# حوب — Lane's Lexicon

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D9%88%D8%A8/sozluk/lexicon
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AD%D9%88%D8%A8/entries/lexicon

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [حوب](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D9%88%D8%A8.md)
- Lane's Lexicon: Edward W. Lane · 19. yy

## Madde başı: حوب

حَابَ
1 حَابَ حاب , (Msb, K,) sec. pers. حُبْتُ, (S,) aor. يَحُوبُ, (S, Msb,) inf. n. حَوْبٌ (S, Msb, K) and حَوْبَةٌ and حِيَابَةٌ, (S, K, accord. to one copy of the K حِيَابٌ,) and حِيبَةٌ (TA) and حُوبٌ; (K;) or this last is a simple subst.; or, as some say, it and حَوْبٌ are two dial. vars.; that with damm, of the dial. of El-Hijلz; and that with fet-h, of the dial. of Temeem; (Msb;) accord. to Zj, that with damm signifies “ sin, or crime; ” and that with fet-h, the “ act ” of a man; [i. e. the “ act of committing a sin, or crime; ”] (TA;) He sinned; committed a sin, or crime; did what was unlawful; (S, Msb, K;) بِكَذَا [by such a thing]. (S, K.) ― -b2- Also, aor. as above, [inf. n. not mentioned,] He, or it, became in an evil condition, or state. (TA.) ― -b3- He slew [another]: of the dial. of the tribe of Asad. (TA.) -A2- حَوْبٌ also signifies The act of chiding a male camel [by the cry حَوْبِ]. (Lth, TA.) [See also 2.]

حوّب بِالاـِبِلِ
2 حوّب بِالاـِبِلِ حوب بالابل , (S, K, *) inf. n. تَحْوِيبٌ, (K,) He chid the camels (S, K) by the cry حَوْبِ حَوْبِ. (S.) [See also 1.]

أَحْوَبَ
4 أَحْوَبَ ذ He pursued a course that led him to sin, or crime. (K, TA.) -A2- مَا أَحَبْتُهُ for مَا أَحْبَبْتُهُ: see 4 in art. حب.

تحوّب
5 تحوّب تحوب He abstained from, shunned, or avoided, sin, or crime; put it away from himself: (A 'Obeyd, S, K, TA:) he applied himself to acts, or exercises, of devotion; became devout, or a devotee. (IJ, TA.) Here the form تَفَعَّلَ is deprived of the radical signification, as in the cases of the syn. words تَأَثَّمَ and تَحَنَّثَ; though its property is oftener to confirm the radical signification. (TA. [See تحنّث.]) You say, تحوّب مِنْ كَذَا He abstained from such a thing as a sin, or crime. (A 'Obeyd, S, TA. [See also another explanation below.]) ― -b2- He humbled himself in his prayer, or supplication. (TA.) ― -b3- He expressed pain, grief, or sorrow; lamented, or complained. (S, K, * TA.) And تحوّب مِنْ كَذَا He was enraged, and expressed pain or grief or sorrow, or lamented, or complained, by reason of such a thing. (TA. [See another explanation above.]) ― -b4- He cried out, expressing pain or grief or sorrow, or lamenting, or complaining: he cried aloud, or vehemently, in prayer, or supplication. (TA.) He wept, in impatience, or sorrow, and with loud crying: and sometimes, in a general sense, he cried out, or aloud, (TA.) ― -b5- He (a jackal) cried, or howled: because his cry is like that of a person expressing pain or grief or sorrow, or lamenting, or complaining, as though he were writhing from the pain of hunger or beating. (S, TA.)

حَبْ
حَبْ حب and حَبٍ: see حَوْبٍ, in five places.

حَابْ
حَابْ حاب and حَابِ: see حَوْبِ, in five places.

حَابٌ
حَابٌ حاب : see حُوبٌ.

