# زلل — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B2%D9%84%D9%84/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B2%D9%84%D9%84/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [زلل](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B2%D9%84%D9%84.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: زلل

زللت يا فلان، تزل، من حد ضرب، وزللت، كمللت، تزل من حد علم، وهذه عن الفراء، وبه قرأ أبو السمال، وزيد بن علي، وعبيد ابن عمير، قوله تعالى:  فإن زللتم  ، بكسر اللام، والأولى قراءة العامة، زلا، وزليلا، كأمير، ومزلة، بكسر الزاي، وزلولا، بالضم، وهذه عن اللحياني كالأولى والثانية، وزللا، محركة، وزليلى، كخليفى، ويمد، عن اللحياني: زلقت في طين، أو رأي، أو منطق، أو دين، وأزله غيره، إزلالا، وقوله تعالى:  فأزلهما الشيطان عنها  ، وقرئ:  فأزالهما  ، أي نحاهما، وقيل: أيكسبهما الزلة، وقال ثعلب: أزلهما في الرأي، وقيل حملهما على الزلل، واستزله، ومنه قوله تعالى:  إنما استزلهم الشيطان  ، قيل: أي طلب زلتهم. والمزلة، والمزلة، بفتح الزاي وكسرها، الأولى عن أبي عمرو: موضعه، وهي المدحضة، نحو الصخرة الملساء، وما أشبهها، قال الراعي:
  بنيت مرافقهن فوق مـزلة                      لا يستطيع بها القراد مقيلا وفي صفة الصراط: مزلة مدحضة. أراد أنه تزلق عليه الأقدام، ولا تثبت. والاسم الزلة، يقال: زل الرجل زلة قبيحة، إذا وقع في أمر مكروه، أو أخطأ خطأ فاحشا، ومنه الحديث: نعوذ بالله من زلة العالم. وفي الكلام المشهور: زلة العالم زلة العالم. ومقام زل، ومقامة زل، بالضم، وكذا زلل، محركة، إذا كان يزل فيه، أي يزلق، قال الكميت:
  ووصلهن الصبا إن كنت فاعله                      وفي مقام الصبا زحلوقة زلل وقال آخر:
  لمن زحلوقة زل
  بها العينان تنهل وقد ذكر تمامه في ح ل ل وقال أبو محمد الحذلمي:
  إن لها في العام ذي الفتوق
  وزلل النية والتصفيق
  رعية مولى ناصح شفيق أي أنها تزل من موضع إلى موضع، والنية: الموضع ينوون المسير إليه. وقوس زلاء: يزل السهم عنها: لسرعة خروجه. وزل عمره: ذهب، ومضى، قال:
  أعد الليالي إذ نأيت ولم يكنبما زل من عيش أعد اللياليا وزل فلان،، زليلا، وزلولا، كقعود مر مرا سريعا، عن ابن شميل. وزلت الدراهم، زلولا، كقعود: انصبت، أو نقصت وزنا، يقال: درهم زال، ويقال: من دنانيرك زلل، ومنها وزن. وأزل إليه نعمة: أسداه، ومنه الحديث: من أزلت إليه نعمة فليشكرها، قال أبو عبيد: أي من أسديت إليه، وأعطيها، واصطنعت عنده. قال ابن الأثير: وألهن من الزليل، وهو انتقال الجسم من مكان إلى مكان، فاستعير لانتقال النعمة من المنعم إلى المنعم عليه، يقال: زلت منه إلى فلان نعمة، وأزلها إليه، قال كثير يذكر امرأة:
  وإني وإن صدت لمثن وصادق                      عليها بما كانت إلينـا أزلـت وأزل إليه من حقه شيئا، أي أعطاه. وقال الليث: الزلة من كلام الناس عند الطعام، وهو الصنيعة إلى الناس، يقال: اتخذ فلان زلة، ويضم وقال أبو عمرو: أزللت له زلة، لا يقال: زللت. والزلة: العرس، يقال: كنا في زلة فلان، أي في عرسه، عن ابن شميل. والزلة: الخطيئة، والذنب، قال:
  هلا على غيري جعلت الزله

