# ذنن (ذ-ن-ن) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B0%D9%86%D9%86
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B0%D9%86%D9%86

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: ذ - ن - ن
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 5 sözlük

## Sözlükler (5)

### [Kitâbu'l-'Ayn](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B0%D9%86%D9%86/sozluk/kitab_ayn.md) — Halîl b. Ahmed · 8. yy

باب الذّال والنّون
ذ ن يستعمل فقط
ذن:
ذّنَّ يَذِنُّ ذَنيناً إذا سالَ من أنف الفَحْل ماءٌ خاثِرٌ، ومن المَزكُومِ.
والذُّءْ نُونُ: نباتٌ أمثال العَراجينِ بنبُت، الواحدة بالهاء، وهي مُستطيلة، يأكُلُها الناسُ من نَباتِ الفُطْر.

##### Türkçe

باب **الذّال** و**النّون**
**ذ ن** yalnızca kullanılır.

**ذن**:
**ذّنَّ يَذِنُّ ذَنيناً**: **الفَحْل**’ın burnundan katılaşmış bir su aktığı zaman; ve **المَزكُوم**’dan (da).
**والذُّءْ نُونُ**: **نباتٌ**; **العَراجينِ** benzerleri olarak biter; bir tanesi **بالهاء** iledir; ve o uzatılmıştır; insanlar onu **نَباتِ الفُطْر**’dan yerler.

### [Esâsü'l-Belâğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B0%D9%86%D9%86/sozluk/esas.md) — Zemahşerî · 12. yy

ذ ن ن
ذن أنف الفحل والإنسان إذا سال بماء خاثر يذن ذنينا‏.‏
وذن الرجل يذن ذنناً‏.‏
ورجل أذن‏.‏
وامرأة ذناء‏.‏
وبه ذنان‏.‏
وإن منخريه ليذنّان‏.‏
ومـن المجـاز‏:‏ ذن أنـف البـرد‏.‏
وامـرأة ذنـاء‏:‏ لا ينقطع طمثها‏.‏
وقرحة ذناء‏:‏ لا ترقأ‏.‏
وفلان يذن في مشيته إذا مشى بضعف‏.‏
ومازال يذن في هذه الحاجة‏:‏ يتردد بتؤدة ورفق‏.‏

##### Türkçe

ذ ن ن
**ذن**: aygırın ve insanın burnu, koyu bir su ile aktığı zaman; **يذن** (o) **ذنينا** (olarak) akar.
Ve **ذن** adam; **يذن** **ذنناً**.
Ve **رجل أذن**: (burnu) akan bir adam.
Ve **امرأة ذناء**: (kanı) akan bir kadın.
Ve onda **ذنان** vardır.
Ve şüphesiz onun iki burun deliği elbette **ليذنّان**: (ikisi) akar.
Ve mecazdan: **ذن أنف البرد**: soğuğun burnu aktı.
Ve **امرأة ذناء**: hayzı kesilmez.
Ve **قرحة ذناء**: kapanmaz.
Ve falan, yürüyüşünde **يذن**; zayıflıkla yürüdüğü zaman.
Ve o, bu ihtiyaçta durmadan **يذن**: ağırbaşlılık ve yumuşaklık ile tereddüt eder.

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B0%D9%86%D9%86/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

