# دحو — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AF%D8%AD%D9%88/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AF%D8%AD%D9%88/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [دحو](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AF%D8%AD%D9%88.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: دحو

باب الحاء والدال و واي معهما
حدأ، حدو، حيد، دحو، دحي، دوح، وحد مستعملات
حدأ:
الحِدَأَة: طائر يَصيدُ الجِرْذَان، ويقال إنّها كانت تَصيدُ لسليمان بن داود وكانت أصيدَ الطير، فانقطع عنه الصيد لدعوة سليمان: "ربّ اغفِرْ لي وهَبْ لي ملكا لا ينبغي لأحدٍ من بعدي". قال العجاج:
كأنَّهُنَّ الحِدأُ الأُوِيُّ
والحَدَأُ، مهموز مقصور بفتح الحاء شِبْهُ فَأْسٍ تُنْفَرُ به الحِجارة مُحَدَّد الطَّرَف. قال الشماخ:
يُباكِرْنَ العِضاهَ بمُقَنعاتٍ		نواجِذُهُنَّ كالحَدأَ الوقيعِ
حدو:
حَدا يحدو حَدْوا، وأعرفه حُداءً- ممدود- إذا رَجَز الحادي خلف الإبل، وحَدَا يَحْدُو حَدْواً، إذا َتِبع شيئاً. ويقال للحمار: حادي ثلاث وحادي ثمانٍ إذا قدّم أمامه عدّةً مِنْ أُتُنه.
وتقول للسّهم إذا مَضَى: حدا الرِّيشَ.
والحُدَيَّا من التحدّي: يقال: فلانْ يَتَحَدَّى فلاناً أي: يُباريه وينازعُهُ الغَلَبَةَ. يقول: أنا حُدَيّاك بهذا الأمر، أي: ابرزلي، وجارِني. قال:
حُدَيّا الناس كلّهم جميعا
حيد:
الحَيْدُ: ما شخص من الرّأْسِ والجَبَلِ واعْوَجَّ. وكلّ ما اشتدَّ اعوجاجه من ضِلَعٍ أو عظم فهو: حَيْدٌ، وجمعُهُ: حُيُودٌ.
والرَّجلُ يَحِيدُ عن الشيء حيداً وحَيَداناً وحَيْدُوةً إذا صدّ عنه خوفاً وأنفة، ومالك عنه مَحِيدٌ، قال الشاعر:
يَحيدُ حذارَ الموتِ عن كلّ روعة		فلا بدّ من موتٍ إذا كان أو قَتْلِ
دحو:
دحي:
المِدْحَاُة خَشَبَة يَدْحَى بها الصبيّ، فتَمُرُّ على وجْهِ الأرضِ، لا تأتي على شيء إلاّ آجْتَحَفَتْهُ. ومَطَرٌ داحٍ يَدْحَى الحَصَى عن وجه الأرض. والدَّحْوُ: البَسْطُ.
والأُدْحِيُّ: سرب النعان، ومَوضِعُه الّذي يبيض فيه ويفرخ. والأُدْحِيُّ: منزل في السّماء بين النّعائم وسَعِدٍ الذَّابح، يُقالُ له: البَلْدَة.
دوح:
الدَّوْحُ: الشَّجَرُ العِظام، الواحدة: دَوْحَة.
وحد:
الوَحَدُ: المُنْفَرِدُ. رجلٌ وَحَدٌ، وثورٌ وَحَدٌ. وتفسير الرّجلِ الوَحِد: الذي لا يُعْرَفُ له أَصْلٌ. قال:
بذي الليل على مُسْتَأْنِسٍ وَحَدِ
والوَحْدُ- خفيفٌ-: حِدَةُ كل شيءٍ.
والوَحْدُ: منصوب في كلّ شيء لأنّه يَجري مَجْرَى المصدر خارجاً من الوَصْف، ليس بنعتٍ فيتَبعُ الاسْمَ. وليس بخبرٍ فيُقْصَدَ إليه دون ما أضيف إليه، فكان النّصب أولى به، إلاّ أنّ العربَ قد أضافتْ إليه، فقالت: هو نَسِيجُ وَحْدِه، وهما نسيجا وَحْدِهما، وهم نُسَجاءُ وَحْدِهِمْ، وهي نسيجةُ وَحْدِها، وهنّ نَسائجُ وَحْدِهِنَّ: وهو الرّجل المصيب الرأي. وكذلك قريعُ وَحْدِهِ وكذلك صَرْفُه، وهو الذي لا يقارعه في الفضل أحد.
ووَحَدَ الشَّيْءُ فهو يَحِدُ حِدَةً، وكل شيء على حدةٍ بائنٌ من آخر. يقال: ذلك على حِدَتِه وهما على حِدَتِهما، وهم على حِدَتهم، والرّجلُ الوحيد ذو الوَحْدَة، وهو المنفرد لا أنيس معه، وقد وَحُدَ يَوْحُدُ وحَادَةً وَوَحْدَةً ووَحَداً.
والتَّوْحِيدُ: الإيمانُ بالله وحدَهُ لا شَريكَ له، واللهُ الواحدُ الأحَدُ ذو التَّوَحُّدِ والوَحْدانيّةِ. والواحدُ: أوّلُ عَدَدٍ منَ الحِسابِ. تقولُ في ابتداء العدد: واحد، اثنان، ثلاثة إلى عَشَرَة. وإن شئت قلت: أَحَد، اثنان، ثلاثة، وفي التّأنيث: واحدة وإحدى. ولا يقال غير أحد، وإحدى في أَحَدَ عَشَرَ، وإحدَى عَشْرَةَ. ويقال: واحدٌ وعشرون، وواحدة وعشرون، فإذا حملوا الأَحَدَ على الفاعل أجري مُجْرى الثّاني والثالث، وقالوا: هذا حاديَ عَشَرهم، وثاني عَشَرهم وهذه الليلةُ الحاديةَ عَشْرَةَ واليومُ الحادي عَشَرَ. وهذا مَقْلوبٌ كجَذَبَ وجَبَذَ.
والوُحْدانُ: جماعةُ الواحِدِ.
وتقول: هو أَحَدُهُم، وهي إحداهُنّ، فإذا كانت امرأةٌ مع رِجال لم يستقم أن تقولَ: إحداهم، ولا أحدهم، إلا أن تقولَ: هي كأَحَدِهم، أو هي واحدة منهم.
وتقول: الجلوس والقعود واحد، وأصحابك وأصحابي واحد.
والمَوْحَد كالمَثْنَى والمَثْلَث، تقول: جاءوا مَثْنَى ومَثْلَثَ ومَوْحَد، وجاءوا ثُناءَ وثُلاثَ وأحادَ. والميحادُ كالمِعْشارِ، وهو جُزءٌ واحد، كما أنّ المِعْشارَ عُشْرٌ.
والمَواحيدُ: جماعة الميحاد، ولو رأَيت أَكَماتٍ مُنْفَرداتٍ كلّ واحدةٍ بائنةٌ عن الأُخرَى كانت ميحاداً أو مواحيد.
وتقول: ذاك أمرٌ لستُ فيه بأوحدَ، أي: لستُ على حِدَةٍ. والحدة أصلها الواو.

