# ستي (س-ت-ي) — Arapça kök

- Sayfa: https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AA%D9%8A
- JSON verisi: https://lisan.digital/api/roots/%D8%B3%D8%AA%D9%8A

> Lisan.digital: Kur'an'ı anlamak için Arapça kök sözlüğü. Bu, sayfanın yapay zekâ araçları için düz metin sürümüdür; bağlantılar diğer sayfaların metin sürümlerine gider.

- Harfler: س - ت - ي
- Bu kök Kur'an'da geçmiyor.
- 3 sözlük
- Bu sayfa şu yazımları da kapsar: ستى

## Sözlükler (3)

### [Tehzîbu'l-Luğa](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AA%D9%8A/sozluk/tehzib.md) — Ezherî · 10. yy

س ت ( و ا ي ء )
ستي ، سأت ، توس ، تيس : ( مستعملة ) .
توس : ابن السكّيت عن الأصمعيّ يقال : الكَرَم من توسِه وسُوسِه : إذا طُبِع عليه .
وقال أبو زيد : هي الخَليقة . قال : وهو الأصل أيضاً ، وأنشد :
إِذا المُلِمّاتُ اعتَصَرْن التُّوسَا
أي : أخرجن طبائعَ الناس .
( تيس ) : وقال الليث : التّيْس : الذّكَر من المِعْزَى . وعَنْزٌ تَيْساء : إذا كان قَرْناها
طويلَيْن كقَرْن التّيْس ، وهي بينة التّيَس .
أبو عُبَيد عن أبي زيد قال : إذا أَتَى على وَلَد المِعْزَى سنةٌ فالذكَر تَيْس ، والأنثى عَنْز .
وقال ابن شُمَيل : التّيْساء من المِعْزَى : التي يُشبِه قَرْناها قَرْنَيِ الأوعال الجَبَلية في طولها .
وقال أبو زيد : من أمثالهم : ( أَحْمَقى وتِيسى ) يُضرَب للرّجل إذا تَكلّم بحُمْق ، ورُبّما لا يَسبُّه سَبّاً .
ومن أمثالهم في الرجل الذَّليل يتَعزَّز : كانت عَنْزاً فاسْتَتْيَسَتْ . ويقال : بُوساً له وتُوساً وجُوساً .
قاله ابن الأعرابي . وقال القتيبي : في حديث أبي أيوب أنه ذكر القول وقال : قل لها تِيسِي جَعَارِ . قال وقوله : تيسي ، كلمة تقال في معنى الإبطال للشيء والتكذيب ؛ فكأنه قال لها كذبت يا جارية . قال : والعامة تغير هذا اللفظ ، تبدل من التاء طاء ، ومن السين زاياً ، لتقارب ما بين هذه الحروف من المخارج قال : وَجعار : معدولة عن جاعرة ؛ كقولهم : قطام ورقاش على فَعَال ، وقال ابن السكيت : تشتم المرأة فيقال لها : قومي جَعار ، وتشبّه بالضبع . ويقال للضبع تيس جعار . ويقال : اذهبي لكاع ، وذفار وبطار . وتِياس : موضع بالباديةَ ، كان به حرب حين قطعت رجل الحارث بن كعب ، فسمّيَ الأعرج .
وفي بعض الشعر :
وقتلَى تِياسٍ عن صلاح تعرّبُ
ستي : أبو العبّاس عن ابن الأعرابي ، يقال : سَدَى البَعيرُ وسَتَى : إذا أَسرَعَ وأَنشد :
بهذِه اسْتِي وبهذِي نِيرِي
ابن شُمَيل : أسْتَى وأَسْدَى ضِدُّ أَلْحَم .
وقال أبو الهيثم : الأسْتِيُّ : الثَّوْبُ المُسَدَّى .
وقال غيره : الإسْتِيّ : الّذِي يُسَمّيه النسَّاجون السَّتَى ، وهو الذي يُرفَع ثم تُدخَل الخُيُوط بين الخيوط ؛ فذلك الأستِيّ والنِّيرُ ، وهو قول الحطيئة :
مُسْتَهْلِكُ الوِرْد كالأستِيُّ قد جَعَلَتْ
وهذا مثل قول الرّاعي :
كأنّه مُسْحُلٌ بالنِّيرِ مَنْشورُ
وقد مضى تفسير الإست في كتاب الهاء وبينت فيه عِلَلها .
أبو العبّاس عن ابن الأعرابيّ قال : وساتَاه : إذا لَعِب معه الشفلقة ، وتَاسَاه : إذا آذاه واستخَفَّ به .
وقال أبو زَيد : يقال مالَك استٌ مع استِك : إذا لم يكن له ثَروةٌ من مال ، ولا عَدَدٌ مِن رجال ، يقال : فاسْتُه لا تُفارِقه وليس له معها أخرى من رجال ولا مال .
وقال أبو مالك : اسْتُ الدّهر : أَوّلُ الدّهر وأَنشَد .
ما زال مُذْ كانَ على استِ الدّهرِ
وباقي الباب في الهاء .
سأت : أبو عُبيد عن أبي عمرو : إذا خَنَق الرجُل الرجلَ حتى يَقتلَه قيل : سَأَتَه وَسَأَبَه يَسْأَتُه وَيَسْأَبُه ؛ ونحو ذلك قال أبو زيد .
وقال الفرّاء : السّأَتانِ : جانِبَا الحُلْقوم حيث يَقَع فيها إصبَع الخَنّاق ، والواحد سَأَت بفتح الهمزة .

