# رعد — Kitâbullâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B1%D8%B9%D8%AF/sozluk/kitab_allah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B1%D8%B9%D8%AF/entries/kitab_allah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [رعد](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B1%D8%B9%D8%AF.md)
- Kitâbullâh: Kur'an kullanımından türetilmiş

## Madde başı: رعد

رعد
رَعَدَ - يَرْعُدُ (رَعَدَ - يَرْعَدُ) - رَعْد
رَعَدَ - يَرْعُدُ (رَعَدَ - يَرْعَدُ) + الكائن: ينتفض ويرتجف ويتردد ويضطرب، وخاصة من شدة الخوف والرعب
رَعْد: اسم فعل " رَعَدَ - يَرْعُدُ ": الانتفاض والرجفة والتردد خوفاً: وهو كذلك اسم آلة: الشيء أو الظاهرة التي تسبب الانتفاض والرجفة والاضطراب: وهو اصطلاحاً: اسم الظاهرة المعروفة والتي يخرج بها صوت شديد من بين الغيوم ويترافق بالبرق، والذي ينتفض ويرعد ويرتجف ويضطرب منه الناس خوفاً ورعباً
واللفظ ينتمي إلى مجموعة ألفاظ " الارتجاف والرعدة والحركة الاهتزازية والاضطرابية في المكان، بشكل ذاتي"، وهي:
رَجَفَ - يَرْجُفُ، رَعَدَ - يَرْعُدُ (رَعَدَ - يَرْعَدُ)، رَجَزَ - يَرْجُزُ، مَخِضَ - يَمْخَصُ (مَخَضَ - يَمْخُصُ) (مَخِضَتْ - تَمْخَصُ)، وَجَفَ - يَجِفُ، رَفَّ- يَرِفُّ

الرعد
	﴿ويسبح الرعد بحمده والملائكة من خيفته ويرسل الصواعق فيصيب بها من يشاء وهم يجادلون في الله وهو شديد المحال (13)﴾ الرعد ﴿أو كصيب من السماء فيه ظلمات ورعد وبرق يجعلون أصابعهم في آذانهم من الصواعق حذر الموت والله محيط بالكافرين (19)﴾ البقرة
مختار الصحاح
● [رعد] ر ع د: الرَّعْدُ الصوت الذي يسمع من السحاب و رَعَدَتِ السماء وبرقت وبابه نصر و أَرْعَدَتِ السماء وأبرقت أيضا وأنكر الأصمعي الرباعي فيهما و الارْتِعَادُ الاضطراب تقول أرْعَدَهُ فارْتَعَدَ والاسم الرِّعْدَةُ بالكسر و أُرْعِدَ الرجل على ما لم يسم فاعله أخذته الرعدة وأرعدت أيضا فرائصه عند الفزع و الرَّعَّادُ بالفتح والتشديد ضرب من سمك البحر إذا مسه الإنسان خدرت يده وعضده حتى يرتعد ما دام السمك حيا قلت وفي الديوان هو سمك في البحر إذا صاده الرجل ارتَعَدَ ما دام هو في حبالته
الراغب
رعد
- الرعد صوت السحاب، وروي (أنه ملك يسوق السحاب) (أخرجه أحمد، والترمذي وصححه، والنسائي وغيرهم عن ابن عباس قال: أقبلت يهود إلى رسول الله صلى الله عليه وسلم فقالوا: يا أبا القاسم، إنا نسألك عن خمسة أشياء...
ثم قالوا: أخبرنا ما هذا الرعد؟ قال: ملك من ملائكة الله موكل بالسحاب، بيده مخراق من نار، يزجر به السحاب، يسوقه حيث أمره الله... إلخ. انظر: الدر المنثور 4/621؛ وعارضة الأحوذي 11/284 وقال الترمذي حسن غريب؛ ومسند أحمد 1/274). وقيل رعدت السماء وبرقت، وأرعدت وأبرقت، ويكنى بهما عن التهدد. ويقال: صلف تحت راعدة (هذا مثل يقال للذي يكثر الكلام ولا خير عنده. انظر: المجمل 2/385؛ والمستقصى 2/96) : لمن يقول ولا يحقق. والرعديد: المضطرب جبنا، وقيل: أرعدت فرائصه خوفا (راجع: المجمل 2/385).
ملخص اللسان
1.     الرِّعْدَة: النافض يكون من الفزع وغيره، وقد أُرْعِدَ فارتَعَدَ.  وتَرَعْدَد: أَخَذته الرعدة.
2.     والارتعاد: الاضطراب، تقول: أَرعده فارتعد.
3.     وأُرْعِدَت فرائصه عند الفزع ورجل تِرْعِيد ورِعْديد ورِعْديدَة: جبان يُرْعَدُ عند القتال جبناً؛
4.     والرعد: الصوت الذي يسمع من السحاب. وأَرْعَد القوم وأَبرَقوا: أَصابهم  رعد وبرق.
5. ورعَدت السماء تَرْعُد وترعَد رعْداً ورُعوداً وأَرْعَدت:صوّتت للإِمطار
6.    الرعد ملك اسمه الرعد يسوق السحاب بالتسبيح؛ قال: ومن صوته اشتق فعل رَعَدَ يَرْعُد ومنه الرِّعْدَة والارتعاد.
