# زمع — Tâcü'l-Arûs

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B2%D9%85%D8%B9/sozluk/tac
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B2%D9%85%D8%B9/entries/tac

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [زمع](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B2%D9%85%D8%B9.md)
- Tâcü'l-Arûs: Zebîdî · 18. yy

## Madde başı: زمع

الزمعة، محركة: هنة زائدة من وراء الظلف، نقله الجوهري عن أبي زيد. أو هنة شبه أظفار الغنم في الرسغ، في كل قائمة زمعتان، كأنما خلقتا من قطع القرون، قاله الليث، وهكذا وقع في نسخ كتابه: أظفار الغنم. وقال غيره: هي الهنة الزائدة الناتئة فوق ظلف الشاة. أو هي الشعرات المدلاة في مؤخر رجل الشاة والظبي والأرنب. ج: زمع محركة، وجج: زماع، بالكسر، وفي الصحاح: الزمع: جمع زمعة، والجمع زماع، مثل: ثمرة وثمر وثمار، وأنشد الصاغاني للعجاج - يصف ثورا -:
  وإن تلقى غدرا تخطرفـا                      شدا يجن الزمع المستردفا وأنشد ابن دريد:
  هم الزمع السفلى التي في الأكارع وأنشد الجوهري لأبي ذؤيب يصف ظبيا نشبت فيه كفة الصائد:
  فراغ وقد نشبت في الـزمـا                      ع واستحكمت مثل عقد الوتر الزمعة: التلعة، أو: هو دون الشعبة، والشعبة: دون التلعة، وفي جانب اللسان: الزمعة: أصغر من الرحاب، بين كل رحبتين زمعة، تقصر عن الوادي، أو تلعة صغيرة، وهي ما دون مسايل الماء من جانب الوادي، ليس لها سيل قريب، ومنه زمعات قريش، أي: لست من أشرافهم. أو القرارة من الأرض، ج: أزماع، كما في العباب، وزمع، وزمعات، كما في اللسان. قال الليث: الزمع، محركة: مسايل صغيرة ضيقة، قال:
  يا سيل سيل زمع مستكره                      خل الطريق لأتي مندفق الزمع: رذال الناس، يقال: هو من زمعهم، أي مآخيرهم، نقله الجوهري، زاد في اللسان: وأتباعهم، بمنزلة الزمع من الظلف، والجميع: أزماع، وقال رؤبة:
  ولا الجدا من متعب حباض                      ولا قماش الزمع الأحراض

