# داود — Kitâbullâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AF%D8%A7%D9%88%D8%AF/sozluk/kitab_allah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AF%D8%A7%D9%88%D8%AF/entries/kitab_allah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [داود](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AF%D8%A7%D9%88%D8%AF.md)
- Kitâbullâh: Kur'an kullanımından türetilmiş

## Madde başı: دود

دود
دَوَدَ - يَدودُ ( دادَ - يَدادُ) - داوُود
دَوَدَ - يَدودُ ( دادَ - يَدادُ) + كائن + من شيء  ينفذ فيه ويخترقه
دُوْدَة: اسم فعل بمعنى مفعول من " دَوَدَ - يَدادُ ": الشيء الذي أُنْفِذَ من شيء: وهو اسم الدابة المعروفة
داوُوْد: على وزن " فاعول " اسم فاعل مبالغة من " دَوَدَ - يَدادُ ": الذي يمر ويخترق الشيء، وهو اسم النبي المعروف عليه السلام، ويبدو أن لاسمه ارتباط بقدرته على العبور والنفوذ، والله أعلم
واللفظ ينتمي إلى مجموعة ألفاظ " الاجتياز وعبور  عائق أو حدود مانعة مقابل التوقف والعلوق" وهي
نَفَذَ - يَنْفُذُ، عَدَا - يَعْدُوْ، جَازَ - يَجُوْزُ، دَوَدَ - يَدودُ (دادَ - يَدادُ)، مَرَّ - يَمُرُّ، عَبَرَ - يَعْبِرُ
داوود
 	﴿لعن الذين كفروا من بني إسرائيل على لسان داوود وعيسى ابن مريم ذلك بما عصوا وكانوا يعتدون(78)﴾ المائدة
 	﴿ووهبنا له إسحاق ويعقوب كلا هدينا ونوحا هدينا من قبل ومن ذريته داوود وسليمان وأيوب ويوسف وموسى وهارون وكذلك نجزي المحسنين(84)﴾ الأنعام
 	﴿فهزموهم بإذن الله وقتل داوود جالوت وآتاه الله الملك والحكمة وعلمه مما يشاء ولولا دفع الله الناس بعضهم ببعض لفسدت الأرض ولكن الله ذو فضل على العالمين(251)﴾ البقرة
 	﴿إنا أوحينا إليك كما أوحينا إلى نوح والنبيين من بعده وأوحينا إلى إبراهيم وإسماعيل وإسحاق ويعقوب والأسباط وعيسى وأيوب ويونس وهارون وسليمان وآتينا داوود زبورا(163)﴾ النسا ء ﴿وربك أعلم بمن في السماوات والأرض ولقد فضلنا بعض النبيين على بعضوآتينا داوود زبورا(55)﴾ الإسراء
 	{ وورث سليمان داوود وقال ياأيها الناس علمنا منطق الطير وأوتينا من كل شيء إن هذا لهو الفضل المبين(16)  النمل ﴿ووهبنا لداوود سليمان نعم العبد إنه أواب (30)﴾ ص