حَوْبِ
حَوْبِ حوب and حَوْبُ and حَوْبَ (S, K) and ↓ حَابِ (K) A cry used for chiding a camel: (S:) or a cry by which a male camel is chidden, (Lth, IAth, K,) to urge him on; (Lth, TA;) like as a she-camel is by the cry حَلْ and حَلِ and حَلِى: the first form (حَوْبِ) is that used by the Arabs [in general]; but the other forms are allowable: حَوْبْ حَوْبْ also occurs, with the ب quiescent; and حَوْبًا حَوْبًا occurs in a trad., in the same sense: also, لَا مَشَيْتُ ↓ حَبْ and ↓ حَبِ and ↓ حَابْ and ↓ حَابِ [On! mayest thou not walk, or mayest thou not be rightly directed; حب &c. being syn. with حَوْبِ, and followed by an imprecation]. (TA.) Hence, حَوْبَكَ هَلْ يُعْتَمُ بِالسَّمَارِ Urge on! Should a delay be made in bringing milk much diluted with water? i. e., if thou entertain with milk much diluted with water, wherefore tardiness? a prov., applied to him who delays the fulfilment of his promise, and then gives little. (MF.)

حَوْبٌ
حَوْبٌ حوب : see حُوبٌ, in two places: -A2- and see also حَوْبَةٌ, in four places. ― -b2- Also Grief, or sorrow: and loneliness, or solitariness: and so ↓ حُوبٌ, in both these senses. (K.) ― -b3- Difficulty, distress, trouble, or fatigue; syn. جَهْدٌ. (K. [That جهد is to be thus understood here is indicated in the TA.]) ― -b4- Pain. (K.) -A3- A difficult road. (TA.) -A4- A kind, or sort: and a mode, or manner. (K, TA.) You say, سَمِعْتُ مِنْ هٰذَا حَوْبَيْنِ I heard, or have heard, of this, two kinds, or modes: and رَأَيْتُ مِنْهُ حَوْبَيْنِ I saw, or have seen, of it, two kinds, or modes. (TA.) -A5- A he-camel: (K:) or a bulky he-camel: so called from the cry حَوْبِ, by which he is urged; like as a mule is called عَدَسٌ: (Lth, TA:) or it signifies originally a he-camel, and hence, from its frequency of usage, the cry حوب by which he is urged. (K, * TA.)

حُوبٌ
حُوبٌ حوب (S, A, Msb, K) and ↓ حَوْبٌ, (Msb, * K,) said by some to be two dial. vars., (Msb, [see 1, first sentence,]) and ↓ حَابٌ (S, K) and ↓ حَوْبَةٌ (A 'Obeyd, K) and ↓ حُوبَةٌ (A 'Obeyd, TA) and ↓ حَابَةٌ (K) and ↓ حِيبَةٌ, (TA,) Sin, or crime: or a sin, or a crime: (S, A, Msb, K:) accord. to A 'Obeyd, the first and second signify any sin or crime; (TA;) [as also, app., حَابٌ;] and حوبة [i. e. حَوْبَةٌ and حُوبَةٌ, the former particularly mentioned in the Msb, and app. حَابَةٌ also], a single sin or crime: (Msb, TA:) accord. to Fr, حُوبٌ signifies great sin, or a great sin: accord. to Katلdeh, wrong, injustice, or tyranny: thus in the Kur iv. 2; where El-Hasan read ↓ حَوْبًا instead of حُوبًا. (TA.) One says, رَبِّ تَقَبَّلْ تَوْبَتِى ↓ وَاغْسِلْ حَوْبَتِى (T, TA) i. e. [O my Lord, accept my repentance, and wash away] my sin, or crime. (A 'Obeyd, TA.) El-Mukhabbal Es-Saadee says,
↓ فَلَا تُدْخِلَنَّ الدَّهْرَ قَبْرَكَ حَوْبَةً
يَقُومُ بِهَا يَوْمًا عَلَيْكِ حَسِيبُ
[Then introduce not thou, ever, into thy grave, a sin with which a reckoner, or taker of vengeance, may one day rise up against thee]. (TA.) -A2- حُوبٌ also signifies Perdition, destruction, or death. (K.) [Hence, app.,] اِبْنَةُ حوبٍ A quiver; syn. كِنَانَةٌ. (TA. [The vowel of the ح is not indicated.]) ― -b2- Disease. (K.) ― -b3- A trial, a trouble, or an affliction. (K.) You say, هٰؤُلَآءِ عِيَالُ أَبِى حُوبٍ [These are the family of the father of trouble; i. e., of one who is in trouble]. (TA.) ― -b4- See also حَوْبٌ. -A3- And see حَوْبَآءُ.