  الزمع: الشعرات خلف الثنة وكذلك الزمعات. الزمع: السيل الضعيف. الزمع: شبه الرعدة تأخذ الإنسان إذا هم بأمر، كما في اللسان، وقال الزمخشري: من خوف أو نشاط. الزمع: أبن تكون في مخارج عناقيد الكرم. يقال: بدت زمعات الكرم. وهو مجاز، قاله ابن شميل. وقيل: الزمعة: العقدة في مخرج العنقود، وقيل: هي الحبة إذا كانت مثل رأس الذرة، والجمع: زمع وزمعات. قال ابن عباد: الزمع: الزيادة في الأصابع، وهو أزمع. الزمع الدهش، كما في الصحاح، زاد غيره: والخوف، وقد زمع، كفرح، أي خرق من خوف، كما في الصحاح، زاد في اللسان: وجزع. والأزمع: الداهية، والأمر المنكر، ج: أزامع، يقال: جاء فلان بالأزامع، أي بالأمور المنكرات وبالدواهي، قال عبد الله بن سمعان التغلبي:
  وعدت فلم تنجز وقدما وعدتني                      فأخلفتني وتلك إحدى الأزامع الزمع، ككتف: من إذا غضب سبقه بوله أو دمعه، نقله الصاغاني. قال ابن عباد: الزمع، كسكر: زنبور لا إبرة له يلعب به الصبيان، يزمع لهم، وتزميعه: دندنته. الزمع أيضا: من يزمع لا يخف للحاجة. في نوادر الأعراب: في الأرض زمعة من النبت، بالضم ، وكذلك زوعة من نبت، ولمعة من نبت، ورقعة من نبت، أي قطعة منه. زمعة بالفتح، ويحرك: والد سودة أم المؤمنين وأخيها عبد الصحابي الجليل، رضي الله عنهما، وهو زمعة بن قيس بن عبد شمس بن عبد ود بن نصر، وبنته سودة تزوجها صلى الله عليه وسلم بعد خديجة رضي الله عنهما، ولما أسنت: وهبت يومها لعائشة رضي الله عنهما، وأما أخوها عبد فكان من سادة الصحابة، وقد وهم أبو نعيم في نسبه. والزماعة، مشددة: التي تتحرك من رأس الصبي في يافوخه، قال الليث، وهي الرماعة، بالراء، واللماعة، باللام، قال الأزهري: المعروف فيها الرماعة، بالراء، قال: وما علمت أحدا روى الزماعة بالزاي غير الليث. قال ابن الأعرابي: الزمعي: الخسيس، والسريع الغضب، وهو الرجل الداهية. قال الليث: الزميع، كأمير السريع، وأنشد:
  كانوا بظل عماية فدعاهم                      داع بعاجلة الفراق زميع قال: الزميع: الشجاع الذي يزمع بالأمر ثم لا ينثني عنه، قال المرار بن سعيد الفقعسي يخاطب نفسه:
  وكنت إذا هممت بأمر شيء                      جليدا عن لبانته زمـيعـا الزميع: الجيد الرأي المقدم على الأمور الذي إذا هم بأمر مضى فيه، قال ابن بري: وشاهده قول الشاعر:
  لا يهتدي فيه إلا كل منصلـت                      من الرجال زميع الرأي خوات والاسم منهما كسحاب يقال: رجل زميع بين الزماع، قال عمرو بن معد يكرب - رضي الله عنه -:
  إذا لم تستطع أمرا فـدعـه                      وجاوزه إلى ما تستطـيع
  وصله بالزماع فكـل أمـر                      سما لك أو سموت له ولوع وقال ربيعة بن مقروم:
  وأشعث قد جفا عنه الموالي                      لقى كالحلس ليس له زماع ج: زمعاء. الزماع، والزماع، والزمع، كسحاب، وكتاب، وجبل: المضاء في الأمر، والعزوم عليه. والذي في اللسان: المضاء في الأمر والعزم عليه، وهذا أولى مما ذهب إليه المصنف. الزموع، كصبور: السريع العجول، كالزميع، ويروى البيت الذي أنشده الليث شاهدا للزميع هكذا:
  ودعا ببينهم غداة تحملـوا                      داع بعاجلة الفراق زموع