 	﴿ووهبنا لداوود سليمان نعم العبد إنه أواب (30)﴾ ص ﴿اصبر على ما يقولون واذكر عبدنا داوود ذا الأيد إنه أواب (17)﴾ ص
 	﴿ففهمناها سليمان وكلا آتينا حكما وعلما وسخرنا مع داوود الجبال يسبحن والطير وكنا فاعلين(79)﴾ الأنبياء ﴿ولقد آتينا داوود منا فضلا ياجبال أوبي معه والطير وألنا له الحديد(10)﴾ سبأ
 	﴿وداوود وسليمان إذ يحكمان في الحرث إذ نفشت فيه غنم القوم وكنا لحكمهم شاهدين(78)﴾الأنبياء { إذ دخلوا على داوود ففزع منهم قالوا لا تخف خصمان بغى بعضنا على بعض فاحكم بيننا بالحق ولا تشطط واهدنا إلى سواء الصراط(22) ص
 	﴿قال لقد ظلمك بسؤال نعجتك إلى نعاجه وإن كثيرا من الخلطاء ليبغي بعضهم على بعض إلا الذين آمنوا وعملوا الصالحات وقليل ما هم وظن داوود أنما فتناه فاستغفر ربه وخر راكعا وأناب(24)﴾ ص ﴿ياداوود إنا جعلناك خليفة في الأرض فاحكم بين الناس بالحق ولا تتبع الهوى فيضلك عن سبيل الله إن الذين يضلون عن سبيل الله لهم عذاب شديد بما نسوا يوم الحساب(26)﴾ ص
 	﴿يعملون له ما يشاء من محاريب وتماثيل وجفان كالجواب وقدور راسيات اعملوا آل داوود شكرا وقليل من عبادي الشكور(13)﴾ سبأ ﴿ولقد آتينا داوود وسليمان علما وقالا الحمد لله الذي فضلنا على كثير من عباده المؤمنين(15)﴾ النمل
القاموس المحيط:
الدُّودَةُ م، ج دُودٌ ودِيدانٌ. دادَ الطعامُ يَدادُ دَوْداً، وأدادَ ودَوَّدَ ودَيَّدَ صارَ فيه الدُّودُ. ودُودانُ، بالضم وادٍ، وابنُ أسَدٍ أبو قَبيلَةٍ. وأبو دُوادٍ، بالضم شاعرٌ من إيادٍ. والدُّوَّادُ صغارُ الدُّودِ، أو الخَضْفُ يَخرُجُ من الْإِنْسانِ، والرجُلُ السريعُ، والقاضي أحمدُ بنُ أبي دُوادٍ م. وأبُو دُوادٍ يَزيدُ الرَّاسِي، وجُوَيْرِيَةُ بنُ الحجَّاجِ، وعَدِيُّ بنُ الرِّقاعِ شُعَراءُ. ومحمدُ بنُ علِيّ بنِ أبي دُوادٍ مُحدِّثٌ. وداوُدُ أعْجَمِيٌّ لا يُهْمَزُ. والدَّوْداةُ الجَلَبَةُ، والْأُرْجوحة. ودَوَّدَ لَعِبَ بها. ودُوَيْدُ بنُ زَيْدٍ عاشَ أرْبَعَ مِئَةِ سَنةٍ وخَمْسينَ سَنَةً، وأدركَ الإِسلام، وهو لا يَعْقِلُ، وارْتَجَزَ مُحْتَضَراً بقوله
اليَوْمَ يُبْنى لِدُوَيْدٍ بَيْتُه ... لو كانَ للدَّهْرِ بِلىً أبْلَيْتُه
أو كانَ قِرْنِي واحِداً كَفَيْتُه ... يا رُبَّ نَهْبٍ صالِحٍ حَوَيْتُه
ورُبَّ غَيْلٍ حَسَنٍ لَوَيْتُه ... ومِعْصَمٍ مُخَضَّبٍ ثَنَيْتُه
ودُويدُ بنُ طارِقٍ: محدِّثٌ.
