sahibidir”; bu, ancak erkeklerle kadınlar arasındaki şey hakkında söylenir.
Ve denilir ki: O, ilimde bir **حَظَ** sahibidir.
Leys dedi: **الحِظْوَةُ**; sultan sahibi ve benzeri katında adam için mevki ve menzildir; “Onun yanında **حظِي** olur, **حِظْوة** elde eder” dersin.
Ebû Ubeyd, Ebû Zeyd’den: “Falancayı falancaya karşı **الحُظوة** ve üstün tutma ile **أحظيتُ** ettim.”
İbn Buzurc dedi: **الأحَاظي**’nin teki **أحظَاءُ**’dur; **الأحظاء**’ın teki eksik (منقوص) **حِظًى**’dır.
Dedi: **الحِظَى**’nın aslı **الحَظُّ**’dur.
İbnü’l-Enbârî: **الحِظَى** **الحُظْوَة**’dir; **الحِظَى**’nın çoğulu **أَحْظٍ** sonra **أَحاظ**’dır.
Dedi: **السَّروَة** için **حَظوة** ve “üç **حِظَاءٍ**” denilir.
Başkası dedi: O, **السرْوة**’dir; **السين**’in kesresiyle.
Onların darbımesellerindendir: “Lukmân’ın **حُظَيّاتِ**’ından biri”; **حَظوَات**’ın küçültmesi; onun teki **حَظْوَة**’dir. Meselin manası: Onun dehşetli işlerinden ve hedeflerinden biridir.
Ebû Ubeyd dedi: Adam **الشّرَارة** ile bilinir de sonra ondan bir **هَنَةٌ** gelirse “Lukmân’ın **حُظَيّاتِ**’ından biri” denilir; yani o, onun fiillerindendir. **الحُظَيّات**’ın aslı **المرَامِي**’dir; onun teki **حُظَيَّة**’dir.
Onun büyütmesi **حُظْوَة**’dir; o, hedeflerden (المرامي) kendisi için **نَصْل** olmayan şeydir. Kümeyt dedi:
أراهطَ امرىء القيس اعْبَئُوا **حَظَوَاتكم**
لحيّ سوانا قَبْل قاصمة الصُّلْبِ
Sa‘leb, İbnü’l-A‘râbî’den: Dedi: **الحَظَا** bit (القمل)’dir; onun teki **حَظَاةٌ**’dır. Onların darbımesellerindendir: “Ancak **حَظِيَّة**; o hâlde **أَلِيّة** yok”; bu, kadınların darbımesellerindendir; “Eğer kocamın yanında **أحْظَ** olmazsam, onun yanında beni **يُحْظِيني** edecek şey hususunda, onun sevdiğine varmakla, gevşeklik etmem” der. Ve denilir ki: O, **الحِظوة** ve **الحِظَةُ**’dir.
Recez söyleyen dedi:
هل هي إلا **حِظَّةٌ** أو تطليقْ
أو صلف من دُون ذاك تعليقْ
Ve **الحَظْوَةُ** hedeflerden (المرامي) kendisi için **قُذَذَ** olmayan şeydir; onun çoğulu **حَظَوات**’tır.

### [Mekâyîsü'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%B8%D9%88/sozluk/mekayis.md) — İbn Fâris · 11. yy

#### Madde başı: حظو/ي

(باب الحاء والظاء وما يثلثهما)
  (حظو/ي) الحاء والظاء وما بعده [من] حرف معتلّ أصلان: أحدهما القرب من الشيء والمنزلة، والثاني جنس من السلاح.
  فالأوَّل قولهم رَجُلٌ حَظِيٌّ إذا كان له منزلةٌ وحُظوةٌ. وامرأةٌ حَظِيَّةٌ. والعرب تقول: "إلا حَظِيَّةً فلا أَلِيّةً". يقول: إن لم يكنْ لكِ حُظْوَةٌ فلا تُقَصِّرِي أن تتقرَّبي. يقال ما ألوت، أي ما قصَّرْت.
  وأما الأصل الآخر فالحِظاء: جمع حَِظْوةٍ، وهو سهمٌ صغير لا نَصْلَ له يُرمَى به. قال بعضُ أهلِ اللغة: يقال لكلِّ قضيبٍ نابتٍ في أصلِ شجرةٍ([1]) حَظْوَة، والجمع حَظَوات. قال أوس:
تَعَلَّمَهَا في غِيلِها وهي حَظْوَةٌ *** بوادٍ به نَبْعٌ طُِوَالٌ وحِثْيَلُ([2])  وإذا عُيِّر الرّجلُ بالضّعف قيل له: "إنما نَبْلُك حِظاءٌ". ويقال لِسهام الصّبيان حِظاءٌ. ومنه المثل: "إحدى حُظَيَّاتِ لُقْمان"، قال أبو عبيد: الحُظَيّات المرامي، وهي السّهام التي لا نِصال لها.
  (حظر) الحاء والظاء والراء أصلٌ واحدٌ يدلُّ على المنْع. يقال حظرت الشيء أحْظُرُه حَظْراً، فأنا حاظِرٌ والشيء محظور. قال الله تعالى: ﴿وَمَا كَانَ عَطَاءُ رَبِّكَ مَحْظُوراً﴾ [الإسراء 20]. والحِظَارُ: ما حُظِر على غنمٍ أو غيرها بأغصانٍ أو شيءٍ من رَطْبٍ شجر أو يابس، ولا يكاد يفعل ذلك إلاّ بالرَّطْب منه ثم يَيْبس. وفاعل ذلك المحتَظِرُ. قال الله تعالى: ﴿فَكَانُوا كَهَشِيمِ المُحْتَظِر﴾ [القمر 31]، أي الذي يعمل الحظيرةَ للغنم ثم ييبَس ذلك فيتهشَّم. ويقال جاء فلان بالحَظِر الرَّطْب، إذا جاء بالكَذِبِ المستشنَع. ويقال هو يوقد في الحَظر، إذا كان يَنُِمّ وقد مضى شاهده([3]).
  (حظل) الحاء والظاء واللام أصلٌ واحد، وهو قريب من الذي قبله. فالحَظْل: الغَيْرة ومَنْع المرأة من التصرّف والحركة. [قال([4])]:
  * فيحظُِل أو يَغارُ([5]) *
  قال أبو عبيد: حظلت عليه مثل حَظَرْتُ. ويقال في قوله "فيحظُِل أو يَغَار" إنه التّقتير. وأحْرِ أن يكون هذا أصحّ، لأنّه قال "أو يغار". والتقتير يرجع إلى الذي ذكرناه من المنْع. والدّليل على ذلك قولهم حَظَلان وحظْلان. قال:
تُعَيِّرُني الحِظْلانَ أمُّ مُغلِّسٍ *** فقلت لها لم تَقذفيني بِدائيا([6])--------------------------------------------------------ـ
([1]) في الأصل: "في أصل أو شجرة"، صوابه في المجمل واللسان.
([2]) ديوان أوس بن حجر 19 واللسان (حثل).
([3]) يشير إلى الشاهد الذي ورد في نهاية مادة (حطب).
([4]) هذه التكملة من المجمل.
([5]) من بيت للبختري الجعدي يصف رجلا غيوراً. وهو بتمامه في اللسان (حظل):
فما يخطئك لا يخطئك منه *** طبانية فيحظل أو يغار([6]) لمنظور الدبيري، كما في اللسان (حظل) من أبيات رواها القالي أيضاً في الأمالي (2: 212). وفي الأمالي: "أم محلم".
ـ