لسان العرب
● - رعد: الرِّعْدَة: النافض يكون من الفزع وغيره، وقد أُرْعِدَ فارتَعَدَ.  وتَرَعْدَد: أَخَذته الرعدة. والارتعاد: الاضطراب، تقول: أَرعده فارتعد.  وأُرْعِدَت فرائصه عند الفزع. وفي حديث زيد بن الأَسود: فجيء بهما  تُرْعَد فرائصهما أَي ترجف وتضطرب من الخوف.  ورجل تِرْعِيد ورِعْديد ورِعْديدَة: جبان يُرْعَدُ عند القتال جبناً؛  قال أَبو العيال:  ولا زُمَّيْلَةٌ رِعْديـ  دَةٌ رَعِشٌ، إِذا ركبوا  ورجل رِعْشيش: مثل رَعْديد، والجمع رعاديد ورعاشِيشُ، وهو يَرْتَعِدُ  ويَرْتَعِشُ. ونبات رعديد: ناعم؛ أَنشد ابن الأَعرابي:  والخازِبازِ السَّنِمَ الرِّعديدا  وقد تَرَعَّد. وامرأَة رِعديدة: يترجرج لحمها من نَعْمتها وكذلك كلُّ  شيءٍ مترجرج كالقَريس والفالوذ والكثيب ونحوه، فهو يَتَرَعدَد كما تترعدد  الأَليَة؛ قال العجاج:  فهو كَرِعْديدِ الكَثيب الأَيْهم  والرِّعديد المرأَة الرَّخْصة. وقيل لأَعرابي: أَتعرف الفالوذ؟ قال: نعم  أَصفر رِعْديد. وجارية رِعْديدة: تارّة ناعِمة، وجَوارٍ رعاديدُ.  ابن الأَعرابي: وكثيب مُرْعِد أَي مُنْهال، وقد أُرْعِدَ إِرْعاداً؛  وأَنشد:  وكفَلٌ يَرْتَجُّ تَحتَ المِجْسَدِ،  كالغُصْن بين المُهَدات المُرْعَد  أَي ما تمهد من الرمل.  والرعد: الصوت الذي يسمع من السحاب. وأَرْعَد القوم وأَبرَقوا: أَصابهم  رعد وبرق. ورعَدت السماء تَرْعُد وترعَد رعْداً ورُعوداً وأَرْعَدت:  صوّتت للإِمطار. وفي المثل: رب صَلَفٍ تحتَ الراعدَة؛ يضرب للذي يكثر الكلام  ولا خير عنده. وسحابة رعَّادة: كثيرة الرعد. وقال اللحياني: قال الكسائي:  لم نسمعهم قالوا رعادة. وأَرْعَدنا: سمعنا الرَّعْدَ. ورُعِدْنا:  أَصابنا الرعد. وقال اللحياني: لقد أَرْعَدنا أَي أَصابنا رَعد. وقوله تعالى:  يسبح الرعد بحمده والملائكة من خيفته؛ قال الزجاج: جاء في التفسير أَنه  ملك يزجر السحاب؛ قال: وجائز أَن يكون صوت الرعد تسبيحه لأَن صوت الرعد من  عظيم الأَشياء. وقال ابن عباس: الرعد ملك يسوق السحاب كما يسوق الحادي  الإِبل بحُدائه. وسئل وهب بن منبه عن الرعد فقال: الله أَعلم. وقيل: الرعد  صوت السحاب والبرق ضوءٌ ونور يكونان مع السحاب. قالوا: وذكر الملائكة بعد  الرعد في قوله عز وجل: ويسبح الرعد بحمده والملائكة، يدل على أَن الرعد  ليس بملك. وقال الذين قالوا الرعد ملك: ذكر الملائكة بعد الرعد وهو من  الملائكة، كما يذكر الجنس بعد النوع. وسئل عليّ، رضي الله عنه، عن الرعد  فقال: مَلَك، وعن البرق فقال: مَخاريقُ بأَيدي الملائكة من حديد. وقال  الليث: الرعد ملك اسمه الرعد يسوق السحاب بالتسبيح؛ قال: ومن صوته اشتق فعل  رَعَدَ يَرْعُد ومنه الرِّعْدَة والارتعاد. وقال الأَخفش: أَهل البادية  يزعمون أَن الرعد هو صوت السحاب والفقهاء يزعمون أَنه ملك.  ورَعَدت المرأَة وأَرْعدَت: تحسنت وتعرّضت. ورَعَدَ لي بالقول يَرْعُد  رَعْداً، وأَرْعَد: تهدَّدَ وأَوعد. وإِذا أَوْعد الرجل قيل: أَرْعَدَ  وأَبرَقَ ورَعَدَ وبرَقَ؛ قال ابن أَحمر:  يا جَلَّ ما بَعُدَت عليك بِلادُنا  وطِلابُنا، فابرُقْ بأَرضك وارْعُد  الأَصمعي: يقال رَعَدت السماء وبَرَقت ورعَدَ له وبرق له إِذا أَوعده،  ولا يجيز أَرعَدَ ولا أَبرَقَ في الوعيد ولا السماء؛ وكان أَبو عبيدة  يقول: رَعَدَ وأَرعَدَ وبرق وأَبرَقَ بمعنى واحد، ويحتج بقول الكميت:  أَرْعِدْ وأَبرِقْ يا يزيـ  دُ، فما وعِيدُك لي بضائر  ولم يكن الأَصمعي يحتج بشعر الكميت. وقال الفراء: رعَدَت السماءُ  وبَرَقَت رعْداً ورُعوداً وبَرْقاً وبُروقاً بغير أَلف. وفي حديث أَبي مليكة:  إِن أُمَّنا ماتت حين رعَد الإِسلامُ وبَرَق أَي حين جاء بوعيده  وتَهَدُّده. ويقال للسماء المنتظَرَة إِذا كثر الرعد والبرق قبل المطر: قد أَرعدت  وأَبرقت؛ ويقال في ذلك كله: رعَدَت وبَرَقَت.  ويقال: هو يُرَعْدِدُ أَي يُلحف في السؤال. ورجل رَعَّادة ورَعَّاد:  كثير الكلام.  والرُّعَيْداءُ: ما يرمى من الطعام إِذا نُقِّي كالزؤانِ ونحوه، وهي في  بعض نسخ المصنف رُغَيْداء، والغين أَصح  (* قوله «والغين أصح» كذا بالأصل  بإعجام الغين، وفي شرح القاموس والعين أصح باهمالها ونسبها للفراء.)  والرَّعَّاد: ضرب من سمك البحر إِذا مسه الإِنسان خَدِرَتْ يده وعضده  حتى يَرْتَعِدَ ما دام السمك حيّاً.  وقولهم: جاء بذاتِ الرَّعْدِ والصَّلِيلِ، يعني بها الحرب.  وذاتُ الرَّواعِدِ: الداهية.  وبنو راعِد: بطن، وفي الصحاح: بنو راعِدة.