تاج العروس:
د - و - د
الدُّودة : م ج : دُودٌ ودِيدَأنٌ ودُودَانٌ والتصغير : دُوَيْد وقياسه دُوَيْدَة
قال ابن بَرِّيّ : قاله الجوهري وهو وَمٌ منه وقياسه دُوَيد كما صغَّرَتْه العرب لأَنه جنسٌ بمنزلةِ تَمْر وقَمْح جمع تَمْرة وقَمْحة فكما تقول في تصغيرهما : تُمَيْرٌ وقُمَيْحٌ كذلك تقول في تصغير دُودٍ : دُوَيْد . وقد دَادَ الطَّعَأمُ يَدَاد دَوْداً كخاف يخَاف خَوْفاً وأَدَادَ يُدٍيد إِدادةً ودَوَّدَ تَدْوِيداً ودَيَّدَ تَدْيِيداً . وفي بعض النّسخ : دِيدَ بالسكر مبنيّاً للمفعول : صارَ فِيهِ الدُّودُ فهو مَدُودٌ كلّه بمعنَى : إِذا وَقَع فيه السُّوسُ . وفي الحديث : إِنَّ المُؤذِّنِينَ لا يُدَادُونَ أَي لا يأكُلُهُم الدُّودُ . ودُودانُ بالضّمّ : وادٍ وضبطه البكريّ بالفتح . ودُودانُ بنُ أَسدِ بنِ خُزَيمة أَبو قَبِيلةٍ من أَسَدٍ . وأَبو دُوَادٍ بالضّمّ : شاعرٌ من بني إِيادٍ . قلت : إِن أَراد به جُوَيْرِيَة بنَ الحَجَّاج فهو تكرار وإِن أَراد غَيْره فلا أَدري . والذي ذكره : الأَمير : دُوَاد بن أبي دُوَادِ : شاعر
وقال الحافظ ابن حَجَر : ولا أَدري : ابنُ مَن هو من هذه الثلاثةِ أَي المذكورين فيما بعد فليُنظَرْ . والدُّوادُ كَرُمَّانٍ هكذا ضُبِط في نُسْخَتنا والصواب كغُرَاب : صِغارُ الدُّودِ أَو هو الخَضْفُ بفتح وسكون يَخْرُج من الإنسان قيل : وبه كُنِيَ أَبو دُوَاد الإِياديُّ . كذا في اللسان . والدُّوَاد . الرَّجُلُ السَّرِيعُ لَعلَّه تشبيهاً بصِغار الدُّود . والقاضي أَحمدُ بن أبي دُوَادِ كغُرَابٍ م معروف وهو القاضي الإِياديّ الجَهْمِيّ وابناه : جرير وقد ذكَره الأَمير وله رِوَايَة وأَبو الوليد محمد له ذكر . ومن وَلدِ الأَخيرِ مُكرمُ بن مسعود بن حمّاد بن عبد الغفّار بن سَعادةَ بن مُقبِل بن عبد الحميد بن أحمد بن أَبي الوليد محمّد بن أَحمدَ بن أَبي دُوَاد الإِياديّ يُكنى أَبا الغَنائِم الأَبْهَرِييّ . انتهى . قاله الحافظ
وأَبو دُوَادٍ يَزِيدُ الرّاسِيُّ هكذا في النُّسخ والصواب : الرُّوَاسيّ كما في التبصير وهو يزيد بن مُعاويةَ شاعر فارسٌ . وجُوَيْرَية بنُ الحَجَّاج الإِياديُّ من قدماءِ الشعراءِ . وعَدِيُّ بن الرِّقاعِ العامِليّ من فحول الشعراءِ في دَوْلة بني أُميّة : شُعراءُ . وأبو بكر مُحَمَّدُ بن عليِّ بن أبي دُوَاد الإِياديّ مُحَدِّثٌ فقيهٌ ثقة عن زكريَّا بنِ يحيَى الساجِيّ وعنه الدَّارَقُطْني . وأَما عليّ بن دواد الناجي أَبو المتوكّل صاحب أَبي سعيد الخُدرِيّ فقيل فيه : عليُّ بن دُوَاد أَيضاً . ودَاوُودُ اسم أَعْجَميٌّ لا يهمز وهو اسم النبي صلى الله عليه وعلى نبينا وسلَّم . والدَّوْدَاةُ : الجَلَبَةُ عن الفرَّاءِ . والأُرْجُوحَة وقيل هي صوتُ الأُرجوحةِ والجمع : دَوَأدِيّ . وقال الأَصمعيّ : الدَّوَادِيّ : آثارُ أَراجِيحِ الصِّبيانِ واحدتها دَوْداةٌ وقال :