حَابَةٌ
حَابَةٌ حابه حابة : see حُوبٌ.

حَوْبَةٌ
حَوْبَةٌ حوبه حوبة : see حُوبٌ, in three places. -A2- Also Maternal tenderness of heart. (K.) ― -b2- Anxiety; (S, K;) and so ↓ حِيبَةٌ. (TA.) ― -b3- Want; poverty; indigence; (S, K;) as also ↓ حِيبَةٌ and ↓ حَوْبٌ. (K.) You say, in prayer, اـِلَيْكَ أَرْفَعُ حَوْبَتِى i. e. [To Thee I make known] my want. (TA from a trad.) And أَلْحَقَ اللّٰهُ بِهِ الحَوْبَةَ May God bring upon him want, or poverty, or indigence. (S, * TA.) [And hence,] ↓ اِبْنُ حَوْبٍ A man oppressed by difficulty, trouble, distress, or adversity; a man in need: i. e. any man in such a state. (IAar, TA.) And ↓ عِيَالُ ابْنِ حَوْبٍ [The family of a man oppressed by difficulty, &c.]. (TA.) ― -b4- A state, or condition; as also ↓ حِيبَةٌ: (K:) but only used in speaking of an evil state; as in the phrases, بَاتَ بِحَوْبَةِ سُوْءٍ and سُوْءٍ ↓ بِحِيبَةِ He passed the night in an evil state or condition. (TA.) ― -b5- [Hence also, for ذُو حَوْبَةٍ, and ذَاتُ حَوْبَةٍ, and ذَوُو حَوْبَةٍ,] A weak man; (AZ, S, K;) as also ↓ حُوبَةٌ: (K:) and a weak woman: (TA:) and weak persons: (S:) and [a man who can neither profit nor harm; or] a man having neither good nor evil: (S:) pl. حُوَبٌ. (AZ, S.) It is said in a trad., اِتَّقُوا اللّٰهَ فِى الحَوْبَاتِ, for ذَوَاتِ الحَوْبَاتِ, i. e. Fear ye God with respect to the needy women, who cannot do without some one to maintain them, and to take constant care of them. (TA.) And you say, اـِنَّ لِى أَعُولُهَا Verily I have a weak family to maintain. (S.) ― -b6- A person whom one is under an obligation to respect, or honour, or defend, and who may be subjected to loss, or ruin, [if abandoned,] such as a mother, or sister, or daughter, or any other female relation within the prohibited degrees of marriage; as also ↓ حِيبَةٌ: (ISk, S:) any such relation whom it is sinful to subject to loss, or ruin, by abandoning her: (A 'Obeyd, TA:) or a mother: (K:) by some explained peculiarly as having this meaning: (A 'Obeyd, TA:) and a wife; or a concubine; (K;) because both require to be maintained: (TA:) and, as also ↓ حَوْبٌ, The father and mother: and a sister: and a daughter. (K.) You say, لِى فِى بَنِى فُلَانٍ حَوْبَةٍ and ↓ حِيبَةٌ (ISk, S, K *) and ↓ حُوبَةٌ (K) I have, among the sons of such a one, a female relation such as any of those above specified: (ISk, S:) or one to whom I bear relationship on the side of the mother: (K:) or a relation within the prohibited degrees of marriage. (AZ, TA.) ― -b7- A sacred, or an inviolable, right of a person, which it would be sinful to disregard; as in the saying, فَعَلْتُهُ لِحَوْبَةِ فُلَانٍ [I did it for the sake of the sacred, or inviolable, right of such a one]. (A.) ― -b8- A horse, or similar beast; syn. دَابَّةٌ: (K:) for this, also, cannot do without some one to take constant care of it, and to sustain it. (TA.) -A3- The middle of a house. (K.) Perhaps the ب in this instance is a substitute for م. (TA.)