  فسوف أعلو بالحسام القله والزلة: السقطة في مقال، ونحوه، وقد زل، زلة. والزلة: اسم لما تحمل من مائدة صديقك أو قريبك، لغة عراقية، كما قاله الليث، قال: وإنما اشتق ذلك من الصنيع إلى الناس، أو هي لغة عامية، تكلمت بها عامة العراقيين. والزلة، بالكسر: الحجارة، أو ملسها، عن الفراء، والجمع الزلل. والزلة، بالضم: ضيق النفس. ويقال: في ميزانه زلل، محركة، أي نقصان، وهذه عن اللحياني. وماء زلال، كغراب، وأمير، وصبور، وعلابط: سريع النزول والمر في الحلق، وقل: ماء زلال: بارد، وقيل: ماء زلال، وزلازل عذب صاف خالص سهل سلس، يزل في الحلق زلولا. والأزل: السريع، عن ابن الأعرابي، وأنشد:
  أزل إن قيد وإن قام نصب والأزل: الأشج، هكذا في النسج، والصواب: الأرسح، كما هو نص المحكم، أو أشد منه لا يستمسك إزاره، وأيضا: الخفيف الوركين، عن أبي عمرو، وهي زلاء، لا عجيزة لها، رسحاء، بينة الزلل، قال:
  ليست بكرواء ولكن خدلم
  ولا بزلاء لكن ستهم
  ولا بكحلاء ولكن زرقم وقد زل الرجل، زللا. والسمع الأزل: ذئب أرسح، يتولد بين الضبع والذئب، قال تأبط شرت: مسبل في الحي أحوى رفل وإذا يغزو فسمع أزل وهذه الصفة لازمة له، كما يقال: الضبع العرجاء. وفي المثل: هو أسمع من السمع الأزل. وقال ابن الأثير: الأزل في الأصل: الصغير العجز، وهو في صفات الذئب الخفيف، وقيل: هو من زل زليلا، إذا عدا، والجمع الزل. وزلزله، زلزلة، وزلزالا، مثلثة: حركه شديدا، وأزعجه، وقد قالوا: إن الفعلال والفعلال مطردان في جميع مصادر المضاعف، والاسم الزلزال، وزلزل الله الأرض، زلزلة، وزلزالا، بالكسر، فتزلزلت هي، وقال أبو إسحاق، في قوله تعالى:  إذا زلزلت الأرض زلزالها  أي حركت حركة شديدة، والقراءة:  زلزالها  ، بالكسر، ويجوز في الكلام: زلزالها، قال: وليس في الكلام فعلال، بفتح الفاء، إلا في المضاعف، نحو الصلصال، والزلزال، قال: وهو بالكسر: المصدر، وبالفتح: السم، وكذلك الوسواس والوسواس. وفي العباب: قرأ عامر، والجحدري، وأبو البرهسم:  إذا زلزلت الأرض زلزالها  ، بالفتح، وعن نعيم بن ميسرة:  زلزالها  ، بالضم، وقرأ الخليل في الأحزاب:  وزلزلوا زلزالا شديدا  ، بالضم، وفي اللسان: قال ابن الأنباري: الزلزلة، في قولهم: أصابت القوم زلزلة: التخويف، والتحذير، من قوله تعالى:  وزلزلوا حتى يقول الرسول:  ، أي خوفوا وحذروا. والزلازل: البلايا، والشدائد، والأهوال، قال عمران بن حطان:
  فقد أظلتك أيام لهـا خـمـس                      فيها الزلازل والأهوال والوهل