" كَأَنّني فَوْقَ دَوْدَاةٍ تُقَلِّبُنِي ودَوَّدَ الرجُلُ : لَعِبَ بها أي بالدَّوْدَاة . ودُوَيْد بنُ زَيْدٍ مصغراً من الجاهلية عاش أربعمائةِ سنة وخمسينَ سنةً وأَدرَك الإِسلامَ مُسِنَّاً وهو لا يَعْقِلُ . وارتَجز مُحْتَضَراً بقوله س
" اليَوْمَ يُبْنَى لِدُوَيْدٍ بَيْتُهُ يعني القَبر
" لَوْ كانَ للدَّهْرِ بِلىً أَبْلَيْتُهُ أَي لكثرةِ ما عاشَ
أو كَأنَ قِرْنِي واحداً كَفَيتُه القِرْن بالكسر النَّدِيدُ :
" يا رُبَّ نَهْبٍ صالحٍ حَوَيْتُهُ
" ورُبَّ غَيْلٍ حسنٍ لَوَيْتُهُ
" ومِعْصَمٍ مُخْضَّب ثَنَيْتُهُ ودُوَيْدُ بنُ طارِقٍ : مُحَدِّثٌ روى عنه عليٌّ بن عاصم . ودُوَيْدٌ : جَدُّ أَبي بكرٍ محمد بن سَهلِ بن عَسْكَرٍ البخاريّ مُحدِّث

### Türkçe

**دود**
**دَوَدَ - يَدودُ** (**دادَ - يَدادُ**) - **داوُود**
**دَوَدَ - يَدودُ** (**دادَ - يَدادُ**) + bir varlık + bir şeyden: onun içinde nüfuz eder ve onu deler-geçer.
**دُوْدَة**: “**دَوَدَ - يَدادُ**”dan, mef‘ûl mânasında ism-i fiil: bir şeyden nüfuz ettirilmiş olan şey; ve o, bilinen hayvanın adıdır.
**داوُوْد**: “**فاعول**” vezninde, “**دَوَدَ - يَدادُ**”dan mübalağa ism-i fâil: şeyin içinden geçen ve onu delen-geçen; ve o, bilinen peygamberin adıdır (aleyhi’s-selâm). Görünüşe göre isminin, geçip-aşma ve nüfuz etme kudretiyle bir bağlantısı vardır; Allah daha iyi bilir.
Ve lafız, “durma ve takılıp-kalma karşısında bir engeli veya engelleyici sınırları geçme ve aşma” lafızları grubuna mensuptur; bunlar:
**نَفَذَ - يَنْفُذُ**، **عَدَا - يَعْدُوْ**، **جَازَ - يَجُوْزُ**، **دَوَدَ - يَدودُ** (**دادَ - يَدادُ**)، **مَرَّ - يَمُرُّ**، **عَبَرَ - يَعْبِرُ**

**داوود**
 	﴿İsrailoğullarından inkâr edenler, **داوود** ve Meryem oğlu İsa’nın diliyle lânetlendi; bu, isyan etmeleri ve haddi aşmaları sebebiyledir (78)﴾ **المائدة**
 	﴿Ve ona İshak’ı ve Yakub’u bağışladık; her birini hidayete erdirdik; ve daha önce Nuh’u hidayete erdirdik; ve onun zürriyetinden **داوود** ve Süleyman’ı ve Eyyub’u ve Yusuf’u ve Musa’yı ve Harun’u; ve işte böyle muhsinleri mükâfatlandırırız (84)﴾ **الأنعام**
 	﴿Böylece onları Allah’ın izniyle bozguna uğrattılar; ve **داوود** Calut’u öldürdü; ve Allah ona mülkü ve hikmeti verdi ve ona dilediğinden öğretti; ve eğer Allah insanların bir kısmını bir kısmıyla defetmeseydi, yer yüzü bozulurdu; fakat Allah âlemlere karşı fazl sahibidir (251)﴾ **البقرة**