### Türkçe

باب **الحاء** ve **الدال** ve **واي** onlarla birlikte

**حدأ**، **حدو**، **حيد**، **دحو**، **دحي**، **دوح**، **وحد** kullanımdadır

**حدأ**:
**الحِدَأَة**: sıçanları avlayan bir kuş; ve denilir ki o, Süleyman b. Davud için avlanırdı ve kuşların en iyi avcısı idi; sonra Süleyman’ın şu duası sebebiyle ondan av kesildi: “Rabbim, beni bağışla ve bana, benden sonra hiç kimseye yaraşmayacak bir mülk bağışla.” **العجاج** dedi:
Sanki onlar **الحِدأُ الأُوِيُّ**’dir

Ve **الحَدَأُ**: hemzeli, maksûr, **الحاء**’ın fethasıyla; taşların onunla koparıldığı, ucu sivri, balta benzeri (bir şey). **الشماخ** dedi:
**العِضاهَ**’a erkenden giderler, **مُقَنعاتٍ** ile		azı dişleri **الحَدأَ الوقيعِ** gibi

**حدو**:
**حَدا يحدو حَدْوا**; ve onu **حُداءً** olarak bilirim — memdûd —; **الحادي** develerin arkasında recez söylediği zaman. Ve **حَدَا يَحْدُو حَدْواً**: bir şeyi takip ettiği zaman. Ve eşeğe: **حادي ثلاث** ve **حادي ثمانٍ** denilir; önüne, dişilerinden bir sayıyı öne sürdüğü zaman.

Ve ok için, geçtiği zaman, dersin: **حدا الرِّيشَ**.

Ve **الحُدَيَّا** **التحدّي**’dendir: denilir: falan, falana **يَتَحَدَّى**; yani: ona denk olur ve onunla galibiyet için çekişir. Der ki: ben bu işte senin **حُدَيّاك**’ınım; yani: bana karşı çık ve benimle yarış. Dedi:
**حُدَيّا الناس كلّهم جميعا**

**حيد**:
**الحَيْدُ**: baştan ve dağdan yükselen ve eğrilen şeydir. Ve kaburgadan yahut kemikten eğriliği şiddetlenen her şey: **حَيْدٌ**’dir; çoğulu: **حُيُودٌ**.

Ve adam, bir şeyden **حيداً** ve **حَيَداناً** ve **حَيْدُوةً** ile **يَحِيدُ**; ondan korku ve izzet-i nefis sebebiyle yüz çevirdiği zaman; ve senin ondan bir **مَحِيدٌ**’in vardır. Şair dedi:
Her dehşetten ölüm korkusuyla **يَحيدُ**		öyleyse ölümden kaçış yoktur; eğer (o) yahut öldürülme ise

**دحو**:
**دحي**:
**المِدْحَاُة**: çocuğun onunla **يَدْحَى** ettiği bir tahta; böylece yerin yüzü üzerinde geçer; hiçbir şeye uğramaz ki onu **آجْتَحَفَتْهُ**. Ve **مَطَرٌ داحٍ**: çakılı yerin yüzünden **يَدْحَى** eder. Ve **الدَّحْوُ**: yaymadır.

Ve **الأُدْحِيُّ**: devekuşlarının yuvası ve onun, yumurtladığı ve yavru çıkardığı yerdir. Ve **الأُدْحِيُّ**: gökte **النّعائم** ile **سَعِدٍ الذَّابح** arasında bir menzildir; ona **البَلْدَة** denilir.

**دوح**:
**الدَّوْحُ**: büyük ağaçlar; teki: **دَوْحَة**.

**وحد**:
**الوَحَدُ**: tek olan. **رجلٌ وَحَدٌ** ve **ثورٌ وَحَدٌ**. **الرّجلِ الوَحِد**’in tefsiri: kendisine bir asıl bilinmeyen kimsedir. Dedi:
Gece sahibi, ünsiyet edilen bir **وَحَدِ** üzerinde

Ve **الوَحْدُ** — hafif —: her şeyin keskinliğidir.

