# خزج (خ-ز-ج) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AE%D8%B2%D8%AC
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AE%D8%B2%D8%AC

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: خ - ز - ج
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 4 sözlük

## Sözlükler (4)

### [Kitâbu'l-'Ayn](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AE%D8%B2%D8%AC/sozluk/kitab_ayn.md) — Halîl b. Ahmed · 8. yy

باب الخاء والجيم والزاي معهما
خ ز ج مستعمل فقط
خزج:
المِخْزاجُ من الإبل التي إذا سمنت مار جلدها، كأنه وارمٌ من السمنِ، وهو الخَزَبُ أيضا.

##### Türkçe

باب **الخاء** و**الجيم** و**الزاي** معهما
خ ز ج kullanılır, yalnızca
**خزج**:
**المِخْزاجُ**: develerden; semirdiği zaman derisi gevşeyip sallanan; sanki semizlikten şişmiş gibidir; o, **الخَزَبُ** dadır.

### [Tehzîbu'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AE%D8%B2%D8%AC/sozluk/tehzib.md) — Ezherî · 10. yy

خ ج ز
خزج
استعمل من وجوهه : [ خزج ] .
خزج : قال الليث : الْمِخْزَاجُ من النُّوق : الَّتي
إِذا سَمِنَتْ مَارَ جِلْدُها كأنَّه وارِمٌ من
السِّمَن ، وهو الْخَزَبُ أيضاً .

##### Türkçe

خ ج ز
**خزج**
Şu vecihlerinden kullanılmıştır: [ **خزج** ] .
**خزج**: **الليث** dedi: Develerden **الْمِخْزَاجُ**: o (dişi deve) ki, semirdiği zaman derisi dalgalanır; sanki semizlikten şişmiş gibidir; o, aynı zamanda **الْخَزَبُ**’dur da.

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AE%D8%B2%D8%AC/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

رجل خَزجٌ: ضخم.
والمِخْزاجُ من الإِبل: الشديدة السِّمَنِ. قال الليث: المِخْزَاجُ من النُّوق التي إِذا سمنت صار جلدها كأَنه وارم من السمن، وهو الخَزَبُ أَيضاً.

##### Türkçe

**رجل خَزجٌ**: iri.

Ve develerden **المِخْزاجُ**: şiddetli semiz olan. Leys dedi: **المِخْزَاجُ** develerden, semirdiği zaman derisi sanki semizlikten şişmiş gibi olan dişi develerdendir; o, **الخَزَبُ**dür de ayrıca.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AE%D8%B2%D8%AC/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

الخزج  : بفتح فسكون، كذا ضبطه الحافظ ابن حجر، ووجد في الروض بخط السهيلي بفتحتين،  ابن عامر في نسب  سيدنا  دحية بن خليفة  الكلبي، رضى الله عنه، وهو السادس من آبائه  سمى به  ، أي لقب  لعظم جثته  ، يقال، رجل خزج أي ضخم  واسمه زيد  مناة بن عامر، كذا في أنساب الوزير، والمسمى بالخزج أيضا في نسب قضاعة ويشكر، ذكرهما ابن حبيب عن الكلبى.  والمخزاج  ، بالكسر، من الإبل: الشديدة السمن، وقال الليث: المخزاج من النوق  : الناقة التي إذا سمنت صار جلدها كأنه وارم  من السمن، وهو الخزب أيضا.

##### Türkçe

**الخزج**: fetha ile sonra sükûn ile; hâfız İbn Hacer onu böyle ضبط etti; ve **الروض**’da Süheylî’nin hattıyla iki fetha ile bulundu; efendimiz **دحية بن خليفة الكلبي**’nin nesebinde İbn Âmir; Allah ondan razı olsun; ve o, atalarından altıncısıdır; onunla adlandırıldı; yani, cüssesinin büyüklüğünden dolayı bir lakap; denilir: **رجل خزج** yani iri; ve onun adı **زيد مناة بن عامر**’dir; vezirin ensâbında böyle; ve **الخزج** ile adlandırılan da **قضاعة** ve **يشكر** nesebinde; ikisini İbn Habîb, Kelbî’den zikretti. Ve **المخزاج**, kesre ile, develerden: şiddetli semiz olan; Leys dedi: **المخزاج** dişi develerden: semirdiği zaman derisi, semizlikten sanki şişmiş gibi olan dişi deve; ve o, **الخزب** da’dır.