  وقال بعضهم: الزلزلة مأخوذة من الزلل في الرأي، فإذا قيل: زلزل القوم، فمعناه صرفوا عن الاستقامة، وأوقع في قلوبهم الخوف والحذر، وفي الحديث: اللهم اهزم الأحزاب وزلزلهم، أي اجعل أمرهم مضطربا، متقلقلا، غير ثابت. وإزلزل، بكسر الهمزة والزاءين: كلمة تقال عند الزلازل، قال ابن جني: ينبغي أن يكون من معناها، وقريبا من لفظها، ولا تكون من حروف الزلزلة، قال: وعلى أنه مثال فائت، فيه بلية من جهة أخرى، وذلك أن بنات الأربعة لا تدركها الزيادة من أولها، إلا في الأسماء الجارية على أفعالها، نحو مدحرج، وليس إزلزل من ذلك، فيجب أن يكون من لفظ الأزل ومعناه، ومثاله فعلعل. والزلزول، كسرسور: الخفيف الروح والجسم، الظريف. والزلزول أيضا: الخفة. وأيضا: القتال والشر، قال الأصمعي: يقال: تركت القوم في زلزول وعلعول، أي في قتال وشر، قال شمر: ولم يعرفه أبو سعيد. والزلزل، بفتحتين، وبكسر الزاي الثانية: الأثاث والمتاع، قال شمر: وهو الزلز أيضا، وفي كتاب الياقوت: الزلزل، والقثرد، والخنثر: قماش البيت. قلت: ونقل شيخنا عن بعض: زلزل، كعلبط. وكفدفد: زلزل المغني، يضرب بضربه العود المثل، وإليه تضاف بركة زلزل ببغداد، بين الكرخ والصراة، وقد تقدم ذلك في ب ر ك، مفسرا. والزلزل، كهدهد: الطبال الحاذق، قاله الفراء. والزليل، كأمير: الفالوذ، نقله الصاغاني. وزلول، كصبور: د، بالمغرب، نقله الصاغاني. وزلالة، كجبانة: عقبة بتهامة. والمزلل، كمحدث: الكثير الهدايا، والمعروف. والزلية، بالكسر: البساط، ج: زلالي، كما في اللسان، والعباب. ومما يستدرك عليه: الزلول: المكان الذي تزل فيه القدم، قال:
  بماء زلال في زلول بمعرك                      يخر ضباب فوقه وضريب واز فلانا إلى القوم: قدمه. وأزل عنه نعمة: أخرجها. والزليل: مشي خفيف. وغلام زلزل، وقلقل: إذا كان خفيفا. والزلال، بالضم: حيوان صغير الجسم، أبيضه، إذا مات جعل في الماء فيبرده، ومنه سمي الماء البارد زلالا. والزلال: الصافي من كل شيء، قال ذو الرمة
  كأن جلودهن مموهـات                      على أبشارها ذهب زلال وتزلزلت نفسه: رجعت عند الموت في صدره، قال أبو ذؤيب:
  وقالوا تركناه تزلزل نفـسـه                      وقد أسندوني أو كذا غير ساند والأزل: الخفيف، عن ابن الأعرابي، قال: وزل، إذا دقق. وقال أبو شنبل: ما زلزلت قط ماء أبرد من ماء الثغوب. قال الأزهري: معناه: ما جعلت في حلقي ماء يزل فيه زلولا أبرد من ماء الثغب. والتزلزل: التحرك، والاضطراب. وجاء بالإبل يزلزلها، أي يسوقها بالعنف.

### Türkçe

**زللت** ey falan, **تزل**: bir darbe keskinliğinden; ve **زللت**: **كمللت**; **تزل**: bir ilim keskinliğinden; bu, el-Ferrâ’dandır; ve bununla Ebû’s-Semmâl, Zeyd b. Ali ve Ubeyd b. Umeyr okudu; Yüce Allah’ın sözü: **فإن زللتم**; lâm’ı kesreli olarak; birincisi ise umumun kıraati: **زلا** ve **زليلا** ( **أمير** gibi) ve **مزلة**, zâ’yı kesreli olarak; ve **زلولا**, zamm ile; bu da el-Lihyânî’dendir, birinci ve ikinci gibi; ve **زللا**, harekeli; ve **زليلى** ( **خليفى** gibi) ve uzatılır; el-Lihyânî’den: **زلقت** çamurda, yahut görüşte, yahut mantıkta, yahut dinde; ve başkası onu **أزله**: **إزلالا**; ve Yüce Allah’ın sözü: **فأزلهما الشيطان عنها**; ve şöyle de okunmuştur: **فأزالهما**; yani ikisini uzaklaştırdı; ve denildi ki: yani ikisine zelleyi kazandırdı; ve Sa‘leb dedi: görüşte ikisini **أزلهما**; ve denildi ki: ikisini **الزلل** üzerine حمل etti; ve onu **استزله**; bundan Yüce Allah’ın sözü: **إنما استزلهم الشيطان**; denildi ki: yani onların zellesini istedi. Ve **المزلة** ve **المزلة**, zâ’nın fethi ve kesriyle; birincisi Ebû Amr’dan: onun yeri; ve o, kaydırıcı olandır; düz kaya gibi ve benzerleri; er-Râ‘î dedi:

  Onların dayanaklarını bir **مزلة** üstüne bina ettim
  Orada kene bir öğle uykusu bile tutamaz

Ve sıratın vasfında: **مزلة** kaydırıcı. Muradı: ayaklar onun üzerinde kayar ve sabit durmaz. İsim **الزلة**’dir; denir: adam çirkin bir **زلة** yaptı; hoş olmayan bir işe düştüğünde yahut aşırı bir hata yaptığında; bundan hadis: “Âlimin **زلة**sinden Allah’a sığınırız.” Ve meşhur sözde: “Âlimin **زلة**si, âlimin **زلة**sidir.” Ve **مقام زل** ve **مقامة زل**, zamm ile; ve yine **زلل**, harekeli; içinde zellendiği zaman; yani kaydığı zaman; el-Kumeyt dedi:

  Eğer yapacak isen, sabâ rüzgârı onları birbirine bağlar
  Ve sabânın makamında kaygan bir **زلل** vardır

Ve bir başkası dedi:

  Kimin için kaygan bir **زل** var
  Onda iki göz yaşarır

Onun tamamını **ح ل ل**’de zikretti. Ebû Muhammed el-Huzelmî dedi:

  Yarıkların bulunduğu yılda onun için vardır
  Ve niyetin **زلل**i ve alkış

  Nasihatçi, şefkatli bir efendinin raiyyeti

Yani o, bir yerden bir yere kayar; ve **النية**: yürüyüşü niyet ettikleri yer. Ve **قوس زلاء**: ok ondan kayar; çıkışının süratinden dolayı. Ve **زل عمره**: gitti ve geçti; dedi ki:

  Uzaklaştığım geceleri say; ve olmadı ki
  Yaşamdan kayıp gidenle geceleri sayayım

Ve falan **زل** etti: **زليلا** ve **زلولا** ( **قعود** gibi): hızlı bir geçişle çabucak geçti; İbn Şümeyl’den. Ve dirhemler **زلت** etti: **زلولا** ( **قعود** gibi): döküldü; yahut ağırlıkça eksildi; denir: **درهم زال**; ve denir: dinarlarından **زلل** vardır; ve ondan bir ağırlık. Ve ona bir nimet **أزل** etti: onu ihsan etti; bundan hadis: “Kime bir nimet **أزلت** edilirse onu şükretsin.” Ebû Ubeyd dedi: yani kime ihsan ettin, onu verdin ve onun yanında iyilik yaptın. İbnü’l-Esîr dedi: onu **الزليل**’den aldı; o da cismin bir yerden bir yere intikalidir; sonra nimet’in, nimet verenden nimet verilene intikali için استعارة edildi; denir: benden falana bir nimet **زلت** etti; ve onu ona **أزل** etti; Kesîr bir kadını anarak dedi:

  Ve ben, avlanmış olsam da, gerçekten öven ve doğrulayanım
  Üzerine; bize doğru **أزلت** ettiği şey sebebiyle

Ve ona hakkından bir şey **أزل** etti; yani ona verdi. Leys dedi: **الزلة**, yemek yanında insanların sözünden olan şeydir; o da insanlara yapılan iyiliktir; denir: falan bir **زلة** edindi; ve zamm da yapılır. Ebû Amr dedi: ona bir **زلة** **أزللت** ettim; **زللت** denmez. Ve **الزلة**: düğündür; denir: falanın **زلة**sinde idik; yani düğününde; İbn Şümeyl’den. Ve **الزلة**: hata ve günah; dedi ki:

  Keşke **الزله**yi başkama yapsaydın
  O zaman kılıçla tepeye çıkacağım

Ve **الزلة**: sözde ve benzerinde düşüştür; ve o **زل** etti: bir **زلة**. Ve **الزلة**: dostunun yahut akrabanın sofrasından taşınan şeyin adıdır; Irak dili; Leys’in dediği gibi; dedi ki: bu ancak insanlara yapılan iyilikten türetilmiştir; yahut o, avamca bir dildir; Iraklıların geneli onunla konuşmuştur. Ve **الزلة**, kesr ile: taşlar; yahut onların pürüzsüzü; el-Ferrâ’dan; çoğulu **الزلل**. Ve **الزلة**, zamm ile: nefes darlığı. Ve denir: onun terazisinde **زلل**, harekeli; yani eksiklik; bu el-Lihyânî’dendir. Ve **ماء زلال** ( **غراب** ve **أمير** ve **صبور** ve **علابط** gibi): boğazda inişi ve geçişi hızlı olan; ve denildi: **ماء زلال**: soğuk; ve denildi: **ماء زلال** ve **زلازل**: tatlı, duru, saf, hâlis, kolay, akıcı; boğazda **زلولا** kayar. Ve **الأزل**: hızlı olan; İbnü’l-A‘râbî’den; ve şu beyti okudu:

  **أزل**: bağlansa da; ve kalksa da dikilir

Ve **الأزل**: **الأشج**; böylece **النسج**’de; doğrusu: **الأرسح**’tır; **المحكم**’in nassı üzere; yahut ondan daha şiddetlisi: izarı tutunmaz; ve ayrıca: kalçaları hafif olan; Ebû Amr’dan; dişilisi **زلاء**’dır; onun bir sağrısı yoktur; **رسحاء**; **الزلل**i açıkça belli; dedi ki:

  Ne **كرواء**dır; fakat **خدلم**dir
  Ne **زلاء**dır; fakat **ستهم**dir
  Ne **كحلاء**dır; fakat **زرقم**dir

Ve adam **زل** etti: **زللا**. Ve **السمع الأزل**: **ذئب أرسح**; sırtlan ile kurt arasında doğar; Teebbata Şerran dedi:

  Mahallede sarkık; esmer; sürüklenen
  Ve saldırdığında: **سمع أزل**

Bu vasıf ona لازımdır; “topal sırtlan” denildiği gibi. Ve meselde: o, **السمع الأزل**’den daha iyi işitir. İbnü’l-Esîr dedi: **الأزل** aslında küçük sağrılıdır; ve o, kurdun hafif olan sıfatlarındandır; ve denildi ki: o, **زل زليلا**’dan gelir; koştuğu zaman; çoğulu **الزل**. Ve onu **زلزله** etti: **زلزلة** ve **زلزالا**, üç vecihli: onu şiddetle hareket ettirdi ve onu rahatsız etti; ve demişlerdir ki **الفعلال** ve **الفعلال**, bütün müضاعف masdarlarında مطردdir; isim **الزلزال**’dır. Ve Allah yeri **زلزل** etti: **زلزلة** ve **زلزالا**, kesr ile; o da **تزلزلت** etti. Ebû İshâk, Yüce Allah’ın sözü hakkında: **إذا زلزلت الأرض زلزالها**: yani şiddetli bir hareketle hareket ettirildi; kıraat: **زلزالها**, kesr ile; ve sözde caizdir: **زلزالها**; dedi ki: sözde fâ’sı fethalı **فعلال** yoktur; ancak müضاعfta; **الصلصال** ve **الزلزال** gibi; dedi ki: o, kesr ile masdardır; feth ile ise isimdir; ve yine **الوسواس** ve **الوسواس** böyledir. **العباب**’da: Âmir, el-Cahdarî ve Ebû’l-Berhesem okudu: **إذا زلزلت الأرض زلزالها**, feth ile; Nu‘aym b. Meysere’den: **زلزالها**, zamm ile; Halîl, Ahzâb’da okudu: **وزلزلوا زلزالا شديدا**, zamm ile. **اللسان**’da: İbnü’l-Enbârî dedi: **الزلزلة**, “kavme bir **زلزلة** isabet etti” sözlerinde: korkutma ve sakındırmadır; Yüce Allah’ın sözüne dayanarak: **وزلزلوا حتى يقول الرسول**; yani korkutuldular ve sakındırıldılar. Ve **الزلازل**: belalar, şiddetler ve dehşetlerdir; İmrân b. Hıttân dedi:

  Üzerine gölge saldı; beşi olan günler
  Onlarda **الزلازل** ve dehşetler ve korku vardır