حُوبَةٌ
حُوبَةٌ حوبه حوبة : see حُوبٌ: -A2- and see also حَوْبَةٌ, in two places. -A3- حُوبَةٌ مِنَ الأَرْضِ A bad tract of land; as also ↓ حِيبَةٌ. (TA.)

حِيبَةٌ
حِيبَةٌ حيبه حيبة : see حُوبٌ: -A2- and see also حَوْبَةٌ, in six places: -A3- and حُوبَةٌ.

حَوْبَآءُ
حَوْبَآءُ حوبآء The soul; syn. نَفْسٌ; (AZ, S, K;) as also ↓ حُوبٌ: (AZ, K:) or the soul whose seat is in the heart; syn. رُوحُ القَلْبِ [also called the animal soul, رُوح حَيَوَانِىّ: see art. روح]: AHei asserts, in a disquisition on the heart, that this word is formed by transcription form حَبْوَآءُ: (TA:) pl. حَوْبَاوَاتٌ. (S, K.) You say, حَرَسَ اللّٰهُ حَوْبَآءَكَ [May God guard, or preserve, thy soul]. (A.) ― -b2- [Also] The body, or person; in Persian تَنْ. (KL.)

حَائِبٌ
حَائِبٌ ذ Slaying; or a slayer: of the dial. of the tribe of Asad. (TA.)

أَحْوَبُ
أَحْوَبُ ذ , as an epithet applied to a man, More, or most, or very, sinful, or criminal. (S, TA. [This meaning is implied, but not expressed.])

مُحَوِّبٌ
مُحَوِّبٌ محوب , (K,) or, accord. to some, مُحَوَّبٌ, (MF,) and ↓ مُتَحَوِّبٌ, (K,) A man whose wealth passes away from him, and then returns. (K.)

مُتَحَوِّبٌ
مُتَحَوِّبٌ متحوب : see what next precedes.

### Türkçe

**حَابَ**
1 **حَابَ** حاب , (Msb, K,) ikinci şahıs **حُبْتُ**, (S,) muzâri‘ **يَحُوبُ**, (S, Msb,) mastar **حَوْبٌ** (S, Msb, K) ve **حَوْبَةٌ** ve **حِيَابَةٌ**, (S, K, K’nın bir nüshasına göre **حِيَابٌ**, ) ve **حِيبَةٌ** (TA) ve **حُوبٌ**; (K;) yahut bu sonuncusu basit bir isimdir; yahut bazılarına göre o ve **حَوْبٌ** iki lehçe varyantıdır; dammeli olanı Hicaz lehçesindendir; fethalı olanı Temîm lehçesindendir; (Msb;) Zc’ye göre dammeli olan “günah yahut suç” mânâsına gelir; fethalı olan ise bir adamın “fiili”ne; [yani “günah yahut suç işleme fiili”ne] (TA;) Günah işledi; bir günah yahut suç işledi; haram olanı yaptı; (S, Msb, K;) **بِكَذَا** [böyle bir şey ile]. (S, K.) — -b2- Yine, muzâri‘ yukarıdaki gibi, [mastar zikredilmemiş,] O, yahut o şey, kötü bir hâl yahut duruma girdi. (TA.) — -b3- [Bir başkasını] öldürdü: Esed kabilesinin lehçesindendir. (TA.) -A2- **حَوْبٌ** ayrıca erkek deveye [**حَوْبِ** nidasıyla] azarlama fiili mânâsına gelir. (Lth, TA.) [Bkz. ayrıca 2.]

**حوّب بِالاـِبِلِ**
2 **حوّب بِالاـِبِلِ** حوب بالابل , (S, K, *) mastar **تَحْوِيبٌ**, (K,) Develeri (S, K) **حَوْبِ حَوْبِ** nidasıyla azarladı. (S.) [Bkz. ayrıca 1.]