مقاييس اللغة:
(رعد)  الراء والعين والدال أصلٌ واحدٌ يدلُّ على حركةٍ واضطرابٍ. وكلُّ شيءٍ اضطربَ فقد ارتعدَ. ومنه الرِّعديدَة([30]) والرِّعْديد: الجبان. وأرْعِدَتْ فرائصُ الرَّجُل عند الفَزَع. والرِّعديدة: المرأة الرَّخْصَة، والجمع رَعاديد. ومن الباب الرَّعْد، وهو مَصْع مَلَكٍ يسوقُ السَّحَاب. والمَصْع: الحركة والذَّهاب والمَجِيء. ويقال مَصَعَت [الدَّابَّة] بذنَبها، إذا حرّكَتْه. ثم يُتصرَّف في الرَّعْد، فيقال رَعَدَت السماء وبَرَقَتْ. ورَعَدَ الرَّجُل وبَرَق، إذا أَوْعَدَ وتَهَدَّد. وأجازُوا: أرعَدَ وأَبرَقَ. وأنشد:
أرعِدْ وأبْرِقْ يا يزيـ *** ـدُ فما وَعيدُك لي بضائرْ([31])
وفي أمثالهم: "صَلَفٌ تَحْتَ الرَّاعِدة([32])"، للذي يُكْثِرُ الكلام ولا خيرَ عنده. والصَّلَف: قِلَّةُ النَّزَل. ويقال أرْعَدْنا وأبرقْنا، إذا سمِعْنا الرَّعدَ ورأينا البرق. ومن أمثالهم: "جاءَ بِذاتِ الرَّعْد والصَّليل" إذا جاءَ بشَرٍّ وغَزْو([33]). ويقال إنّ ذاتَ الرَّعدِ والصّليلِ الحربُ. وذاتُ الرَّواعِد: الدّاهية.
القاموس المحيط:
الرَّعْدُ صَوْتُ السَّحابِ، أو اسْمُ مَلَكٍ يَسُوقُهُ كما يَسوقُ الحادِي الْإِبِلَ بِحُدائِهِ. وقد رَعَدَ، كمَنَعَ ونَصَرَ. و " صَلَفٌ تَحْتَ الرَّاعِدَة " لِمِكْثارٍ لا خَيْرَ عندَهُ. ورَعَدَ زَيْدٌ وبَرَقَ تَهَدَّدَ، وهي تَحَسَّنَتْ وتَزَيَّنَتْ. وأرْعَدَ أوعَدَ، أو تَهَدَّدَ، وأصابَهُ رَعْدٌ. وارْتَعَدَ اضْطَرَبَ، والاسْمُ الرِّعْدَةُ، بالكسر، ويُفْتَحُ. وأُرْعِدَ، بالضم أخَذَتْهُ. وكَثيبٌ مُرْعَدٌ مُنْهالٌ. وقد أُرْعِدَ. والرِّعْديدُ الجَبانُ،
كالرِّعْديدَةِ، والمَرْأةُ الرَّخْصَةُ، والفالُوذُ. والرَّعَّادُ، ككتَّانٍ: سَمَكٌ، مَنْ مَسَّهُ خَدِرَتْ يَدُهُ، وارْتَعَدَتْ ما حَيَّ السَّمَكُ، والكثيرُ الكَلامِ. والرُّعَيْداءُ من الطَّعامِ: مايُرْمَى به إذا نُقِّيَ. والرَّعَوْدَدُ: اسْمُ ناقَةٍ. والمُرَعْدِدُ: المُلْحِفُ في السُّؤالِ. و " جاءَ بِذاتِ الرَّعْدِ والصَّليلِ " ، أي: الحَرْبِ. وذاتُ الرَّواعِدِ: الدَّاهِيَةُ. وتَرَعَّدَتِ الْأَلْيَةُ: تَرَجْرَجَتْ.
تاج العروس:
ر - ع - د
الرَّعْدُ : صَوْتٌ يُسمَع من السَّحابِ كما زَعمه أَهلُ البادية هكذا قاله الأَخفش . قلت : وهو يَمِيل إلى قَوْل الحُكماءِ . أو الرَّعْدُ : اسمُ مَلَك يَسُوقُه كما يَسوقُ الحادِي الإِبِلَ بِحُدائه قاله ابن عباس . ومثلّه قال الزجَّاج قال : وجائزٌ أَن يكون صَوْتُ الرَّعد تَسبيحَه لأَن صَوْت الرَّعدِ من عظيم الأَشياء . وسُئل وَهْب بن مُنَبّه عن الرَّعد فقال : الله أَعلم . قالوا : وذِكْرُ الملائكة بعد الرَّعْد في قوله عزّ وجلّ . " ويُسبِّح الرَّعْدُ بحَمْدِهِ والمَلائِكَةُ " يدل على أن الرّعْدُ ليس بملك وقال الذين قالوا الرعد ملك ذكر الملائكة بعد الرَّعْدُ كما يُذْكَر الجِنْسُ بعد النَّوع . وسُئل عليٌّ رضي الله عنه عن الرَّعد فقال : مَلَكٌ وعن البرق فقال : مَخَارِيقُ بأَيدي الملائكةِ من حَدِيد وقد رَعَدَ كمَنَع ونَصَر يَرْعَد ويَرْعُد الأولى عن الفراءِ ورَعَدَت السَّماءُ تَرْعُد وتَرْعَد رَعْداً وُعُوداً وأَرْعَدَت : صَوَّتَت للإِمطار . وفي المثل : رُبَّ صَلَفٍ تَحتَ الرَّاعِدَةِ وفي النهايةِ في مادة : صلف : أنه حديثٌ ولفظُه : كم منْ صَلَف تَحْتَ الرَّاعِدَةِ يُضْرَب لمِكْثَارٍ أَي الذي يُكْثِر الكلامَ ولا خَيرَ عِنْدَهُ . وذَكَرَه ابنُ سيده هكذا وأَغفلَه الأَكثرون وفي النِّهاية : يُضْرَب لمَن يُكثِر تَرْعُدُ ولا تُمْطِر . وهو مَجاز كما في الأَساس . ومن المجاز : رَعَدَ زَيْدٌ وَبَرَقَ : تَهَّددَ قال ابن أَحمَرَ :
يا جَلَّ ما بَعُدَتْ عَليْكَ بلادُنا ... وطِلاَبُنا فابرُقْ بأَرضكَ وارْعُدِ وعن الأَصمعيّ : يقال : رَعَدَت السَّمَاءُ وَبَرَقتْ ورَعَدَ له وبَرَق له إذا أَوْعَدَه . ولا يُجيز أَرْعَدَ ولا أَبْرَق في الوعيد ولا في السماء . وقال الفّراءُ : رَعَدَت السّماءُ وبَرَقت رَعْداً ورُعُوداً وبَرْقاً وبًرُوقاً بغير ألف . وفي حديث أَبي مُليكة : إِنَ أُمَّنا ماتتْ حِين رَعَدَ الإِسلامُ وبَرَقَ أَي حين جاءَ بوَعيده وتَهدُّدِه . ومن المجاز : رعَدَتْ لي هي أي المرأَة وبَرَقت إذا تحَسَّنتْ وتَزيَّنتْ وتعَرَّضتْ كأَرْعَدَت . ومن المَجَاز : رَعَدَ لي بالقَوْل يَرْعُد رَعْداً وأَرْعَدَ : أَوْعَدَ أَوتَهَدَّدَ وكان أَبو عبيدة يقول : رَعَدَ وأَرْعَدَ وبَرَق وأَبْرَقَ بمعنى واحد ويحتج بقول الكُمَيْت :