  والاسم، كسحاب، ولو قال هناك: وكأمير: السريع، كالزموع كصبور، والاسم منهما كسحاب، كان أجمع وأحسن. الزموع: الأرنب التي تقارب عدوها، كأنها تعدو على زمعاتها، نقله الجوهري عن الأصمعي هكذا، وكذا الأزهري في التهذيب عنه أيضا، وقال: زمعاتها: هي الشعرات المدلاة في مؤخر رجلها. وقال الليث: زعموا أن للأرنب زمعات خلف قوائمها، فلذلك تنعت فيقال لها: زموع، أو لأنها إذا قربت من جحرها مشت على زمعتها وتقارب خطوها لئلا يقتفى أثرها، قال الشماخ:
  فما تنفك بين عويرضـات                      تمد برأس عكرشة زموع العكرشة: أنثى الثعالب. أو الزموع من الأرانب: السريعة النشيطة، وقد زمعت تزمع زمعانا. والزمعان، محركة: خفتها وسرعتها، عن الليث. قال ابن السكيت: المشي البطيء، وفعله كمنع، نقله الجوهري، وهو ضد. قال الفراء: أزمعت الأمر، وأزمعت عليه: مثل أجمعت الأمر، وأجمعت عليه، قال ابن فارس وهذا له وجهان، أحدهما: أن يكون مقلوبا من عزم، والآخر: أن تكون الزاي بدلا من الجيم، كأنه من إجماع القوم، وإجماع الرأي. أو أزمعت على أمر كذا وكذا. إذا ثبت عليه عزمي وعزيمتي أن أمضي إليه لا محالة، قاله الليث. وفي الصحاح. قال الخليل: أزمعت على أمر، فأنا مزمع عليه، إذا ثبت عليه عزمك، وقال الكسائي: يقال: أزمعت الأمر، ولا يقال: أزمعت عليه. وأنشد الصاغاني لامرئ القيس:
  أفاطم مهملا بعض هـذا الـتـدلـل                      وإن كنت قد أزمعت صرمي فأجملي وقال الأعشى:
  أأزمعت من آل ليلى ابتـكـارا                      وشطت على ذي هوى أن تزارا ويقال أيضا: أزمعت به، والذي نقله الفناري في حواشيه على المطول أنه لا يتعدى إلا بنفسه، كزمعت على كذا تزميعا، نقله ابن عباد. أزمع النبت، إذا لم يستو العشب كله، بل قطع متفرقة أول ما يظهر، وبعضها أفضل من بعض، وفي الصحاح: أزمع النبت، أول ما يظهر متفرقا. قال ابن شميل: أزمعت الحبلة، إذا عظمت زمعتها. وهي أبنتها، ودنا خروج الحجنة منها، والحجنة والنامية: شعب، فإذا عظمت الزمعة فهي البيقة، وأكمحت البنيقة، إذا ابياضت وخرج عليها مثل القطن، وذلك الإكماح، والزمعة: أول شيء يخرج منه، فإذا عظم فهو بنيقة. وزمعت الناقة تزميعا مثل رمعت، بالراء، والذي في العباب: زمعت، بالتخفيف، وهو إذا ألقت ولدها، عن ابن عباد. قال: والمزمعة، كمحدثة: ضرب من النكاح، وهو أن يقوما على أطراف الزمه نقله الصاغاني. ومما يستدرك عليه: أزمعت الأرنب: عدت وخفت، نقله الجوهري. والزمع من النبات، محركة: شيء هنا وشيء هنا، مثل القزع في السماء، والرشم مثله. والزمع: القلق، عن اللحياني. وزمع زمعانا: مشى متقاربا، وكذلك: قزع. وسموا زميعا، وزماعا، كزبير وشداد. وتزميع الزنبور: دندنته. وأبو زمعة: عبيد البلوي، ممن بايع تحت الشجرة، نزل مصر، وزمعة بن الأسود بن المطلب بن أسد بن عبد العزى بن قصي، قال أمية بن أبي الصلت - يبكي قتلى بني أسد -:
  عين بكي بالمسبلات أبا العـا                      صي ولا تذخري على زمعه والزمعة، بالضم: ما صررته في أسفل الجراب، والقمعة: في أعلاه، نقله ابن عباد.

### Türkçe

**الزمعة**، harekeli: tırnağın arkasından olan fazla bir **هنة**; bunu el-Cevherî Ebû Zeyd’den nakletti. Veya bilekte koyunun tırnaklarına benzer bir **هنة**; her bir ayakta iki **زمعة** vardır; sanki boynuz parçalarından yaratılmış gibidir; bunu el-Leys söyledi; ve kitabının nüshalarında böyle vaki olmuştur: koyunun tırnakları. Başkası dedi ki: o, koyunun tırnağının üstünde bulunan fazla, çıkıntılı **هنة**’dir. Veya o, koyun, ceylan ve tavşanın bacağının arka tarafında sarkıtılmış kıllardır. Çoğulu: harekeli **زمع**; çoğulun çoğulu: kesre ile **زماع**; ve **الصحاح**’ta: **الزمع**: **زمعة**’nin cem’idir; cem’i **زماع**’dır; misal: **ثمرة** ve **ثمر** ve **ثمار**; ve es-Sâğânî el-‘Accâc’dan — bir boğayı vasfederken — inşad etti:
  Ve eğer bir gadr ile karşılaşırsan, savrulup duran,
  Sıkıca bağlanmış; ardına binmiş olan **الزمع**’ı örter.

Ve İbn Düreyd inşad etti:
  Onlar, bacaklarda olan aşağı **الزمع**’dır.

Ve el-Cevherî Ebû Züeyb’den, bir avcının kefesinin içine takıldığı bir ceylanı vasfederken, inşad etti:
  Kaçtı; hâlbuki **الزما**
  **ع**’ın içine takılmıştı; ve yay kirişinin düğümü gibi sağlamlaşmıştı.

