# درأ — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AF%D8%B1%D8%A3/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%AF%D8%B1%D8%A3/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [درأ](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%AF%D8%B1%D8%A3.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: درأ

درأه كجعل يدرؤه درأ بفتح فسكون ودرأة، ودرأه إذا دفعه ومنه الحديث  ادرءوا الحدود بالشبهات  ودرأ السيل درءا: اندفع، كاندرأ وهو مجاز، ودرأ الوادي بالسيل: دفع، وفي حديث أبي بكر:

  صادف درء السيل سيل يدفعه
  يهضبه طورا وطورا يمنعه ودرأ الرجل دروءا: طرأ وهم الدراء والدرآء، يقال: نحن فقراء ودرآء ودرأ عليهم درء ودروءا: خرج فجاءة كاندرأ وتدرأ، وأنشد ابن الأعرابي:
  أحس ليربوع وأحمي ذمارها                      وأدفع عنها من دروء القبائل أي من خروجها وحملها، وفي العباب: اندرأ عليهم إذا طلع مفاجأة، وروى المنذري عن خالد بن يزيد قال: يقال: درأ علينا فلان وطرأ إذا طلع فجاءة، ودرأ الكوكب دروءا من ذلك. ومن المجاز قال شمر: درأت النار: أضاءت، ودرأ البعير دروءا: أغد زاد الأصمعي وكان مع الغدة ورم في ظهره وفي الإناث في الضرع، فهو دارئ، وناقة دارئ أيضا إذا أخذتها الغدة في مراقها واستبان حجمها، ويسمى الحجم درأ، بالفتح، قاله ابن السكيت، وعن ابن الأعرابي: إذا درأ البعير من غدته رجوا أن يسلم، قال: ودرأ إذا ورم نحره، والمراق مجرى الماء في حلقها، واستعاره رؤبة للمنتفخ المتغضب فقال:
  يا أيها الدارئ كالمنكوف
  والمتشكي مغلة المحجوف جعل حقده الذي نفخه بمنزلة الورم الذي في ظهر البعير، والمنكوف: الذي يشتكي نكفته وهي أصل اللهزمة، ودرأ الشيء: بسطه ودرأت له وسادة، أي بسطتها، ودرأت وضين البعير إذا بسطته على الأرض ثم أبركته عليه لتشده به، قال المثقب العبدي يصف ناقته:
  تقول إذا درأت لها وضيني
  أهذا دينه أبدا وديني وفي حديث عمر رضي الله عنه أنه صلى المغرب، فلما انصرف درأ جمعة من حصى المسجد وألقى عليها رداءه واستلقى، أي بسطها وسواها، والجمعة: المجموعة، يقال: أعطني جمعة من تمر، كالقبصة وقال شمر: درأت عن البعير الحقب، أي دفعته، أي أخرته عنه، قال أبو المنصور: والصواب فيه ما ذكرناه من بسطته على الأرض وأنختها عليه. ويقال: القوم تدارءوا إذا تدافعوا في الخصومة ونحوها واختلفوا، كادارءوا. ويقال: جاء السيل درأ بفتح فسكون ويضم إذا اندرأ من مكان بعيد لا يعلم به ويقال: جاء الوادي درأ، بالضم، إذا سال بمطر واد آخر، وقيل جاء درأ: من بلد بعيد، فإن سال بمطر نفسه قيل: سال ظهرا، حكته ابن الأعرابي. واستعار بعض الرجاز الدرء لسيلان الماء من أفواه الإبل في أجوافها، لأن الماء إنما يسيل هناك غريبا أيضا، إذ أجواف الإبل ليست من منابع الماء ولا من مناقعه فقال:
  جاب لها لقمان في قلاتها
  ماء نقوعا لصدى هاماتها
  تلهمه لهما بجحفلاتها
  يسيل درأ بين جانحاتها واستعار للإبل الجحافل، وهي لذوات الحوافر، كذا في اللسان. والدرء: الميل والعوج يقال: أقمت درء فلان، أي اعوجاجه وشغبه قال المتلمس:
  وكنا إذا الجبار صعر خده                      أقمنا له من درئه، فتقوما والرواية الصحيحة من ميله ومنه قولهم بئر ذات درء وهو الحيد، كذا في العباب، وفي اللسان: ومن الناس من يظن هذا البيت للفرزدق وليس له، وبيت الفرزدق:
  وكنا إذا الجبار صـعـر خـده                      ضربناه تحت الأنثيين على الكرد وقيل: الدرء هو الميل والعوج في القناة ونحوها كالعصا مما تصلب إقامته وتصعب، قال:
  إن قناتي من صليبات القنا
  على العداة أن يقيموا درأنا
  وقال ابن دريد: درء بفتح ويكسر اسم رجل مهموز مقصور والدرء: نادر يندر من الجبل على غفلة ودروء الطريق بالضم: أخاقيقه هي كسوره وجرفه وحدبه. واندرأ الحريق: انتشر وأضاء. والدريئة كالخطيئة: الحلقة يتعلم الرامي الطعن والرمي عليها، قال عمرو بن معد يكرب رضي الله عنه:
  ظللت كأني للرمـاح دريئة                      أقاتل عن أبناء جرم وفرت قال الأصمعي: هي مهموزة وقيل الدريئة: كل ما استتر به من الصيد البعير أو غيره ليختل به فإذا أمكنه الرمي رمى، قال أبو زيد: هي مهموزة، لأنها تدرأ نحو الصيد، أي تدفع، وقال ابن الأثير: الدرية: حيوان يستتر به الصائد فيتركه يرعى مع الوحش حتى إذا أنست به وأمكنت من طالبها رماها، ولم يهمزها ابن الأثير. ويقال: ادرءوا دريئة. وتدرءوا: استتروا عن الشيء ليختلوه أو جعلوا دريئة للصيد والطعن، والجمع الدرائئ بهمزتين، والدرايا، كلاهما نادر وتدرءوا عليهم: تطاولوا وتعاونوا، قال عوف بن الأحوص:
  لقيتم من تدرئكم عـلـينـا                      وقتل سراتنا ذات العراقي وعن ابن السكيت: ناقة دارئ بغير هاء أي مغدة. وأدرأت الناقة لضرعها فهي مدرئ كمكرم إذا أنزلت اللبن وأرخت ضرعها عند النتاج قاله أبو زيد. ومن المجاز كوكب دريء كسكين من درأ إذا طلع مفاجأة، وإنما سمي به لشدة توقده وتلألئه. وقال أبو عمرو: سألت رجلا من سعد بن بكر من أهل ذات عرق فقلت: هذا الكوكب الضخم ما تسمونه? قال: الدريء. وكان من أفصح الناس ويضم وحكى الأخفش عن قتادة وأبي عمرو: دريء، بفتح الدال، من درأته، وهمزها وجعلها على فعيل، قال: وذلك من تلألئه، قلت: فهو إذا مثلث وقال أبو عبيد: إن ضممت الدال قلت دري، ويكون منسوبا إلى الدر، على فعلي، ولم تهمز، لأنه ليس في كلام العرب فعيل بضم فتشديد سواه، ومريق للعصفر، ومن همزه من القراء فإنما أراد أن وزنه فعول مثل سبوح، فاستثقل الضم فرد بعضه إلى الكسر، كذا في العباب أي متوقد متلألئ، وقد درأ الكوكب دروءا: توقد وانتشر ضوءه، وقال الفراء: العرب تسمي الكواكب العظام التي لا تعرف أسماءها: الدراري، وقال ابن الأعرابي: والدريء: الكوكب المنقض يدرأ على الشيطان، وأنشد لأوس بن حجر، وهو جاهلي، يصف ثورا وحشيا:
  فانقض كالدريء يتبعه                      نقع يثور تخاله طنبا
  يريد: تخاله فسطاطا مضروبا، كذا في مشكل القرآن لابن قتيبة. وكوكب دري بالضم والياء موضع ذكره في درر وسيأتي إن شاء الله تعالى. ودارأته مدارأة وكذا داريته مداراة إذا اتقيته ودارأته أيضا: دافعته ولاينته وهو ضد، وأصل المدارأة المخالفة والمدافعة، ويقال: فلان لا يداري ولا يماري، أي لا يشاغب ولا يخالف. وأما قول أبي يزيد السائب بن يزيد الكندي رضي الله عنه: كان النبي صلى الله عليه وسلم شريكي، فكان خير شريك، لا يشاري ولا يماري ولا يداري. قال الصاغاني: ففيه وجهان: أحدهما أنه خفف الهمزة للقرينتين، أي لا يدافع ذا الحق عن حقه، والثاني أنه على أصله في الاعتلال، من دراه إذا ختله، وقال الأحمر: المدارأة في حسن الخلق والمعاشرة، تهمز ولا تهمز، يقال دارأته وداريته إذا اتقيته ولاينته. ورجل وفي الحديث: السلطان ذو تدرإ بالضم، وذو عدوان وذو بدوات وفي بعض الروايات ذو تدرأة بالهاء، والتاء زائدة زيادتها في ترتب وتنضب وتنفل أي مدافع ذو عز وفي بعض النسخ: ذو عدة ومنعة وقدرة وقوة على دفع أعدائه عن نفسه، وقال ابن الأثير: ذو تدرإ: ذو هجوم لا يتوقى ولا يهاب، ففيه قوة على دفع أعدائه، ومنه قول العباس بن مرداس:
  وقد كنت في القوم ذا تدرإ                      فلم أعط شيئا ولم أمنـع وقرأت في ديوان الحماسة للقلاخ ابن حزن بن خباب المنقري:
  وذو تدرإ ما الليث في أصل غابه                      بأشجع منه عند قرن ينـازلـه وقال ابن دريد: درأ كجبل مهموز مقصور: اسم رجل وادرأتم أصله تدارأتم أدغمت التاء في الدال لاتحاد المخرج، واجتلبت الهمزة للابتداء بها وقال أبو عبيد: ادرأت الصيد على افتعل إذا اتخذت له دريئة. والتركيب يدل على دفع الشيء. ومما يستدرك عليه: الدرء: النشوز والاختلاف، ومنه حديث الشعبي في المختلعة: إذا كان الدرء من قبلها فلا بأس أن يأخذ منها. أي النشوز والاختلاف. وذات المدارأة هي الناقة الشديدة النفس، وقد جاء في قول الهذلي. والمدرأ بالكسر: ما يدفع به. والتداري أصله التدارؤ، ترك الهمز ونقل إلى التشبيه بالتقاضي والتداعي. ودرأ الحائط ببناء: ألزقه به، ودرأ الشيء: جعله له ردأ، ودرأه بحجر: رماه، كرداه. واندرأ عليه اندراء: اندفع، والعامة تقول: اندرى، واندرأ علينا بشر: طلع مفاجأة. ومما يستدرك عليه:

### Türkçe

**درأه** “جعل” gibi: onu **يدرؤه**; **درأ** (fetha ile sonra sükûn) ve **درأة**. Ve **درأه**: onu ittiği zaman; bundan hadis: “**ادرءوا الحدود بالشبهات**” (şüphelerle hadleri defedin). Ve **درأ السيل** **درءا**: itildi (şiddetle) / atıldı; **كاندرأ** gibi; bu mecazdır. Ve **درأ الوادي بالسيل**: itti. Ebû Bekir’in hadisinde:

  “Selin **درء**’ü, onu iten bir sele rastladı;
  onu bazen ezer, bazen de engeller.”

Ve **درأ الرجل** **دروءا**: ansızın ortaya çıktı; onlar **الدراء** ve **الدرآء**’dır. Denir: biz fakirleriz ve **درآء**’ız. Ve **درأ عليهم** **درء** ve **دروءا**: ansızın çıktı; **كاندرأ** ve **تدرأ** gibi. İbnü’l-A‘râbî inşad etti:

  “Yerbû‘ için hissederim ve onun korunağını korurum,
  ve onu kabilelerin **دروء**’undan defederim”

yani onların çıkışından ve hücumundan. Ve el-‘Ubâb’da: **اندرأ عليهم**: ansızın göründüğü zaman. Münzirî, Hâlid b. Yezîd’den rivayet etti, dedi ki: denir: **درأ علينا** falan ve **طرأ**: ansızın göründüğü zaman. Ve yıldız da bundan dolayı **درأ الكوكب** **دروءا** (denir). Mecazdan: Şemmer dedi ki: **درأت النار**: aydınlandı. Ve **درأ البعير** **دروءا**: (devenin) guddası oldu; Asma‘î artırdı: ve gudda ile beraber sırtında bir şişlik; dişilerde ise memede. O, **دارئ**’dir. Ve **ناقة دارئ** de: guddası boynunun alt yanlarına (مراق) aldığı ve hacmi belirginleştiği zaman. Ve bu hacme **درأ** denir, fetha ile; bunu İbnü’s-Sikkît söyledi. İbnü’l-A‘râbî’den: deve guddasından dolayı **درأ** ettiği zaman, selamet bulacağını umarlardı. Dedi ki: ve **درأ**: boğazının altı şiştiği zaman. Ve **المراق**: boğazında suyun geçtiği yer. Rü’be bunu şişkin öfkeli için ödünç aldı da dedi ki:

  “Ey **الدارئ** (şişkin) olan, **كالمنكوف** gibi,
  ve **المتشكي** (şikâyet eden), **مغلة المحجوف** (içi yanık olan)!”