##### Türkçe

(حâ باب **الحاء** ve **الظاء** ve ikisini üçleyen şey)
  (**حظو/ي**) **الحاء** ve **الظاء** ve ondan sonra [gelen] illetli harften [oluşan] iki asıldır: birincisi şey’e yakınlık ve mertebe, ikincisi silâhtan bir cinstir.
  Birincisi onların “**رَجُلٌ حَظِيٌّ**” sözüdür; kendisi için bir mertebe ve **حُظوةٌ** bulunduğu zaman. Ve “**امرأةٌ حَظِيَّةٌ**”. Araplar der ki: “**إلا حَظِيَّةً فلا أَلِيّةً**”. Der ki: Eğer senin için **حُظْوَةٌ** yoksa, yakınlaşmaya kısaltma yapma. “**ما ألوت**” denir; yani “kısaltmadım”.
  Diğer asla gelince: **الحِظاء**: **حَِظْوةٍ**’nin cem‘idir; o, kendisiyle atılan, ucu (temreni) olmayan küçük bir oktur. Dil ehlinden bazısı dedi: Bir ağacın kökünde biten her çubuk için **حَظْوَة** denir; cem‘i **حَظَوات**’tır. Evs dedi:
تَعَلَّمَهَا في غِيلِها وهي **حَظْوَةٌ** *** بوادٍ به نَبْعٌ طُِوَالٌ وحِثْيَلُ([2])  Erkek zayıflıkla ayıplandığı zaman ona: “Senin okların ancak **حِظاءٌ**” denir. Çocukların oklarına da **حِظاءٌ** denir. Ondandır mesel: “**إحدى حُظَيَّاتِ لُقْمان**”; Ebû Ubeyd dedi: **الحُظَيّات** hedeflerdir; o, kendileri için temrenler olmayan oklardır.
  (**حظر**) **الحاء** ve **الظاء** ve **الراء** bir tek asıldır; men‘e delâlet eder. “**حظرت**” şeyi “**أحْظُرُه**” **حَظْراً**; ben **حاظِرٌ**’im ve şey **محظور**’dur, denir. Allah Teâlâ dedi: ﴿وَمَا كَانَ عَطَاءُ رَبِّكَ **مَحْظُوراً**﴾ [الإسراء 20]. **الحِظَارُ**: koyuna veya başkasına, dallarla yahut ağaç yaşından veya kurusundan bir şeyle men‘edilen (çevrilen) şeydir; bunu neredeyse ancak onun yaş olanıyla yaparlar, sonra kurur. Bunu yapan **المحتَظِرُ**’dır. Allah Teâlâ dedi: ﴿فَكَانُوا كَهَشِيمِ **المُحْتَظِر**﴾ [القمر 31]; yani koyun için ağılı yapan, sonra o kuruyup kırılıp ufalanan kimse. “Falan **بالحَظِر الرَّطْب** ile geldi” denir; çirkin görülen yalan ile geldiği zaman. “O **في الحَظر** ateş yakıyor” denir; gammazlık ettiği zaman; şahidi geçmişti([3]).
  (**حظل**) **الحاء** ve **الظاء** ve **اللام** bir tek asıldır; ve o, kendisinden öncekinin yakınıdır. **الحَظْل**: kıskançlık ve kadını tasarruftan ve hareketten men‘ etmektir. [Dedi([4])]:
  * فيحظُِل أو يَغارُ([5]) *
  Ebû Ubeyd dedi: Ona karşı **حظلت**; tıpkı **حَظَرْتُ** gibi. “**فيحظُِل أو يَغَار**” sözünde bunun, kısmak (daraltmak) olduğu da söylenir. Ve daha layıktır ki bu daha sahih olsun; çünkü “**أو يغار**” dedi. Kısmak, men‘den zikrettiğimize döner. Bunun delili onların “**حَظَلان**” ve “**حظْلان**” sözüdür. Dedi:
تُعَيِّرُني **الحِظْلانَ** أمُّ مُغلِّسٍ *** فقلت لها لم تَقذفيني بِدائيا([6])--------------------------------------------------------ـ
([1]) Asılda: “في أصل أو شجرة”; doğrusu **المجمل** ve **اللسان**’dadır.
([2]) Evs b. Hacer divanı 19 ve **اللسان** (**حثل**).
([3]) (حطب) maddesinin sonunda gelen şahide işaret eder.
([4]) Bu tamamlama **المجمل**’dendir.
([5]) Bu, el-Buhturî el-Ca‘dî’nin kıskanç bir adamı vasfettiği bir beyittendir. Tamamı **اللسان** (**حظل**)’dadır:
فما يخطئك لا يخطئك منه *** طبانية فيحظل أو يغار([6]) Manzûr ed-Dubeyrî’nindir; **اللسان** (**حظل**)’da, el-Kâlî’nin de **الأمالي** (2: 212)’de rivayet ettiği beyitlerdendir. **الأمالي**’de: “أم محلم”.
ـ

