# حوم — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D9%88%D9%85/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AD%D9%88%D9%85/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [حوم](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AD%D9%88%D9%85.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: حوم

باب الحاء والميم و واي معهما
ح م و، ح م ي، ح و م، م ح و، و ح م، م ي ح مستعملات
حمو:
حمى: الحَمْوُ: أبو الزّوج، وأخو الزّوج، وكلّ من ولي الزّوج من ذي قرابته. فهم أحماء المرأة. وأمّ زوجها: حماتُها.
وفي الحَمْوِ ثلاثُ لُغاتٍ؛ حماها مثل عصاها، وحموها مثل أبوها، وحَمْؤُها- مقصورٌ مهموزٌ- مثل كمؤها. وتقول العرب: حمأة حامية وكنَّة كاوية. وتقول: هذا حموكِ، ومَرَرْتُ بحميكِ ورأيتُ حماكِ، مخفّف بلا همزٍ، والهمزُ لغة رديئة. وقال الشّاعر في رجل طلّق امرأته فتزوّجها أخوه:
لقد أصبحت أسماءُ حِجْراً مُحَرَّما		وأصبحتُ من أدنَى حُمُوَّتها حَمَا
أي: أصبحت أخا زوجها بعدما كنت زوجها.
وأّمّا بالهمز فتقول: هذا حَمْؤُكِ، ورأيت حَمْأَكِ، ومررت بحَمْئِكِ- مخفف مهموز.
والحَمَاُة: لَحْمَةٌ مُنْتَبِرة في باطِن السّاق.
والحَمَأ: الطّينُ الأسود المُنْتن. وفي التنزيل: من حَمَأٍ مسنون والمسنون: المصبوب. ويُسَمَّى الطين الذي نبث من النّهر: الحَمْأَة. وقول الله عزّ وجلّ: تَغْرُبُ في عَيْنٍ حَمِئة أي: ذات حَمْأَة.
والحِمَى- مقصور: موضع فيه كَلَأٌ يُحْمَى من النّاس أن يُرْعَى.
وحَمَيْتُ القومَ حِمايةً ومَحْمِيَةً. وكلّ شيءٍ دفعتَ عنه فقد حَمَيْتَهُ.
وحَمِيتُ من هذا الشّيء أَحْمَى منه حَمِيَّةً، أي: أَنِفْتُ أَنَفاً وغضباً. ومشى في حَمِيَّتِهِ أي: في حَمْلَتِهِ. وإنّه لَرجلٌ حَمِيٌّ: لا يَحْتمِلُ الضَّيْمَ، ومنه يُقال: حَمِيّ الأَنْفِ. قال:
متى تجمعِ القلبَ الذكيَّ وصارماً		وأَنْفاً حَمِيّاً تَجتنْبكَ المَـظَـالِـمُ
وحَمَيْتُ المريضَ حِمْيَةً: مَنَعْتُه أكْلَ ما يَضُرُّه. وآحْتَمَى المريضُ احتماءً.
وآحْتَمَى في الحرب إذا حَمَى نفسَه.
وحَمِيَ الفَرَسُ. إذا سَخَنُ َوعَرِق، يَحْمَى حَمْياً وحَمَى الشّدُّ مثلَه والواحد منه: حمْيٌ، والجميع: أحماءٌ، كما قال طرفة:
فهي تَرْدِي وإذا ما فَرِعَتْ		طار من أَحْمائِها شَدُّ الأُزُرْ