Onun, kendisini şişiren kinini, devenin sırtındaki şişlik makamına koydu. Ve **المنكوف**: **نكفته**’sinden şikâyet eden; o, **اللهزمة**’nın aslıdır. Ve **درأ الشيء**: onu yaydı. Ve **درأت له وسادة**: yani onu yaydım. Ve **درأت وضين البعير**: onu yere yaydığın, sonra onu üzerine çöktürdüğün zaman; onu onunla bağlamak için. el-Müthekkab el-‘Abdî devesini vasfederek dedi ki:

  “Ona **وضيني**’mi yaydığımda der ki:
  Bu onun dini midir daima, ve benim dinim?”

Ömer رضى الله عنه hadîsinde: akşam namazını kıldı; sonra dönünce mescidin çakılından bir **جمعة** yaydı ve üzerine ridâsını attı ve sırtüstü uzandı; yani onu yaydı ve düzeltti. Ve **الجمعة**: toplanmış olan; denir: bana hurmadan bir **جمعة** ver; **كالقبصة** gibi. Şemmer dedi ki: **درأت عن البعير الحقب**: yani onu ittirdim; yani onu ondan geri bıraktım. Ebû’l-Mansûr dedi ki: bunda doğru olan, bizim zikrettiğimiz şeydir: onu yere yaydın ve onu onun üzerine çöktürdün.

Ve denir: kavim **تدارءوا**: çekişmede ve benzerinde birbirlerini ittikleri ve ihtilaf ettikleri zaman; **كادارءوا** gibi. Ve denir: sel **درأ** (fetha ile sonra sükûn; ve damme ile de) geldi: uzak bir yerden, kendisi bilinmezken **اندرأ** ettiği zaman. Ve denir: vadi **درأ** (damme ile) geldi: başka bir vadinin yağmuruyla aktığı zaman. Ve denildi: **جاء درأ**: uzak bir beldeden. Eğer kendi yağmuruyla akarsa: **سال ظهرا** denir; bunu İbnü’l-A‘râbî nakletti.

Bazı recez söyleyenler, **الدرء**’ü, develerin ağızlarından karınlarına suyun akması için ödünç aldı; çünkü su orada da ancak yabancı olarak akar; zira develerin karınları su kaynaklarından da değildir, su birikintilerinden de değildir. Dedi ki:

  “Lokmân onun **قلاتها**’sına onun için getirdi,
  başlarının susuzluğuna (gideren) durgun suyu;
  dudaklarıyla onu yutarlar;
  **يسيل درأ** iki yanlarının arasında.”

Ve **الجحافل**’i develer için ödünç aldı; o ise toynaklılar içindir; Lisân’da böyledir.

Ve **الدرء**: meyil ve eğriliktir. Denir: **أقمت درء فلان**: yani onun eğriliğini ve şirretliğini. el-Mutalammis dedi ki:

  “Ve biz, zorba yanağını eğdiğinde,
  onun **درئه**’sinden onu doğrulturduk, o da doğrulurdu.”

Ve sahih rivayet: “**من ميله**”dir. Bundan: “**بئر ذات درء**” sözleri; o, **الحيد**’dir; el-‘Ubâb’da böyledir. Lisân’da: insanlardan kimi bu beytin Ferazdak’a ait olduğunu zanneder; ona ait değildir. Ferazdak’ın beyti:

  “Ve biz, zorba yanağını eğdiğinde,
  onu iki testisin altından **على الكرد**’a vururduk.”

Ve denildi: **الدرء**: kamışta ve benzerinde meyil ve eğriliktir; sopa gibi; doğrultulması sertleşir ve zorlaşır. Dedi ki:

  “Benim kamışım, kamışların sertlerinden (olandır);
  düşmanlara, bizim **درأنا**’mızı doğrultmak (düşer).”