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%B8%D9%88/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

: ( و ( *!الحُظْوَةُ ، بالضمِّ والكسْرِ ) كما في الصِّحاحِ والمُحْكَم والتهْذِيبِ .
قالَ شيْخُنا : ونقلَ عن ثَعْلب تَثْلِيثَه ، وكذا عن غيرِهِ ، بل جَعَلَه التَّقيُّ الشمني في شرْحِ الشفاء قاعِدَةً في كلِّ فعلةٍ واوِي اللامِ كخُطْوَةٍ وقُدْوَةٍ وأُسْوَةٍ وربْوَةٍ ونحوِها ففيه قُصُورٌ .
( *!والحِظَةُ ، كعِدَةٍ : المَكانَةُ ) والقُرْبُ المَعْنويَّ .
وقيلَ : الوَجاهَةُ والتَّقدُّمُ المَعْنويُّ من ذِي سلطانٍ ونَحْوه .
( و ) رجلٌ له *!الحِظْوَةُ *!والحُظْوَةُ *!والحِظَةُ : أَي ( الحَظُّ من الرِّزق ، ج *!حِظاً ) ، بالكسْرِ مَقْصوراً ، ( *!وحِظاءٌ ) ، بالكسْرِ مَمْدوداً .
( *!وحَظِيَ كلُّ واحِدٍ من الزَّوْجَيْنِ عند صاحِبِهِ ، كرَضِيَ ، *!واحْتَظَى ) . يقالُ : *!حَظِيَتِ المرأَةُ عنْدَ زوْجِها

*!حُظْوَةً *!وحِظْوَةً *!وحِظَةً سَعدَتْ ودَنَتْ من قَلْبِه وأَحَبَّها .
وَحَظِيَ هو عنْدَها أَيْضاً .
*!واحْتَظَتْ هي عنْدَه ، *!واحْتَظَى .
وشاهِدُ *!الحِظَةِ ما أَنْشَدَه ابنُ السِّكِّيت لابْنَة الحمارس :
هَلْ هِيَ إلاَّ *!حِظَة أَو تَطْلِيقْأَو صَلَفٌ مِنْ دون ذاك تَعْلِيقْقَدْ وَجَبَ المَهْرُ إذا غابَ الحُوقْ ( وهي *!حَظِيَّةٌ ، كغَنِيَّةٍ ) .
قالَ المنلا علي في نامُوسِه : الظاهِرُ أنَّ الحظْوَةَ مَخْصوصٌ بالمرْأَةِ كما هو المُتعارَفُ خِلاف عُمُوم ما في القامُوسِ .
قالَ شيْخُنا : لا يظهرُ ما اسْتَظْهَره بل هو عامٌّ كما في الدَّواوِين اللُّغَويَّة قاطِبَةً ، وصرَّحَ به شرَّاحُ الشفاءِ عن ثَعْلَب وغيرِهِ .
قُلْتُ : ويُؤيِّد ما اسْتَظْهره المنلا على ما قالَ أَبو زَيْدٍ : يقالُ إنَّه لذو حَظْوَةٍ فيهنَّ وعنْدهنَّ ، ولا يقالُ ذلِكَ إلاَّ فيمَا بينَ الرِّجالِ والنِّساءِ ؛ وظاهِرُ سِياقِ الجَوهريِّ يدلُّ له أَيْضاً ، فتأَمَّل .
( و ) في المَثَلِ : ( إلاَّ حَظِيَّهْ فلا أليَّهْ ) ؛ يقولُ : إنْ أَحْظأَتْك الحُظْوَةُ فيمَا تَطْلُب فلا تَأْلُ أَنْ تَتَوَدَّدَ إلى النَّاسِ لعلَّك تُدْرِكُ بعضَ ما تُريدُ ، وأَصْلُه في المرْأَةِ تَصْلَف عنْدَ زَوْجِها .
وفي التهْذِيبِ : هذا المَثَلُ مِن أَمْثالِ النِّساءِ ، تقولُ : إن لم *!أَحْظَ عنْدَ زَوْجي فلا آلُو فيمَا *!يُحْظِينِي عنْدَه بانْتهائِي إلى مَا يَهْواه ؛ هنا ذَكَرَه الجَوهرِيُّ والأَزهريُّ وتقدَّمَ للمصنِّفِ ( في ( إ ل ى ) .
( *!والحَظْوَةُ ) ، بالفتْحِ ( ويُضَمُّ ) ؛ ونَقَلَ شيْخُنا فيه التَّثْلِيثَ أَيْضاً : ( سَهْمٌ صَغيرٌ ) قَدْرُ ذراعٍ ، وعليه اقْتَصَرَ الجَوهرِيُّ .
زادَ غيرُهُ : ( يَلْعَبُ به الصِّبيانُ ) .
وزادَ بعضُهُم : لتَعَلّم

