# ذبح — es-Sıhâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B0%D8%A8%D8%AD/sozluk/sihah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B0%D8%A8%D8%AD/entries/sihah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [ذبح](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B0%D8%A8%D8%AD.md)
- es-Sıhâh: Cevherî · 10. yy

## Madde başı: ذبح

الذَبْحُ: الشَقُّ: قال الراجز:
كأنّ بين فَكِّهـا والـفـكِّفأرَةَ مِسْكٍ ذُبِحَتْ في سُكِّ
أي فُتِقَتْ. وربّما قالوا: ذَبَحْتُ الدَنَّ، أي بَزَلتُه. والذَبْحُ: مصدر ذَبَحْتُ الشاةَ. والذِبْحُ، بالكسر ما يُذْبَحُ: قال الله تعالى: "وفَدَيْناهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ". والذَبيح: المذبوح، والأنثى ذَبيحَةٌ. والذَبيح: الذي يَصْلُح أن يُذْبَحَ للنُسُكِ. واذَّبَحْتُ: اتَّخَذْتُ ذبيحاً. وتَذابَح القومُ، أي ذَبَح بعضُهم بعضاً. يقال التمادُح التَذابُح. والمَذْبَحُ: شَقٌّ في الأرض مقدار الشِبْرِ ونحوِه. يقال: غادر السَيْلُ في الأرضِ أخادي ومَذابح. والمَذابحُ أيضاً: المَحارِيبُ، سُمِّيت بذلك للقَرابين. والذُبَّاحُ، بالضم والتشديد: شُقوق تكون في باطن الأصابع في الرِجْل. ومنه قولهم: ما دونَه شوكةٌ ولا ذُبَّاحٌ. وسَعْدٌ الذابحُ: منزِلٌ من منازل القمر، وهما كوكبان نيِّران بينهما مقدار ذِراع، وفي نَحْر واحدٍ منهم نَجْمٌ صغير قريبٌ منه كأنّه يذبحه، فسُمِّي ذابِحاً. والذُبَحُ: نبْتٌ تأكله النَعام. والذُبَحَةُ: وَجَعٌ في الحلق. يقال: أخذته الذُبَحَةُ. قال أبو زيد، ولم يَعْرِفِ الذَبْحَةَ بالتسكين، الذي عليه العامَّةُ.

### Türkçe

**الذَبْحُ**: yarma: recez söyleyen dedi ki:
“Sanki onun çenesi ile çene arasında, **سُكِّ** içinde boğazlanmış misk faresi (var).”
Yani yarılmıştır. Bazen derler: **ذَبَحْتُ الدَنَّ**, yani onu sızdırdım. Ve **الذَبْحُ**: **ذَبَحْتُ الشاةَ**’nin mastarıdır. Ve **الذِبْحُ**, kesre ile, boğazlanan şeydir: Allah Teâlâ dedi ki: “Ve onu büyük bir **ذِبْحٍ** ile fidye verdik.” Ve **الذَبيح**: boğazlanmış olan; dişisi **ذَبيحَةٌ**’dir. Ve **الذَبيح**: **النُسُكِ** için boğazlanmaya elverişli olan kimsedir. Ve **اذَّبَحْتُ**: bir **ذبيحاً** edindim. Ve **تَذابَح** kavim, yani onların bazısı bazısını boğazladı. Denir: **التمادُح التَذابُح**. Ve **المَذْبَحُ**: yerde bir yarıktır; bir karış miktarı ve benzeri. Denir: sel yerde hendekler ve **مَذابح** bıraktı. Ve **المَذابحُ** da: **المَحارِيبُ**’dir; kurbanlar sebebiyle bununla adlandırıldı. Ve **الذُبَّاحُ**, damme ve şeddeli: ayak parmaklarının iç tarafında olan yarıklardır. Ondandır onların sözü: onun aşağısında ne bir diken vardır ne de **ذُبَّاحٌ**. Ve **سَعْدٌ الذابحُ**: ayın menzillerinden bir menzildir; ikisi parlak iki yıldızdır, aralarında bir zira’ miktarı vardır; onlardan birinin boğazında ona yakın küçük bir yıldız vardır, sanki onu boğazlıyor gibidir; bu yüzden **ذابِحاً** diye adlandırıldı. Ve **الذُبَحُ**: devekuşunun yediği bir bitkidir. Ve **الذُبَحَةُ**: boğazda bir ağrıdır. Denir: onu **الذُبَحَةُ** tuttu. Ebû Zeyd dedi ve halkın üzerinde bulunduğu üzere sükûn ile **الذَبْحَةَ**’yı tanımadı.