وحَمِيَ الشيءُ يَحْمَى حَمْياً إذا سَخُنَ والحامِيَةُ: الحارّة.
وأَحْمَيْتُ الحديدَ إحماءً. وتقول: إنّ هذا الذَّهَبَ والفِضَّةَ ونحوهما لَحَسَنُ الحَماءِ- ممدود- أي: خرج من الحَماءِ حَسَناً.
والحامية: الرّجل يَحْمِي أصحابَه في الحَرْب. وتقول: هو على حامِيَةِ القَوْم، أي: آخر من يَحْمِيهم في مُضيِهِّم وآنهزامهم.
والحاميةُ أيضاً: جماعة يحمون أَنْفُسَهم، كما قال لبيد:
ومعي حاميةٌ من جَعْفَـرٍ		كلّ يوم نبتلي ما في الخِلَلْ
والحامِيةُ: الحجارة يُطْوَى بها البئر. قال:
كأنّ دَلْوَيَّ تَـقَـلَّـبـانِ		بين حَوامي الطَّيِّ أَرْنبانِ
والحُمَّةُ عند العامّة: إبْرَةُ العَقْرب والزُّنبور ونحوهما. وإنّما الحُمَةُ سُمُّ كلّ شيء يَلْدَغُ أو يَلْسَعُ.
والحُمَيّا: بُلُوغُ الخَمْرِ من شاربها.
واحْمَوْمَى الشّيءُ فهو مُحْمَوْمٍ، واحمَوْمَى اللّيلُ والسّحابُ، وذلك من السّواد. ومنهم من يهمزُ.
حوم:
الحَوْم: القطيع الضَّخْمُ من الإِبل. قال رؤبة:
ونَعَماً حَوْماً بها مُؤَبَّلا
والحَوْمةُ: أكثرُ مَوْضِعٍ في البحْرِ ماءً، وأَغْمَرُه. وكذلك في الحَوْض.
وحَوْمةُ المَوْتِ: شِدّتُهُ وعَلَزُهُ.
والحَوَمانُ: دَوَمانُ الطَّيْر وطَيَرانُهُ يَدومُ ويَحومُ حول كلّ شيء. والحَوَمان: نباتٌ بالبادية.
والحَوَائِمُ: الإبلُ العطاش جِدّاً. وكلُّ عطشان حائم.
وهامةٌ حائمةٌ، أي: عَطِشَ دِماغُها.
محو:
المَحْوُ لكلّ شيءٍ يذهب أثره. تقول: أنا أمحوه وأمحاه. وطيّىء تقول: مَحَيْته مَحْياً ومَحْواً وامَّحَى الشّي يَمَّحِي امّحاءً. وكذلك آمتَحى إذا ذهب أثره، الأجودُ آمَّحَى، والأصل فيه: انْمَحَى. وأمّا امتَحَى فلغةٌ رَدِيئةٌ.
وحم:
يقال للمرأة الحُبْلَى إذا اشتهت شيئاً: قد وَحِمَتِ، وهي تَحِمُ فهي وَحْمَى بيّنة الوِحامِ. والوَحَمُ والوِحام في الدّوابّ إذا حملت استَعْصَتْ، فيقال: وحمت. قال لبيد:
قد رابه عصيانُها ووِحامُها
ميح:
المَيْح في الاستِقاءِ: أن ينزل الرّجل في قرار البئر إذا قلّ ماؤها فيملأ الدّلو، يَميحُ فيها بيده، ويَميحُ أصحابَه. والجميعُ: ماحةٌ.
والمَيْحُ: يجري مَجْرَى المنفعة وكلّ من أعطى معروفاً فقد ماح.
والمَيْحُ والميحومة: ضربٌ من المَشْيِ في رَهْوَجة. قال:
ميّاحة تَميحُ مَشْياً رَهْوَجا
ومشيَةُ البطّةِ: المَيْحُ.
وقد ماح فاه بالسّوِاكِ يَميحُهُ مَيْحاً، إذا شاصه وماصه.

### Türkçe

باب **الحاء** ve **الميم** ve **واي** onlarla birlikte

**ح م و**، **ح م ي**، **ح و م**، **م ح و**، **و ح م**، **م ي ح** kullanımdadırlar
**حمو**:
**حمى**: **الحَمْوُ**: kocanın babası, kocanın kardeşi ve kocanın akrabalığından kocaya velî olan herkes. İşte onlar kadının **أحماء**’larıdır. Kocasının annesi: onun **حماتُها**’sıdır.

Ve **الحَمْوِ** hakkında üç lügat vardır; onun **حماها**’sı, onun **عصاها**’sı gibi; onun **حموها**’sı, onun **أبوها**’sı gibi; ve onun **حَمْؤُها**’sı—kısaltılmış, hemzeli— onun **كمؤها**’sı gibi. Araplar der: **حمأة** hararetli ve **كنَّة** yakıcı. Ve der: bu senin **حموكِ**’undur; ve senin **حميكِ**’inle geçtim ve senin **حماكِ**’ını gördüm; hemzesiz hafifletilmiş; hemze ise kötü bir lügattir. Şair, karısını boşayıp da onu kardeşiyle evlendiren bir adam hakkında dedi:
لقد أصبحت أسماءُ حِجْراً مُحَرَّما		وأصبحتُ من أدنَى حُمُوَّتها حَمَا
Yani: onun kocası iken, onun kocasının kardeşi oldum.

Hemze ile olana gelince, dersin: bu senin **حَمْؤُكِ**’undur; ve senin **حَمْأَكِ**’ını gördüm; ve senin **حَمْئِكِ**’inle geçtim—hafifletilmiş, hemzeli.

Ve **الحَمَاُة**: bacağın iç tarafında kabarmış bir et parçasıdır.

Ve **الحَمَأ**: pis kokulu siyah çamurdur. Ve tenzilde: **من حَمَأٍ مسنون**; ve **المسنون**: dökülmüş olandır. Ve nehirden fışkıran çamura **الحَمْأَة** denir. Ve Allah عزّ وجلّ’ün sözü: **تَغْرُبُ في عَيْنٍ حَمِئة** yani: **حَمْأَة** sahibi.

Ve **الحِمَى**—kısaltılmış: içinde ot bulunan, insanların otlatmasından korunmuş yer.

Ve kavmi **حِمايةً** ve **مَحْمِيَةً** olarak korudum. Ve her neyi ondan defettiysen, onu **حَمَيْتَهُ**.

Ve bu şeyden **حَمِيتُ**; ondan **أَحْمَى** olurum, **حَمِيَّةً**; yani: kibirlenme ve öfke ile çekindim. Ve onun **حَمِيَّتِهِ** içinde yürüdü, yani: onun hücumunda. Ve o elbette **حَمِيٌّ** bir adamdır: zulmü taşımaz; bundan dolayı denir: **حَمِيّ الأَنْفِ**. Dedi:
متى تجمعِ القلبَ الذكيَّ وصارماً		وأَنْفاً حَمِيّاً تَجتنْبكَ المَـظَـالِـمُ

Ve hastayı **حِمْيَةً** olarak korudum: ona zarar veren şeyi yemesini menettim. Ve hasta **احتماءً** olarak **آحْتَمَى**.

Ve savaşta **آحْتَمَى**, ne zaman ki kendisini korudu.

Ve at **حَمِيَ**; ne zaman ki ısındı ve terledi; **حَمْياً** ve **حَمَى** olarak **يَحْمَى**. Ve şiddet de bunun gibidir; onun teki: **حمْيٌ**; ve çoğulu: **أحماءٌ**; Tarafe’nin dediği gibi:
فهي تَرْدِي وإذا ما فَرِعَتْ		طار من أَحْمائِها شَدُّ الأُزُرْ

Ve şey **حَمِيَ**; ısındığı zaman **حَمْياً** olarak **يَحْمَى**; ve **الحامِيَةُ**: sıcak olan.

Ve demiri **إحماءً** olarak **أَحْمَيْتُ**. Ve dersin: şu altın ve gümüş ve benzerleri elbette **الحَماءِ**—uzatılmış— bakımından güzeldir; yani: **الحَماءِ**’dan güzel olarak çıktı.