أَرْعِدْ وأَبْرِقْ يا يَزي ... دُ فما وَعيدُك لي بضائرْ
ولم يكن الأَصمعيُّ يحتجُّ بقول الكُميت . ويقال للسماءِ المُنتظرة إذا كثُرَ الرَّعْدُ والبَرْقُ قبل المَطر : قد أَرْعَدَتْ وأَبْرَقتْ . ويقال في ذلك كله . رَعَدَتْ وَبَرَقتْ . وأَرْعَدَ : أَصابَهُ رَعْدٌ قاله اللِّحْيَانُّي . ويقال أَرْعَدَ إذا سمع الرَّعْدَ . ورُعِدَ مَبنيّاً للمفعول : أَصابه الرَّعْدُ . وتقول : أَرْعَدَه فارْتعَدَ أَي اضْطرَب والاسم : الرِعْدَة بالسر ويفتح وهي النافض تكون من الفزع وغيره . وقد أُرْعِدَ بالضمّ أَي مبنيّاً للمفعول فارتْعَد وتَرَعْدَدَ : أَخذَتْهُ الرِّعْدَة وأُرعِدَت فَرَائصُه عند الفَزَع . ومن المجاز عن ابن الأًَعرابيِّ : كَثيبٌ مُرْعَدٌ أي مُنْهالٌ وقد أُرْعِدَ مبنيّاً للمفعول إِرعاداً . وأنشد :
" وكَفَلٌ يَرْتَجُّ تَحْتَ المُجْسَدِ
" كالغُصْنِ بينَ المُهَدَاتِ المُرْعَدِ أي ما تَمهَّدَ من الرَّمْل
والرِّعْديدُ بالكسر : الجَبَأنُ يُرْعَد عند القِتال جُبْناً كالرِّعْديدَة الهاءُ للمبالغة والتِّرعيد والرِّعْشيش قال أبو العيال :
ولا زُمَّيْلَةٌ رِعْدي ... دَةٌ رَعِشٌ إذا رَكِبُوا ورجلٌ رِعْشيشٌ . وسيأْتي والجمع رَعاديدُ ورَعَاشيشُ وهو يَرْتَعِد ويَرْتَعِش . ومن المجاز : الرِّعديد : المرْأَةُ الرَّخْصَةُ يَتَرَجْرَجُ لَحْمُها من نَعْمَتِهَا والجَمْع رَعاديدُ . ومن المجاز : قيل لأَعرابيٍّ : أَتعرف الفَالُوذَ ؟ فقال : نعم أَصْفَر رِعْديدٌ . وجاريةٌ رِعْديدةٌ : تارَّةٌ ناعمَةٌ وجَوَارٍ رَعَأدِيدُ . والرَّعَّادُ كَكَتَّانِ : ضَرْبٌ من سَمَك البحر مَن مَسَّهُ خَدِرَتْ يَدُهُ وعَضُدُه وارْتَعَدَتْ ما حَيَّ السَّمَكُ أَي مُدَّةَ حَيَاته . والرَّعَّادَ : الرَّجلُ الكَثيرُ الكَلاَمِ كالرَّعَّأدة . والرُّعَيْداءُ من الطَّعَام : ما يُرْمَى به إذا نُقِّيَ كالزُّؤَان ونَحْوه هكذا ذَكَرَه الفرّاءُ بالعين المهملة وهي في بعض نُسخ المُصَنَّف رُغَيْدَاءُ والعَيْن أَصَحُّ . والرُعودد : اسم ناقة عن الصاغاني . والمُرَعْدِدُ : المُلْحِفُ في السُّؤال وهو يُرَعِدُ إذا كان يُلْحِف في السُّؤال . ومن المَجَأز قولهم : جَاءَ بذاتِ الرَّعْدِ والصَّلِليلِ أَي الحَرْبِ وفي الأَساس : أَي الدَّاهِيَة . وذاتُ الرَّواعِد : الدَّأهِيَةُ وفي الأَساس : الدَّواهي . ومن المجاز تَرَعَّدَتِ الأَلْيَةُ : تَرَجْرَجَتْ وفي بعضِ الأُمَهات : تَرَعْدَدَت وهو الصواب . وكذلك كلُّ شيء يَتَرَجْرَجُ كالقَرِيس والفالُوذِ والكَثيب ونحوها
ومما يستدرك عليه : نباتٌ رِعْديدٌ : ناعمٌ عن ابن الأَعرابيّ . وسحابّةُ رَعَّادَةٌ : كثيرةُ الرَّعْد . وقال اللِّحْيَانّي : قال الكسائيّ : لم نَسمعهم قالوا رَعَّأدَةٌ . والذي في الأَساس : سَحابةٌ رَاعِدة وسَحَابٌ رَواعدُ . ومن المجاز : في كتَابهِ رُعودٌ وبُرُوق أَي كلماتُ وَعيد . وبنو رَاعدٍ بَطنٌ وفي الصّحاح : بنو راعِدَةَ

### Türkçe

رعد
**رَعَدَ** - **يَرْعُدُ** (**رَعَدَ** - **يَرْعَدُ**) - **رَعْد**
Perşembe, 10 Şubat/Şubat 2011 13:20 yazar: Administrator
**رَعَدَ** - **يَرْعُدُ** (**رَعَدَ** - **يَرْعَدُ**) + canlı: titrer ve sarsılır ve tereddüt eder ve çalkalanır; özellikle şiddetli korku ve dehşetten dolayı.
**رَعْد**: “**رَعَدَ** - **يَرْعُدُ**” fiilinin isim-fiilidir: korkudan titreme ve ürperme ve tereddüt; ve o aynı zamanda isim-âlettir: titremeye ve ürpermeye ve çalkantıya sebep olan şey yahut olgu; ve o ıstılahça: bilinen olgunun adıdır; onunla bulutların arasından şiddetli bir ses çıkar ve şimşekle birlikte olur; insanlar ondan korku ve dehşetle titrer ve gök gürler ve ürperir ve çalkalanır.
