# سبط — es-Sıhâh

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%A8%D8%B7/sozluk/sihah
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D8%A8%D8%B7/entries/sihah

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [سبط](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%A8%D8%B7.md)
- es-Sıhâh: Cevherî · 10. yy

## Madde başı: سبط

شِعْرٌ سَبْطٌ وسِبْطٌ، أي مسترسِلٌ غير جعدٍ. وقد سَبِطَ شعره بالكسر يَسْبَطُ سَبَطاً. ورجلٌ سَبِطُ الشعرِ وسَبِطُ الجسم وسَبْطُ الجسم أيضاً إذا كان حَسَنَ القَدِّ والاستواءِ. قال الشاعر:
فجاءتْ به سَبْطَ العظامِ كأنَّماعِمامتُه بَيْنَ الرجالِ لِـواءُ
وقولهم: مالي أراك مُسْبِطاً، أي مُدَلِّياً رأسَك كالمهتمّ مسترخيَ البدن. وأَسْبَطَ الرجلُ، أي امتدَّ وانْبَسَطَ على الأرض من الضَرب. والتَبْسيط في الناقة، كالرِجاعِ. ويقال: سَبَّطَتِ الناقةُ بولدها، إذا ألقتْه وقد أَشعَرَ. ويقال أيضاً: سَبَّطَتِ النعجةُ، إذا أسقطتْ. والسِبْطُ: واحد الأسْباطِ، وهم وَلَدُ الوَلَدِ. والساباطُ: سَقيفةٌ بين حائطين تحتها طريق، والجمع سَوابيطُ وساباطاتٌ. والسُباطَةُ: الكُناسَةُ. والسَبَطُ بالتحري: نبتٌ، الواحدة سَبَطَةٌ. قال أبو عبيد: السَبَطُ: النَصِيُّ ما دام رطْباً، فإذا يبِس فهو الحَليُّ. ومنه قول ذي الرمة يصف رملاً:
على جوانبه الأَسْباطُ والهَدَبُ
وأرْضٌ مُسْبِطَةٌ: كثيرةُ السَبَطِ.

### Türkçe

**شِعْرٌ سَبْطٌ** ve **سِبْطٌ**: yani kıvırcık olmayan, salıverilmiş (düz)dır. Ve onun saçı kesre ile **سَبِطَ**; **يَسْبَطُ** **سَبَطاً**. Ve **رجلٌ سَبِطُ الشعرِ**; ve **سَبِطُ الجسم** ve ayrıca **سَبْطُ الجسم**: eğer boy-posu ve düzgünlüğü güzel ise. Şair dedi ki:
فجاءتْ به سَبْطَ العظامِ كأنَّماعِمامتُه بَيْنَ الرجالِ لِـواءُ

Ve onların sözü: **مالي أراك مُسْبِطاً**; yani başını, kaygılı kimse gibi sarkıtmış, bedenini gevşetmiş (hâlde). Ve adam **أَسْبَطَ**; yani darbeden dolayı yere uzandı ve yayıldı. Ve dişi devede **التَبْسيط**; **الرِجاعِ** gibidir. Ve denir: dişi deve yavrusuyla **سَبَّطَتِ**; onu attığı zaman, hâlbuki o (yavru) kıllanmış olarak. Ve yine denir: koyun **سَبَّطَتِ**; düşürdüğü zaman. Ve **السِبْطُ**: **الأسْباطِ**’tan bir tanedir; onlar, çocuğun çocuğudur. Ve **الساباطُ**: iki duvar arasında, altında yol bulunan bir sundurma; çoğulu **سَوابيطُ** ve **ساباطاتٌ**. Ve **السُباطَةُ**: süprüntü (çöp yığını). Ve **السَبَطُ** (tahrî ile): bir bitkidir; bir tanesi **سَبَطَةٌ**. Ebû Ubeyd dedi: **السَبَطُ**: yaş kaldığı müddetçe **النَصِيُّ**’dir; kuruduğu zaman ise o **الحَليُّ**’dir. Ondandır: Zü’r-Rumme’nin bir kumu vasfederek sözü:
على جوانبه الأَسْباطُ والهَدَبُ

Ve **وأرْضٌ مُسْبِطَةٌ**: **السَبَطِ**’ı çok olan (yer).