**أَحْوَبَ**
4 **أَحْوَبَ** ذ Onu günaha yahut suça götüren bir yol tuttu. (K, TA.) -A2- **مَا أَحَبْتُهُ** yerine **مَا أَحْبَبْتُهُ**: **حب** maddesinde 4’e bak.

**تحوّب**
5 **تحوّب** تحوب Günah yahut suçtan sakındı, kaçındı yahut uzak durdu; onu kendinden uzaklaştırdı: (A 'Obeyd, S, K, TA:) ibadet fiillerine yahut riyazetlere yöneldi; dindar oldu yahut bir âbid oldu. (IJ, TA.) Burada **تَفَعَّلَ** kalıbı, eş anlamlı kelimeler **تَأَثَّمَ** ve **تَحَنَّثَ** örneklerinde olduğu gibi, kök mânâdan soyutlanmıştır; hâlbuki onun özelliği daha çok kök mânâyı pekiştirmektir. (TA. [Bkz. **تحنّث**.]) Şöyle dersin: **تحوّب مِنْ كَذَا** O şeyi günah yahut suç sayarak ondan sakındı. (A 'Obeyd, S, TA. [Aşağıda başka bir açıklamaya da bak.]) — -b2- Namazında yahut duasında tevazu gösterdi. (TA.) — -b3- Acı, keder yahut hüzün belirtti; ağıt yaktı yahut şikâyet etti. (S, K, * TA.) Ve **تحوّب مِنْ كَذَا** O şey sebebiyle öfkelendi ve acı yahut keder yahut hüzün belirtti, yahut ağıt yaktı, yahut şikâyet etti. (TA. [Yukarıda başka bir açıklamaya bak.]) — -b4- Acı yahut keder yahut hüzün belirterek, yahut ağıt yakarak, yahut şikâyet ederek feryat etti: duada yahut yakarışta yüksek sesle yahut şiddetle bağırdı. (TA.) Sabırsızlıkla yahut kederle, yüksek sesle ağladı: bazen de genel mânâda bağırdı yahut yüksek sesle [seslendi]. (TA.) — -b5- O (çakal) bağırdı yahut uludu: çünkü onun sesi, açlık yahut dövülme acısından kıvranıyormuş gibi, acı yahut keder yahut hüzün belirten, yahut ağıt yakan, yahut şikâyet eden bir kimsenin sesine benzer. (S, TA.)

**حَبْ**
**حَبْ** حب ve **حَبٍ**: beş yerde **حَوْبٍ**’a bak.

**حَابْ**
**حَابْ** حاب ve **حَابِ**: beş yerde **حَوْبِ**’a bak.

**حَابٌ**
**حَابٌ** حاب : **حُوبٌ**’a bak.

**حَوْبِ**
**حَوْبِ** حوب ve **حَوْبُ** ve **حَوْبَ** (S, K) ve ↓ **حَابِ** (K) Deve azarlamak için kullanılan bir nida: (S:) yahut erkek devenin, onu yürütmek için, azarlanmasıyla kullanılan bir nida; (Lth, IAth, K,) (Lth, TA;) tıpkı dişi devenin **حَلْ** ve **حَلِ** ve **حَلِى** nidasıyla [azarlanması] gibi: birinci şekil (**حَوْبِ**) Arapların [genel olarak] kullandığıdır; fakat diğer şekiller de câizdir: **حَوْبْ حَوْبْ** da vârid olur, **ب** sâkin olarak; ve bir rivayette **حَوْبًا حَوْبًا** da aynı mânâda vârid olur: ayrıca, **لَا مَشَيْتُ** ↓ **حَبْ** ve ↓ **حَبِ** ve ↓ **حَابْ** ve ↓ **حَابِ** [Yürüme! yahut doğru yola iletilme!; **حب** vb. **حَوْبِ** ile eş anlamlı olup bir bedduayı takiben gelir]. (TA.) Bundan dolayı, **حَوْبَكَ هَلْ يُعْتَمُ بِالسَّمَارِ** Sür! Suyla çok inceltilmiş süt getirmede gecikilir mi? yani, eğer suyla çok inceltilmiş sütle ağırlarsan, niçin gecikme? bir darbımeseldir; vaadini yerine getirmeyi geciktirip sonra da az veren kimseye uygulanır. (MF.)