Ve **الوَحْدُ**: her şeyde mansûbdur; çünkü o, vasıftan çıkmış olarak masdarın yürüdüğü yerden yürür; bir sıfat değildir ki isme tâbi olsun. Ve bir haber değildir ki, kendisine, kendisine izafe edilenden başka kasdedilsin; böylece nasb ona daha evlâ oldu. Ancak Araplar onu izafe etmiştir; şöyle dediler: o, **نَسِيجُ وَحْدِه**’dir; ve ikisi, **نسيجا وَحْدِهما**’dır; ve onlar, **نُسَجاءُ وَحْدِهِمْ**’dir; ve o (kadın), **نسيجةُ وَحْدِها**’dır; ve onlar (kadınlar), **نَسائجُ وَحْدِهِنَّ**’dir: ve o, görüşte isabet eden adamdır. Ve bunun gibi **قريعُ وَحْدِهِ** ve bunun gibi **صَرْفُه**; ve o, fazilette kendisiyle hiç kimsenin boy ölçüşemediği kimsedir.

Ve **وَحَدَ** şey; böylece **يَحِدُ حِدَةً**; ve her şey, bir **حِدَةٍ** üzere, ötekinden ayrıdır. Denilir: bu, kendi **حِدَتِه** üzeredir; ve ikisi, kendi **حِدَتِهما** üzeredir; ve onlar, kendi **حِدَتهم** üzeredir. Ve **الرّجلُ الوحيد**: **الوَحْدَة** sahibi; ve o, yanında ünsiyet edilecek kimse olmayan tek olandır. Ve gerçekten **وَحُدَ يَوْحُدُ**; **وحَادَةً** ve **وَوَحْدَةً** ve **وَحَداً**.

Ve **التَّوْحِيدُ**: Allah’a, O’nun tekliğine, O’na ortak olmaksızın imandır. Ve Allah, **الواحدُ الأحَدُ**; **التَّوَحُّدِ** ve **الوَحْدانيّةِ** sahibidir. Ve **الواحدُ**: hesabın sayıdan ilkidir. Sayının başlangıcında dersin: bir, iki, üç, ona kadar. Ve istersen dedin: **أَحَد**، iki, üç; ve müenneste: bir (dişi) ve **إحدى**. Ve **أَحَدَ عَشَرَ**’da ve **إحدَى عَشْرَةَ**’da **أحد** ve **إحدى**’dan başkası söylenmez. Ve denilir: yirmi bir, ve yirmi bir (dişi). Sonra **الأَحَدَ**’ı fâil üzerine hamlettikleri zaman, ikinci ve üçüncü gibi yürüttüler ve dediler: bu, onların **حاديَ عَشَرهم**’idir; ve onların **ثاني عَشَرهم**’idir; ve bu gece, **الحاديةَ عَشْرَةَ**’dir; ve gün, **الحادي عَشَرَ**’dır. Ve bu, **جَذَبَ** ve **جَبَذَ** gibi maklûbdur.

Ve **الوُحْدانُ**: **الواحد**’ın cemaatidir.

Ve dersin: o, onların **أَحَدُهُم**’udur; ve o (kadın), onların **إحداهُنّ**’udur. Kadın, erkeklerle beraber olursa, **إحداهم** demen ve **أحدهم** demen düzgün olmaz; ancak şöyle demen müstesna: o, onların **أَحَدِهم**’i gibidir; yahut o, onlardan biridir.

Ve dersin: oturuş ve oturuş birdir; ve senin arkadaşların ve benim arkadaşlarım birdir.

Ve **المَوْحَد**: **المَثْنَى** ve **المَثْلَث** gibidir; dersin: ikişer, üçer ve **مَوْحَد** olarak geldiler; ve ikişer, üçer ve **أحادَ** olarak geldiler. Ve **الميحادُ**: **المِعْشارِ** gibidir; ve o, bir tek parçadır; nitekim **المِعْشارَ** onda birdir.

Ve **المَواحيدُ**: **الميحاد**’ın cemaatidir. Ve eğer, her biri ötekinden ayrık, tek tek **أَكَماتٍ** görseydin, **ميحاداً** yahut **مواحيد** olurdu.

Ve dersin: şu, içinde **بأوحدَ** olmadığım bir iştir; yani: bir **حِدَةٍ** üzere değilim. Ve **الحدة**’nin aslı **الواو**’dur.