**الزمعة**: **التلعة**; veya: o, **الشعبة**’nin altındadır; ve **الشعبة**: **التلعة**’nin altındadır. Ve dilin yanında: **الزمعة**: **الرحاب**’dan daha küçüktür; her iki **رحبة** arasında bir **زمعة** vardır; vâdiden kısa kalır; veya küçük bir **تلعة**; ve o, vâdinin yanından suyun akış yollarının altındakidir; ona yakın bir akış yoktur. Ve ondan: **زمعات قريش**; yani: onların eşrafından değilsin. Veya yerden bir **القرارة**. Çoğulu: **أزماع**; **العباب**’da olduğu gibi; ve **زمع**; ve **زمعات**; **اللسان**’da olduğu gibi. el-Leys dedi ki: **الزمع**، harekeli: küçük, dar akış yollarıdır; dedi ki:
  Ey sel, zorla akıtılan bir **زمع** seli,
  Yolu boş bırak ki, coşkun gelen gelsin.

**الزمع**: insanların rezilleri; “o, onların **زمع**’ındandır” denir; yani onların artçılarıdır; bunu el-Cevherî nakletti; **اللسان**’da artırdı: ve onların tâbileri; tırnaktaki **الزمع** menzilesinde; ve hepsi: **أزماع**. Ve Rü’be dedi ki:
  Ne yorgun bir doğumun yavrusu,
  Ne de yaşlıların **الزمع**’ının döküntüsü.

**الزمع**: **الثنة**’nin arkasındaki kıllardır; **الزمعات** da böyledir. **الزمع**: zayıf seldir. **الزمع**: insanı bir işe niyet ettiğinde tutan, titremeye benzer şeydir; **اللسان**’da olduğu gibi; ve ez-Zemahşerî dedi ki: korkudan veya canlılıktan. **الزمع**: asma salkımlarının çıkış yerlerinde olan **أبن**’dir. “Asmanın **زمعات**’ı belirdi” denir. Ve o mecazdır; bunu İbn Şümeyl söyledi. Ve denildi ki: **الزمعة**: salkımın çıkış yerindeki düğümdür. Ve denildi ki: o, darı başı gibi olduğunda tanedir; cem’i: **زمع** ve **زمعات**. İbn ‘Abbâd dedi ki: **الزمع**: parmaklarda fazlalıktır; ve o, **أزمع**’dır. **الزمع**: şaşkınlıktır; **الصحاح**’ta olduğu gibi; başkası artırdı: ve korku; ve **زمع** etti, **فرح** gibi; yani korkudan ahmaklaştı; **الصحاح**’ta olduğu gibi; **اللسان**’da artırdı: ve ürperdi. Ve **الأزمع**: musibettir; ve münker iştir. Çoğulu: **أزامع**. “Falan **بالأزامع** ile geldi” denir; yani münker işler ve musibetlerle. ‘Abdullah b. Sem‘ân et-Teğlibî dedi ki:
  Vaad ettin de yerine getirmedin; hâlbuki daha önce bana vaad etmiştin;
  Beni boşa çıkardın; ve bu, **الأزامع**’dan biridir.

**الزمع**، **كتف** gibi: öfkelendiğinde idrarı veya gözyaşı onu geçen kimsedir; bunu es-Sâğânî nakletti. İbn ‘Abbâd dedi ki: **الزمع**، **سكر** gibi: iğnesi olmayan bir eşek arısıdır; çocuklar onunla oynar; onlara **يزمع** eder; ve onun **تزميع**’i: onun vızıldamasıdır. **الزمع** ayrıca: ihtiyaca karşı hafif davranmayan, **يزمع** eden kimsedir. **نوادر الأعراب**’da: yerde bitkiden bir **زمعة** vardır; damme ile; ve bitkiden bir **زوعة** da böyledir; ve bitkiden bir **لمعة**; ve bitkiden bir **رقعة**; yani ondan bir parça. **زمعة** fetha ile, ve harekelenir: müminlerin annesi Sevde’nin babası ve onun kardeşi ‘Abd — yüce sahâbî —, Allah ikisinden de razı olsun; ve o, **زمعة بن قيس بن عبد شمس بن عبد ود بن نصر**’dır; ve kızı Sevde’yi — Allah ikisinden de razı olsun — o, صلى الله عليه وسلم, Hatice’den sonra nikâhladı; yaşlanınca: gününü Âişe’ye — Allah ikisinden de razı olsun — bağışladı. Kardeşi ‘Abd ise sahâbenin efendilerindendi; Ebû Nu‘aym onun nesebinde vehmetti.