 	﴿Şüphesiz biz sana vahyettik; Nuh’a ve ondan sonraki peygamberlere vahyettiğimiz gibi; ve İbrahim’e ve İsmail’e ve İshak’a ve Yakub’a ve esbâta ve İsa’ya ve Eyyub’a ve Yunus’a ve Harun’a ve Süleyman’a vahyettik; ve **داوود**’a **زبورا** verdik (163)﴾ **النسا ء** ﴿Ve Rabbin, göklerde ve yerde olanı daha iyi bilendir; ve andolsun peygamberlerin bir kısmını bir kısmına üstün kıldık; ve **داوود**’a **زبورا** verdik (55)﴾ **الإسراء**
 	﴿Ve Süleyman **داوود**’a vâris oldu; ve dedi: “Ey insanlar! Bize kuşların mantığı öğretildi ve bize her şeyden verildi; şüphesiz bu, apaçık fazlın ta kendisidir” (16)﴾ **النمل** ﴿Ve **داوود**’a Süleyman’ı bağışladık; ne güzel kul! Şüphesiz o, çokça yönelendir (30)﴾ **ص**
 	﴿Ve **داوود**’a Süleyman’ı bağışladık; ne güzel kul! Şüphesiz o, çokça yönelendir (30)﴾ **ص** ﴿Onların söylediklerine sabret; ve güçlü eller sahibi kulumuz **داوود**’u an; şüphesiz o, çokça yönelendir (17)﴾ **ص**
 	﴿Böylece onu Süleyman’a kavrattık; ve her birine hüküm ve ilim verdik; ve dağları **داوود** ile beraber tesbih eder halde boyun eğdirdik; ve kuşları da; ve biz yapanlardık (79)﴾ **الأنبياء** ﴿Ve andolsun **داوود**’a bizden bir fazl verdik: “Ey dağlar! Onunla beraber dönün; ve kuşlar da”; ve ona demiri yumuşattık (10)﴾ **سبأ**
 	﴿Ve **داوود** ve Süleyman; hani ekin hakkında hükmediyorlardı; hani kavmin koyunları onun içine geceleyin yayıldı; ve biz onların hükmüne şahitlerdik (78)﴾**الأنبياء** ﴿Hani **داوود**’un yanına girdiler de onlardan ürktü; dediler: “Korkma; iki hasımız; birimiz diğerimize azdı; artık aramızda hak ile hükmet; haksızlık etme; ve bizi yolun ortasına hidayet et” (22)﴾ **ص**
 	﴿Dedi: “Andolsun, senin koyununu kendi koyunlarına katmayı istemekle sana zulmetti; ve şüphesiz ortakların çoğu, birbirine azar; ancak iman edenler ve salih ameller işleyenler müstesna; ve onlar da ne azdır”; ve **داوود**, ancak kendisini imtihan ettiğimizi zannetti; derken Rabbinden mağfiret diledi ve rükû edici olarak yere kapandı ve yöneldi (24)﴾ **ص** ﴿“Ey **داوود**! Şüphesiz biz seni yeryüzünde halife kıldık; artık insanlar arasında hak ile hükmet; ve hevâya uyma ki seni Allah’ın yolundan saptırır; şüphesiz Allah’ın yolundan sapanlar için, hesap gününü unuttukları sebebiyle şiddetli azap vardır” (26)﴾ **ص**
 	﴿Onun için dilediğini yaparlardı: mihrablar, heykeller, havuzlar gibi leğenler ve sabit kazanlar; “Ey **داوود** âli! Şükür olarak çalışın”; ve kullarımdan şükreden pek azdır (13)﴾ **سبأ** ﴿Ve andolsun **داوود** ve Süleyman’a ilim verdik; ve dediler: “Hamd, bizi mümin kullarının çoğuna üstün kılan Allah’adır” (15)﴾ **النمل**