## Madde başı: دحي

باب الحاء والدال و واي معهما
حدأ، حدو، حيد، دحو، دحي، دوح، وحد مستعملات
حدأ:
الحِدَأَة: طائر يَصيدُ الجِرْذَان، ويقال إنّها كانت تَصيدُ لسليمان بن داود وكانت أصيدَ الطير، فانقطع عنه الصيد لدعوة سليمان: "ربّ اغفِرْ لي وهَبْ لي ملكا لا ينبغي لأحدٍ من بعدي". قال العجاج:
كأنَّهُنَّ الحِدأُ الأُوِيُّ
والحَدَأُ، مهموز مقصور بفتح الحاء شِبْهُ فَأْسٍ تُنْفَرُ به الحِجارة مُحَدَّد الطَّرَف. قال الشماخ:
يُباكِرْنَ العِضاهَ بمُقَنعاتٍ		نواجِذُهُنَّ كالحَدأَ الوقيعِ
حدو:
حَدا يحدو حَدْوا، وأعرفه حُداءً- ممدود- إذا رَجَز الحادي خلف الإبل، وحَدَا يَحْدُو حَدْواً، إذا َتِبع شيئاً. ويقال للحمار: حادي ثلاث وحادي ثمانٍ إذا قدّم أمامه عدّةً مِنْ أُتُنه.
وتقول للسّهم إذا مَضَى: حدا الرِّيشَ.
والحُدَيَّا من التحدّي: يقال: فلانْ يَتَحَدَّى فلاناً أي: يُباريه وينازعُهُ الغَلَبَةَ. يقول: أنا حُدَيّاك بهذا الأمر، أي: ابرزلي، وجارِني. قال:
حُدَيّا الناس كلّهم جميعا
حيد:
الحَيْدُ: ما شخص من الرّأْسِ والجَبَلِ واعْوَجَّ. وكلّ ما اشتدَّ اعوجاجه من ضِلَعٍ أو عظم فهو: حَيْدٌ، وجمعُهُ: حُيُودٌ.
والرَّجلُ يَحِيدُ عن الشيء حيداً وحَيَداناً وحَيْدُوةً إذا صدّ عنه خوفاً وأنفة، ومالك عنه مَحِيدٌ، قال الشاعر:
يَحيدُ حذارَ الموتِ عن كلّ روعة		فلا بدّ من موتٍ إذا كان أو قَتْلِ
دحو:
دحي:
المِدْحَاُة خَشَبَة يَدْحَى بها الصبيّ، فتَمُرُّ على وجْهِ الأرضِ، لا تأتي على شيء إلاّ آجْتَحَفَتْهُ. ومَطَرٌ داحٍ يَدْحَى الحَصَى عن وجه الأرض. والدَّحْوُ: البَسْطُ.
والأُدْحِيُّ: سرب النعان، ومَوضِعُه الّذي يبيض فيه ويفرخ. والأُدْحِيُّ: منزل في السّماء بين النّعائم وسَعِدٍ الذَّابح، يُقالُ له: البَلْدَة.
دوح:
الدَّوْحُ: الشَّجَرُ العِظام، الواحدة: دَوْحَة.
وحد:
الوَحَدُ: المُنْفَرِدُ. رجلٌ وَحَدٌ، وثورٌ وَحَدٌ. وتفسير الرّجلِ الوَحِد: الذي لا يُعْرَفُ له أَصْلٌ. قال:
بذي الليل على مُسْتَأْنِسٍ وَحَدِ
والوَحْدُ- خفيفٌ-: حِدَةُ كل شيءٍ.
والوَحْدُ: منصوب في كلّ شيء لأنّه يَجري مَجْرَى المصدر خارجاً من الوَصْف، ليس بنعتٍ فيتَبعُ الاسْمَ. وليس بخبرٍ فيُقْصَدَ إليه دون ما أضيف إليه، فكان النّصب أولى به، إلاّ أنّ العربَ قد أضافتْ إليه، فقالت: هو نَسِيجُ وَحْدِه، وهما نسيجا وَحْدِهما، وهم نُسَجاءُ وَحْدِهِمْ، وهي نسيجةُ وَحْدِها، وهنّ نَسائجُ وَحْدِهِنَّ: وهو الرّجل المصيب الرأي. وكذلك قريعُ وَحْدِهِ وكذلك صَرْفُه، وهو الذي لا يقارعه في الفضل أحد.
ووَحَدَ الشَّيْءُ فهو يَحِدُ حِدَةً، وكل شيء على حدةٍ بائنٌ من آخر. يقال: ذلك على حِدَتِه وهما على حِدَتِهما، وهم على حِدَتهم، والرّجلُ الوحيد ذو الوَحْدَة، وهو المنفرد لا أنيس معه، وقد وَحُدَ يَوْحُدُ وحَادَةً وَوَحْدَةً ووَحَداً.
والتَّوْحِيدُ: الإيمانُ بالله وحدَهُ لا شَريكَ له، واللهُ الواحدُ الأحَدُ ذو التَّوَحُّدِ والوَحْدانيّةِ. والواحدُ: أوّلُ عَدَدٍ منَ الحِسابِ. تقولُ في ابتداء العدد: واحد، اثنان، ثلاثة إلى عَشَرَة. وإن شئت قلت: أَحَد، اثنان، ثلاثة، وفي التّأنيث: واحدة وإحدى. ولا يقال غير أحد، وإحدى في أَحَدَ عَشَرَ، وإحدَى عَشْرَةَ. ويقال: واحدٌ وعشرون، وواحدة وعشرون، فإذا حملوا الأَحَدَ على الفاعل أجري مُجْرى الثّاني والثالث، وقالوا: هذا حاديَ عَشَرهم، وثاني عَشَرهم وهذه الليلةُ الحاديةَ عَشْرَةَ واليومُ الحادي عَشَرَ. وهذا مَقْلوبٌ كجَذَبَ وجَبَذَ.
والوُحْدانُ: جماعةُ الواحِدِ.
وتقول: هو أَحَدُهُم، وهي إحداهُنّ، فإذا كانت امرأةٌ مع رِجال لم يستقم أن تقولَ: إحداهم، ولا أحدهم، إلا أن تقولَ: هي كأَحَدِهم، أو هي واحدة منهم.
وتقول: الجلوس والقعود واحد، وأصحابك وأصحابي واحد.
والمَوْحَد كالمَثْنَى والمَثْلَث، تقول: جاءوا مَثْنَى ومَثْلَثَ ومَوْحَد، وجاءوا ثُناءَ وثُلاثَ وأحادَ. والميحادُ كالمِعْشارِ، وهو جُزءٌ واحد، كما أنّ المِعْشارَ عُشْرٌ.
والمَواحيدُ: جماعة الميحاد، ولو رأَيت أَكَماتٍ مُنْفَرداتٍ كلّ واحدةٍ بائنةٌ عن الأُخرَى كانت ميحاداً أو مواحيد.
وتقول: ذاك أمرٌ لستُ فيه بأوحدَ، أي: لستُ على حِدَةٍ. والحدة أصلها الواو.