Ve lafız, “mekânda, özsel biçimde, ürperme ve titreme ve sarsıntılı ve çalkantılı hareket” lafızları grubuna mensuptur; onlar şunlardır:
**رَجَفَ** - **يَرْجُفُ**، **رَعَدَ** - **يَرْعُدُ** (**رَعَدَ** - **يَرْعَدُ**)، **رَجَزَ** - **يَرْجُزُ**، **مَخِضَ** - **يَمْخَصُ** (**مَخَضَ** - **يَمْخُصُ**) (**مَخِضَتْ** - **تَمْخَصُ**)، **وَجَفَ** - **يَجِفُ**، **رَفَّ**- **يَرِفُّ**

**الرعد**
	﴿Ve **الرعد** O’nu hamdiyle tesbih eder ve melekler O’nun korkusundan; ve yıldırımları gönderir de onunla dilediğine isabet ettirir; hâlbuki onlar Allah hakkında mücadele ederler; ve O, şiddetli cezalandırması olandır (13)﴾ **الرعد** ﴿Yahut gökten bir sağanak gibi; onda karanlıklar ve **رعد** ve şimşek vardır; yıldırımlardan, ölüm korkusuyla parmaklarını kulaklarına koyarlar; ve Allah kâfirleri kuşatandır (19)﴾ **البقرة**
**مختار الصحاح**
● [**رعد**] ر ع د: **الرَّعْدُ** buluttan işitilen sestir; ve gök **رَعَدَتِ** ve şimşek çaktı; ve onun bâbı **نصر**’dır; ve gök **أَرْعَدَتِ** ve şimşek çaktı da; ve **الأصمعي** ikisinde de dörtlü (rubâî) olanı inkâr etti; ve **الارْتِعَادُ** çalkantıdır; dersin: onu **أرْعَدَهُ** de o **فارْتَعَدَ**; ve isim, kesre ile **الرِّعْدَةُ**’dır; ve **أُرْعِدَ** adam, faili adlandırılmaksızın (meçhul) olarak: onu titreme aldı; ve onun **فرائص**’i de korku anında titredi; ve fetha ve şeddeli **الرَّعَّادُ**: deniz balığından bir türdür; insan ona dokununca eli ve pazusu uyuşur, balık diri kaldıkça titrer; dedim: ve divanda o, denizde bir balıktır; adam onu avlayınca, o kendi ağında bulunduğu müddetçe titrer.
**الراغب**
رعد
- **الرعد** bulutun sesidir; ve rivayet olundu: (o, bulutu sevk eden bir melektir) (onu Ahmed çıkardı; ve Tirmizî ve sahihledi; ve Nesâî ve başkaları İbn Abbas’tan: dedi ki: Yahudiler Resûlullah’a, Allah’ın salâtı ve selâmı onun üzerine olsun, geldiler; dediler: ey Ebu’l-Kâsım, biz sana beş şeyden soruyoruz...
Sonra dediler: bize şu **الرعد** nedir, haber ver. Dedi: Allah’ın meleklerinden bir melektir; bulutla görevlidir; elinde ateşten bir kamçı vardır; onunla bulutu sürer; Allah’ın ona emrettiği yere sevk eder... إلخ. Bak: **الدر المنثور** 4/621; ve **عارضة الأحوذي** 11/284; ve Tirmizî dedi: hasen garîb; ve **مسند أحمد** 1/274). Ve denildi: gök **رعدت** ve şimşek çaktı; ve **أرعدت** ve **أبرقت**; ve ikisiyle tehditten kinaye yapılır. Ve denilir: **صلف تحت راعدة** (bu, çok konuşup kendisinde hayır olmayan kimse için söylenen bir meseldir. Bak: **المجمل** 2/385; ve **المستقصى** 2/96): söyleyip de gerçekleştirmeyen kimse için. Ve **الرعديد**: korkaklıktan çalkantılı olan; ve denildi: **أرعدت فرائصه** korkudan (bak: **المجمل** 2/385).
**ملخص اللسان**
1.     **الرِّعْدَة**: korkudan ve başkasından olan titreme; ve **أُرْعِدَ** de **فارتَعَدَ**. Ve **تَرَعْدَد**: onu titreme aldı.
2.     Ve **الارتعاد**: çalkantı; dersin: onu **أَرعده** de o **فارتعد**.
3.     Ve korku anında onun **فرائص**’i **أُرْعِدَت**; ve **رجل تِرْعِيد** ve **رِعْديد** ve **رِعْديدَة**: savaşta korkaklıktan titreyen korkak;
4.     Ve **الرعد**: buluttan işitilen sestir. Ve kavim **أَرْعَد** ve **أَبرَقوا**: onlara gök gürültüsü ve şimşek isabet etti.
5. **ورعَدت** gök **تَرْعُد** ve **وترعَد** **رعْداً** ve **رُعوداً**; ve **أَرْعَدت**: yağmur için ses çıkardı.
6.    **الرعد** adı **الرعد** olan bir melektir; tesbihle bulutu sevk eder; dedi: ve onun sesinden **رَعَدَ يَرْعُد** fiili türetildi; ve ondan **الرِّعْدَة** ve **الارتعاد**.
**لسان العرب**
● - رعد: **الرِّعْدَة**: korkudan ve başkasından olan titreme; ve **أُرْعِدَ** de **فارتَعَدَ**. Ve **تَرَعْدَد**: onu titreme aldı. Ve **الارتعاد**: çalkantı; dersin: onu **أَرعده** de o **فارتعد**. Ve korku anında onun **فرائص**’i **أُرْعِدَت**. Ve Zeyd b. el-Esved hadîsinde: ikisi getirildi; onların **فرائص**’i **تُرْعَد**; yani korkudan titrer ve çalkalanır. Ve **رجل تِرْعِيد** ve **رِعْديد** ve **رِعْديدَة**: savaşta korkaklıktan titreyen korkak; Ebû’l-İyâl dedi:
  Ve ne de bir **رِعْديـدَةٌ** **رَعِشٌ** zümeyle; bindikleri vakit.
Ve **رجل رِعْشيش**: **رَعْديد** gibidir; çoğulu **رعاديد** ve **رعاشِيشُ**; ve o **يَرْتَعِدُ** ve **يَرْتَعِشُ**. Ve **نبات رعديد**: yumuşak; İbnü’l-A‘râbî inşad etti:
  Ve **الخازِبازِ**’ı, hörgüçlü **الرِّعديدا**.
Ve **تَرَعَّد** etmiştir. Ve **امرأَة رِعديدة**: yumuşaklığından eti sallanır; ve aynı şekilde her sallanan şey, **القَريس** ve **الفالوذ** ve kum tepeciği ve benzeri gibi; o, **يَتَرَعدَد** eder; **الأَليَة**’nin **تترعدد** etmesi gibi; el-Accec dedi:
  O, karanlık kum tepeciğinin **كَرِعْديدِ**’i gibidir.