**الزماعة**، şeddeli: çocuğun başında, bıngıldağında hareket eden şeydir; el-Leys dedi; ve o, **الرماعة**’dır, **الراء** ile; ve **اللماعة**’dır, **اللام** ile. el-Ezherî dedi ki: onda bilinen **الرماعة**’dır, **الراء** ile; dedi ki: el-Leys’ten başka kimsenin **الزماعة**’yı **الزاي** ile rivayet ettiğini bilmedim. İbnü’l-A‘râbî dedi ki: **الزمعي**: aşağılık; ve çabuk öfkelenen; ve o, musibet adamdır. el-Leys dedi ki: **الزميع**، **أمير** gibi: hızlıdır; ve inşad etti:
  Onlar bir körlük gölgesindeydiler; derken onları çağırdı,
  Ayrılığın çabukluğuyla bir çağırıcı, **زميع**.

Dedi ki: **الزميع**: işe **يزمع** eden, sonra ondan dönmeyen yiğittir. el-Merâr b. Sa‘îd el-Fuqa‘sî, nefsine hitap ederek dedi ki:
  Bir işin bir şeyine niyet ettiğimde,
  Onun ihtiyacına karşı sert, **زميع** olurdum.

**الزميع**: iyi görüşlü, işlere öne atılan; bir işe niyet ettiğinde onda yürüyüp giden. İbn Berrî dedi ki: ve onun şahidi şairin sözüdür:
  Onda ancak her sıyrılmış,
  Erkeklerden, görüşü **زميع** olan, hidayet bulur.

Ve ikisinin ismi **سحاب** gibi; “**زميع** adam, **الزماع**’ı açık” denir. ‘Amr b. Ma‘dîkerib — Allah ondan razı olsun — dedi ki:
  Bir işi yapamazsan, onu bırak,
  Ve onu, yapabildiğine geç.
  Ve onu **بالزماع** ile birleştir; zira her iş,
  Sana yükseldi veya sen ona yükseldin, düşkündür.

Ve Rabî‘a b. Makrûm dedi ki:
  Ve saçları dağınık biri; mevlâlar ondan uzak durmuş;
  Bir eyer örtüsü gibi karşılaştı; onun için **زماع** yoktur.

Çoğulu: **زمعاء**. **الزماع** ve **الزماع** ve **الزمع**، **سحاب** ve **كتاب** ve **جبل** gibi: işte ilerleyiş ve ona azmetmedir. Ve **اللسان**’da olan: işte ilerleyiş ve ona azmetmedir; bu, musannifin gittiğinden daha evlâdır. **الزموع**، **صبور** gibi: hızlı, aceleci; **الزميع** gibi. Ve el-Leys’in **الزميع** için şahit olarak inşad ettiği beyit şöyle rivayet edilir:
  Onların ayrılış sabahında aralarına çağırdı,
  Ayrılığın çabukluğuyla bir çağırıcı, **زموع**.

Ve isim, **سحاب** gibi; eğer orada şöyle deseydi: ve **أمير** gibi: hızlı; **الزموع** gibi, **صبور** gibi; ve isim ikisinden de **سحاب** gibi; daha derli toplu ve daha güzel olurdu. **الزموع**: koşuşunu birbirine yaklaştıran tavşan; sanki **زمعاتها** üzerinde koşuyor gibidir; bunu el-Cevherî, el-Asma‘î’den böylece nakletti; yine el-Ezherî de **التهذيب**’de ondan da böyle (nakletti) ve dedi ki: **زمعاتها**: onun arka bacağının arka tarafında sarkık olan kıllardır. Leys dedi ki: Tavşanın arka ayaklarının gerisinde **زمعات** bulunduğunu zannettiler; bundan dolayı nitelendirilir de ona: **زموع** denir; yahut çünkü inine yaklaştığında **زمعتها** üzerinde yürür ve adımını birbirine yaklaştırır ki izi takip edilmesin; eş-Şemmâh dedi ki:

  Artık ayrılmaz, küçük tümsekler arasında,
  **زموع** bir dişi tilkinin başını uzatır.