ذَنَّ الشيءُ يَذِنُّ ذَنيناً: سال. والذَّنِينُ والذُّنانُ: المخاط الرقيق الذي يسيل من الأَنف، وقيل: هو المخاط ما كان؛ عن اللحياني، وقيل: هو الماء الرقيق الذي يسيل من الأَنف، عنه أَيضاً؛ وقال مرة: هو كل ما سال من الأَنف. وذَنَّ أَنفُه يَذِنُّ إذا سال، وقد ذَنِنتَ يا رجل تَذَنُّ ذَنناً وذَنَنْتُ أَذِنُّ ذنَناً، ورجل أَذَنُّ وامرأَة ذَنَّاء. والأَذَنُّ أَيضاً: الذي يسيل منخراه جميعاً، والفعل كالفعل والمصدر كالمصدر، والذي يسيل منه الذَّنينُ. ابن الأَعرابي: التَّذْنينُ سيلان الذَّنين، والذُّناني شبه المخاط يقع من أُنوف الإِبل؛ وقال كراع: إنما هو الذُّناني، وقال قوم لا يوثق بهم: إنما هو الزُّناني. والذَّنَنُ: سَيَلان العين. والذَّنَّاء: المرأَة لا ينقطع حيضها، وامرأَة ذَنَّاء من ذلك. وأَصل الذَّنين في الأَنف إذا سال. ومنه قول المرأَة للحجاج تَشْفَع له في أَن يُعْفَى ابنها من الغزو: إنني أَنا الذَّنَّاءُ أَو الضَّهْياءُ. والذَّنينُ: ماء الفحل والحمار والرجل؛ قال الشماخ يصف عَيراً وأُتُنَه: تُواثِل من مِصَكٍّ أَنْصَبَتْهُ
حَوالِبُ أَسْهَرَتْهُ بالذَّنِينِ.
هكذا رواه أبو عبيد، ويروى: حوالبُ أَسْهَرَيهِ، وهذا البيت أَورده الجوهري مستشهداً به على الذَّنِين المخاط يسيلُ من الأَنف، وقال: الأَسهَران عِرْقانِ؛ قال ابن بري: وتُوائِلُ أَي تَنْجُو أَي تَعْدُو هذه الأَتانُ الحاملُ هَرَباً من حمار شديد مُغْتَلِم، لأَن الحامل تمنع الفحل، وحَوالِبُ: ما يَتَحَلَّبُ إلى ذكره من المني، والأَسْهَرانِ: عرقان يجري فيهما ماء الفحل، ويقال هما الأَبْلَدُ والأَبْلجُ، وذَنَّ يَذِنُّ ذَنِيناً إذا سال. الأَصمعي: هو يَذِنُّ في مشيته ذَنيناً إذا كان يمشي مِشْيَة ضعيفة؛ وأَنشد لابن أَحمر:
وإنَّ الموتَ أَدْنَى من خَيالٍ،
ودُونَ العَيْشِ تَهْواداً ذَنِينا.
أَي لم يَرفُقْ بنفسه. والذُّنانةُ: بقية الشيء الهالك الضعيف وإن فلاناً ليَذِنّ إذا كان ضعيفاً هالكاً هَرَماً أَو مَرَضاً. وفلان يُذانّ فلاناً على حاجة يطلبها منه أَي يطلب إليه ويسأَله إياها. والذُّنانة، بالنون والضم: بقية الدَّيْن أَو العِدَةِ لأَن الذُّبانةَ، بالباء، بقية شيءٍ صحيح، والذُّنانةُ، بالنون، لا تكون إلا بقية شيء ضعيف هالك يَذِنُّها شيئاً بعد شيء. وقال أَبو حنيفة في الطعام ذُنَيْناء، ممدود، ولم يفسره إلا أَنه عَدَله بالمُرَيْراء، وهو ما يخرج من الطعام فيرمى به. والذُّنْذُنُ: لغة في الذُّلْذُلِ، وهو أَسفل القميص الطويل: وقيل: نونها بدل من لامها. وذَناذِنُ القميص: أَسافِلُه مثل ذَلاذِله، واحدها ذُنْذُن وذُلْذُل؛ رواه عن أَبي عمرو، وذكر في هذا المكان في الثنائي المضاعف: الذَّآنِين نبت، واحدها ذُؤْنُونٌ؛ وأَنشد ابن الأَعرابي:
كلّ الطعامِ يأْكلُ الطائِيُّونا:
الحَمَصِيصَ الرّعطْبَ والذَّآنِينا.
قال: ومنهم من لا يهمز فيقول ذُونُون وذَوانين للجمع.