Ve **الرِّعديد**: gevşek kadın. Ve bir bedevîye denildi: **الفالوذ**’u tanır mısın? Dedi: evet; sarı **رِعْديد**. Ve **جارية رِعْديدة**: yumuşak, nazlı; ve cariyeler: **رعاديدُ**. İbnü’l-A‘râbî: ve **كثيب مُرْعِد**: yani dökülen; ve **أُرْعِدَ** **إِرْعاداً**. Ve inşad etti:
  Ve bir sağrı, **المِجْسَد**’in altında titrer,
  **المُهَدات المُرْعَد** arasında bir dal gibi;
yani kumdan düzleştirilmiş olan. Ve **الرعد**: buluttan işitilen sestir. Ve kavim **أَرْعَد** ve **أَبرَقوا**: onlara gök gürültüsü ve şimşek isabet etti. Ve gök **رعَدت**: **تَرْعُد** ve **وترعَد** **رَعْداً** ve **رُعوداً**; ve **أَرْعَدت**: yağmur için ses çıkardı. Ve meselde: **رب صَلَفٍ تحتَ الراعدَة**; çok konuşup kendisinde hayır olmayan kimse için darb olunur. Ve **سحابة رعَّادة**: gürültüsü çok olan. Ve el-Lihyânî dedi: el-Kisâî dedi: onların **رعادة** dediklerini işitmedik. Ve **أَرْعَدنا**: **الرَّعْدَ**’i işittik. Ve **رُعِدْنا**: bize gök gürültüsü isabet etti. Ve el-Lihyânî dedi: muhakkak biz **أَرْعَدنا**; yani bize **رَعد** isabet etti. Ve Yüce Allah’ın sözü: ﴿**يسبح الرعد بحمده والملائكة من خيفته**﴾; ez-Zeccâc dedi: tefsirde geldi ki o, bulutu süren bir melektir; dedi: caizdir ki gök gürültüsünün sesi onun tesbihi olsun; çünkü gök gürültüsünün sesi büyük şeylerdendir. Ve İbn Abbas dedi: **الرعد** bir melektir; bulutu, deve sürücüsünün develeri **حُداء**’sıyla sürmesi gibi sürer. Ve Vehb b. Münebbih’e **الرعد** soruldu; dedi: Allah daha iyi bilir. Ve denildi: **الرعد** bulutun sesidir; ve şimşek, bulutla birlikte olan bir ışık ve nurdur. Dediler: Yüce Allah’ın sözünde **الرعد**’dan sonra meleklerin zikredilmesi: ﴿**ويسبح الرعد بحمده والملائكة**﴾ şuna delalet eder: **الرعد** bir melek değildir. Ve **الرعد** melektir diyenler dedi: **الرعد**’dan sonra meleklerin zikredilmesi, onun meleklerden olduğu hâlde; türden sonra cinsin zikredilmesi gibidir. Ve Ali’ye, Allah ondan razı olsun, **الرعد** soruldu; dedi: bir melektir. Ve şimşek soruldu; dedi: meleklerin ellerinde demirden **مَخاريقُ**’tır. Ve el-Leys dedi: **الرعد** adı **الرعد** olan bir melektir; tesbihle bulutu sevk eder; dedi: ve onun sesinden **رَعَدَ يَرْعُد** fiili türetildi; ve ondan **الرِّعْدَة** ve **الارتعاد**. Ve el-Ahfeş dedi: bedevîler, **الرعد**’ın bulutun sesi olduğunu zannederler; ve fakihler onun bir melek olduğunu zannederler. Ve kadın **رَعَدت** ve **أَرْعدَت**: güzelleşti ve kendini gösterdi. Ve bana sözle **رَعَدَ**: **يَرْعُد** **رَعْداً**; ve **أَرْعَد**: tehdit etti ve vaad etti. Ve adam tehdit edince denilir: **أَرْعَدَ** ve **أَبرَقَ**; ve **رَعَدَ** ve **بَرَقَ**; İbn Ahmer dedi:
  Ey ne yüce! beldelerimiz sana ne kadar uzaklaştı;
  ve taleplerimiz; kendi yerinde şimşek çak ve gürle.
el-Asma‘î: denilir: gök **رَعَدت** ve **بَرَقت**; ve ona **رَعَدَ** ve ona **بَرَق**: onu tehdit ettiğinde; ve o, tehditte ne **أَرعَدَ**’ı ne **أَبرَقَ**’ı, ne de gökte, caiz görür; Ebû Ubeyde ise derdi: **رَعَدَ** ve **أَرعَدَ**, **برق** ve **أَبرَقَ** bir mânâdadır; ve Kümeyt’in sözüyle delil getirirdi:
  **أَرْعِدْ** ve **أَبرِقْ** ey Yezîd, çünkü tehdidin bana zarar verici değildir.
Ve el-Asma‘î, Kümeyt’in şiiriyle delil getirmezdi. Ve el-Ferrâ dedi: gök **رعَدَت** ve **بَرَقَت**; **رَعْداً** ve **رُعوداً**; ve **بَرْقاً** ve **بُروقاً**; elifsiz. Ebû Muleyke hadîsinde: “Şüphesiz annemiz, İslâm **رَعَدَ** ve **بَرَق** ettiği vakit öldü”; yani tehdidi ve gözdağıyla geldiği vakit. Ve yağmurdan önce gök gürültüsü ve şimşek çoğalan beklenen göğe denilir: **قد أَرعدت وأَبرقت**; ve bunların hepsinde denilir: **رَعَدَت** ve **بَرَقَت**. Ve denilir: o **يُرَعْدِدُ**; yani istemede ısrar eder. Ve **رجل رَعَّادة** ve **رَعَّاد**: çok konuşan. Ve **الرُّعَيْداءُ**: temizlenince yiyecekten atılan şey; **الزؤانِ** ve benzeri gibi; ve musannifin bazı nüshalarında **رُغَيْداء**’dır; ve **الغين** daha sahih. ( * “ve **الغين** daha sahih” sözü: asılda **الغين**’in noktalanmasıyla böyledir; ve **شرح القاموس**’ta “ve **العين** daha sahih” ihmâl ile ve onu el-Ferrâ’ya nispet etti.) Ve **الرَّعَّاد**: deniz balığından bir türdür; insan ona dokununca eli ve pazusu uyuşur; balık diri kaldıkça titrer. Ve onların sözü: **جاء بذاتِ الرَّعْدِ والصَّلِيلِ**; onunla savaşı kastederler. Ve **ذاتُ الرَّواعِدِ**: musibet. Ve **بنو راعِد**: bir kabiledir; ve **الصحاح**’ta: **بنو راعِدة**.