الرَّمْي ، وإذا لم يَكُنْ فيه نَصْل فهو *!حُظَيَّةٌ بالتَّصغيرِ .
( و ) *!الحَظْوَةُ : ( كلُّ قَضِيبٍ نابِتٍ في أصْلِ شَجَرةٍ لم يَشْتَدَّ بعدُ ، ج ) كلّ منهما ( *!حِظاءٌ ) ، ككِتابٍ ، ( *!وحَظَواتٌ ) ، محرَّكةً ، وأَنْشَدَ ابنُ برِّي :
إلى ضُمَّرٍ زُرْقٍ كأَنَّ عُيونَها
حِظَاءُ غُلامٍ لَيْسَ يُخْطِئن مُهْرَاءوشاهِدُ *!الحَظَوات قَوْلُ الكُمَيْت :
أَرَهْطَ امْرِىءِ القَيْس اعْبَأُوا *!حَظَواتِكُمْ
لحَيَ سِوانا قَبْلَ قاصِمَة الصُّلْبِ ( و ) في المَثَلِ : ( إحْدَى *!حُظَيَّاتِ لُقْمانَ ، مُصَغَّرَةً ، وهو لُقْمانُ بنُ عادٍ ، *!وحُظَيَّاتُه سِهامُه ) ومَرامِيَه ؛ ( يُضْرَبُ لمَنْ عُرِفَ بالشَّرارَةِ ثم جاءَتْ منه ) هَنَةٌ ( صالِحَةٌ ) ، أَي أنَّها من فَعَلاتِهِ ، وأَصْلُ *!الحُظَيَّاتِ المَرامِي ، واحِدَتُها حُظَيَّة تَصْغيرُ *!حَظْوَة ، وهي التي لا نَصْل لها مِن المَرامِي .
( *!وحَظا *!يَحْظُو ) *!حَظْواً : ( مَشَى *!الحُظَيَّا ، مُصَغَّرَةً ، وهو مَشْيٌ رُوَيْدٌ ) .
وممَّا يُسْتدركُ عليه .
رجُلٌ *!حَظِيٌّ ، كغَنِيَ : إذا كانَ ذا حظْوَةٍ ومَنْزلَةٍ .
وقد *!حَظِيَ عنْدَ الأمير ، كرَضِيَ *!واحْتَظَى به بمعْنىً ؛ نَقَلَه الجَوهريُّ .
وجَمْعُ *!الحَظِيَّةِ من النِّساءِ *!حَظايا ؛ تقولُ : هي إحْدَى *!حَظايَاي .
وهو *!أَحْظَى منه : أَي أَقْرَب إليه وأَسْعَد .
وقالَ أَبو زَيْدٍ : *!أَحْظَيْتُ فلاناً على فلانٍ ، من الحُظْوةِ والتَّفْضِيل ، أَي فضَّلْته عليه ؛ نَقَلَه الجَوهريُّ .
وقولُ العَوام *!للحَظِيَّةِ *!مَحْظيَّة خَطَأٌ ، وكذا جَمْعها *!مَحاظِي .

وفي حديثِ موسَى بنِ طَلْحة : ( دخَلَ عليَّ طَلْحة وأَنا مُتَصَبِّحٌ فأَخَذَ النَّعْلَ *!فَحَظَانِي بها حَظَياتٍ ذَواتِ عَدَدٍ ) ، أَي ضَرَبَني ؛ هكذا رُوِي بالظاءِ .
وقالَ شمِرٌ : إنَّما أَعْرِفُه بالطاءِ ، فأَمَّا الظاء فلا وَجْه له .
وقالَ غيرُهُ : إن كانتِ اللَّفْظَةُ مَحْفوظةً فيكونُ قد اسْتَعارَ القَضِيبَ أو السَّهْم للنَّعْل .
يقالُ : *!حَظاهُ *!بالحَظْوةِ إذا ضَرَبَه بها ، كما يقالُ : عصَاهُ بالعَصاَة .

##### Türkçe

: ( ve ( **الحُظْوَةُ ، بالضمِّ والكسْرِ** ) Sıhâh’ta, Muhkem’de ve Tehzîb’de olduğu üzere.
Şeyhimiz dedi: Sa‘leb’den onun üçlenişini nakletti; aynı şekilde başkasından da; hatta Takiyyü’ş-Şemnî, Şifâ şerhinde onu, **خُطْوَةٍ** ve **قُدْوَةٍ** ve **أُسْوَةٍ** ve **ربْوَةٍ** ve benzerleri gibi lâmı vâvî olan her **فعلةٍ**’de bir kaide kıldı; bunda ise kusur vardır.

( **والحِظَةُ ، كعِدَةٍ : المَكانَةُ** ) ve manevî yakınlık.
Ve denildi: Sultan sahibi ve benzeri birinden manevî itibar ve manevî öne geçme.

( ve ) bir adam için **الحِظْوَةُ** **والحُظْوَةُ** **والحِظَةُ** vardır: yani (rızıktan nasip; çoğulu **حِظاً**), kesre ile kısaltılmış; (ve **وحِظاءٌ**), kesre ile uzatılmış.