##### Türkçe

**ذَنَّ** şey **يَذِنُّ** **ذَنيناً**: aktı. Ve **الذَّنِينُ** ve **الذُّنانُ**:
burundan akan ince sümük; ve denildi ki: o, her ne olursa olsun sümük(tür); **اللحياني**’den,
ve denildi ki: o, burundan akan ince sudur; ondan da; bir defa dedi ki: o, burundan akan her şeydir. Ve **ذَنَّ** burnu **يَذِنُّ**: aktığı zaman; ve muhakkak sen, ey adam, **ذَنِنتَ**,
**تَذَنُّ** **ذَنناً** ve ben **ذَنَنْتُ** **أَذِنُّ** **ذنَناً**; ve bir adam **أَذَنُّ** ve bir kadın **ذَنَّاء**.
Ve **الأَذَنُّ** ayrıca: iki burun deliğinin ikisi birden akan kimse; fiil fiil gibidir ve mastar
mastar gibidir; ve ondan **الذَّنينُ** akan kimse. İbnü’l-A‘râbî: **التَّذْنينُ** **الذَّنين**’in akmasıdır,
ve **الذُّناني** develerin burunlarından düşen, sümüğe benzer bir şeydir; ve Kurâ‘ dedi ki: ancak o
**الذُّناني**’dir; ve kendilerine güvenilmeyen bir kavim dedi ki: ancak o **الزُّناني**’dir. Ve **الذَّنَنُ**: gözün
akmasıdır. Ve **الذَّنَّاء**: hayzı kesilmeyen kadındır; ve bundan dolayı bir kadın **ذَنَّاء**. Ve **الذَّنين**’in aslı
burunda, aktığı zaman(dır). Ve ondan, oğlunun gazadan muaf tutulması için ona şefaat eden kadının Haccâc’a sözü:
“Şüphesiz ben, **الذَّنَّاءُ** yahut **الضَّهْياءُ**’ım.”
Ve **الذَّنينُ**: aygırın, eşeğin ve erkeğin suyu(meni)sidir; Şemmâh bir yaban eşeğini ve dişilerini vasfederek dedi:
تُواثِل من مِصَكٍّ أَنْصَبَتْهُ
حَوالِبُ أَسْهَرَتْهُ بالذَّنِينِ.
Bunu Ebû Ubeyd böyle rivayet etti; ve şöyle rivayet olunur: **حوالبُ أَسْهَرَيهِ**; ve bu beyti Cevherî,
burundan akan sümük olan **الذَّنِين** üzerine onunla istişhâd ederek zikretti; ve dedi ki: **الأَسهَران**
iki damardır; İbn Berrî dedi ki: ve **تُوائِلُ** yani kurtulur, yani koşar; bu gebe dişi eşek,
şiddetli azgın bir erkek eşekten kaçış olarak; çünkü gebe olan, aygırı engeller;
ve **حَوالِبُ**: meniden onun erkeklik uzvuna doğru sağılır gibi gelen şeydir; ve **الأَسْهَرانِ**: aygırın suyu
içlerinde akan iki damardır; ve denilir ki onlar **الأَبْلَدُ** ve **الأَبْلجُ**’dur; ve **ذَنَّ** **يَذِنُّ** **ذَنِيناً**
aktığı zaman(dır). Asma‘î: yürüyüşünde zayıf bir yürüyüşle yürüdüğü zaman, yürüyüşünde **يَذِنُّ** **ذَنيناً** (derler);
ve İbn Ahmer’den inşâd etti:
وإنَّ الموتَ أَدْنَى من خَيالٍ،
ودُونَ العَيْشِ تَهْواداً ذَنِينا.
Yani kendine yumuşak davranmadı. Ve **الذُّنانةُ**: helâk olmuş zayıf şeyin bakiyesidir; ve şüphesiz falan,
zayıf, helâk olmuş, ihtiyarlık yahut hastalık sebebiyle olduğu zaman **يَذِنّ** eder. Ve falan, falana,
ondan istediği bir ihtiyaç üzerine **يُذانّ** eder; yani ona talepte bulunur ve onu ondan ister. Ve **الذُّنانة**,
**النون** ile ve damme ile: borcun yahut va‘din bakiyesidir; çünkü **الذُّبانة**,
**الباء** ile, sahih bir şeyin bakiyesidir; **الذُّنانة** ise, **النون** ile, ancak zayıf, helâk olmuş bir şeyin bakiyesi olur;
onu, şeyden sonra şey olarak **يَذِنُّ** eder. Ebû Hanîfe yiyecek hakkında **ذُنَيْناء** dedi, medli; ve onu,
ancak onu **المُرَيْراء** ile denk kıldığı şeklinde tefsir etti; o da yiyecekten çıkıp onunla atılan şeydir.
Ve **الذُّنْذُنُ**: **الذُّلْذُلِ** hakkında bir lugattır; o, uzun gömleğin alt kısmıdır: ve denildi ki: onun **النون**’u,
onun **لام**’ının bedelidir. Ve **ذَناذِنُ** gömleğin: alt kısımlarıdır; **ذَلاذِله** gibi; tekili **ذُنْذُن** ve **ذُلْذُل**’dür;
Ebû Amr’dan onu rivayet etti; ve bu yerde ikili müzâaf içinde zikretti: **الذَّآنِين**
bir bitkidir, tekili **ذُؤْنُونٌ**’dur; ve İbnü’l-A‘râbî inşâd etti:
كلّ الطعامِ يأْكلُ الطائِيُّونا:
الحَمَصِيصَ الرّعطْبَ والذَّآنِينا.
Dedi ki: ve onlardan kimi hemze yapmaz da **ذُونُون** ve cem‘ için **ذَوانين** der.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B0%D9%86%D9%86/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

