# زجج — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B2%D8%AC%D8%AC/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B2%D8%AC%D8%AC/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [زجج](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B2%D8%AC%D8%AC.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: زجج

باب الجيم مع الزاي
ج ز، ز ج مستعملان
جز:
الجّزُّ جَزُّ الشَّعر والصُّوفِ وغيره.
والجَزَزُ: الصُّوفُ الذي لم يُستعملُ بعدَ ما جُزَّ، وتقول: صُوفٌ جَزَزٌ.
والجَزاز كالحَصاد يَقعُ على الحِينِ والأوانِ.
وأجّزَّ النخلُ مثل أحصَدَ البُرُّ.
وجَزَّةُ: اسم أرض، يقال: إن الدَّجّال يخرجُ منها.
والجُزازُ: ما فَضَلَ من الأديم إذا قُطِعَ، الواحدة جُزازة.
وصُوفُ كلِّ شاةٍ جِزَّةٌ.
والجِزَائِزُ: عُهُونٌ تُشَدُّ على الهَوادِجِ.
زج:
الزِّجّاجُ جَمع زُجِّ الرُّمحِ والسَّهمِ.
والزِّجاجُ: أنياب الفَحل، قال الراجز:
له زِجاجٌ وله قَوارِضُ
ويُروى: ولهَاةٌ فارضُ.
والزَّجحُ: دِقَّةُ الحاجِبِ واستِقواسُه أيضاً، وزَجَّجَتِ المرأةُ حاجِبَها بالمِزَجِّ.
وظليم أزَجُّ: أي فوق عَينيه ريشٌ أبيضُ، والجميعُ الزُّجُّ.
والمِزَاجُّ: رُمحٌ قصيرٌ في أسفلِه زُجٌ.
والزَّجُّ: رَميُكَ بالشيء تزُجُّ به عن نفسِكَ.
ويقال للظلم إذا عَدَا: زَجَّ برجليه.
والزُّجاجُ، لغات،: القَواريرُ و "وأقلها الكسر"، فأما في القرآن فهي "القناديل".
والأرج من النَّعام: المُحَدَّدُ الزُّجّ، وهو مَنسِمُه، وسُمِّيَ أزَجَّ لزَجَّه.
والزُّجُ: جماعة الأزج، وهو البعيد الخَطوِ.
والزُّجُ: طرفُ مِرفَقِ الإنسانِ.

### Türkçe

باب **الجيم** مع **الزاي**
**ج ز**، **ز ج** kullanımdadırlar
**جز**:
**الجّزُّ**: saçın, yünün ve başkasının kırkılmasıdır.
**الجَزَزُ**: kırkıldıktan sonra henüz kullanılmamış olan yündür; ve dersin ki: **صُوفٌ جَزَزٌ**.
**الجَزاز** tıpkı ekin biçme gibi, vakit ve zamana vâki olur.
Hurma ağaçları **أجّزَّ** oldu; tıpkı buğdayın **أحصَدَ** olması gibi.
**جَزَّةُ**: bir yer adıdır; denilir ki: Deccâl ondan çıkar.
**الجُزازُ**: deriden kesildiği zaman artan şeydir; bir tanesi **جُزازة**.
Her koyunun yünü **جِزَّةٌ**’dir.
**الجِزَائِزُ**: hevâdiclerin üzerine bağlanan yünlerdir.

**زج**:
**الزِّجّاجُ**: mızrağın ve okun **زُجّ**’larının çoğuludur.
**والزِّجاجُ**: aygırın dişleridir; râciz dedi ki:
له **زِجاجٌ** وله **قَوارِضُ**
Ve şöyle rivayet olunur: ولهَاةٌ فارضُ.
**والزَّجحُ**: kaşın inceliği ve onun yay gibi olması da; kadın kaşını **بالمِزَجِّ** ile **زَجَّجَتِ**.
**وظليم أزَجُّ**: yani iki gözünün üstünde beyaz tüy vardır; hepsi **الزُّجُّ**’dür.
**والمِزَاجُّ**: alt tarafında **زُجٌ** bulunan kısa bir mızraktır.
**والزَّجُّ**: bir şeyi kendinden uzaklaştırmak için onunla atmandır; onunla **تزُجُّ**.
Ve zulüm (devekuşu) koştuğu zaman ona denilir: iki ayağıyla **زَجَّ**.
**والزُّجاجُ**: lugatlar (çeşitli söyleyişler): şişelerdir; ve “en azı kesr iledir”; Kur’an’da ise o “**القناديل**”dir.
Devekuşundan **الأرج**: ucu sivri **الزُّجّ**’dur; o onun tırnağıdır; **أزَجَّ** diye adlandırıldı, **لزَجَّه** sebebiyle.
**والزُّجُ**: **الأزج**’lerin topluluğudur; o, adımı uzak (geniş) olandır.
**والزُّجُ**: insanın dirseğinin ucu.
