# روب — Lisânü'l-Arab

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B1%D9%88%D8%A8/sozluk/lisan
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B1%D9%88%D8%A8/entries/lisan

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [روب](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B1%D9%88%D8%A8.md)
- Lisânü'l-Arab: İbn Manzûr · 13. yy

## Madde başı: روب

الرَّوْبُ: اللَّبنُ الرائبُ، والفعل: رابَ اللَّبن يَرُوبُ رَوْباً ورُؤُوباً: خَثُرَ وأَدْرَكَ، فهو رائبٌ؛ وقيل: الرائبُ الذي يُمْخَضُ فيُخْرَجُ زُبْدُه. ولبَنٌ رَوْبٌ ورائبٌ، وذلك إِذا كَثُفَتْ دُوايَتُه، وتكَبَّدَ لبَنُه، وأَتى مَخْضُه؛ ومنه قيل: اللبن الـمَمْخُوض رائبٌ، لأَنه يُخْلَط بالماءِ عند الـمَخْضِ ليُخْرَجَ زُبْدُه. تقول العرب: ما عندي شَوْبٌ ولا رَوْبٌ؛ فالرَّوْبُ: اللَّبنُ الرائبُ، والشَّوْبُ: العَسَلُ الـمَشُوبُ؛ وقيل: الرَّوْبُ اللَّبن، والشَّوْبُ العَسَلُ، من غير أَن يُحَدَّا. وفي الحديث: لا شَوْبَ ولا رَوْبَ في البيعِ والشِّراءِ. تقول ذلك في السِّلْعةِ تَبِـيعُها أَي إِني بَريءٌ من عَيْبِها، وهو مَثَلٌ بذلك. وقال ابن الأَثير في تفسير هذا الحديث: أَي لا غِشَّ ولا تَخْلِـيطَ؛ ومنه قيل للبن الـمَمْخُوضِ: رائبٌ، كما تقدَّم. الأَصمعي: من أَمثالهم في الذي يُخْطِـئُ ويُصِـيب: هو يَشُوبُ ويَروب؛ قال أَبو سعيد: معنى يَشُوبُ يَنْضَحُ ويَذُبُّ، يقال للرجل إِذا نَضَح عن صاحبه: قد شَوَّب عنه، قال: ويَرُوبُ أَي يَكْسَل. والتَّشْويبُ: أَنْ يَنْضَحَ نَضْحاً غير مُبالَغٍ فيه، \<ص:440>
 فهو بمعنى قوله يَشُوبُ أَي يُدافِـعُ مُدافعةً لا يُبالِـغُ فيها، ومرة يَكْسَلُ فلا يُدافِـعُ بَتَّـةً. قال أَبو منصور: وقيل في قولهم: هو يَشُوبُ أَي يَخْلِطُ الماءَ باللبن فيُفْسِدُه؛ ويَرُوبُ: يُصْلِـحُ، من قول الأَعرابي: رابَ إِذا أَصْلَح؛ قال: والرَّوْبةُ إِصْلاحُ الشأْن والأَمر، ذكرهما غير مهموزين، على قول من يُحَوِّل الهمزةَ واواً. ابن الأَعرابي: رابَ إِذا سكن؛ ورابَ: اتَّهَمَ. قال أَبو منصور: إِذا كان رابَ بمعنى أَصْلَحَ، فأَصْله مهموز، من رَأَبَ الصَّدْعَ، وقد مضى ذكرها. ورَوَّبَ اللبنَ وأَرابه: جَعله رائِـباً.
وقيل: الـمُرَوَّبُ قبْل أَن يُمْخَضَ، والرَّائِبُ بعد الـمَخْضِ وإِخْراجِ الزبد. وقيل: الرَّائبُ يكون ما مُخِضَ، وما لم يُمْخَضْ. قال الأَصمعي: الرائبُ الذي قد مُخِضَ وأُخْرِجَتْ زُبْدَتُه. والـمُروَّبُ الذي لم يُمْخَضْ بعد، وهو في السقاءِ، لم تُـؤْخَذْ زُبْدَتُه. قال أَبو عبيد: إِذا خَثُرَ اللبن، فهو الرَّائبُ، فلا يزال ذلك اسمَه حتى يُنْزَعَ زُبده، واسمه على حاله، بمنزلة العُشَراءِ من الإِبل، وهي الحامل، ثم تَضَعُ، وهو اسمها؛ وأَنشد الأَصمعي:
سَقاك أَبو ماعزٍ رَائباً، *  ومَنْ لك بالرائِبِ الخاثِرِ؟ يقول: إِنما سَقاكَ الـمَمْخُوضَ، ومَن لك بالذي لمْ يُمْخَضْ ولم يُنْزَعْ زُبْدُه؟ وإِذا أَدْرَكَ اللَّبَنُ ليُمْخَضَ، قيل: قد رابَ. أَبو زيد: التَّرْويبُ أَن تَعْمِدَ إِلى اللبن إِذا جَعَلْته في السِّقاءِ، فَتُقَلِّبَه ليُدْرِكَه الـمَخْضُ، ثم تَمْخَضُه ولم يَرُبْ حَسَناً، هذا نص قوله؛ وأَراد بقوله حَسَناً نِعِمّا. والـمِرْوَبُ: الإِناءُ والسِّقاءُ الذي يُرَوَّبُ فيه اللبنُ. وفي التهذيب: إِناءٌ يُرَوَّبُ فيه اللبن. قال: عُجَيِّزٌ منْ عامر بن جَنْدَبِ، *  تُبْغِضُ أَن تَظْلِمَ ما في الـمِرْوَبِ وسِقاءٌ مُرَوَّبٌ: رُوِّبَ فيه اللبَنُ. وفي المثل: للعرب أَهْوَنُ مَظْلُومٍ سِقاءٌ مُرَوَّبٌ. وأَصله: السِّقاءُ يُلَفُّ حتى يَبْلُغ أَوانَ الـمَخْضِ، والـمَظْلُومُ: الذي يُظْلَم فيُسْقَى أَو يُشْرَب قبل أَن تَخْرُجَ زُبْدَتُه. أَبو زيد في باب الرجل الذليل الـمُسْتَضْعَفِ: أَهْوَنُ مَظْلُومٍ سِقاءٌ مُرَوَّبٌ. وظَلَمْتُ السِّقاءَ إِذا سَقَيْتُه قبل إِدْراكِه. والرَّوْبَةُ: بَقِـيةُ اللبن الـمُرَوَّب، تُتْرَكُ في الـمِرْوَبِ حتى إِذا صُبَّ عليه الـحَلِيبُ كان أَسْرَعَ لرَوْبِه. والرُّوبةُ والرَّوْبةُ: خَميرةُ اللبن، الفتح عن كراع. ورَوْبةُ اللبن: خَمِـيرة تُلْقَى فيه من الحامِض ليَرُوبَ. وفي المثل: شُبْ شَوْباً لك رُوبَتُه، كما يقال: احْلُبْ حَلَباً لك شَطْرُه. غيره: الرَّوْبَةُ خَمِـيرُ اللبن الذي فيه زُبْدُه، وإِذا أُخْرِجَ زُبْدُه فهو رَوْبٌ، ويسمى أَيضاً رائباً، بالمعنيين. وفي حديث الباقر: أَتَجْعَلُونَ في النَّبِـيذِ الدُّرْدِيَّ؟ قيل: وما الدُّرْدِيُّ؟ قال الرُّوبةُ. الرُّوبةُ، في الأَصل: خَمِـيرةُ اللَّبَنِ، ثم يُسْتَعمَلُ في كل ما أَصْلَحَ شيئاً، وقد تهمز. قال ابن الأَعرابي: روي عن أَبي بكر في وَصِـيَّتِه لعُمَرَ، رضي اللّه عنهما: عَلَيْكَ بالرَّائِبِ مِن الأُمُورِ، وإِيَّاكَ والرَّائِبَ \<ص:441>
منها؛ قال ثعلب: هذا مَثَل؛ أَراد؛ عَلَيْكَ بالأَمْرِ الصافي الذي ليس فيه شُبْهَةٌ، ولا كَدَرٌ، وإِيَّاكَ والرَّائبَ أَي الأَمْرَ الذي فيه شُبْهَةٌ وكَدَرٌ. ابن الأَعرابي: شابَ إِذا كَذَبَ؛ وشابَ إِذا خَدَع في بَيْعٍ أَو شِراءٍ. والرُّوبةُ والرَّوْبةُ، الأَخيرة عن اللحياني: جِمامُ ماءِ الفَحْلِ، وقيل: هو اجْتِماعُه، وقيل: هو ماؤُه في رَحِمِ الناقةِ، وهو أَغْلَظُ من الـمَهاةِ، وأَبْعَدُ مَطْرَحاً. وما يَقُومُ بِرُوبةِ أَمْرِه أي بِجِماعِ أَمْرِه أَي كأَنه