( **وحَظِيَ كلُّ واحِدٍ من الزَّوْجَيْنِ عند صاحِبِهِ ، كرَضِيَ ، واحْتَظَى** ). Denilir: kadın kocasının yanında **حَظِيَتِ**

**حُظْوَةً** **وحِظْوَةً** **وحِظَةً**; mutlu oldu ve onun kalbine yaklaştı ve onu sevdi.
Ve o da onun yanında **حَظِيَ**.
Ve o, onun yanında **واحْتَظَتْ**; ve (erkek) **واحْتَظَى**.
**الحِظَةِ**’nin şahidi, İbnü’s-Sikkît’in İbneti’l-Hamâris için inşâd ettiği şeydir:
هَلْ هِيَ إلاَّ **حِظَة** أَو تَطْلِيقْأَو صَلَفٌ مِنْ دون ذاك تَعْلِيقْقَدْ وَجَبَ المَهْرُ إذا غابَ الحُوقْ
(ve o **حَظِيَّةٌ ، كغَنِيَّةٍ**’dir).
Molla Ali, Nâmûs’unda dedi: Zâhir olan, örfte olduğu üzere **الحظْوَةَ**’nin kadına mahsus olmasıdır; Kâmûs’taki umumiliğin hilâfına.
Şeyhimiz dedi: Onun zâhir saydığı şey görünmez; bilakis o, lugavî divanların hepsinde olduğu üzere geneldir; Sa‘leb’den ve başkasından Şifâ şârihleri bunu açıkça söylemiştir.
Ben dedim: Molla Ali’nin zâhir saydığını, Ebû Zeyd’in söylediği şu şey destekler: “Şüphesiz o, onların içinde ve onların yanında **حَظْوَةٍ** sahibidir” denilir; bu, ancak erkeklerle kadınlar arasındaki şeyde söylenir; Cevherî’nin siyakının zâhiri de ona delalet eder; öyleyse düşün.

( ve ) meselde: ( إلاَّ حَظِيَّهْ فلا أليَّهْ ); der ki: Eğer talep ettiğin şeyde **الحُظْوَةُ** sana isabet ederse, insanlara sevgi göstermekte gevşeklik etme; umulur ki istediğinin bir kısmına erişirsin. Aslı, kadında; kocasının yanında kibirlenir.
Tehzîb’de: Bu mesel kadınların mesellerindendir; der ki: “Eğer kocamın yanında **أَحْظَ** etmezsem, onun yanında beni **يُحْظِينِي** kılan şeyde, onun hevasına varmakla gevşeklik etmem.” Burada Cevherî ve Ezherî onu zikretti; musannif için ( **إ ل ى** )’da geçti.

( **والحَظْوَةُ** ), fetha ile (ve zamme de edilir); Şeyhimiz onda üçlenişi de nakletti: (bir küçük ok), bir zira‘ miktarı; Cevherî bununla yetindi.
Başkası artırdı: (çocukların onunla oynadığı).
Bazıları artırdı: atmayı öğrenmek için; ve eğer onda temren yoksa o, küçültme ile **حُظَيَّةٌ**’dir.

( ve ) **الحَظْوَةُ**: (bir ağacın dibinde biten, henüz sertleşmemiş her dal); her ikisinin çoğulu ( **حِظاءٌ** ), kitap gibi; (ve **حَظَواتٌ**), harekeli; İbn Berrî inşâd etti:
إلى ضُمَّرٍ زُرْقٍ كأَنَّ عُيونَها
حِظَاءُ غُلامٍ لَيْسَ يُخْطِئن مُهْرَاء
**الحَظَوات**’ın şahidi, Kümeyt’in sözüdür:
أَرَهْطَ امْرِىءِ القَيْس اعْبَأُوا **حَظَواتِكُمْ**
لحَيَ سِوانا قَبْلَ قاصِمَة الصُّلْبِ

( ve ) meselde: ( إحْدَى **حُظَيَّاتِ** لُقْمانَ ), küçültme ile; o, Âd oğlu Lokmân’dır; (ve **حُظَيَّاتُه** onun oklarıdır) ve atış yerleridir; (kötülükle tanınıp sonra ondan) bir (iyi) iş gelmiş kimse için darb-ı mesel olur; yani o, onun fiillerindendir. **الحُظَيَّاتِ**’ın aslı atış yerleridir; onun bir tanesi **حُظَيَّة**’dir; **حَظْوَة**’nin küçültmesidir; o, atış yerlerinden temrensiz olandır.

( **وحَظا يَحْظُو** ) **حَظْواً**: ( **الحُظَيَّا** yürüyüşüyle yürüdü), küçültme ile; o, yavaş bir yürüyüştür.

Ve onun üzerine istidrâk edilenlerdendir:
Bir adam **حَظِيٌّ**, ganî gibi: eğer **حظْوَةٍ** ve mevki sahibi ise.
Ve emir yanında **حَظِيَ**, razıyye gibi; ve onunla **واحْتَظَى** aynı manada; Cevherî onu nakletti.
Kadınlardan **الحَظِيَّةِ**’nin çoğulu **حَظايا**’dır; dersin ki: o, **حَظايَاي**’dan biridir.
Ve o, ondan daha **أَحْظَى**’dır: yani ona daha yakındır ve daha mutludur.
Ebû Zeyd dedi: **أَحْظَيْتُ** falancayı falancaya karşı, **الحُظْوةِ**’den ve tafdîlden; yani onu ona üstün kıldım; Cevherî onu nakletti.
Avamın **الحَظِيَّةِ** için **مَحْظيَّة** demesi hatadır; aynı şekilde onun çoğulu **مَحاظِي** de.

Mûsâ b. Talha hadîsinde: (Talha yanıma girdi, ben kuşluk vaktinde idim; nalını aldı da onunla beni sayılı **حَظَياتٍ** ile **فَحَظَانِي** ) yani beni dövdü; böylece **بالظاءِ** ile rivayet edildi.
Şemir dedi: Ben onu ancak **بالطاءِ** ile bilirim; **الظاء**’a gelince, onun için bir vech yoktur.
Başkası dedi: Eğer lafız mahfuz ise, o zaman dalı veya oku nal için ödünç almış olur.
Denilir: **حَظاهُ بالحَظْوةِ**; eğer onunla ona vurduysa; tıpkı “ona asâ ile vurdu” denildiği gibi.

### [Lane's Lexicon](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D8%B8%D9%88/sozluk/lexicon.md) — Edward W. Lane · 19. yy

حَظِيَتْ عِنْدَ زَوْجِهَا
1 حَظِيَتْ عِنْدَ زَوْجِهَا حظيت عند زوجها , (S, K, * TA,) aor. حَظَوَ , (K,) inf. n. حُظْوَةٌ and حِظْوَةٌ and حِظَةٌ, (S, TA,) She was, or became, fortunate, or happy, with her husband; near to his heart; in favour with him, or beloved by him; (K, * TA;) as also ↓ احتظت: and حَظِىَ هُوَ عِنْدَهَا [he was, or became, fortunate, or happy, with her; &c.]; as also ↓ احتظى. (K, * TA.) And حَظِىَ عِنْدَ النَّاسِ, aor. and inf. n. as above, He was, or became, in favour with, or beloved by, and in high estimation with, the people, or men. (Msb.) And حَظِىَ عِنْدَ الأَمِيرِ and بِهِ ↓ احتظى [He was, or became, in favour, and high estimation, or an occupant of a high place, with the prince, or commander:] both signify the same. (S, TA.) And حَظِىَ بِكَذَا He was, or became, fortunate by means of such a thing. (MA.) [In the vulgar dial., He acquired, or obtained, such a thing.] -A2- حَظَا, aor. يَحْظُو, (K,) inf. n. حَظْوٌ, (TA,) He went in a gentle, or leisurely, manner, such as is termed حُظَيَّا. (K.)

احظاهُ
4 احظاهُ احظاه احظاة أحظاه حظي It [or he] caused him [to be fortunate or happy, to be in favour or to be beloved, or] to occupy a high place or rank [in the estimation of another or others]. (Har p. 379.) ― -b2- [He favoured him, بِكَذَا with such a thing: for] احظى also signifies تَفَضَّلَ trans. by means of عَلَى. (Har p. 687.) ― -b3- And أَحْظَيْتُهُ عَلَى فُلَانٍ I preferred him above such a one. (S, TA.) [See also 4 in art. حظ.]

8 اـِحْتَظَوَ see 1, in three places.

حِظَةٌ
حِظَةٌ حظ حظه حظة : see حُظْوَةٌ.

حَظْوٌ
حَظْوٌ حظو , or حِظْوٌ: see حُظْوَةٌ.

حَظٍ
حَظٍ حظ : see حَظِىٌّ. *

حِظًى
حِظًى حظ حظى حظي حظيي , or حِظًا; see حُظْوَةٌ.

حَظْوَةٌ
حَظْوَةٌ حظوه حظوة حظي : see حُظْوَةٌ. -A2- Also, (S, K,) and ↓ حُظْوَةٌ (K) and ↓ حِظْوَةٌ, (MF, TA,) A small arrow, (S, K,) a cubit in length, (S,) with which children play, (K,) and with which they learn to shoot: (TA:) and any rod, or twig, growing upon the stock (أَصْل) of a tree, that has not yet become strong: (K:) pl. (in both senses, TA) حِظَآءٌ and حَظَوَاتٌ. (S, K.) The dim. ↓ حُظَيَّةٌ signifies Such an arrow having no head: the pl. is حُظَيَّاتٌ: (S:) and [hence,] اـِحْدَي حُظَيَّاتِ لُقْمَانَ One of the [small headless] arrows of Lukmلn, the son of 'ءd, is a prov., applied to him who is known for evil conduct, and from whom proceeds (S, K) something, (S,) or some good act. (K. [See Freytag's Arab. Prov. i. 52.])

حُظْوَةٌ
حُظْوَةٌ حظوه حظوة حظي and ↓ حِظْوَةٌ (K) and ↓ حَظْوَةٌ (Th, MF) and ↓ حِظَةٌ, (K,) [all, except the third, said to be inf. ns. of حَظِىَ and حَظِيَتْ, A state of fortunateness or happiness; nearness to the heart; a state of favour, of being beloved, or of being in high estimation; (see 1;)] high rank or standing, in the estimation of another or others; (K, TA;) and ideal nearness: or rank, station, or dignity, and advancement in the favour of a man of power or authority, and the like: (TA:) and a good share of the means of subsistence: (K:) pl. حِظًا and حِظَآءٌ: (K:) and ↓ حِظًى [or حِظًا] signifies the same as حظوة; (IAmb, TA;) or the same as ↓ حَظْوٌ, (so in some copies of the K, in art. حظى,) or ↓ حِظْوٌ, (so in other copies of the K and in the TA,) mentioned by Sgh, on the authority of Fr, (TA,) i. e. the same as حَظٌّ [good fortune, &c.]: (Ibn-Buzurj, K:) pl. أَحْظٍ, and pl. pl. أَحْاظٍ. (K.) Accord. to AZ, one says, اـِنَّهُ لَذُو حُظْوَةٍ فِيهِنَّ and عِنْدَهُنَّ [Verily he is a possessor of fortunateness, &c., among them and in their estimation; i. e., among those women and in the estimation of those women]; and he adds that one does not say this except in relation to a state subsisting between men and women: (TA:) and the mullà 'Alee, in his “ Nلmoos, ” [an Expos. of the Kلmoos,] says that حظوة seems to apply peculiarly to the case of a woman, as it does in the common conventional language: but it is of common application, agreeably with the explanations in the K, as is expressly asserted on the authority of Th and others. (MF.) -A2- See also حَظْوَةٌ.

حِظْوَةٌ
حِظْوَةٌ حظوه حظوة حظي : see حُظْوَةٌ: -A2- and see also حَظْوَةٌ.

