# سبك — Kitâbu'l-'Ayn

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%A8%D9%83/sozluk/kitab_ayn
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D8%A8%D9%83/entries/kitab_ayn

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Kök: [سبك](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%A8%D9%83.md)
- Kitâbu'l-'Ayn: Halîl b. Ahmed · 8. yy

## Madde başı: سبك

الكاف والسين والباء معهما
ك س ب، ك ب س، س ك ب، س ب ك مستعملات كسب: الكَسْبُ: طلب الرزق. ورجل كسوب يَكْسِبُ: يطلب الرزق.
وكَساب: اسم للذئب، وربما يجيء في الشعر: كُسْب وكُسَيْب.
والكُسْب: الكنجارق، ويقال: الكُسْبُجُ.
وكَسّاب، فعال، من كَسْب المال.
كبس: الكَبْسُ: طمك حفرة بتراب. كَبَسَ يكبسُ كَبْساً، واسم التراب: الكِبْسُ. والكِبْس: ما يسد من الهواء مسداً.
وجبال كُبَّسٌ: صلاب شداد.
وأرنبة كابسة: مقبلة على الشفة العليا. وناصية كابِسةٌ: مقبلة على الجبهة تقول: جبهة كَبَسَتْها الناصية.
والتَّكْبيسُ: الاقتحام على الشيء، تقول: كبّسوا عليهم.
وكابوس: يكنى به عن البضع، يقال: كَبَسَها: إذا فعل مرة.
والكابوس: ما يقع على الإنسان بالليل، لا يقدر معه أن يتنفس.
والكِباسةُ: العذق التام بشماريخه.
وعام الكَبيس في حساب أهل الشام المأخوذ عن أهل الروم: في كل أربع سنين يزيدون في شهر شباط يوماً، يجعلونه تسعة وعشرين يوماً، يقومون بذلك كسور حساب السنة. يسمون العام الذي يزيدون فيه ذلك اليوم: عام الكبيس.
والكَبِيسُ: تمر يكبس بالقوارير والجرار.
سكب: سَكَبْت الماء فانسكب: صببته. ودمع ساكب، وأهل المدينة يقولون: اسكب على يدي، أي: اصبب.
والسَّكْبةُ: الكردة العليا التي يسقى منها كرود الطبابة من الأرض والسَّكْبةُ: يقال، المكان الذي يسكب فيه.
والسَّكْبُ: ضرب من الثياب رقيق كأنه سَكْب ماء من الرقة، واشتُقَّت السَّكبةُ منه، وهي خرقة تقوب للرأس كالشبكة، يسميها الفرس: الشستقة.
سبك: السَّبْكُ تَسبيكُكَ السَّبيكةَ من الذهب والفضة، تذاب فتفرغ في مِسْبَكَةٍ من حديد كأنها شق قصبة.

### Türkçe

**الكاف** ve **السين** ve **الباء** onlarla birlikte

ك س ب، ك ب س، س ك ب، س ب ك kullanımdadır. **كسب**: **الكَسْبُ**: rızkı talep etmektir. Ve **كسوب** bir adam, **يَكْسِبُ**: rızkı talep eder.

Ve **كَساب**: kurd için bir addır; ve belki şiirde gelir: **كُسْب** ve **كُسَيْب**.

Ve **الكُسْب**: kencaraktır; ve denilir: **الكُسْبُجُ**.

Ve **كَسّاب**، **فعال** (vezninde), mal kazanmak olan **كَسْب**’dendir.

**كبس**: **الكَبْسُ**: bir çukuru toprakla tıkamak/doldurmak. **كَبَسَ** **يكبسُ** **كَبْساً**; ve toprağın adı: **الكِبْسُ**. Ve **الكِبْس**: havadan, bir tıkama yerini tıkayan şeydir.

Ve **كُبَّسٌ** dağlar: sert, katı.

Ve **كابسة** bir burun ucu: üst dudağa yönelmiş. Ve **كابِسةٌ** bir perçem: alna yönelmiş; dersin ki: perçem onu bastırdı: **جبهة كَبَسَتْها الناصية**.

Ve **التَّكْبيسُ**: bir şeyin üzerine dalmak/baskın yapmak; dersin ki: onların üzerine baskın yaptılar: **كبّسوا عليهم**.

Ve **كابوس**: onunla cinsel birleşmeden kinaye edilir; denilir: **كَبَسَها**: bir kere yaptığında.

Ve **الكابوس**: geceleyin insanın üzerine düşen şeydir; onunla birlikte nefes alamaz.

Ve **الكِباسةُ**: şemârîhleriyle (salkım dallarıyla) tam hurma salkımıdır.

Ve Şam ehlinin, Rum ehlinden alınmış hesabında **عام الكَبيس**: her dört yılda bir Şubat ayında bir gün artırırlar; onu yirmi dokuz gün yaparlar; bununla yıl hesabının kesirlerini düzeltirler. O günü artırdıkları yıla ad verirler: **عام الكبيس**.

Ve **الكَبِيسُ**: şişeler ve küpler içinde bastırılan hurmadır.

**سكب**: suyu döktüm, o da döküldü: **سَكَبْت الماء فانسكب**: onu döktüm. Ve dökücü gözyaşı: **دمع ساكب**. Ve Medine ehli derler: elime dök: **اسكب على يدي**, yani: dök.

Ve **السَّكْبةُ**: onunla, yerden tabâbet arklarının sulandığı üst kerdedir. Ve **السَّكْبةُ**: denilir, içine dökülen yer.

Ve **السَّكْبُ**: elbiselerden bir türdür; ince, incelikten sanki su dökümü gibi; ve ondan **السَّكبةُ** türetilmiştir; o, baş için ağ gibi delinmiş bir bez parçasıdır; Farslar ona ad verirler: **الشستقة**.

**سبك**: **السَّبْكُ**: altın ve gümüşten **السَّبيكةَ**yı senin dökmen/kalıba dökmen; eritilir, sonra demirden bir **مِسْبَكَةٍ** içine boşaltılır; sanki kamışın yarığı gibidir.