: ( *!الذَّنِينُ ، كأَميرٍ وغُرابٍ : رَقيقُ المخاطِ ) ، أَو المخاطُ ما كان ، عن اللّحْيانيِّ ؛ ( أَو ما سالَ مِنَ الأَنْفِ رَقيقاً ) ، عنه أَيْضاً .
وفي الصِّحاحِ : الذَّنِينُ : مُخاطٌ يَسِيلُ مِنَ الأَنْفِ ؛ *!والذُّنانُ ، بالضمِّ : مثْلُه ، ( أَو عامٌّ فيهما ) ، عن اللَّحْيانيّ أَيْضاً

( *!ذَنِنَ ، كفَرِحَ ) ، *!يَذِنُّ *!ذَنَناً : سَالَ *!ذَنِينُه .
( *!وذَنَّ ) المخاطُ ( *!يَذِنُّ *!ذَنِيناً *!وذَنَناً ) : سَالَ ؛ ( *!وذَنَّنَ *!تَذْنِيناً ) مِثْلُه ؛ عن ابنِ الأَعْرابيِّ .
( *!والأَذَنُّ : من يَسيلُ مَنْخِراهُ ، *!والذَّنَّاءُ للأُنْثى .
( و ) *!الذَّنَّاءُ : ( التي لا يَنْقَطِعُ حَيْضُها ) ، على التَّشْبيهِ ؛ ومنه قوْلُ المرْأَةِ للحجَّاجِ تَشْفَع له في ابنِها مِنَ الغَزْوِ : ( إِنَّني أنا *!الذَّنَّاءُ أَو الضَّهْياءُ ) .
( *!والذُّنانَى ) ، بالضَّمِّ ، مَقْصوراً : شبْهُ ( مُخاطٍ ) يَقَعُ مِن أُنُوفِ ( الإِبِلِ ) .
وقالَ كُراعٌ : إنَّما هو *!الذُّنانَى .
وقالَ قوْمٌ لا يُوثَقُ بهم : إنَّه الزُّنانَي ، والذَّالُ ( لُغَةٌ في الزِّاي ، أَو الصَّوابُ بالَّذالِ .
( *!والذُّنانَةُ ، كثُمَامَةٍ : الحاجَةُ .
( و ) أَيْضاً : ( بَقِيَّةُ الشَّيءِ الضَّعيفِ ) الهالِكِ *!يَذِنُّها شيئاً بَعْد شيءٍ ؛ كما في الصِّحاحِ .
والذُّنابَةُ بالباءِ : بَقِيَّةُ الشَّيءِ الصَّحِيح .
( و ) مِن المجازِ : ( إِنَّه *!لَيَذِنُّ : أي ضعيفٌ هالِكٌ هَرَماً أَو مَرَضاً ) ؛ كما في الصِّحاحِ .
( أَو ) *!يَذِنُّ : ( يَمْشِي مِشْيَةً ضَعِيفةً ) ؛ وأَنْشَدَ الأَصْمعيُّ لابنِ أَحْمر :
وإِنَّ الموتَ أَدْنَى من خَيالٍ ودُونَ العَيْشِ تَهْواداً *!ذَنِينا أَي لم يَرْفُقْ بنفْسِه .
( *!وذَناذِنُ الثَّوْبِ ) : أَسافِلُه ، مثْلُ ( ذَلاذِلِهِ ) ؛ وقيلَ : نونُها بَدَلٌ مِن لامِها ، الواحِدُ *!ذُنْذُنُ وذُلْذُلُ ؛ عن أَبي عَمْرٍ و .
( وهو *!يُذانُّهُ على حاجةٍ ) يطْلبُها منه ؛ ( أَي ) يطْلُبُ و ( يَسْأَلُه إيَّاها ) ؛ كما في الصِّحاحِ .