**مقاييس اللغة**:
(**رعد**) **الراء** ve **العين** ve **الدال** tek bir asıldır; bir harekete ve çalkantıya delalet eder. Ve her çalkalanan şey titremiştir. Ve ondan **الرِّعديدَة**([30]) ve **الرِّعْديد**: korkak. Ve korku anında adamın **فرائص**’i **أرْعِدَتْ**. Ve **الرِّعديدة**: gevşek kadındır; çoğulu **رَعاديد**. Ve bâbdan **الرَّعْد** vardır; o, bulutu sevk eden bir meleğin **مَصْع**’ıdır. Ve **المَصْع**: hareket ve gidip gelmedir. Ve denilir: **مَصَعَت** [binit] kuyruğuyla; onu hareket ettirdiğinde. Sonra **الرَّعْد** hakkında tasarruf edilir; denilir: gök **رَعَدَت** ve **بَرَقَتْ**. Ve adam **رَعَدَ** ve **بَرَق**: vaad etti ve tehdit ettiğinde. Ve caiz gördüler: **أرعَدَ** ve **أَبرَقَ**. Ve inşad etti:
**أرعِدْ وأبْرِقْ يا يزيـ *** ـدُ فما وَعيدُك لي بضائرْ**([31])
Ve onların mesellerinde: “**صَلَفٌ تَحْتَ الرَّاعِدة**([32])”; çok konuşup kendisinde hayır olmayan kimse için. Ve **الصَّلَف**: azlık, az ikramdır. Ve denilir: **أرْعَدْنا** ve **أبرقْنا**; **الرَّعد**’i işittiğimiz ve şimşeği gördüğümüz vakit. Ve onların mesellerinden: “**جاءَ بِذاتِ الرَّعْد والصَّليل**” kötülük ve akınla([33]) geldiğinde. Ve denilir: **ذاتَ الرَّعدِ والصّليلِ** savaşın kendisidir. Ve **ذاتُ الرَّواعِد**: musibet.
**القاموس المحيط**:
**الرَّعْدُ** bulutun sesidir; yahut adı **مَلَك** olan bir melektir; onu, deve sürücüsünün develeri **بِحُدائِهِ** ile sürmesi gibi sürer. Ve o **رَعَدَ** etmiştir; **كمَنَعَ** ve **نَصَرَ** gibi. Ve “**صَلَفٌ تَحْتَ الرَّاعِدَة**” kendisinde hayır olmayan çok konuşan içindir. Ve Zeyd **رَعَدَ** ve **بَرَقَ**: tehdit etti; ve o (kadın) güzelleşti ve süslendi. Ve **أرْعَدَ**: vaad etti; yahut tehdit etti; ve ona **رَعْد** isabet etti. Ve **ارْتَعَدَ**: çalkalandı; ve isim **الرِّعْدَةُ**’dır; kesre ile; ve fetha ile de olur. Ve **أُرْعِدَ**: zamme ile; onu aldı. Ve **كَثيبٌ مُرْعَدٌ**: dökülen. Ve **قد أُرْعِدَ**. Ve **الرِّعْديدُ**: korkak; **كالرِّعْديدَةِ**; ve kadın gevşek; ve **الفالُوذُ**. Ve **الرَّعَّادُ**، **ككتَّانٍ**: bir balıktır; ona dokunanın eli uyuşur; ve balık diri kaldıkça titrer; ve çok konuşan. Ve yiyecekten **الرُّعَيْداءُ**: temizlenince atılan şey. Ve **الرَّعَوْدَدُ**: bir devenin adıdır. Ve **المُرَعْدِدُ**: istemede ısrar eden. Ve “**جاءَ بِذاتِ الرَّعْدِ والصَّليلِ**”: yani savaş. Ve **ذاتُ الرَّواعِدِ**: musibet. Ve **تَرَعَّدَتِ الْأَلْيَةُ**: sallandı.
**تاج العروس**:
ر - ع - د
**الرَّعْدُ**: el-Ahfeş’in dediği üzere, bedevîlerin zannettiği gibi, buluttan işitilen bir sestir. Dedim: ve o, hükemânın sözüne meyleder. Yahut **الرَّعْدُ**: onu, deve sürücüsünün develeri **بِحُدائه** ile sürmesi gibi süren bir meleğin adıdır; İbn Abbas dedi. Ve benzerini ez-Zeccâc dedi; dedi: caizdir ki gök gürültüsünün sesi onun tesbihi olsun; çünkü gök gürültüsünün sesi büyük şeylerdendir. Ve Vehb b. Münebbih’e **الرَّعد** soruldu; dedi: Allah daha iyi bilir. Dediler: Yüce Allah’ın sözünde **الرَّعْد**’dan sonra meleklerin zikri: “**ويُسبِّح الرَّعْدُ بحَمْدِهِ والمَلائِكَةُ**” şuna delalet eder: **الرّعْد** bir melek değildir. Ve **الرعد** melektir diyenler dedi: **الرَّعْد**’dan sonra meleklerin zikri, türden sonra cinsin zikredilmesi gibi. Ve Ali’ye, Allah ondan razı olsun, **الرَّعد** soruldu; dedi: bir melektir; ve şimşek soruldu; dedi: meleklerin ellerinde demirden **مَخَارِيقُ**. Ve o **رَعَدَ** etmiştir; **كمَنَع** ve **نَصَر** gibi; **يَرْعَد** ve **يَرْعُد**; birincisi el-Ferrâ’dan. Ve gök **رَعَدَت**: **تَرْعُد** ve **تَرْعَد**; **رَعْداً** ve **وُعُوداً**; ve **أَرْعَدَت**: yağmur için ses çıkardı. Ve meselde: **رُبَّ صَلَفٍ تَحتَ الرَّاعِدَةِ**. Ve **النهاية**’de **صلف** maddesinde: onun bir hadis olduğu ve lafzının: “**كم منْ صَلَف تَحْتَ الرَّاعِدَةِ**” olduğu; çok konuşan için darb olunduğu; yani çok konuşan, kendisinde hayır olmayan. Ve İbn Sîde onu böyle zikretti; çoğu onu ihmal etti. Ve **النِّهاية**’de: “çokça **تَرْعُدُ** eder de yağmur yağdırmayan kimse için darb olunur.” Ve o, **الأَساس**’ta olduğu gibi mecazdır. Ve mecazdan: Zeyd **رَعَدَ** ve **بَرَقَ**: tehdit etti; İbn Ahmer dedi:
يا جَلَّ ما بَعُدَتْ عَليْكَ بلادُنا ... وطِلاَبُنا فابرُقْ بأَرضكَ وارْعُدِ
