# سبب — es-Sıhâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%A8%D8%A8/sozluk/sihah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D8%A8%D8%A8/entries/sihah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [سبب](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%A8%D8%A8.md)
- es-Sıhâh: Cevherî · 10. yy

## Madde başı: سبب

السَبُّ: الشَتْمُ؛ وقد سَبَّهُ يَسُبُّهُ. وسَبَّهُ أيضاً بمعنى قَطَعَهُ. وقولهم: ما رأيته منذ سَبَّهُ، أي مُنذ زمنٍ من الدهر، كقولك منذ سنةٍ. ومَضَتْ سَبَّةٌ من الدهرِ. والسَبَّةُ الاسْتُ. وسَبَّهُ يَسُبُّهُ، إذا طعنه في السَبَّةِ. والتَسابُّ: التشاتم. والتَسابُّ: التقاطُعُ. ورجل[ مِسَبٌّ بكسر الميم: كثيرُ السِبابِ. ويقال: صار هذا الأمر سُبَّةً عليه، بالضم، أي عاراً يُسَبُّ به. ورجل سُبَّةٌ، أي يَسُبُّهُ الناس. وسُبَبَةٌ، أي يَسُبُّ الناسَ. قال أبو عبيد: السِبُّ بالكسر: الكثير السِباب. وسِبُّكَ أيضاً: الذي يُسابُّكَ قال الشاعر:
لا تَسُبَّنَّني فَلَسْتُ بِـسِـبِّـي		إنَّ سِبِّي من الرجال الكَريمُ
والسِبُّ أيضاً: الخِمارُ، وكذلك العمامة. والسِبُّ: شُقَّةُ كَتَّانٍ رَقيقَةٌ. والسَبيبَةُ مثله، والجمع السُبوبُ والسَبائِبُ. وإِبِلٌ مُسَبَّبَةٌ، أي خِيارٌ، لأنه يُقالُ لها عند الإعجاب بها: قاتَلَها الله! ويقال: بينهم أُسْبوبَةٌ يَتَسابُّونَ بها. والسبب: الحَبْلُ. والسَبَبُ اعْتِلاقُ قَرابَةٍ. وأسبابُ السماءِ: نواحيها في قول الأعشى:
وَرُقِّيتَ أَسبابَ السَماءِ بسُلَّمِ
والله مُسَبِّبُ الأسبابِ، ومنه التَسَبُّبُ. والسَبيبُ: شَعَرُ الناصِيَةِ والعُرْفُ والذَنَبُ. والسَبَّابَةُ من الأصابع. التي تَلي الإبهام.

### Türkçe

**السَبُّ**: sövme; ve gerçekten onu sövdü, ona söver. Ve onu sövdü de, ayrıca **قَطَعَهُ** anlamında. Ve onların sözü: “Onu **سَبَّهُ**’den beri görmedim”, yani dehrden bir zamandan beri; senin “bir yıldan beri” demen gibi. Ve dehrden bir **سَبَّةٌ** geçti. Ve **السَبَّةُ**: makat. Ve onu söver, ona söver; onu **السَبَّةِ**’de mızrakladıysa. Ve **التَسابُّ**: karşılıklı sövüşme. Ve **التَسابُّ**: karşılıklı kesişme/ilişiği kesme. Ve bir adam: **مِسَبٌّ** (mîm’in kesresiyle): sövmesi çok olan. Ve denir: bu iş onun üzerine **سُبَّةً** oldu (zammeyle), yani kendisiyle sövülen bir ayıp. Ve bir adam **سُبَّةٌ**: yani insanlar ona söver. Ve **سُبَبَةٌ**: yani insanlara söver. Ebû Ubeyd dedi: **السِبُّ** (kesreyle): sövmesi çok olan. Ve senin **سِبُّكَ**’ın da: seninle karşılıklı sövüşen kimse. Şair dedi ki:
“Bana sakın sövme; ben **سِبِّـي** değilim;
çünkü erkeklerden benim **سِبِّي**’m kerimdir.”

Ve **السِبُّ** da: başörtüsü; aynı şekilde sarık. Ve **السِبُّ**: ince ketenden bir parça. Ve **السَبيبَةُ** onun gibidir; çoğulu **السُبوبُ** ve **السَبائِبُ**. Ve **إِبِلٌ مُسَبَّبَةٌ**: yani seçkin; çünkü ona, onunla hayranlık duyulduğunda şöyle denir: “Allah onu kahretsin!” Ve denir: aralarında, onunla karşılıklı sövüştükleri bir **أُسْبوبَةٌ** vardır. Ve **السبب**: ip. Ve **السَبَبُ**: bir akrabalığın tutunması. Ve göğün **أسبابُ**’ı: A‘şâ’nın sözünde onun yönleridir:
“Ve bir merdivenle göğün **أَسبابَ**’ına yükseltildin.”

Ve Allah **مُسَبِّبُ الأسبابِ**’dır; ve ondan **التَسَبُّبُ**. Ve **السَبيبُ**: perçemin saçı, yele ve kuyruk. Ve **السَبَّابَةُ** parmaklardandır; başparmağı izleyen (parmak).