İbn Düreyd dedi ki: **درء** (fetha ile ve kesra ile de) hemzeli, maksûr bir adam adıdır. Ve **الدرء**: dağdan gaflet üzere düşen (şey); **ودروء الطريق** (damme ile): onun **أخاقيقه**’si; o, onun kırıkları, yarıntısı ve tümseğidir. Ve **اندرأ الحريق**: yayıldı ve aydınlandı.

Ve **الدريئة** “**الخطيئة**” gibi: okçunun, üzerine saplama ve atış öğrenmek için öğrendiği halka. ‘Amr b. Ma‘dîkerib رضى الله عنه dedi ki:

  “Sanki mızraklar için bir **دريئة** imişim gibi kaldım;
  Cürm oğulları adına savaşırım, ve kaçtım.”

Asma‘î dedi ki: o hemzelidir. Ve denildi: **الدريئة**: avdan, avcıyı gizleyen her şeydir; deve veya başkası; onunla gizlice yaklaşır; atış mümkün olunca atar. Ebû Zeyd dedi ki: o hemzelidir; çünkü o, ava doğru **تدرأ** eder; yani iter. İbnü’l-Esîr dedi ki: **الدرية**: avcının onunla gizlendiği bir hayvandır; onu vahşîlerle beraber otlasın diye bırakır; ona alıştıklarında ve onu arayan için mümkün olduğunda onu atar; İbnü’l-Esîr onu hemzelemedi. Ve denir: **ادرءوا دريئة**. Ve **تدرءوا**: bir şeyden gizlendiniz ki onu gizlice ele geçiresiniz; yahut av ve saplama için **دريئة** yaptınız. Çoğulu: **الدرائئ** (iki hemze ile) ve **الدرايا**; ikisi de nadirdir. Ve **تدرءوا عليهم**: uzadınız (üstünlük tasladınız) ve yardımlaştınız. ‘Avf b. el-Ahvas dedi ki:

  “Bize karşı **تدرئكم**’den (yaptığınızdan) gördünüz;
  ve Iraklıların sahibi olan ileri gelenlerimizin öldürülmesini.”

İbnü’s-Sikkît’ten: **ناقة دارئ** (ه’siz): yani guddalı. Ve **أدرأت الناقة لضرعها**: o, **مدرئ**’dir “**مكرم**” gibi; doğum sırasında sütü indirdiği ve memesini saldığı zaman; bunu Ebû Zeyd söyledi.

Mecazdan: **كوكب دريء** “**كسكين**” gibi; **درأ**’dan: ansızın doğduğu zaman. Ancak ona, tutuşmasının ve parıldamasının şiddetinden dolayı bu ad verildi. Ebû ‘Amr dedi ki: Zât ‘Irk ehlinden Sa‘d b. Bekr’den bir adama sordum; dedim: bu iri yıldız, siz ona ne ad verirsiniz? Dedi: **الدريء**. O, insanların en fasihlerindendi. Ve (dâl) damme ile de olur. Ahfeş, Katâde ve Ebû ‘Amr’dan nakletti: **دريء** (dâlın fethasıyla), **درأته**’den; onu hemzeledi ve onu **فعيل** üzerine yaptı. Dedi ki: bu, onun parıldamasındandır. Dedim ki: o hâlde o, üçlü (üç harekeli) olur. Ebû ‘Ubeyd dedi ki: dâlı damme yaparsan **دري** dersin; ve **الدر**’e nisbet olur; **فعلي** üzere; hemzelenmez. Çünkü Arap kelâmında, damme ile **فعيل** (kalıbı) yalnız onun dışında yoktur; ve **مريق** (aspir için). Okuyuculardan onu hemzeleyen ise ancak şunu kastetmiştir: vezni **فعول**’dür, **سبوح** gibi; dammeyi ağır buldu da onun bir kısmını kesraya döndürdü; el-‘Ubâb’da böyledir: yani tutuşmuş, parıldayan. Ve **درأ الكوكب** **دروءا**: tutuştu ve ışığı yayıldı. Ferrâ dedi ki: Araplar, adlarını bilmedikleri büyük yıldızlara: **الدراري** derler. İbnü’l-A‘râbî dedi ki: ve **الدريء**: şeytana doğru **يدرأ** eden (üzerine atılan) kayan yıldızdır. Evs b. Hacer’den inşad etti; o câhiliyyedir; vahşî bir boğayı vasfeder:

  “**كالدريء** gibi atıldı; onu, ardından
  yükselen toz izler; onu bir çadır sanırsın.”