Ve bazısı dedi ki: **الزلزلة** görüşteki **الزلل**’den alınmıştır; şu hâlde denildiğinde: **زلزل القوم**; bunun mânâsı: doğruluktan çevrildiler; ve kalplerine korku ve sakınmayı düşürdü. Ve hadiste: “Allah’ım, hizipleri bozguna uğrat ve onları **زلزلهم**”; yani: işlerini çalkantılı, sarsıntılı, sabit olmayan kıl. Ve **إزلزل**, hemzenin ve iki **الزاي**’ın kesresiyle: zelzeleler sırasında söylenen bir kelimedir. İbn Cinnî dedi ki: mânâsından olmalı ve lafzına yakın olmalı; ve zelzelenin harflerinden olmamalı. Dedi ki: ve bununla beraber o, kaçırılmış bir misaldir; onda başka bir yönden bir belâ vardır; o da şudur ki: dörtlülerin kızları (dört harfli köklerden türeyenler) başından ziyadeyi idrak etmez; ancak fiillerine yürüyen isimlerde; نحو **مدحرج**; ve **إزلزل** bundan değildir; öyleyse **الأزل**’in lafzından ve mânâsından olmalıdır; ve misali **فعلعل**’dir. Ve **الزلزول**, **كسرسور** gibi: ruh ve beden bakımından hafif; zarif. Ve **الزلزول** ayrıca: hafiflik. Ve ayrıca: savaş ve şer. **الأصمعي** dedi ki: denir: “kavmi **زلزول** ve **علعول** içinde bıraktım”; yani savaş ve şer içinde. **شمر** dedi ki: Ebû Saîd onu bilmedi. Ve **الزلزل**, iki fetha ile ve ikinci **الزاي**’ın kesresiyle: eşya ve meta. **شمر** dedi ki: o, **الزلز** da’dır. Ve **الياقوت** kitabında: **الزلزل** ve **القثرد** ve **الخنثر**: evin kumaşıdır. Dedim ki: şeyhimiz bazısından nakletti: **زلزل**، **كعلبط**. Ve **كفدفد**: **زلزل المغني**; ud çalmasıyla misal vurulur; ve ona Bağdat’ta, Kerh ile Sarât arasında, **بركة زلزل** nisbet edilir; bu, **ب ر ك**’de açıklanmış olarak daha önce geçti. Ve **الزلزل**, **كهدهد** gibi: mahir davulcu; bunu Ferrâ söyledi. Ve **الزليل**, **كأمير** gibi: **الفالوذ**; bunu Sâğânî nakletti. Ve **زلول**, **كصبور** gibi: Mağrib’de bir **د**; bunu Sâğânî nakletti. Ve **زلالة**, **كجبانة** gibi: Tihâme’de bir geçit. Ve **المزلل**, **كمحدث** gibi: hediyeleri çok olan; ve tanınmış olan. Ve **الزلية**, kesre ile: yaygı; çoğulu: **زلالي**; Lisân ve ‘Ubâb’da olduğu gibi.

Ve onun üzerine istidrâk olunanlardandır: **الزلول**: ayağın kaydığı yer. Dedi ki:
  **بماء زلال في زلول بمعرك**                      **يخر ضباب فوقه وضريب**
Ve “falancayı kavme **واز** etti”: onu öne sürdü. Ve ondan bir nimeti **أزل** etti: onu çıkardı. Ve **الزليل**: hafif yürüyüş. Ve **غلام زلزل** ve **قلقل**: hafif olduğunda. Ve **الزلال**, zamme ile: küçük cüsseli bir hayvan; beyazı; öldüğünde suya konur da onu soğutur; bundan dolayı soğuk suya **زلالا** adı verildi. Ve **الزلال**: her şeyin safı. Zû’r-Rumme dedi ki:
  **كأن جلودهن مموهـات**                      **على أبشارها ذهب زلال**
Ve nefsi **تزلزلت**: ölüm anında göğsünde geri döndü. Ebû Züeyb dedi ki:
  **وقالوا تركناه تزلزل نفـسـه**                      **وقد أسندوني أو كذا غير ساند**
Ve **الأزل**: hafif; İbnü’l-A‘râbî’den. Dedi ki: ve **زل**; incelttiğinde. Ebû Şenbel dedi ki: “Ben hiç **زلزلت** etmedim; ثغوب suyu kadar daha soğuk bir su.” Ezherî dedi ki: mânâsı: “Boğazımda, içinde **زلولا** kaydığı bir suyu, ثغب suyundan daha soğuk olarak kılmadım.” Ve **التزلزل**: hareket; ve çalkantı. Ve develeri getirip onları **يزلزلها**; yani onları sertlikle sürer.
