# سبذ (س-ب-ذ) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%A8%D8%B0
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D8%A8%D8%B0

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: س - ب - ذ
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 2 sözlük

## Sözlükler (2)

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%A8%D8%B0/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

قال الأَزهري في ترتيبه: أُهملت السين مع الطاء والدال والثاء إِلى آخر حروفها فلم يستعمل من جميع وجوهها شيء في مُصاص كلام العرب؛ فأَما قولهم هذا قضاء سَذوم، بالذال، فإِنه أَعجمي؛ وكذلك البُسَّذُ لهذا الجوهر ليس بعربي؛ وكذلك السَّبَذَة فارسي. ابن الأَثير: في حديث ابن عباس: جاء رجل من الأَسْبَذِيِّينَ إِلى النبي، صلى الله عليه وسلم؛ قال: هم قوم المجوس لهم ذكر في حديث الجزية؛ قيل: كانوا مسلحة لحصن المُشَقّرِ من أَرض البحرين، الواحد أَسْبَذِيٌّ والجمع الأَسابِذَةُ.

##### Türkçe

El-Ezherî tertibinde dedi: **السين** **الطاء** ve **الدال** ve **الثاء** ile, harflerinin sonuna kadar ihmal edilmiştir; Arapların sözünün özünde, bütün vecihlerinden hiçbir şey kullanılmamıştır. Şu hâlde onların “bu, **سَذوم** (ذال ile) bir kazadır” sözleri ise, o Acemcedir; yine bu cevher için **البُسَّذُ** Arapça değildir; yine **السَّبَذَة** Farsçadır. İbnü’l-Esîr: İbn Abbâs hadîsinde: “**الأَسْبَذِيِّينَ**’den bir adam Peygamber’e, sallallahu aleyhi ve sellem, geldi”; dedi: onlar Mecûs kavmidir; cizye hadîsinde onlar için bir anma vardır; denildi: Bahreyn toprağından **المُشَقّرِ** kalesi için silahlı birlik idiler; tekili **أَسْبَذِيٌّ**, çoğulu **الأَسابِذَةُ**.

### [Tâcü'l-Arûs](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%A8%D8%B0/sozluk/tac.md) — Zebîdî · 18. yy

السبذة، بالتهريك، أهمله الجوهري، وقال الصاغاني: هو وعاء شبه المكتل إلا أنها متينة، فارسي معرب سبدة، ولا تجتمع السين والذال في كلمة من كلام العرب. وأسبذ، كأحمد: د، بهجر بالبحرين، وقيل: قرية بها.

  والأسابذة: ناس من الفرس نزلوا بها، وقال الخشني. أسبذ: اسم رجل بالفارسية، منهم المنذر بن ساوي، صحابي. قلت: وهو المنذر بن ساوي بن الأخنس بن يمان بن عمرو بن عبد الله بن زيد ن عبد الله بن دارم بن مالك بن حنظلة ابن زيد مناة بن تميم الأسبذي، وقال ابن الأثير في حديث ابن عباس  جاء رجل من الأسبذيين إلى النبي صلى الله عليه وسلم  قال: هم قوم من المجوس، لهم ذكر في حديث الجزية قيل: كانوا مسلحة لحصن المشقر من أرض البحرين، والجمع الأسابذة. وقال الأزهري: ولا تجتمع السين والذال والطاء والتاء في غربية فلم يستعمل من جميع وجوهها شيء في مصاص كلام العرب، فأما قولهم: هذا قضاء سذوم، بالذال، فإنه أعجمي، وكذلك البسذ، لهذا الجوهر، ليس بعربي، وكذلك السبذة فارسي.
 والسنباذج: حجر مسن، معرب دل على عجمته وجود السين والذال، وقد تقدم ايضا في الجيم بناء على أصالتها، وأورده هنا إشارة إلى زيادتها، وأن آخر الكلمة ذال.

##### Türkçe

**السبذة**; harekeli olarak; el-Cevherî onu ihmâl etti. es-Sâğânî dedi ki: O, sepetimsi bir kaptır; ancak o sağlamdır; Farsça muarreb **سبدة**’dir. Arapların كلامından bir kelimede **السين** ile **الذال** bir araya gelmez. Ve **أسبذ**, **أحمد** gibi: Bahreyn’de Hecer’de bir yer adıdır; ve denildi ki: orada bir köydür.

Ve **الأسابذة**: oraya inmiş Farslardan insanlardır. el-Huşenî dedi ki: **أسبذ**: Farsça bir adam adıdır; onlardan el-Münzir b. Sâvî, sahâbîdir. Dedim ki: O, **المنذر بن ساوي بن الأخنس بن يمان بن عمرو بن عبد الله بن زيد ن عبد الله بن دارم بن مالك بن حنظلة ابن زيد مناة بن تميم الأسبذي**’dir. İbnü’l-Esîr, İbn Abbâs hadîsinde dedi ki: **جاء رجل من الأسبذيين إلى النبي صلى الله عليه وسلم**; dedi ki: onlar Mecûsîlerden bir kavimdir; cizye hadîsinde anılmaları vardır; denildi ki: onlar Bahreyn toprağından el-Muşakkar kalesi için bir silahlı birlik idiler; cem‘i **الأسابذة**’dir. el-Ezherî dedi ki: **السين** ile **الذال** ve **الطاء** ve **التاء** bir garîbede bir araya gelmez; bu yüzden onların bütün vecihlerinden hiçbir şey Arapların sözünün özünde kullanılmadı. Ama onların “bu, **سذوم** kazasıdır” demeleri; **بالذال** ile; o, acemîdir. Yine **البسذ**, bu cevher için, Arapça değildir. Yine **السبذة** Farsçadır.

Ve **السنباذج**: bileği taşı; muarreb; acemliğine **السين** ve **الذال**’ın bulunması delâlet etti. Ve daha önce de **الجيم**’de, onun aslîliği üzerine binaen geçti. Ve onu burada, ziyâdeliğine işaret olarak ve kelimenin sonunun **ذال** olduğuna (işaret olarak) zikretti.
