# ذيع — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B0%D9%8A%D8%B9/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B0%D9%8A%D8%B9/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [ذيع](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B0%D9%8A%D8%B9.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: ذيع

باب العين والذّال وواي معهما
ع ذ ي، ع و ذ، ذ ي ع مستعملات
عذي:
العِذْيُ: موضع بالبادية. والعَذَاةُ: الأرضُ الطيّبةُ التربةِ الكريمةُ المنْبِتِ..قال:
بأرضٍ هجانِ التُّربِ وَسْمِيَّةِ الثَّرى		عَذاةٍ نَأَتْ عنها المُلوحَةُ والبَحْـرُ
والعِذْيُ: اسمٌ للموضِعِ الذي ينبت في الشّتاء والصّيف من غير سقيٍ. ويقال: العِذْيُ: الزّرع الذي لا يُسقَى إلاّ من المطر لبعده من المياه، الواحدة: عَذاة. ويقال: العِذْي واحد وجمعُهُ: أَعْذاء.
عوذ:

أعوذ بالله، أي: ألجأ إلى الله، عَوْذاً وعِياذا. ومعاذَ الله: معناه: أعوذُ بالله، ومنه: العَوْذَةُ، والتّعويذ. والمَعاذاة الّتي يُعَوَّذُ بها الإنسان من فَزَعٍ أو جُنون. وكلّ أنثى عائِذٌ إذا وضعت مدّة سبعةِ أيّامٍ، والجميع: عُوذ، من قَول لبيد: عُوذاً تَأَجَّلَ بالفَضاءِ بِهامُها
ذيع:
الذَّيْعُ: إشاعةُ الأمر. أذعته فذاع. ورجل مِذياع مِشياعٌ لا يستطيع كتمانَ شيءٍ وقوم مذاييع، وأذعت به، الباء دخيل،! معناه: أذعته.

### Türkçe

باب العين والذّال وواي معهما
**ع ذ ي**، **ع و ذ**، **ذ ي ع** kullanımdadırlar.

**عذي**:
**العِذْيُ**: çölde bir yer. Ve **العَذَاةُ**: toprağı güzel, verimli, bitki bitiren kıymetli toprak.. Dedi ki:
“Toprağı saf, toprağı yağmurlu bir yerde;		tuzluluk ve denizden uzak kalmış **عَذاةٍ** (toprakta)”

Ve **العِذْيُ**: kış ve yaz, sulama olmaksızın biten yerin adıdır. Ve denilir: **العِذْيُ**: sulardan uzaklığı sebebiyle ancak yağmurdan sulanan ekin; tekili: **عَذاة**. Ve denilir: **العِذْيُ** tekildir, çoğulu: **أَعْذاء**.

**عوذ**:

**أعوذ بالله**, yani: Allah’a sığınırım; **عَوْذاً** ve **عِياذا** (olarak). Ve **معاذَ الله**: manası: **أعوذُ بالله**’dir. Ve ondan: **العَوْذَةُ**, ve **التّعويذ**. Ve **المَعاذاة**: insanın bir korkudan yahut delilikten korunması için kendisiyle **يُعَوَّذُ** olunan şey. Ve her dişi, yedi gün müddetle doğurduğu vakit **عائِذٌ**dur; hepsi: **عُوذ**; Lebîd’in sözü(nden): **عُوذاً** تَأَجَّلَ بالفَضاءِ بِهامُها

**ذيع**:
**الذَّيْعُ**: işin yayılması. Onu **أذعته** (yaydım), böylece **فذاع** (yayıldı). Ve bir adam **مِذياع مِشياعٌ**dur: hiçbir şeyi gizleyemez; ve bir kavim **مذاييع**. Ve **أذعت به**; **الباء** dâhildir; manası: **أذعته**.