( و ) مِن المجازِ : ( ما زالَ *!يَذِنُّ في تِلْكَ الحاجةِ حتى أَنجَحَها ، أَي يَتَرَدَّدُ فيها ) بتؤدةٍ ورفقٍ ؛ كما في الأَساسِ .
وممَّا يُسْتدركُ عليه :
*!الذَّنينُ : ما سالَ مِن ذَكَرِ الرَّجلِ لفرْطِ الشَّهْوةِ ؛ ذَكَرَه ابنُ السيِّد في الفرقِ ؛ وكذلك الفحْلُ والحِمَارُ ؛ قالَ الشمَّاخُ يَصِفُ عَيراً وأُتُنَه :
تُوائِل من مِصَكَ أَنْصَبَتْهُحَوالِبُ أَسْهَرَيْهِ بالذَّنِينِوالحوالِبُ : عروقٌ يَسِيلُ منها المنيُّ ، والأَسْهَرَان : عرْقانِ يَجْرِي فيهما ماءُ الفحْلِ . وتُوائِلُ : أَي تَنْجُو . وأَوْرَدَه الجوْهرِيُّ مُسْتشهِداً به على الذَّنِينِ المُخاطِ يَسِيلُ مِن الأَنْفِ .
*!والذُّنانَةُ ، كثُمامَةٍ : بقِيَّةُ العِدَةِ أَو الدّيْن .
*!والذُّنَيْناءُ ، بالضمِّ مَمْدوداً : ما يَخْرِجُ مِنَ الطَّعامِ فيُرْمَى به ؛ عن أَبي حِنيفَةَ .
وقَرحَةٌ *!ذنَّاءُ : لا ترْقَأُ .
*!وذَنَّ البرْدُ *!ذَنِيناً : إذا اشْتَدَّ .
*!والذَّنَنُ ، محرَّكةً : القذرُ والثفلُ ، نَقَلَه السّهيليُّ ومِن أَمْثالِهم : أَنْفكَ منك وإن كانَ *!أَذَنَّ .

##### Türkçe

: ( **الذَّنِينُ** , **كأَميرٍ وغُرابٍ** : sümüğün incesi ) , yahut sümük her ne ise, el-Lihyânî’den; ( yahut burundan ince olarak akan şey ) , ondan yine .
Ve es-Sıhâh’ta: **الذَّنِينُ** : burundan akan bir sümük; **والذُّنانُ** , zamme ile: onun gibisi, ( yahut ikisinde de genel ) , el-Lihyânî’den yine

( **ذَنِنَ** , **كفَرِحَ** ) , **يَذِنُّ** **ذَنَناً** : **ذَنِينُه** aktı.
( **وذَنَّ** ) sümük ( **يَذِنُّ** **ذَنِيناً** **وذَنَناً** ) : aktı; ( **وذَنَّنَ** **تَذْنِيناً** ) onun gibisi; İbnü’l-A‘râbî’den.
( **والأَذَنُّ** : iki burun deliği akan kimse, **والذَّنَّاءُ** dişisi içindir.
( و ) **الذَّنَّاءُ** : ( hayzı kesilmeyen kadın ) , benzetme üzere; ve ondan, kadının, oğlunu gazveden (geri bırakması için) ona şefaat ederek Haccâc’a sözü: ( Şüphesiz ben **الذَّنَّاءُ** yahut **الضَّهْياءُ**’yım ) .
( **والذُّنانَى** ) , zamme ile, maksûr olarak: ( bir sümük ) benzeri; ( develerin ) burunlarından düşer.
Ve Kurâ‘ dedi: ancak o **الذُّنانَى**’dır.
Ve kendilerine güvenilmeyen bir kavim dedi: şüphesiz o **الزُّنانَي**’dir; ve **الذَّالُ** ( **الزِّاي**’da bir lugattır, yahut doğru olan **الذَّالِ** iledir.
( **والذُّنانَةُ** , **كثُمَامَةٍ** : ihtiyaç.
( و ) yine: ( zayıf şeyin kalıntısı ) helâk olmuş; onu, bir şeyden sonra bir şey olarak **يَذِنُّها**; es-Sıhâh’ta olduğu gibi.
Ve **الذُّنابَةُ** bâ ile: sağlam şeyin kalıntısı.
( و ) mecazdan: ( şüphesiz o **لَيَذِنُّ** : yani yaşlılık yahut hastalıkla zayıf, helâk olmuş ) ; es-Sıhâh’ta olduğu gibi.
( أَو ) **يَذِنُّ** : ( zayıf bir yürüyüşle yürür ) ; ve el-Asma‘î, İbn Ahmer’den inşâd etti:
وإِنَّ الموتَ أَدْنَى من خَيالٍ ودُونَ العَيْشِ تَهْواداً **ذَنِينا** أَي لم يَرْفُقْ بنفْسِه .
( **وذَناذِنُ الثَّوْبِ** ) : onun etekleri, ( **ذَلاذِلِهِ** ) gibi; ve denildi: nûn’u lâm’ının bedelidir; tekili **ذُنْذُنُ** ve **ذُلْذُلُ**; Ebû ‘Amr’dan ve .
( وهو **يُذانُّهُ** على حاجةٍ ) ondan istediği bir ihtiyaca; ( yani ) ister ve ( onu ondan ister ) ; es-Sıhâh’ta olduğu gibi.