حَظِىٌّ
حَظِىٌّ حظ حظى حظي حظيي part. n. of حَظِىَ, (Msb,) [Fortunate or happy,] in favour with, or beloved by, and in high estimation with, others; (S, * Msb, TA; *) occupying a high place or rank [in the estimation of another or others]; (S, TA;) and ↓ حَظٍ signifies the same: (Har p. 623:) fem. ↓ حَظِيَّةٌ, (S, Msb, K,) applied to a woman in favour with, or beloved by, and in high estimation with, her husband; (Msb;) pl. حَظَايَا. (S, TA.) You say, ↓ هِىَ حَظِيَّتِى [She is my favourite], and اـِحْدَيِ حَظَايَايَ [one of my favourites]. (S, TA.) For حَظِيَّةٌ, the vulgar say, erroneously, ↓ مَحْظِيَّة; [meaning thereby A concubine; in which sense حَظِيَّةٌ is used by late writers;] and making the pl. مَحَاظِى, which is also wrong. (TA.) Hence the prov., فَلَا أَلِيَّةً ↓ اـِلَّا حَظِيَّةً, (S, K, TA,) explained in art. الو. ― -b2- الحَظِىُّ also is applied to The eighth of the horses that are started together in a race. (Ham p. 46.)

حَظِيَّةٌ
حَظِيَّةٌ حظ حظي حظيه حظية : see what next precedes, in three places.

حُظَيَّةٌ
حُظَيَّةٌ حظ حظي حظيه حظية : see حَظْوَةٌ.

حُظَيَّا
حُظَيَّا حظي حظيا A certain gentle, or leisurely, manner of going. (K.)

هُوَ أَخْظَى مِنْهُ
هُوَ أَخْظَى مِنْهُ ذ He is nearer to him, [or more in favour with him, more beloved and esteemed by him,] and more fortunate or happy [with him]. (TA.) [It may also mean He is nearer, or more in favour, &c., than he.]

مَحْظِيَّةٌ
مَحْظِيَّةٌ محظي محظيه محظية : see حَظِىٌّ.

##### Türkçe

**حَظِيَتْ عِنْدَ زَوْجِهَا**
1 **حَظِيَتْ عِنْدَ زَوْجِهَا** (S, K, * TA,) muzârîsi **حَظَوَ** , (K,) mastarı **حُظْوَةٌ** ve **حِظْوَةٌ** ve **حِظَةٌ**, (S, TA,) O, kocası yanında bahtlı oldu yahut oldu; onun kalbine yakın; onun yanında gözde yahut onun tarafından sevilmiş; (K, * TA;) bunun gibi ↓ **احتظت**: ve **حَظِىَ هُوَ عِنْدَهَا** [o, onun yanında bahtlı oldu yahut oldu; vb.]; bunun gibi ↓ **احتظى**. (K, * TA.) Ve **حَظِىَ عِنْدَ النَّاسِ**, muzârîsi ve mastarı yukarıdaki gibi, O, insanlar yanında gözde oldu yahut oldu, yahut insanlar tarafından sevilmiş oldu, ve insanlar yanında yüksek itibarda oldu. (Msb.) Ve **حَظِىَ عِنْدَ الأَمِيرِ** ve بِهِ ↓ **احتظى** [o, emir yahut kumandan yanında gözde oldu yahut oldu, ve yüksek itibarda oldu, yahut yüksek bir makamın sahibi oldu:] ikisi de aynı mânaya gelir. (S, TA.) Ve **حَظِىَ بِكَذَا** O, böyle bir şey vasıtasıyla bahtlı oldu yahut oldu. (MA.) [Avam lehçesinde, O, böyle bir şeyi edindi yahut elde etti.] -A2- **حَظَا**, muzârîsi **يَحْظُو**, (K,) mastarı **حَظْوٌ**, (TA,) O, **حُظَيَّا** diye adlandırılan yumuşak yahut ağır-ağır bir yürüyüşle yürüdü. (K.)

**احظاهُ**
4 **احظاهُ** It [yahut o] onu [bahtlı yahut mutlu olmaya, gözde olmaya yahut sevilmiş olmaya, yahut] bir başkasının yahut başkalarının nazarında yüksek bir yer yahut rütbe işgal etmeye sebep kıldı. (Har p. 379.) ― -b2- [O, onu, بِكَذَا böyle bir şeyle kayırdı: zira] **احظى** ayrıca **تَفَضَّلَ** (عَلَى ile geçişli) mânasına gelir. (Har p. 687.) ― -b3- Ve **أَحْظَيْتُهُ عَلَى فُلَانٍ** Ben onu falancanın üstüne tercih ettim. (S, TA.) [Ayrıca حظ maddesinde 4’e de bak.]

8 **اـِحْتَظَوَ**: 1’e bak, üç yerde.

**حِظَةٌ**
**حِظَةٌ**: **حُظْوَةٌ**’ye bak.

**حَظْوٌ**
**حَظْوٌ** yahut **حِظْوٌ**: **حُظْوَةٌ**’ye bak.

**حَظٍ**
**حَظٍ**: **حَظِىٌّ**’ye bak. *

**حِظًى**
**حِظًى** yahut **حِظًا**; **حُظْوَةٌ**’ye bak.

**حَظْوَةٌ**
**حَظْوَةٌ**: **حُظْوَةٌ**’ye bak. -A2- Ayrıca, (S, K,) ve ↓ **حُظْوَةٌ** (K) ve ↓ **حِظْوَةٌ**, (MF, TA,) küçük bir ok; (S, K,) bir arşın uzunluğunda; (S,) çocukların onunla oynadığı; (K,) ve onunla atmayı öğrendikleri: (TA:) ve bir ağacın gövdesi (أَصْل) üzerinde biten, henüz kuvvetlenmemiş her değnek yahut ince dal: (K:) çoğulu (iki mânada da, TA) **حِظَآءٌ** ve **حَظَوَاتٌ**. (S, K.) Küçültmesi ↓ **حُظَيَّةٌ**, başı olmayan böyle bir ok mânasına gelir: çoğulu **حُظَيَّاتٌ**’tır: (S:) ve [bundan dolayı,] **اـِحْدَي حُظَيَّاتِ لُقْمَانَ** ‘Âd’ın oğlu Lukmân’ın [küçük başsız] oklarından biri; bir darb-ı meseldir; kötü davranışla bilinen ve kendisinden (S, K) bir şeyin (S,) yahut bir iyi fiilin (K) çıktığı kimseye uygulanır. (K. [Freytag’s Arab. Prov. i. 52’ye bak.])