**القاموس المحيط**:
**الدُّودَةُ**: müennes; çoğulu **دُودٌ** ve **دِيدانٌ**. **دادَ** yiyecek **يَدادُ** **دَوْداً**; ve **أدادَ** ve **دَوَّدَ** ve **دَيَّدَ**: onda **الدُّودُ** oldu. Ve **دُودانُ**, damme ile: bir vadi; ve Esed’in oğlu, Esed’den bir kabilenin babası. Ve **أبو دُوادٍ**, damme ile: İyâd’dan bir şair. Ve **الدُّوَّادُ**: **الدُّودِ**’un küçükleri; yahut **الخَضْفُ**: insandan çıkan; ve hızlı adam; ve kadı Ahmed b. Ebî **دُوادٍ**: müennes. Ve **أبُو دُوادٍ**: Yezîd er-Râsî; ve Cüveyriye b. el-Haccâc; ve Adiyy b. er-Rikâ‘: şairler. Ve Muhammed b. Ali b. Ebî **دُوادٍ**: muhaddis. Ve **داوُدُ**: a‘cemîdir; hemzelenmez. Ve **الدَّوْداةُ**: gürültü; ve salıncak. Ve **دَوَّدَ**: onunla oynadı. Ve **دُوَيْدُ** b. Zeyd: dört yüz yıl ve elli yıl yaşadı; ve İslâm’a yetişti; hâlbuki akletmiyordu; ve can çekişirken şu sözüyle recez söyledi:
اليَوْمَ يُبْنى لِدُوَيْدٍ بَيْتُه ... لو كانَ للدَّهْرِ بِلىً أبْلَيْتُه
أو كانَ قِرْنِي واحِداً كَفَيْتُه ... يا رُبَّ نَهْبٍ صالِحٍ حَوَيْتُه
ورُبَّ غَيْلٍ حَسَنٍ لَوَيْتُه ... ومِعْصَمٍ مُخَضَّبٍ ثَنَيْتُه
Ve **دُويدُ** b. Târık: muhaddis.

**تاج العروس**:
**د - و - د**
**الدُّودة**: müennes; çoğulu: **دُودٌ** ve **دِيدَأنٌ** ve **دُودَانٌ**; ve küçültmesi: **دُوَيْد**; ve kıyası: **دُوَيْدَة**.
İbn Berrî dedi ki: Cevherî bunu söyledi; ve bu, ondan bir vehimdir; ve kıyası **دُوَيد**’dir; Arapların onu küçülttüğü gibi; çünkü o, **تَمْر** ve **قَمْح** menzilesinde bir cinstir; **تَمْرة** ve **قَمْحة**’nın cem‘i; nasıl ki onların küçültmesinde **تُمَيْرٌ** ve **قُمَيْحٌ** dersin, aynı şekilde **دُودٍ**’un küçültmesinde **دُوَيْد** dersin. Ve yiyecek **دَادَ** **يَدَاد** **دَوْداً**; **خاف** **يخَاف** **خَوْفاً** gibi. Ve **أَدَادَ** **يُدٍيد** **إِدادةً**; ve **دَوَّدَ** **تَدْوِيداً**; ve **دَيَّدَ** **تَدْيِيداً**. Ve bazı nüshalarda: **دِيدَ** (kesra ile), mef‘ûl için bina edilmiş olarak: onda **الدُّودُ** oldu; artık o, **مَدُودٌ**’dur; hepsi şu mânâdadır: onda **السُّوسُ** vuku bulduğu zaman. Ve hadiste: “Şüphesiz müezzinler **لا يُدَادُونَ**”; yani: onları **الدُّودُ** yemez. Ve **دُودانُ**, damme ile: bir vadi; ve Bekrî onu fetha ile ضبط etti. Ve **دُودانُ** b. Esed b. Huzeyme: Esed’den bir kabilenin babası. Ve **أَبو دُوَادٍ**, damme ile: Benî İyâd’dan bir şair. Ben derim ki: Eğer onunla Cüveyriye b. el-Haccâc’ı kastettiyse bu tekrardır; ve eğer başkasını kastettiyse bilmiyorum. Ve onun zikrettiği: emir: **دُوَاد** b. Ebî **دُوَادِ**: şair.