### Türkçe

باب **الحاء** ve **الدال** ve **واي** onlarla birlikte

**حدأ**، **حدو**، **حيد**، **دحو**، **دحي**، **دوح**، **وحد** kullanımdadırlar

**حدأ**:
**الحِدَأَة**: sıçanları avlayan bir kuştur; ve denilir ki o, Süleyman b. Davud için avlanırdı ve kuşların en avcısı idi; sonra Süleyman’ın şu duası sebebiyle ondan av kesildi: “Rabbim, beni bağışla ve bana, benden sonra hiç kimseye yaraşmayacak bir mülk bağışla.” **العجاج** dedi:
Sanki onlar **الحِدأُ الأُوِيُّ**’dur

Ve **الحَدَأُ**, hemzeli, maksûr, **الحاء**’ın fethasıyla; taşların onunla koparıldığı, ucu sivri, balta benzeri (bir şey)dir. **الشماخ** dedi:
**العِضاهَ**’ı, **مُقَنعاتٍ** ile erkenden gelirler;		azı dişleri **الحَدأَ الوقيعِ** gibi

**حدو**:
**حَدا** **يحدو** **حَدْوا**; ve onu **حُداءً** olarak bilirim—memdûd—, **الحادي** develerin arkasında recez söylediği zaman; ve **حَدَا** **يَحْدُو** **حَدْواً**, bir şeyi takip ettiği zaman. Ve eşek için denilir: **حادي ثلاث** ve **حادي ثمانٍ**, önüne dişi eşeklerinden bir sayıyı öne geçirdiği zaman.

Ve oka, geçtiği zaman, dersin: **حدا الرِّيشَ**.

Ve **الحُدَيَّا** **التحدّي**’dendir: denilir: falan, falana **يَتَحَدَّى**; yani: onunla yarışır ve ona galibiyeti çekişir. Der ki: Ben bu işte senin **حُدَيّاك**’ınım; yani: bana karşı çık ve benimle komşu ol (yan yana gel). Dedi:
**حُدَيّا الناس كلّهم جميعا**

**حيد**:
**الحَيْدُ**: baştan ve dağdan yükselip çıkan ve eğrilen şeydir. Ve kaburga yahut kemikten eğriliği şiddetlenen her şey, o: **حَيْدٌ**’dir; çoğulu: **حُيُودٌ**.

Ve adam, bir şeyden **حيداً** ve **حَيَداناً** ve **حَيْدُوةً** ile uzaklaşır; ondan korku ve kibirlenme sebebiyle yüz çevirdiği zaman; ve senin için ondan bir **مَحِيدٌ** vardır. Şair dedi:
Her ürküntüden ölüm korkusuyla uzaklaşır;		ölümden kaçış yoktur, eğer (o) yahut öldürülme ise

**دحو**:
**دحي**:
**المِدْحَاُة**: çocuğun onunla **يَدْحَى** ettiği bir tahta parçasıdır; böylece yerin yüzü üzerinde geçer; hiçbir şeyin üzerine gelmez ki onu mutlaka silip süpürmüş olmasın. Ve **مَطَرٌ داحٍ**: yerin yüzünden çakılı **يَدْحَى** eder. Ve **الدَّحْوُ**: yaymadır.

Ve **الأُدْحِيُّ**: devekuşlarının sürüsü; ve onun, yumurtladığı ve yavru çıkardığı yeri. Ve **الأُدْحِيُّ**: gökte **النّعائم** ile **سَعِدٍ الذَّابح** arasında bir menzildir; ona **البَلْدَة** denilir.

**دوح**:
**الدَّوْحُ**: büyük ağaçlardır; teki: **دَوْحَة**.

**وحد**:
**الوَحَدُ**: tek başına olan. Bir adam **وَحَدٌ**, ve bir boğa **وَحَدٌ**. **الرّجلِ الوَحِد**’in tefsiri: kendisi için bir asıl bilinmeyen kimsedir. Dedi:
Gece sahibiyle, ünsiyet arayan bir **وَحَدِ** üzerinde

Ve **الوَحْدُ**—hafif—: her şeyin keskinliğidir.