**حُظْوَةٌ**
**حُظْوَةٌ** ve ↓ **حِظْوَةٌ** (K) ve ↓ **حَظْوَةٌ** (Th, MF) ve ↓ **حِظَةٌ**, (K,) [üçüncüsü hariç hepsi, **حَظِىَ** ve **حَظِيَتْ**’in mastarları denilmiştir, bahtlılık yahut mutluluk hâli; kalbe yakınlık; gözde olma, sevilmiş olma, yahut yüksek itibarda olma hâli; (1’e bak;)] bir başkasının yahut başkalarının nazarında yüksek rütbe yahut mevki; (K, TA;) ve ideal yakınlık: yahut rütbe, makam yahut haysiyet, ve kudret yahut otorite sahibi bir adamın ve benzerinin nezdinde gözde olmada ilerleme: (TA:) ve geçim vasıtalarından iyi bir pay: (K:) çoğulu **حِظًا** ve **حِظَآءٌ**: (K:) ve ↓ **حِظًى** [yahut **حِظًا**] **حظوة** ile aynı mânaya gelir; (IAmb, TA;) yahut ↓ **حَظْوٌ** ile aynı mânaya gelir, (K’nın bazı nüshalarında, حظى maddesinde böyle,) yahut ↓ **حِظْوٌ** (K’nın diğer nüshalarında ve TA’da böyle,) Sgh tarafından Fr’den naklen zikredilmiştir, (TA,) yani **حَظٌّ** ile aynı mânaya gelir [iyi talih, vb.]: (Ibn-Buzurj, K:) çoğulu **أَحْظٍ**, ve çoğulun çoğulu **أَحْاظٍ**. (K.) AZ’ye göre, şöyle denir: **اـِنَّهُ لَذُو حُظْوَةٍ فِيهِنَّ** ve **عِنْدَهُنَّ** [Şüphesiz o, onların arasında ve onların nazarında bahtlılığın vb. sahibidir; yani o kadınların arasında ve o kadınların nazarında]; ve o ekler ki, bu ancak erkeklerle kadınlar arasında mevcut bir hâle nispetle söylenir: (TA:) ve molla ‘Alee, “Nلmoos”unda [Kلmoos’un bir açıklaması], **حظوة**’nin, örfî umumî dilde olduğu gibi, özellikle kadının hâline mahsus göründüğünü söyler: fakat K’daki açıklamalara uygun olarak umumî kullanımlıdır; Th ve başkaları otoritesiyle açıkça böyle olduğu belirtilmiştir. (MF.) -A2- Ayrıca **حَظْوَةٌ**’ye de bak.

**حِظْوَةٌ**
**حِظْوَةٌ**: **حُظْوَةٌ**’ye bak: -A2- ve ayrıca **حَظْوَةٌ**’ye de bak.

**حَظِىٌّ**
**حَظِىٌّ**, **حَظِىَ**’nin ism-i fâilidir, (Msb,) [bahtlı yahut mutlu,] başkaları yanında gözde yahut sevilmiş, ve başkaları yanında yüksek itibarda; (S, * Msb, TA; *) bir başkasının yahut başkalarının nazarında yüksek bir yer yahut rütbe işgal eden; (S, TA;) ve ↓ **حَظٍ** aynı mânaya gelir: (Har p. 623:) müennesi ↓ **حَظِيَّةٌ**, (S, Msb, K,) kocası yanında gözde yahut sevilmiş ve yüksek itibarda olan kadına söylenir; (Msb;) çoğulu **حَظَايَا**. (S, TA.) Şöyle dersin: ↓ **هِىَ حَظِيَّتِى** [O benim gözdemdir], ve **اـِحْدَيِ حَظَايَايَ** [gözdelərimden biri]. (S, TA.) **حَظِيَّةٌ** için avam, yanlış olarak, ↓ **مَحْظِيَّة** der; [bununla bir câriye mânasını kasteder; bu mânada **حَظِيَّةٌ** geç dönem yazarlarınca kullanılır;] ve çoğulunu **مَحَاظِى** yapar; bu da yanlıştır. (TA.) Bundan dolayı darb-ı mesel: **فَلَا أَلِيَّةً** ↓ **اـِلَّا حَظِيَّةً**, (S, K, TA,) الو maddesinde açıklanmıştır. ― -b2- **الحَظِىُّ** ayrıca, bir yarışta birlikte koşturulan atların sekizincisine de söylenir. (Ham p. 46.)

**حَظِيَّةٌ**
**حَظِيَّةٌ**: bir önce gelen şeye bak, üç yerde.

**حُظَيَّةٌ**
**حُظَيَّةٌ**: **حَظْوَةٌ**’ye bak.

**حُظَيَّا**
**حُظَيَّا**: yürüyüşün belirli bir yumuşak yahut ağır-ağır tarzı. (K.)

**هُوَ أَخْظَى مِنْهُ**
**هُوَ أَخْظَى مِنْهُ** O, ona daha yakındır, [yahut onun yanında daha gözde, onun tarafından daha sevilmiş ve onun nazarında daha itibarlıdır,] ve onunla daha bahtlı yahut mutludur. (TA.) [Ayrıca, O, ondan daha yakın, yahut daha gözde, vb. mânasına da gelebilir.]

**مَحْظِيَّةٌ**
**مَحْظِيَّةٌ**: **حَظِىٌّ**’ye bak.