من رُوبةِ الفحل. الجوهري: ورُوبةُ الفرس: ماءُ جِمامِه؛ يقال: أَعِرْني رُوبةَ فَرَسِك، ورُوبةَ فَحْلِك، إِذا اسْتَطْرَقْته إِياه. ورُوبةُ الرجل: عَقْلُه؛ تقول: وهو يُحدِّثُني، وأَنا إِذ ذاك غلام ليست لي رُوبةٌ. والرُّوبةُ: الحاجةُ؛ وما يقوم فلان برُوبةِ أَهلِه أَي بشأْنِهم وصَلاحِهم؛ وقيل: أَي بما أَسْنَدوا إِليه من حَوائِجهم؛ وقيل: لا يَقومُ بقُوتهم ومَؤُونَتهم. والرُّوبةُ: إِصْلاحُ الشأْنِ والأَمرِ. والرُّوبةُ: قِوامُ العَيْشِ. والرُّوبةُ: الطائفةُ مِن الليلِ. ورُوبةُ بن العجاج: مُشْتَقٌّ منه، فيمن لم يهمز، لأَنه وُلِدَ بعد طائفةٍ من الليل. وفي التهذيب: رُؤْبةُ بن العجاج، مهموز. وقيل: الرُّوبةُ الساعةُ من الليل؛ وقيل مَضت رُوبةٌ من الليل أَي ساعةٌ؛ وبَقِـيَتْ رُوبةٌ من الليل كذلك. ويقال: هَرِّق عَنَّا من رُوبةِ الليل، وقَطِّعِ اللحمَ رُوبةً رُوبةً أَي قِطْعةً قِطْعةً. ورابَ الرَّجلُ رَوْباً ورُؤُوباً: تَحَيَّر وفَتَرَتْ نَفْسُه من شِبَعٍ أَو نُعاسٍ؛ وقيل: سَكِرَ من النَّوم؛ وقيل: إِذا قام من النوم خاثِرَ البدَنِ والنَّفْسِ؛ وقيل: اخْتَلَطَ عَقْلُه، ورَأْيُه وأَمْرُه. ورَأَيت فلاناً رائباً أَي مُخْتَلِطاً خائِراً. وقوم رُوَباءُ أَي خُثَراء الأَنْفُسِ مُخْتَلِطُون. ورَجلٌ رائبٌ، وأَرْوَبُ، ورَوْبانُ، والأُنثى رائِـبةٌ، عن اللحياني، لم يزد على ذلك، من قوم رَوبى: إِذا كانوا كذلك؛ وقال سيبويه: هم الذين أَثْخَنَهُم السفَرُ والوَجَعُ، فاسْتَثْقَلُوا نوماً. ويقال: شَرِبُوا من الرَّائبِ فسَكِرُوا؛ قال بشر:
فأَمـَّا تَمِـيمٌ، تَمِـيمُ بنُ مُرٍّ، * فأَلْفاهُمُ القومُ رَوْبى نِـياما وهو، في الجمع، شبيه بِهَلْكَى وسَكْرَى، واحدهم رَوْبانُ؛ وقال الأَصمعي: واحدهم رائبٌ مثل مائقٍ ومَوْقَى، وهالِكٍ وهَلْكَى. ورابَ الرجل ورَوَّبَ: أَعيا، عن ثعلب.
والرُّوبةُ: التَّحَيُّر والكَسَلُ من كثرةِ شُرْبِ اللبن. ورابَ دَمُه رَوْباً إِذا حانَ هَلاكُه. أَبو زيد: يقال: دَعِ الرَّجلَ فقد رابَ دَمُه يَرُوبُ رَوْباً أَي قد حان هلاكُه؛ وقال في موضع آخر: إِذا تَعَرَّضَ لما يَسْفِكُ دَمَه. قال وهذا كقولهم: فلان يَحْبِسُ نَجِـيعَه ويَفُورُ دَمُه. ورَوَّبَت مَطِـيَّةُ فلان تَرْويباً إِذا أَعْيَتْ.
والرُّوبةُ: مَكرمَةٌ من الأَرض، كثيرة النبات والشجر، هي أَبْقَى الأَرضِ كَـلأً، وبه سمي رُوبةُ بن العَجّاج.
قال: وكذلك رُوبةُ القَدَحِ ما يُوصَلُ به، والجمع رُوَبٌ. والرُّوبةُ: شجر النِّلْك. والرُّوبةُ: كَلُّوبٌ يُخْرَجُ به الصَّيْدُ من الجُحْر، وهو الـمِحْرَشُ. عن أَبي العميثل الأَعرابي. ورُوَيْبةُ: أَبو بطن من العرب، واللّه أَعلم.
\<ص:442>

### Türkçe

**الرَّوْبُ**: ekşimiş süt; fiil: **رابَ** süt **يَرُوبُ رَوْباً ورُؤُوباً**: koyulaştı ve olgunlaştı; artık o, ekşimiştir; ve denildi: **الرائبُ** o kimsedir ki çalkalanır da kaymağı çıkarılır. Ve **لبَنٌ رَوْبٌ** ve **رائبٌ**; bu, onun suyu koyulaştığı, sütü pıhtılaştığı ve çalkalanması geldiği zaman olur; bundan dolayı denildi: çalkalanmış süt ekşimiştir; çünkü çalkalama sırasında kaymağı çıkarılsın diye su ile karıştırılır.

Araplar der: bende ne **شَوْبٌ** var ne **رَوْبٌ**; artık **الرَّوْبُ**: ekşimiş süt; **الشَّوْبُ**: karıştırılmış baldır; ve denildi: **الرَّوْبُ** süt, **الشَّوْبُ** baldır; ikisi de sınırlandırılmaksızın.

Hadiste: alışverişte **شَوْبَ** da yok **رَوْبَ** da. Bunu, sattığın mal hakkında söylersin; yani ben onun ayıbından beriyim; ve bu, bununla bir meseldir. İbnü’l-Esîr bu hadisin tefsirinde dedi: yani ne hile vardır ne karıştırma; bundan dolayı çalkalanmış süte, daha önce geçtiği üzere, ekşimiş denildi.

el-Asmaî: onların, hata edip isabet eden kimse hakkında mesellerinden: o **يَشُوبُ** ve **يَروب**; Ebû Saîd dedi: **يَشُوبُ**’un manası serper ve savar; erkeğe, arkadaşından savdığı zaman: ondan **شَوَّب** etti, denilir; dedi: ve **يَرُوبُ** yani üşenir. Ve **التَّشْويبُ**: aşırıya varmayan bir serpme ile serpmesidir,
\<ص:440>
artık o, onun **يَشُوبُ** sözü manasındadır; yani aşırıya varmaksızın bir savunma ile savunur; ve bir kere de üşenir de hiç savunmaz. Ebû Mansûr dedi: ve onların “o **يَشُوبُ**” sözünde denildi: yani suyu sütle karıştırır da onu bozar; ve **يَرُوبُ**: düzeltir; bedevînin “**رابَ** düzeltince” sözünden; dedi: ve **الرَّوْبةُ** işin ve emrin düzeltilmesidir; ikisini de hemzesiz olarak zikretti; hemzeyi **واواً**’ya çeviren kimsenin görüşüne göre. İbnü’l-A‘râbî: **رابَ** sakinleşince; ve **رابَ**: itham etti. Ebû Mansûr dedi: eğer **رابَ** “düzeltti” manasında ise, aslı hemzelidir; **رَأَبَ الصَّدْعَ**’dan; onun zikri geçmişti.

Ve **رَوَّبَ اللبنَ** ve **أَرابه**: onu ekşimiş yaptı.

Ve denildi: **الـمُرَوَّبُ** çalkalanmadan önce, **الرَّائِبُ** ise çalkalamadan ve kaymağın çıkarılmasından sonra. Ve denildi: **الرَّائبُ** hem çalkalanmış olan olur, hem çalkalanmamış olan. Dedi
el-Asmaî: **الرائبُ** o kimsedir ki çalkalanmıştır ve kaymağı çıkarılmıştır. Ve **الـمُروَّبُ** o kimsedir ki henüz çalkalanmamıştır; o, tulumdadır; kaymağı alınmamıştır. Ebû Ubeyd dedi: süt koyulaşınca, o **الرَّائبُ**’dir; kaymağı çekilip çıkarılıncaya kadar bu onun adı olmaya devam eder; ve adı hâli üzere kalır; develerden **العُشَراءِ** menzilesinde,
o hamiledir; sonra doğurur; ve o, onun adıdır; el-Asmaî şu beyti okudu:
سَقاك أَبو ماعزٍ رَائباً، *  ومَنْ لك بالرائِبِ الخاثِرِ؟
der ki: ancak sana çalkalanmışı içirdi; peki sana, çalkalanmamış ve kaymağı çıkarılmamış olan nereden? Ve süt çalkalanmak üzere olgunlaşınca: “**قد رابَ**” denilir. Ebû Zeyd:
**التَّرْويبُ**: sütü tuluma koyduğun zaman ona yönelip onu çevirip durmandır; çalkalama ona erişsin diye; sonra onu çalkalarsın; ve o güzelce ekşimemiştir; bu, onun sözünün nassıdır; ve onun “güzelce” sözüyle kastı **نِعِمّا**’dır.

Ve **الـمِرْوَبُ**: içinde sütün ekşitildiği kap ve tulumdur. Tehzîb’de: içinde sütün ekşitildiği bir kap. Dedi:
عُجَيِّزٌ منْ عامر بن جَنْدَبِ، *  تُبْغِضُ أَن تَظْلِمَ ما في الـمِرْوَبِ
Ve **سِقاءٌ مُرَوَّبٌ**: içinde süt ekşitilmiştir. Ve meselde: Araplar için en kolay mazlum, ekşitilmiş bir tulumdur. Ve aslı: tulum, çalkalama vaktine ulaşıncaya kadar sarılır; ve **الـمَظْلُومُ**: kendisine zulmedilen kimsedir; kaymağı çıkmadan önce içirilir yahut içilir. Ebû Zeyd, zelil zayıf düşürülmüş adam babında: en kolay mazlum, ekşitilmiş bir tulumdur. Ve “tuluma zulmettim” derim; onu olgunlaşmasından önce içirdiğim zaman.

Ve **الرَّوْبَةُ**: ekşitilmiş sütün artığıdır; **الـمِرْوَبِ**’de bırakılır; üzerine sağılmış süt döküldüğü zaman onun ekşimesi daha hızlı olsun diye.

Ve **الرُّوبةُ** ve **الرَّوْبةُ**: sütün mayasıdır; fetha, Kurâ‘dan. Ve **رَوْبةُ اللبن**:
ekşisin diye içine ekşiden atılan bir mayadır. Ve meselde: **شُبْ شَوْباً لك رُوبَتُه**; nitekim denilir: **احْلُبْ حَلَباً لك شَطْرُه**. Başkası: **الرَّوْبَةُ** kaymağı içinde olan sütün mayasıdır; kaymağı çıkarılınca o **رَوْبٌ**’dur; ve iki manayla da **رائباً** diye de adlandırılır. Bâkır’ın hadisinde: “Siz nebîzde **الدُّرْدِيَّ** mi yapıyorsunuz?” denildi: **الدُّرْدِيُّ** nedir? dedi: **الرُّوبةُ**. **الرُّوبةُ**, aslında: sütün mayasıdır; sonra bir şeyi düzelten her şeyde kullanılır; ve hemzelenebilir. İbnü’l-A‘râbî dedi: Ebû Bekir’den, Ömer’e vasiyetinde, Allah ikisinden de razı olsun, rivayet edildi: “İşlerden **الرَّائِبِ** olana sarıl; ve onlardan **الرَّائِبَ** olandan sakın”; Sa‘leb dedi: bu bir meseldir; istedi:
şüphe ve bulanıklık olmayan saf işe sarıl; ve **الرَّائبَ**’dan sakın; yani içinde şüphe ve bulanıklık olan işten. İbnü’l-A‘râbî: **شابَ** yalan söyleyince; ve **شابَ** bir alış yahut satışta aldattığı zaman.

Ve **الرُّوبةُ** ve **الرَّوْبةُ**, sonuncusu Lihyânî’den: aygırın suyunun birikintisidir; ve denildi:
onun toplanmasıdır; ve denildi: devenin rahminde onun suyudur; ve o, **الـمَهاةِ**’den daha kalındır ve daha uzak atılımlıdır. Ve “o, işinin **بِرُوبةِ**’siyle ayakta durmaz” yani işinin toplamıyla; yani sanki aygırın **رُوبةِ**’sindendir. Cevherî: ve atın **رُوبةُ**’si: onun birikintisinin suyudur; denilir: “bana atının **رُوبةَ**’sini ödünç ver, ve aygırının **رُوبةَ**’sini”; onu kendisine aşım yaptırdığın zaman. Ve erkeğin **رُوبةُ**’si: aklıdır; dersin: o bana konuşuyordu, ben ise o vakit bir oğlandım;
bende **رُوبةٌ** yoktu. Ve **الرُّوبةُ**: ihtiyaçtır; ve falan kimse ehlinin **برُوبةِ**’siyle ayakta durmaz; yani onların işi ve salahıyla; ve denildi: yani ihtiyaçlarından ona dayandırdıkları şeyle; ve denildi: onların azığı ve masrafıyla ayakta durmaz. Ve **الرُّوبةُ**: işin ve emrin düzeltilmesidir.

Ve **الرُّوبةُ**: geçimin kıvamıdır. Ve **الرُّوبةُ**: geceden bir taifedir.

Ve **رُوبةُ بن العجاج**: ondan türetilmiştir; hemzelemeyen kimseye göre; çünkü geceden bir taifeden sonra doğmuştur. Tehzîb’de: **رُؤْبةُ بن العجاج**, hemzelidir.

Ve denildi: **الرُّوبةُ** geceden bir saattir; ve denildi: geceden bir **رُوبةٌ** geçti; yani
bir saat; ve geceden bir **رُوبةٌ** kaldı; yine öyle. Ve denilir: “bizden gecenin **رُوبةِ**’sinden dök”; ve eti **رُوبةً رُوبةً** kes; yani parça parça.

**رابَ** adam **رَوْباً ورُؤُوباً**: şaşırdı ve nefsi, tokluktan yahut uyuklamadan gevşedi; ve denildi: uykudan sarhoş oldu; ve denildi: uykudan kalktığı zaman beden ve nefis koyulaşmış olarak; ve denildi: aklı, görüşü ve işi karıştı.

Ve falanı **رائباً** gördüm; yani karışmış, gevşek. Ve bir kavim **رُوَباءُ**; yani nefisleri koyulaşmış, karışmış kimseler. Ve bir adam **رائبٌ**, ve **أَرْوَبُ**, ve **رَوْبانُ**; dişisi **رائِـبةٌ**; Lihyânî’den; bundan fazlasını artırmadı; **رَوبى** kavminden; onlar böyle oldukları zaman; Sîbeveyh dedi: onlar, sefer ve ağrının onları ağırlaştırdığı kimselerdir; böylece uykuyu ağır buldular.

Ve denilir: **الرَّائبِ**’den içtiler de sarhoş oldular; Bişr dedi:
فأَمـَّا تَمِـيمٌ، تَمِـيمُ بنُ مُرٍّ، * فأَلْفاهُمُ القومُ رَوْبى نِـياما
ve o, cem‘de, **هَلْكَى** ve **سَكْرَى**’ya benzer; onların teki **رَوْبانُ**’dur; ve
el-Asmaî dedi: onların teki **رائبٌ**’dir; **مائقٍ** ve **مَوْقَى** gibi; ve **هالِكٍ** ve **هَلْكَى** gibi.

**رابَ** adam ve **رَوَّبَ**: yoruldu; Sa‘leb’den.

Ve **الرُّوبةُ**: çok süt içmekten olan şaşkınlık ve üşenmedir.

**رابَ** kanı **رَوْباً**: helaki geldiği zaman. Ebû Zeyd: denilir: adamı bırak; çünkü kanı **رابَ**; **يَرُوبُ رَوْباً**; yani helaki gelmiştir; ve başka bir yerde dedi:
kanını dökecek şeye maruz kaldığı zaman. Dedi: ve bu, onların “falan, kanını tutar ve kanı kaynar” sözleri gibidir.

Falanın biniti **رَوَّبَت** **تَرْويباً**: yorulduğu zaman.

Ve **الرُّوبةُ**: yerden bir keremdir; bitki ve ağaçça çoktur; o, yerin otça en kalıcı olanıdır; ve onunla **رُوبةُ بن العَجّاج** adlandırıldı.

Dedi: ve aynı şekilde **رُوبةُ القَدَحِ**: onunla birleştirilen şeydir; cem‘i **رُوَبٌ**’dur. Ve **الرُّوبةُ**:
**شجر النِّلْك**’tir. Ve **الرُّوبةُ**: avı delikten çıkarmakla çıkarılan bir kancadır; o, **الـمِحْرَشُ**’tur. Ebû’l-‘Umeysil el-A‘râbî’den.

Ve **رُوَيْبةُ**: Araplardan bir batnın babasıdır; Allah daha iyi bilir.