**العكرشة**: dişi tilki. Yahut tavşanlardan **الزموع**: hızlı, çevik olan; ve **زمعت** **تزمع** **زمعانا**. Ve **الزمعان**, harekeli: onun hafifliği ve sürati; Leys’ten. İbnü’s-Sikkît dedi ki: yavaş yürüyüş; ve fiili **منع** gibi; el-Cevherî onu nakletti; ve o zıddıdır. El-Ferrâ dedi ki: **أزمعت** işi, ve **أزمعت** ona: **أجمعت** işi, ve **أجمعت** ona gibidir. İbn Fâris dedi ki: bunun iki vechi vardır: birincisi, **عزم**’den çevrilmiş (maklûb) olması; ikincisi, **الزاي**’ın **الجيم**’in bedeli olması; sanki kavmin **إجماع**’ından ve görüşün **إجماع**’ından (gibidir). Yahut: **أزمعت** şu şu iş üzerine; ona mutlaka gideceğime dair azmim ve kesin azmim onun üzerinde sabit olunca; bunu Leys söyledi. Ve **الصحاح**’ta (da böyledir). El-Halîl dedi ki: **أزمعت** bir iş üzerine; ben ona **مزمع**’ım; azmin onun üzerinde sabit olunca. El-Kisâî dedi ki: denir: **أزمعت** işi; ve denmez: **أزمعت** ona. Es-Sâgânî, İmru’ül-Kays’tan şu beyti okuttu:

  Ey Fâtıma, bu nazlanmanın bir kısmını ihmal ederek mi,
  ve eğer ayrılığımı **أزمعت** isen, güzelleştir.

El-A‘şâ dedi ki:

  Leylâ’nın ailesinden erkenden (gitmeyi) mi **أأزمعت**?
  ve bir heves sahibine, ziyaret edilesin diye uzaklaştı.

Ve ayrıca denir: **أزمعت** onunla. Ve el-Fenârî’nin **المطول** üzerine haşiyelerinde naklettiği: ancak kendi nefsiyle geçişli olur; **زمعت** şu şeye **تزميعا** ile; İbn Abbâd onu nakletti. **أزمع** bitki: bütün ot eşit olmaz da, ilk göründüğünde parça parça kesikler (halinde) olur ve bazısı bazısından daha üstün olur. Ve **الصحاح**’ta: **أزمع** bitki: ilk göründüğünde dağınık (olarak). İbn Şümeyl dedi ki: **أزمعت** **الحبلة**: **زمعتها** büyüyünce. Ve o, onun **أبنتها**’sıdır; ve ondan **الحجنة**’nin çıkışı yaklaştı. **الحجنة** ve **النامية**: bir dal (şube)’dir; **الزمعة** büyüyünce o **البيقة**’dır. Ve **أكمحت** **البنيقة**: beyazlayınca ve üzerinde pamuk gibi bir şey çıkınca; işte bu **الإكماح**’tır. Ve **الزمعة**: ondan çıkan ilk şeydir; büyüyünce o **بنيقة** olur. Ve **زمعت** deve **تزميعا** ile, **رمعت** gibi, **بالراء**; ve **العباب**’da olan: **زمعت** (tahfîf ile); o, yavrusunu attığı zamandır; İbn Abbâd’dan. Dedi ki: ve **المزمعة**, **محدثة** gibi: bir tür nikâh; o da **الزمه**’nin uçları üzerinde ayağa kalkmalarıdır; es-Sâgânî nakletti. Ve ona ek olarak (şu da) istidrâk edilir: **أزمعت** tavşan: koştu ve hafifledi; el-Cevherî nakletti. Ve bitkiden **الزمع**, harekeli: burada bir şey ve burada bir şey; gökteki **القزع** gibi; **الرشم** da onun gibidir. Ve **الزمع**: huzursuzluk; el-Lihyânî’den. Ve **زمع** **زمعانا**: birbirine yakın yürüdü; ve yine: **قزع**. Ve **زميع** ve **زماعا** diye adlandırdılar; **زبير** ve **شداد** gibi. Ve **تزميع** eşekarısının: onun vızıldaması. Ve Ebû **زمعة**: ağaç altında biat edenlerden olan Ubeyd el-Belevî; Mısır’a indi. Ve **زمعة** b. el-Esved b. el-Muttalib b. Esed b. Abdüluzzâ b. Kusayy. Ümeyye b. Ebî’s-Salt dedi ki — Benî Esed’in ölülerine ağlayarak —:

  Göz, sarkan (yaşlarla) ağla Ebü’l-Âsî’ye,
  ve **زمعه** üzerine biriktirme.

Ve **الزمعة**, damme ile: torbanın alt tarafında bağladığın şey; ve **القمعة**: onun üst tarafında; İbn Abbâd nakletti.
