# ذبح — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B0%D8%A8%D8%AD/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B0%D8%A8%D8%AD/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [ذبح](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B0%D8%A8%D8%AD.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: ذبح

باب الحاء والذال والباء معهما
ذ ب ح، ح ب ذ يستعملان فقط
ذبح:
الذَّبْح: قَطْع الحُلْقُوم من باطن عند النَّصيل، ومَوْضِعُه المَذْبَح.
والذَّبيحة: الشّاة المذبُوحة. والذِّبْحُ: ما أُعِدَّ للذَّبْح وهو بمنزلة الذَّبيح والمذبوح.
والمِذْبَحُ: السِّكِّين الذي يُذْبَحُ به.
والذّابح: شَعَرٌ يَنْبُتُ بَيْنَ النَّصيل والمَذْبَح. والذُّبْحةُ: داءٌ يأخُذُ في الحَلْق وربَّما قَتَلَ.
والذُّبَح، والذُّباح، لغة: نبات من السَّمِّ بالفارسيّة: سَعْن، قال العجاج:
يَسقيهُمُ من خَلَل الصِّفاحِ		كأساً من الذِّيفانِ والذُّباحِ
والذُّبَحُ: نباتٌ له أصلٌ يُقْشَر عنه قِشْر أسود فيَخرُجُ أبيضَ كأنَّه جَزَرَةٌ، حلو طيب يُؤْكَل، والواحدة ذُبَحة. ويقال: أخَذَه الذُّباح، وهو تَشَقُّفٌ بين أصابع الصبِّيان من التُّراب.
والذّابحُ: كوكب، يقال له: سَعْدُ الذّابح من منازل القَمَر فإذا طَلَعَ الذّابح انجَحَرَ النابح.
حبذ:
حَبَّذا، أي: أحبِبْ بهذا.
قال أبو أحمد: أصلها حَبُبَ ذا فأُدغِمت الباءُ الأولى في الثانية ورُمِيَ بضَمَّتها.

### Türkçe

باب **الحاء** ve **الذال** ve **الباء** onlarla birlikte
**ذ ب ح**، **ح ب ذ** yalnızca kullanılırlar

**ذبح**:
**الذَّبْح**: **النَّصيل** yanında iç taraftan **الحُلْقُوم**’u kesmektir; onun yeri **المَذْبَح**’tır.
Ve **الذَّبيحة**: boğazlanmış koyundur. Ve **الذِّبْحُ**: boğazlama için hazırlanmış olan şeydir; o, **الذَّبيح** ve **المذبوح** menzilesindedir.
Ve **المِذْبَحُ**: kendisiyle boğazlanan bıçaktır.
Ve **الذّابح**: **النَّصيل** ile **المَذْبَح** arasında biten bir kıldır. Ve **الذُّبْحةُ**: boğazda tutan bir hastalıktır; bazen öldürmüştür.
Ve **الذُّبَح** ve **الذُّباح** bir lugat olarak: Farsçada **السَّمِّ**’den bir bitkidir: **سَعْن**; el-A‘câc dedi ki:
يَسقيهُمُ من خَلَل الصِّفاحِ		كأساً من الذِّيفانِ والذُّباحِ
Ve **الذُّبَحُ**: siyah bir kabuk kendisinden soyulan bir kökü olan bir bitkidir; böylece beyaz çıkar, sanki o bir havuçtur; tatlı, hoş, yenir; bir tanesi **ذُبَحة**’dır. Ve denilir: **الذُّباح** onu aldı; o, toprağın çocukların parmakları arasında çatlayıp soyulmasıdır.
Ve **الذّابحُ**: bir yıldızdır; ona denilir: ayın menzillerinden **سَعْدُ الذّابح**; **الذّابح** طلَعَ edince **النابح** inine girdi.

**حبذ**:
**حَبَّذا**; yani: bununla sev.
Ebû Ahmed dedi: aslı **حَبُبَ ذا** idi; böylece birinci **الباء** ikinciye idğam edildi ve onun dammesi atıldı.