Ve **الوَحْدُ**: her şeyde mansûbdur; çünkü o, vasıftan çıkmış olarak masdarın yürüdüğü yerden yürür; bir sıfat değildir ki isme tâbi olsun. Ve bir haber değildir ki kendisine, kendisine izafe edilenden başka, kastedilsin; böylece nasb ona daha evlâ oldu. Ancak Araplar onu ona izafe etmiştir; şöyle dediler: o, **نَسِيجُ وَحْدِه**’dir; ve ikisi, **نسيجا وَحْدِهما**’dır; ve onlar, **نُسَجاءُ وَحْدِهِمْ**’dir; ve o (kadın), **نسيجةُ وَحْدِها**’dır; ve onlar (kadınlar), **نَسائجُ وَحْدِهِنَّ**’dir: ve o, görüşü isabetli adamdır. Ve bunun gibi **قريعُ وَحْدِهِ** ve bunun gibi **صَرْفُه**; ve o, fazilette kendisiyle hiç kimsenin karşılaşmadığı kimsedir.

Ve **وَحَدَ** şey; böylece o **يَحِدُ** **حِدَةً**; ve her şey, **حِدَةٍ** üzere, ötekinden ayrıdır. Denilir: bu, onun **حِدَتِه** üzeredir; ve ikisi, onların **حِدَتِهما** üzeredir; ve onlar, onların **حِدَتهم** üzeredir. Ve **الرّجلُ الوحيد**: **الوَحْدَة** sahibi; ve o, yanında ünsiyet edeni olmayan tek başına olandır. Ve gerçekten **وَحُدَ** **يَوْحُدُ** **وحَادَةً** ve **وَوَحْدَةً** ve **وَحَداً**.

Ve **التَّوْحِيدُ**: Allah’a, O’nun tek başına olduğuna, O’nun için ortak olmadığına iman etmektir. Ve Allah, **الواحدُ الأحَدُ**, **التَّوَحُّدِ** ve **الوَحْدانيّةِ** sahibidir. Ve **الواحدُ**: hesabın sayıdan ilkidir. Sayının başlangıcında dersin: bir, iki, üç, ona kadar. Ve istersen dedin: **أَحَد**، iki, üç; ve müenneste: bir (dişi) ve **إحدى**. Ve **أَحَدَ عَشَرَ** ve **إحدَى عَشْرَةَ**’da **أحد** ve **إحدى**’dan başkası söylenmez. Ve denilir: yirmi bir, ve yirmi bir (dişi). Sonra **الأَحَدَ**’ı fâil üzerine hamlettikleri zaman, ikinci ve üçüncü yürütüldüğü gibi yürütülür; ve dediler: bu, onların **حاديَ عَشَرهم**’idir; ve onların **ثاني عَشَرهم**’idir; ve bu gece, **الحاديةَ عَشْرَةَ**’dir; ve gün, **الحادي عَشَرَ**’dir. Ve bu, **جَذَبَ** ve **جَبَذَ** gibi maklûbdur.

Ve **الوُحْدانُ**: **الواحد**’in cemaatidir.

Ve dersin: o, onların **أَحَدُهُم**’udur; ve o (kadın), onların **إحداهُنّ**’udur. Sonra erkeklerle birlikte bir kadın olduğu zaman, **إحداهم** demen de, **أحدهم** demen de düzgün olmaz; ancak şöyle demen müstesna: o, onların **أَحَدِهم**’i gibidir; yahut o, onlardan bir tanedir.

Ve dersin: oturuş ve oturuş birdir; ve senin arkadaşların ve benim arkadaşlarım birdir.

Ve **المَوْحَد** **المَثْنَى** ve **المَثْلَث** gibidir; dersin: ikişer ve üçer ve **مَوْحَد** geldiler; ve ikişer ve üçer ve **أحادَ** geldiler. Ve **الميحادُ** **المِعْشارِ** gibidir; ve o, bir tek parçadır; nitekim **المِعْشارَ** onda birdir.

Ve **المَواحيدُ**: **الميحاد**’ın cemaatidir. Ve eğer tek tek, her biri ötekinden ayrılmış, **أَكَماتٍ** görseydin, **ميحاداً** yahut **مواحيد** olurdu.

Ve dersin: şu, içinde ben **بأوحدَ** olmadığım bir iştir; yani: ben **حِدَةٍ** üzere değilim. Ve **الحدة**’nin aslı **الواو**’dur.
