# حلط — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D9%84%D8%B7/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AD%D9%84%D8%B7/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [حلط](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D9%84%D8%B7.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: حلط

باب الحاء والطاء والطاء واللام معهما
ط ل ح، ط ح ل، ل ط ح، ح ل ط مستعملات
طلح:
شَجَرُ أمِّ َغْيلان، شَوْكُه أَحْجَنُ، من أعظم العِظاه شَوْكاً، وأصلبِه عُوداً واجوده صَمْغاً، الواحدة طَلْحة. والطَّلْح في القرآن المَوْز.
والطَّلاح نقيض الصَّلاح، والفعل طَلَحَ يَطْلُعُ طَلاحاً.
وذو طَلَح: مَوضِع: قال:
ورأيْتُ المرءَ عَمْراً بِطَلَحْ
قال بعضهم: رأيته يَنْعُمُ بنعمة، وهو غلط، إنما عمرو وهذا بموضعٍ يقال له: ذو طَلَح، وكان مَلِكاً.
والطَّلاحة: الإِعياء. وبَعيرٌ طَليحٌ، وناقةٌ طَليح، وطِلْح أيضاً، قال:
فقد لَوَى أنْفَه بمِشْفَـرهـا		طِلْحُ قَراشيمَ شاحِبٌ جَسَدُهْ
والقُرْشُوم: شَجَرَةٌ تزعمُ العرب أنّها تُنْبِتُ القِرْدان، والقُرْشُوم: القُراد الضَّخْم.
طحل:
الطُّحْلة: لوْنٌ بين الغُبْرة والبَياض في سَوادٍ قليل كسَواد الرَّماد.
وشَرابٌ طاحِل: ليس بصافي اللَّوْن، والفعل طَحِلَ يطْحَل طَحَلاً. وذِئبٌ أطحَلُ، ورَماد أطحَلُ.
والطِّحال معروف. ورجل مطحول إذا ردِيءَ طِحالُه.
لطح:
اللَّطْح كاللَّطْخ إذا جَفَّ ويُحَكُّ لم يبْقَ له أثَرٌ.
واللَّطْحُ كالضَّرْب باليد.
حلط:
حَلَطَ فلان إذا نَزَل بحال مَهْلكة.
والاحتِلاط: الاجتِهادُ في مَحْكٍ ولَجاجة.
وأحْلَطَ الرجل بالمكان إذا أقامَ به، قال ابن أحمر:
وأحْلَطَ هذا: لا أريمُ مَكانيا

### Türkçe

باب **الحاء** ve **الطاء** ve **الطاء** ve **اللام** onlarla birlikte

**ط ل ح**، **ط ح ل**، **ل ط ح**، **ح ل ط** kullanılanlardır

**طلح**:
Ümmü Ğaylân’ın ağacı; dikeni çengellidir; diken bakımından en büyük **العِظاه**’dandır, dal bakımından en sertidir ve zamk bakımından en iyisidir; bir tanesi **طَلْحة**’dır. Ve Kur’an’da **الطَّلْح** muz’dur.
Ve **الطَّلاح** **الصَّلاح**’ın zıddıdır; fiil **طَلَحَ يَطْلُعُ طَلاحاً**’dır.
Ve **ذو طَلَح**: bir yer (mevzi)dir; dedi ki:
Ve gördüm kişiyi, Amr’ı, **بِطَلَحْ**’ta
Bazıları dedi ki: Onu bir nimetle nimetleniyor gördüm; o ise yanlıştır. Ancak Amr ve bu, **ذو طَلَح** denilen bir yerdedir; ve o bir melikti.
Ve **الطَّلاحة**: bitkinliktir. Ve **بَعيرٌ طَليحٌ** ve **ناقةٌ طَليح** ve **طِلْح** da; dedi ki:
Artık onun burnunu, dudağıyla büktü;		**طِلْحُ** **قَراشيمَ**; bedeni solgun
Ve **القُرْشُوم**: Arapların, **القِرْدان**’ı bitirdiğini iddia ettikleri bir ağaçtır; ve **القُرْشُوم**: iri **القُراد**’dır.

**طحل**:
**الطُّحْلة**: az bir siyahlık içinde, toz rengi ile beyazlık arasında bir renktir; külün siyahlığı gibi.
Ve **شَرابٌ طاحِل**: renkçe berrak değildir; fiil **طَحِلَ يطْحَل طَحَلاً**’dır. Ve **ذِئبٌ أطحَلُ** ve **رَماد أطحَلُ**.
Ve **الطِّحال** bilinen (şey)dir. Ve **رجل مطحول**: dalağı kötü olunca.

**لطح**:
**اللَّطْح**; kuruyup kazınınca kendisine eser kalmayan **اللَّطْخ** gibidir.
Ve **اللَّطْحُ** elle vurma gibidir.

**حلط**:
**حَلَطَ** falan kimse: helâk edici bir hâle indiği zaman (denir).
Ve **الاحتِلاط**: bir sürtüşmede ve inatlaşmada gayret göstermektir.
Ve adam, mekânda ikamet edince **أحْلَطَ**; İbn Ahmer dedi ki:
Ve **أحْلَطَ** bu: yerimden ayrılmam.