( و ) mecazdan: ( o ihtiyaçta **يَذِنُّ** durup durdu, nihayet onu başardı; yani onda gidip gelir ) ağırbaşlılık ve yumuşaklıkla; el-Esâs’ta olduğu gibi.
Ve ona ilâve olarak istidrâk olunanlardandır:
**الذَّنينُ** : şehvetin aşırılığından erkeğin zekerinden akan şey; onu İbnü’s-Seyyid el-Fark’ta zikretti; ve aynı şekilde aygır ve eşek; eş-Şemmâh, bir yaban eşeğini ve dişilerini vasfederek dedi:
تُوائِل من مِصَكَ أَنْصَبَتْهُحَوالِبُ أَسْهَرَيْهِ بالذَّنِينِ
Ve **الحوالِبُ**: meninin kendilerinden aktığı damarlar; ve **الأَسْهَرَان**: aygırın suyunun aktığı iki damardır. Ve **تُوائِلُ**: yani kurtulur. Ve el-Cevherî onu, burundan akan sümük olan **الذَّنِينِ** üzerine onunla istişhâd ederek vârid etti.
**والذُّنانَةُ** , **كثُمامَةٍ** : hazırlığın yahut borcun kalıntısı.
**والذُّنَيْناءُ** , zamme ile, memdûd olarak: yemekten çıkan, onunla atılan şey; Ebû Hanîfe’den.
Ve **ذنَّاءُ** bir yara: durmaz (kanı kesilmez).
**وذَنَّ** soğuk **ذَنِيناً** : şiddetlendiği zaman.
**والذَّنَنُ** , harekeli olarak: pislik ve posa; onu es-Süheylî nakletti; ve onların darbımesellerindendir: Burnun senden (yakındır), her ne kadar **أَذَنَّ** olsa da.

### [Salmone](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B0%D9%86%D9%86/sozluk/salmone.md) — H. Anthony Salmone · 19. yy

ذَنَّ
ذَنَّ I ( n. ac. ذَنَن 4 ,  ذَنِيْن 25 ),
a.  Flowed ( from the nose: mucus ).

b.  Was weak, decrepit ( old man ).

c.  A ( n. ac. ذَنَن 4 ), Was dirty ( nose ).

ذَنَّنَ
ذَنَّنَ II ,
a.  see I (a) .

ذُنَاْنَة
ذُنَاْنَة 24t ,
a.  Need.

##### Türkçe

ذَنَّ
ذَنَّ I (isim-fiil: **ذَنَن** 4, **ذَنِيْن** 25),
a. (burundan: sümük) aktı.

b. Zayıf oldu, düşkün oldu (ihtiyar adam).

c. (isim-fiil: **ذَنَن** 4), (burun) kirli oldu.

ذَنَّنَ
ذَنَّنَ II,
a. I (a)’ya bak.

ذُنَاْنَة
ذُنَاْنَة 24t,
a. İhtiyaç.