**حَوْبٌ**
**حَوْبٌ** حوب : iki yerde **حُوبٌ**’a bak: -A2- ve ayrıca dört yerde **حَوْبَةٌ**’ye de bak. — -b2- Ayrıca keder yahut hüzün: ve yalnızlık yahut tenhalık: ve ↓ **حُوبٌ** da bu iki mânâda böyledir. (K.) — -b3- Zorluk, sıkıntı, meşakkat yahut yorgunluk; eş anlamlısı **جَهْدٌ**. (K. [**جهد**’in burada böyle anlaşılması gerektiği TA’da işaret edilmiştir.]) — -b4- Acı. (K.) -A3- Zor bir yol. (TA.) -A4- Bir tür yahut çeşit: ve bir tarz yahut biçim. (K, TA.) Şöyle dersin: **سَمِعْتُ مِنْ هٰذَا حَوْبَيْنِ** Bundan iki tür yahut tarz işittim: ve **رَأَيْتُ مِنْهُ حَوْبَيْنِ** Ondan iki tür yahut tarz gördüm. (TA.) -A5- Erkek deve: (K:) yahut iri yapılı erkek deve: onu yürütmek için kullanılan **حَوْبِ** nidasından dolayı böyle adlandırılmıştır; tıpkı katırın **عَدَسٌ** diye adlandırılması gibi: (Lth, TA:) yahut aslında erkek deve mânâsınadır; sonra kullanımının çokluğundan dolayı, onun yürütülmesi için kullanılan **حوب** nidası [bu ad olmuştur]. (K, * TA.)

**حُوبٌ**
**حُوبٌ** حوب (S, A, Msb, K) ve ↓ **حَوْبٌ**, (Msb, * K,) bazılarınca iki lehçe varyantı olduğu söylenmiştir, (Msb, [bkz. 1, ilk cümle,]) ve ↓ **حَابٌ** (S, K) ve ↓ **حَوْبَةٌ** (A 'Obeyd, K) ve ↓ **حُوبَةٌ** (A 'Obeyd, TA) ve ↓ **حَابَةٌ** (K) ve ↓ **حِيبَةٌ**, (TA,) Günah yahut suç: yahut bir günah yahut bir suç: (S, A, Msb, K:) A 'Obeyd’e göre birinci ve ikinci her türlü günah yahut suçu ifade eder; (TA;) [ve ayrıca, görünüşe göre, **حَابٌ** da;] ve **حوبة** [yani **حَوْبَةٌ** ve **حُوبَةٌ**, birincisi özellikle Msb’de zikredilmiş olup, görünüşe göre **حَابَةٌ** da], tek bir günah yahut suç [ifade eder]: (Msb, TA:) Fr’ye göre **حُوبٌ** büyük günah yahut büyük bir günah mânâsına gelir: Katâde’ye göre haksızlık, zulüm yahut zorbalık: Kur’ân iv. 2’de böyledir; orada El-Hasan **حُوبًا** yerine ↓ **حَوْبًا** okumuştur. (TA.) Şöyle denir: **رَبِّ تَقَبَّلْ تَوْبَتِى** ↓ **وَاغْسِلْ حَوْبَتِى** (T, TA) yani [Ey Rabbim, tövbemi kabul et ve] günahımı yahut suçumu sil. (A 'Obeyd, TA.) El-Mukhabbal Es-Saadee der ki,
↓ **فَلَا تُدْخِلَنَّ الدَّهْرَ قَبْرَكَ حَوْبَةً**
**يَقُومُ بِهَا يَوْمًا عَلَيْكِ حَسِيبُ**
[Öyleyse, ebediyen, kabrine, bir gün sana karşı onunla bir hesap sorucu yahut intikam alıcı ayağa kalkabilecek bir günah sokma]. (TA.) -A2- **حُوبٌ** ayrıca helâk, yok oluş yahut ölüm mânâsına gelir. (K.) [Bundan dolayı, görünüşe göre,] **اِبْنَةُ حوبٍ** Bir sadak; eş anlamlısı **كِنَانَةٌ**. (TA. [**ح**’nın harekesi belirtilmemiştir.]) — -b2- Hastalık. (K.) — -b3- Bir imtihan, bir sıkıntı yahut bir musibet. (K.) Şöyle dersin: **هٰؤُلَآءِ عِيَالُ أَبِى حُوبٍ** [Bunlar sıkıntının babasının ailesidir; yani sıkıntıda olanın]. (TA.) — -b4- Ayrıca **حَوْبٌ**’a da bak. -A3- Ve **حَوْبَآءُ**’ya bak.