İster: onu kurulmuş bir çadır sanırsın; İbn Kuteybe’nin “Müşkilü’l-Kur’ân”ında böyledir. Ve **كوكب دري** (damme ile ve yâ ile): onun yeri **درر** maddesinde zikredilmiştir; inşallah تعالى gelecektir.

Ve **دارأته** **مدارأة**; ve yine **داريته** **مداراة**: ondan sakındığın zaman. Ve **دارأته** ayrıca: onu savdığın ve ona yumuşak davrandığın zaman; o, zıddır. Ve **المدارأة**’nın aslı: muhalefet ve müdafaadır. Ve denir: falan ne **يداري** eder ne **يماري** eder; yani ne şirretlik eder ne muhalefet eder.

Ebû Yezîd es-Sâib b. Yezîd el-Kindî رضى الله عنه’nun sözüne gelince: Nebî صلى الله عليه وسلم benim ortağımdı; ne güzel ortaktı; ne **يشاري** eder, ne **يماري** eder, ne **يداري** eder. Sâğânî dedi ki: onda iki vecih vardır: birincisi, iki karîne sebebiyle hemzeyi hafifletmiştir; yani hak sahibini hakkından **لا يدافع** eder. İkincisi: illetlenmede aslındadır; **دراه**’dan: onu aldattığı zaman. Ahmer dedi ki: **المدارأة** güzel ahlâk ve geçimde (muamelede)dir; hemzelenir ve hemzelenmez. Denir: **دارأته** ve **داريته**: ondan sakındığın ve ona yumuşak davrandığın zaman.

Ve bir adam; hadiste: “**السلطان ذو تدرإ**” (damme ile) ve “**ذو عدوان**” ve “**ذو بدوات**”. Bazı rivayetlerde: “**ذو تدرأة**” (ه ile). Ve **التاء** ziyadedir; **ترتب** ve **تنضب** ve **تنفل**’deki ziyadeliği gibi; yani izzet sahibi, müdafaa sahibi. Bazı nüshalarda: “**ذو عدة ومنعة وقدرة وقوة**” (düşmanlarını kendinden defetmeye). İbnü’l-Esîr dedi ki: **ذو تدرإ**: sakınmayan ve korkmayan hücum sahibi; onda düşmanlarını defetmeye güç vardır. Bundan: el-‘Abbâs b. Mirdâs’ın sözü:

  “Kavimde **ذا تدرإ** idim;
  ne bir şey verdim ne de engelledim.”

Ve Hamâse divanında, Kulâh b. Hazn b. Hubbâb el-Munkarî’nin (şiirinde) okudum:

  “Ve **ذو تدرإ**: aslan, ormanının kökünde,
  onunla çarpışan bir denk yanında ondan daha yiğit değildir.”

İbn Düreyd dedi ki: **درأ** “**كجبل**” hemzeli, maksûr: bir adam adıdır. Ve **ادرأتم**’in aslı **تدارأتم**’dur; mahreç birliği sebebiyle **التاء** **الدال**’a idgam edildi; ve onunla başlanmak için hemze getirildi. Ebû ‘Ubeyd dedi ki: **ادرأت الصيد** “**على افتعل**” üzere: ona bir **دريئة** edindiğin zaman. Ve terkib, bir şeyi defetmeye delalet eder.

Ve onun üzerine istidrâk edilenlerden: **الدرء**: nüşûz ve ihtilaftır. Bundan: Şa‘bî’nin, hul‘ yapan kadın hakkında hadisi: “**إذا كان الدرء من قبلها فلا بأس أن يأخذ منها**”; yani nüşûz ve ihtilaf. Ve **ذات المدارأة**: nefsi şiddetli dişi devedir; Hüzeylî’nin sözünde gelmiştir. Ve **المدرأ** (kesra ile): kendisiyle defedilen şey. Ve **التداري**’nin aslı **التدارؤ**’dür; hemzeyi terk etti ve **التقاضي** ve **التداعي**’ye benzetmeye nakletti. Ve **درأ الحائط ببناء**: onu onunla yapıştırdı. Ve **درأ الشيء**: onu ona **ردأ** yaptı. Ve **درأه بحجر**: onu bir taşla attı; **كرداه** gibi. Ve **اندرأ عليه اندراء**: itildi / saldırdı. Avam: **اندري** der. Ve **اندرأ علينا بشر**: ansızın göründü. Ve onun üzerine istidrâk edilenlerden:
