# زأر — Mekâyîsü'l-Luğa

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B2%D8%A3%D8%B1/sozluk/mekayis
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B2%D8%A3%D8%B1/entries/mekayis

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [زأر](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B2%D8%A3%D8%B1.md)
- Mekâyîsü'l-Luğa: İbn Fâris · 11. yy

## Madde başı: زأر

(باب الزاء والهمزة وما يثلثهما)
(زأر) الزاء والهمزة والراء أصلٌ واحد. زأر الأسد زأراً وزئِيرا.
قال النابغة:
نُبِّئتُ أنّ أبا قابوسَ أوعَدَنِي *** ولا قَرَارَ على زأر من الأسَدِ([1])ومنه قوله:
حَلّتْ بأرضِ الزَّائِرِينَ فأصْبَحتْ *** عَسِراً عليَّ طِلابُكِ ابنةَ مَخْرَم([2])ومن الباب الزَّأرَة: الأَجَمة، وهو كالاستعارة؛ لأنّ الأُسْدَ تأوي إليها فتزأَر.
(زأب) الزاء والهمزة والباء كلمتان. يقال زَأَبَ الشيءَ، إذا حَمله. والازدئاب: الاحتمال. والكلمة الأخرى زَأَبَ، إذا شَرِب شُرباً شديداً. ولا قياسَ لهما.
(زأد) الزاء والهمزة والدال كلمة واحدة، تدلُّ على الفزع. يقال زُئِد الرّجُل، إذا فَزِع، زُؤداً. قال:
حَملَتْ به في ليلةٍ مَزؤُودةٍ *** كَرْها وعَقدُ نِطاقِها لم يُحْلَلِ([3])(زأم) الزاء والهمزة والميم أصلٌ يدلُّ على صوتٍ وكلام. فالزَّأْمة: الصَّوت الشديد. ويقال زأمَ لي فلانٌ زأْمةً، إذا طَرَح لي كلمةً لا أدري أحقٌّ هي أم باطل.
ومما يُحمَل عليه الزَّأَم: الذُّعر. ويقال أزأَمْتُه على كذا، أي أكرهْتُه.
ومما شذّ عن الباب الزّأْم: شِدّة الأكل. والله أعلم.
--------------ــ
([1]) ديوان النابغة 26.
([2]) البيت لعنترة بن شداد في معلقته المعروفة، واللسان (زأر).
([3]) البيت لأبي كبير الهذلي، من قصيدة له في نسخة الشنقيطي من الهذليين 61. وهو في حماسة أبي تمام (1: 20).

ـ

### Türkçe

(زاي بابı, **الهمزة** ve ikisini üçleyen şeyler babı)

(**زأر**) **الزاء** ve **الهمزة** ve **الراء** tek bir asıldır. Aslan **زأر** eder; **زأراً** ve **زئِيراً**.

**النابغة** dedi:
Bana haber verildi ki Ebû Kâbûs bana vaad etti *** ve aslanın **زأر**’ı üzerinde karar yoktur([1])
Ve ondan onun sözü:
**الزَّائِرِينَ** yurduna kondu da sabahladı *** senin talebin bana güç oldu, ey Mahrem’in kızı([2])
Ve babdan **الزَّأرَة**: **الأَجَمة** (sık ağaçlık); ve o, istiare gibidir; çünkü aslanlar ona sığınır da orada **تزأَر** eder.

(**زأب**) **الزاء** ve **الهمزة** ve **الباء** iki kelimedir. “**زَأَبَ** şeyi” denir; onu taşıdığı zaman. Ve **الازدئاب**: yüklenme. Diğer kelime ise **زَأَبَ**’dır; şiddetli bir içişle içtiği zaman. İkisi için de kıyas yoktur.

(**زأد**) **الزاء** ve **الهمزة** ve **الدال** tek bir kelimedir; korkuya delalet eder. “Adam **زُئِد** oldu” denir; korktuğu zaman; **زُؤداً**. Dedi:
Onu, **مَزؤُودةٍ** bir gecede taşıdı *** kerhen; ve kuşağının bağı çözülmemişti([3])

(**زأم**) **الزاء** ve **الهمزة** ve **الميم** bir asıldır; bir sese ve söze delalet eder. Şu halde **الزَّأْمة**: şiddetli sestir. Ve “Falan bana bir **زأْمةً** **زأمَ** etti” denir; bana bir kelime attığı zaman; onun hak mı batıl mı olduğunu bilmem.

Ve ona hamledilenlerden **الزَّأَم**: **الذُّعر** (dehşet). Ve “Onu şuna **أزأَمْتُه**” denir; yani onu zorladım.

Ve babdan şâz olan **الزّأْم**: yemenin şiddetidir. Allah daha iyi bilir.
--------------ــ
([1]) Nâbiga divanı 26.
([2]) Beyit, meşhur muallakasında Antara b. Şeddâd’ındır; ve Lisân (**زأر**).
([3]) Beyit, Ebû Kebîr el-Hüzelî’nindir; Şınkîtî nüshasında Hüzeliyyîn’den ona ait bir kasidedendir 61. Ve Ebû Temmâm’ın Hamâse’sindedir (1: 20).