**حَابَةٌ**
**حَابَةٌ** حابه حابة : **حُوبٌ**’a bak.

**حَوْبَةٌ**
**حَوْبَةٌ** حوبه حوبة : üç yerde **حُوبٌ**’a bak. -A2- Ayrıca kalbin anne şefkati. (K.) — -b2- Kaygı; (S, K;) ve ↓ **حِيبَةٌ** da böyledir. (TA.) — -b3- İhtiyaç; yoksulluk; fakirlik; (S, K;) ayrıca ↓ **حِيبَةٌ** ve ↓ **حَوْبٌ** da. (K.) Duada şöyle dersin: **اـِلَيْكَ أَرْفَعُ حَوْبَتِى** yani [Sana arz ederim] ihtiyacımı. (TA bir rivayetten.) Ve **أَلْحَقَ اللّٰهُ بِهِ الحَوْبَةَ** Allah ona ihtiyaç yahut yoksulluk yahut fakirlik musallat etsin. (S, * TA.) [Ve bundan dolayı,] ↓ **اِبْنُ حَوْبٍ** Zorluk, meşakkat, sıkıntı yahut belâ ile ezilmiş bir adam; muhtaç bir adam: yani bu hâlde olan herhangi bir adam. (IAar, TA.) Ve ↓ **عِيَالُ ابْنِ حَوْبٍ** [Zorlukla ezilmiş bir adamın ailesi, vb.]. (TA.) — -b4- Bir hâl yahut durum; ayrıca ↓ **حِيبَةٌ**: (K:) fakat yalnız kötü bir hâl hakkında kullanılır; şu ibarelerde olduğu gibi: **بَاتَ بِحَوْبَةِ سُوْءٍ** ve **سُوْءٍ** ↓ **بِحِيبَةِ** O, kötü bir hâl yahut durumda geceyi geçirdi. (TA.) — -b5- [Ayrıca, **ذُو حَوْبَةٍ**, ve **ذَاتُ حَوْبَةٍ**, ve **ذَوُو حَوْبَةٍ** yerine,] Zayıf bir adam; (AZ, S, K;) ayrıca ↓ **حُوبَةٌ**: (K:) ve zayıf bir kadın: (TA:) ve zayıf kimseler: (S:) ve [ne fayda ne zarar verebilen; yahut] ne iyiliği ne kötülüğü olan bir adam: (S:) çoğulu **حُوَبٌ**. (AZ, S.) Bir rivayette şöyle denmiştir: **اِتَّقُوا اللّٰهَ فِى الحَوْبَاتِ**, **ذَوَاتِ الحَوْبَاتِ** yerine, yani: Bakıma muhtaç, kendilerini geçindirecek ve sürekli gözetip kollayacak birine muhtaç olan kadınlar hakkında Allah’tan korkun. (TA.) Ve şöyle dersin: **اـِنَّ لِى أَعُولُهَا** Gerçekten benim geçindireceğim zayıf bir ailem vardır. (S.) — -b6- Saygı göstermek, ikram etmek yahut savunmakla yükümlü olunan ve [terk edilirse] zarara yahut helâke uğrayabilecek bir kimse; anne, kız kardeş, kız evlat yahut nikâhı haram dereceler içinde bulunan başka herhangi bir kadın akraba gibi; ayrıca ↓ **حِيبَةٌ**: (ISk, S:) terk etmekle onu zarara yahut helâke uğratmanın günah olduğu böyle bir akraba: (A 'Obeyd, TA:) yahut anne: (K:) bazılarınca özellikle bu mânâ ile açıklanmıştır: (A 'Obeyd, TA:) ve eş; yahut câriye; (K;) çünkü ikisi de nafakaya muhtaçtır: (TA:) ve ayrıca ↓ **حَوْبٌ** ile birlikte, baba ve anne: ve kız kardeş: ve kız evlat. (K.) Şöyle dersin: **لِى فِى بَنِى فُلَانٍ حَوْبَةٍ** ve ↓ **حِيبَةٌ** (ISk, S, K *) ve ↓ **حُوبَةٌ** (K) Benim, falanın oğulları arasında, yukarıda belirtilenlerden herhangi biri gibi bir kadın akrabam vardır: (ISk, S:) yahut anne tarafından akrabalık bağım olan biri vardır: (K:) yahut nikâhı haram dereceler içinde bir akraba. (AZ, TA.) — -b7- Bir kimsenin, göz ardı edilmesi günah olan, kutsal yahut dokunulmaz hakkı; şu sözde olduğu gibi: **فَعَلْتُهُ لِحَوْبَةِ فُلَانٍ** [Onu falanın kutsal yahut dokunulmaz hakkı için yaptım]. (A.) — -b8- Bir at yahut benzeri bir hayvan; eş anlamlısı **دَابَّةٌ**: (K:) çünkü bu da, sürekli bakacak ve besleyecek birine muhtaçtır. (TA.) -A3- Bir evin ortası. (K.) Belki bu örnekteki **ب**, **م**’nin yerine geçmiştir. (TA.)