Ve hâfız İbn Hacer dedi ki: Bilmiyorum; bu üçünden hangisinin oğludur; yani daha sonra zikredilenlerden; bakılsın. Ve **الدُّوادُ**: **كَرُمَّانٍ** gibi; nüshamızda böyle ضبط edildi; doğrusu **كغُرَاب** gibidir: **الدُّودِ**’un küçükleri; yahut o, **الخَضْفُ**’tur; fetha ve sükûn ile; insandan çıkar; denildi ki: bununla **أَبو دُوَاد** el-İyâdî künyelendi. Lisân’da böyle. Ve **الدُّوَاد**: hızlı adam; sanki **الدُّود**’un küçüklerine benzetme olarak. Ve kadı Ahmed b. Ebî **دُوَادِ**: **كغُرَابٍ** gibi; müennes; bilinen; o, İyâdî Cehmî kadıdır; ve iki oğlu: Cerîr; emir onu zikretti; ve onun rivayeti vardır; ve Ebü’l-Velîd Muhammed’in zikri vardır. Ve sonuncunun evladından: Mükrim b. Mes‘ûd b. Hammâd b. Abdülgaffâr b. Sa‘âde b. Mukbil b. Abdülhamîd b. Ahmed b. Ebü’l-Velîd Muhammed b. Ahmed b. Ebî **دُوَاد** el-İyâdî; künyesi Ebü’l-Ganâim el-Ebherî’dir. Bitti. Hâfız bunu söyledi.
Ve **أَبو دُوَادٍ**: Yezîd er-Râsî; nüshalarda böyle; doğrusu: er-Ruvâsî’dir; Tebsîr’de olduğu gibi; o, Muâviye’nin oğlu Yezîd’dir; şair, süvari. Ve Cüveyriye b. el-Haccâc el-İyâdî: eski şairlerdendir. Ve Adiyy b. er-Rikâ‘ el-Âmilî: Benî Ümeyye devrinde şairlerin seçkinlerindendir: şairler. Ve Ebû Bekr Muhammed b. Ali b. Ebî **دُوَاد** el-İyâdî: muhaddis, fakih, sika; Zekeriyyâ b. Yahyâ es-Sâcî’den; ve ondan Dârakutnî. Ve Ali b. **دواد** en-Nâcî, Ebü’l-Mütevekkil, Ebû Saîd el-Hudrî’nin arkadaşı ise, onun hakkında: Ali b. **دُوَاد** da denildi. Ve **دَاوُودُ**: a‘cemî bir isimdir; hemzelenmez; ve o, peygamberin adıdır; صلى الله عليه وعلى نبينا وسلَّم. Ve **الدَّوْدَاةُ**: gürültü; Ferrâ’dan. Ve salıncak; ve denildi ki: o, salıncağın sesidir; ve çoğulu: **دَوَأدِيّ**. Ve Asma‘î dedi ki: **الدَّوَادِيّ**: çocukların salıncak izleridir; tekili **دَوْداةٌ**’dır; ve dedi ki:
" كَأَنّني فَوْقَ دَوْدَاةٍ تُقَلِّبُنِي
Ve **دَوَّدَ** adam: onunla oynadı; yani **بالدَّوْدَاة** ile. Ve **دُوَيْد** b. Zeyd: cahiliyeden, küçültme olarak; dört yüz yıl ve elli yıl yaşadı; ve İslâm’a yaşlı olarak yetişti; hâlbuki akletmiyordu. Ve can çekişirken şu sözüyle recez söyledi:
" اليَوْمَ يُبْنَى لِدُوَيْدٍ بَيْتُهُ yani kabir.
" لَوْ كانَ للدَّهْرِ بِلىً أَبْلَيْتُهُ yani çok yaşadığı için.
أو كَأنَ قِرْنِي واحداً كَفَيتُه القِرْن (kesra ile): denk (neddîd).
" يا رُبَّ نَهْبٍ صالحٍ حَوَيْتُهُ
" ورُبَّ غَيْلٍ حسنٍ لَوَيْتُهُ
" ومِعْصَمٍ مُخْضَّب ثَنَيْتُهُ
Ve **دُوَيْدُ** b. Târık: muhaddis; ondan Ali b. Âsım rivayet etti. Ve **دُوَيْدٌ**: Ebû Bekr Muhammed b. Sehl b. Asker el-Buhârî’nin dedesi; muhaddis.