Ve el-Asma‘î’den: denilir: gök **رَعَدَت** ve **بَرَقتْ**; ve ona **رَعَدَ** ve ona **بَرَق**: onu tehdit ettiğinde. Ve o, tehditte ne **أَرْعَدَ**’ı ne **أَبْرَق**’ı, ne de gökte, caiz görmez. Ve el-Ferrâ dedi: gök **رَعَدَت** ve **بَرَقت**; **رَعْداً** ve **رُعُوداً**; ve **بَرْقاً** ve **بًرُوقاً**; elifsiz. Ebû Muleyke hadîsinde: “Şüphesiz annemiz, İslâm **رَعَدَ** ve **بَرَقَ** ettiği vakit öldü”; yani tehdidi ve gözdağıyla geldiği vakit. Ve mecazdan: bana o (kadın) **رَعَدَت** ve **بَرَقَت**: güzelleşti ve süslendi ve kendini gösterdi; **كأَرْعَدَت** gibi. Ve mecazdan: bana sözle **رَعَدَ**: **يَرْعُد** **رَعْداً**; ve **أَرْعَدَ**: vaad etti yahut tehdit etti. Ve Ebû Ubeyde derdi: **رَعَدَ** ve **أَرْعَدَ**, **بَرَق** ve **أَبْرَق** bir mânâdadır; ve Kümeyt’in sözüyle delil getirirdi:
**أَرْعِدْ وأَبْرِقْ يا يَزي ... دُ فما وَعيدُك لي بضائرْ**
Ve el-Asma‘î, Kümeyt’in sözüyle delil getirmezdi. Ve yağmurdan önce gök gürültüsü ve şimşek çoğalan beklenen göğe denilir: **قد أَرْعَدَتْ وأَبْرَقتْ**. Ve bunların hepsinde denilir: **رَعَدَتْ وَبَرَقتْ**. Ve **أَرْعَدَ**: ona **رَعْد** isabet etti; el-Lihyânî dedi. Ve denilir: **أَرْعَدَ**: **الرَّعْد**’i işittiğinde. Ve **رُعِدَ** meçhul bina ile: ona **الرَّعْد** isabet etti. Ve dersin: onu **أَرْعَدَه** de o **فارْتعَدَ**; yani çalkalandı; ve isim: kesre ile **الرِعْدَة**; ve fetha ile de olur; o, korkudan ve başkasından olan titremedir. Ve **قد أُرْعِدَ** zamme ile; yani meçhul bina ile; sonra **فارتْعَد**. Ve **تَرَعْدَدَ**: onu **الرِّعْدَة** aldı. Ve korku anında onun **فَرَائص**’i **أُرعِدَت**. Ve mecazdan, İbnü’l-A‘râbî’den: **كَثيبٌ مُرْعَدٌ**: yani dökülen; ve **قد أُرْعِدَ** meçhul bina ile **إِرعاداً**. Ve inşad etti:
" Ve bir sağrı, **المُجْسَد**’in altında titrer,
" **المُهَدَاتِ المُرْعَدِ** arasında bir dal gibi;
yani kumdan düzleştirilmiş olan.
Ve kesre ile **الرِّعْديدُ**: savaşta korkaklıktan titreyen korkak; **كالرِّعْديدَة**; **الهاء** mübalağa içindir. Ve **التِّرعيد** ve **الرِّعْشيش**. Ebû’l-İyâl dedi:
ولا زُمَّيْلَةٌ رِعْدي ... دَةٌ رَعِشٌ إذا رَكِبُوا
Ve **رجلٌ رِعْشيشٌ**. Ve gelecek. Ve çoğul: **رَعاديدُ** ve **رَعَاشيشُ**; ve o **يَرْتَعِد** ve **يَرْتَعِش**. Ve mecazdan: **الرِّعديد**: gevşek kadın; yumuşaklığından eti sallanır; çoğul: **رَعاديدُ**. Ve mecazdan: bir bedevîye denildi: **الفَالُوذَ**’u tanır mısın? Dedi: evet; sarı **رِعْديدٌ**. Ve **جاريةٌ رِعْديدةٌ**: yumuşak, nazlı; ve cariyeler: **رَعَأدِيدُ**. Ve **الرَّعَّادُ**، **كَكَتَّانِ**: deniz balığından bir türdür; ona dokunanın eli ve pazusu uyuşur; ve balık diri kaldığı müddetçe titrer; yani hayatı müddetince. Ve **الرَّعَّادَ**: çok konuşan adam; **كالرَّعَّأدة** gibi. Ve yiyecekten **الرُّعَيْداءُ**: temizlenince atılan şey; **كالزُّؤَان** ve benzeri gibi; el-Ferrâ onu, ihmâl edilmiş **العين** ile böyle zikretti; ve musannifin bazı nüshalarında **رُغَيْدَاءُ**’dır; ve **العَيْن** daha sahih. Ve **الرُعودد**: bir devenin adı; es-Sâğânî’den. Ve **المُرَعْدِدُ**: istemede ısrar eden; ve o, istemede ısrar ederse **يُرَعِدُ**. Ve mecazdan onların sözü: **جَاءَ بذاتِ الرَّعْدِ والصَّلِليلِ**: yani savaş; ve **الأَساس**’ta: yani musibet. Ve **ذاتُ الرَّواعِد**: musibet; ve **الأَساس**’ta: musibetler. Ve mecazdan: **تَرَعَّدَتِ الأَلْيَةُ**: sallandı; ve bazı ana kaynaklarda **تَرَعْدَدَت**’tir; ve o doğrudur. Ve aynı şekilde her sallanan şey, **كالقَرِيس** ve **الفالُوذِ** ve kum tepeciği ve benzerleri gibi.
Ve ona ek olarak istidrâk edilenlerdendir: **نباتٌ رِعْديدٌ**: yumuşak; İbnü’l-A‘râbî’den. Ve **سحابّةُ رَعَّادَةٌ**: gürültüsü çok. Ve el-Lihyânî dedi: el-Kisâî dedi: onların **رَعَّأدَةٌ** dediklerini işitmedik. Ve **الأَساس**’ta olan: **سَحابةٌ رَاعِدة** ve bulutlar: **رَواعدُ**. Ve mecazdan: onun kitabında **رُعودٌ** ve **بُرُوق** vardır; yani tehdit sözleri. Ve **بنو رَاعدٍ** bir kabiledir; ve **الصّحاح**’ta: **بنو راعِدَةَ**.