**حُوبَةٌ**
**حُوبَةٌ** حوبه حوبة : **حُوبٌ**’a bak: -A2- ve ayrıca iki yerde **حَوْبَةٌ**’ye de bak. -A3- **حُوبَةٌ مِنَ الأَرْضِ** Kötü bir arazi parçası; ayrıca ↓ **حِيبَةٌ**. (TA.)

**حِيبَةٌ**
**حِيبَةٌ** حيبه حيبة : **حُوبٌ**’a bak: -A2- ve ayrıca altı yerde **حَوْبَةٌ**’ye de bak: -A3- ve **حُوبَةٌ**.

**حَوْبَآءُ**
**حَوْبَآءُ** حوبآء Ruh; eş anlamlısı **نَفْسٌ**; (AZ, S, K;) ayrıca ↓ **حُوبٌ**: (AZ, K:) yahut yeri kalpte olan ruh; eş anlamlısı **رُوحُ القَلْبِ** [hayvanî ruh diye de adlandırılır, **رُوح حَيَوَانِىّ**: bkz. **روح** maddesi]: AHei, kalp üzerine bir incelemede, bu kelimenin **حَبْوَآءُ**’dan yazım değişimiyle oluştuğunu ileri sürer: (TA:) çoğulu **حَوْبَاوَاتٌ**. (S, K.) Şöyle dersin: **حَرَسَ اللّٰهُ حَوْبَآءَكَ** [Allah ruhunu korusun yahut muhafaza etsin]. (A.) — -b2- [Ayrıca] beden yahut şahıs; Farsçada **تَنْ**. (KL.)

**حَائِبٌ**
**حَائِبٌ** ذ Öldürme; yahut öldüren: Esed kabilesinin lehçesindendir. (TA.)

**أَحْوَبُ**
**أَحْوَبُ** ذ , bir adama sıfat olarak, Daha çok, yahut en çok, yahut pek günahkâr yahut suçlu. (S, TA. [Bu mânâ ima edilmiştir, fakat açıkça ifade edilmemiştir.])

**مُحَوِّبٌ**
**مُحَوِّبٌ** محوب , (K,) yahut bazılarına göre **مُحَوَّبٌ**, (MF,) ve ↓ **مُتَحَوِّبٌ**, (K,) Malı elinden gidip sonra kendisine geri dönen bir adam. (K.)

**مُتَحَوِّبٌ**
**مُتَحَوِّبٌ** متحوب : bir önce gelen şeye bak.