Ve **الحامية**: savaşta arkadaşlarını koruyan adamdır. Ve dersin: o, kavmin **حامِيَةِ القَوْم**’u üzerindedir; yani: onların gidişlerinde ve bozguna uğrayışlarında onları koruyanların en sonuncusu.

Ve **الحاميةُ** ayrıca: kendilerini koruyan bir topluluktur; Lebîd’in dediği gibi:
ومعي حاميةٌ من جَعْفَـرٍ		كلّ يوم نبتلي ما في الخِلَلْ

Ve **الحامِيةُ**: kuyu onunla örülen taşlardır. Dedi:
كأنّ دَلْوَيَّ تَـقَـلَّـبـانِ		بين حَوامي الطَّيِّ أَرْنبانِ

Ve **الحُمَّةُ** avam katında: akrep ve yaban arısı ve benzerlerinin iğnesidir. Oysa **الحُمَةُ**, sokan veya ısıran her şeyin zehridir.

Ve **الحُمَيّا**: içenin yanında şarabın erişmesi (tesiri).

Ve şey **احْمَوْمَى**; o halde o **مُحْمَوْمٍ**’dur; ve gece ve bulut **احمَوْمَى**; bu, siyahlıktandır. Ve onlardan kimisi hemzeler.

**حوم**:
**الحَوْم**: develerden büyük sürüdür. Rü’be dedi:
ونَعَماً حَوْماً بها مُؤَبَّلا

Ve **الحَوْمةُ**: denizde su bakımından en çok yer ve onun en derinidir. Havuzda da böyledir.

Ve **حَوْمةُ المَوْتِ**: onun şiddeti ve onun sıkıntısıdır.

Ve **الحَوَمانُ**: kuşun dönüp durması ve uçmasıdır; her şeyin etrafında devam eder ve **يَحومُ**. Ve **الحَوَمان**: çölde bir bitkidir.

Ve **الحَوَائِمُ**: çok susuz develerdir. Ve her susuz **حائم**’dir.

Ve **هامةٌ حائمةٌ**, yani: onun beyni susadı.

**محو**:
**المَحْوُ**: izi giden her şey içindir. Dersin: ben onu silerim, onu **أمحوه** ve onu **أمحاه**. Ve Tayyı’ der: onu **مَحَيْته**; **مَحْياً** ve **مَحْواً**; ve şey **امَّحَى**; **امّحاءً** olarak **يَمَّحِي**. Ve izi gittiği zaman **آمتَحى** da böyledir; daha iyi olan **آمَّحَى**’dır; ve bunun aslı: **انْمَحَى**’dır. **امتَحَى**’ya gelince, o kötü bir lügattir.

**وحم**:
Kadına, hamile iken bir şeyi arzuladığında denir: **وَحِمَتِ**; ve o **تَحِمُ**; o halde o, **وَحْمَى**’dır; **الوِحامِ**’ı açık. Ve **الوَحَمُ** ve **الوِحام**, binek hayvanlarında hamile kaldıklarında huysuzlaşıp inat ettiklerinde olur; böylece denir: **وحمت**. Lebîd dedi:
قد رابه عصيانُها ووِحامُها

**ميح**:
**المَيْح** su çekmede: kuyunun suyu azaldığında adamın kuyunun dibine inmesi, sonra kovayı doldurmasıdır; eliyle onda **يَميحُ**; ve arkadaşlarına **يَميحُ**. Ve çoğulu: **ماحةٌ**.

Ve **المَيْحُ**: faydanın gidişatı üzere akar; ve her kim bir iyilik verdiyse, muhakkak **ماح** etmiştir.

Ve **المَيْحُ** ve **الميحومة**: bir tür yürüyüştür; bir tür salınarak yürüyüşte. Dedi:
ميّاحة تَميحُ مَشْياً رَهْوَجا

Ve ördeğin yürüyüşü: **المَيْحُ**.

Ve ağzını misvakla **ماح** etti; onu **مَيْحاً** olarak **يَميحُهُ**; ne zaman ki onu sertçe sürttü ve emdi.