##### Türkçe

س ت ( **و ا ي ء** )
**ستي** ، **سأت** ، **توس** ، **تيس** : (kullanılan) .

**توس** : İbnü’s-Sikkît, el-Asmaʿî’den: denir ki: kerem (tabiat) onun **توسِه**’inden ve **سُوسِه**’indendir: üzerine tabiat olarak basılmış ise.
Ebû Zeyd dedi: o, **الخَليقة**’dır. Dedi: o, asl (kök) da ayrıca odur; ve inşad etti:
إِذا المُلِمّاتُ اعتَصَرْن التُّوسَا
yani: insanların tabiatlarını çıkardılar.

( **تيس** ) : el-Leys dedi: **التّيْس**: **المِعْزَى**’dan erkek (olan). Ve **عَنْزٌ تَيْساء**: eğer iki boynuzu **التّيْس**’in boynuzu gibi uzun ise; ve o, **التّيَس**’i açıkça belli olandır.
Ebû ʿUbeyd, Ebû Zeyd’den dedi: **المِعْزَى**’nın yavrusu üzerine bir sene geldiği zaman erkek **تَيْس**’tir, dişi **عَنْز**’dır.
İbn Şümeyl dedi: **المِعْزَى**’dan **التّيْساء**: boynuzları uzunlukta dağ keçilerinin dağlık (olan) boynuzlarına benzeyen (dişi)dir.
Ebû Zeyd dedi: onların mesellerinden: ( **أَحْمَقى وتِيسى** ) erkeğe, ahmaklıkla konuştuğu zaman darb olunur; ve belki onu sövme ile sövmez.
Ve onların mesellerinden, zelil adamın azizlenmeye çalışması hakkında: **كانت عَنْزاً فاسْتَتْيَسَتْ**. Ve denir: **بُوساً** ona ve **تُوساً** ve **جُوساً**.
Bunu İbnü’l-Aʿrâbî söyledi. Kuteybî dedi: Ebû Eyyûb hadîsinde, sözü zikretti ve dedi: ona de ki: **تِيسِي جَعَارِ**. Dedi: ve onun sözü: **تيسي**; bir şeyin iptali ve tekzibi manasında söylenen bir kelimedir; sanki ona “yalan söyledin ey cariye” demiş oldu. Dedi: ve avam bu lafzı değiştirir; mahreçlerde bu harfler arasındaki yakınlıktan dolayı **التاء**’dan **طاء**’ya, **السين**’den **زاي**’ya bedel eder. Dedi: ve **وَجعار**: **جاعرة**’den maʿdûledir; onların “**قطام** ve **رقاش**” demeleri gibi **فَعَال** üzere. İbnü’s-Sikkît dedi: kadına sövülür de ona denir ki: kalk **جَعار**; ve sırtlana benzetilir. Ve sırtlana **تيس جعار** denir. Ve denir: git **لكاع**; ve **ذفار** ve **بطار**. Ve **تِياس**: bedevîde bir yerdir; Hâris b. Kaʿb’ın bacağı kesildiği zaman orada bir savaş olmuştu; bu sebeple **الأعرج** isimlendirildi.
Ve bazı şiirde:
وقتلَى تِياسٍ عن صلاح تعرّبُ

**ستي** : Ebû’l-ʿAbbâs, İbnü’l-Aʿrâbî’den: denir: deve **سَدَى** ve **سَتَى**: eğer hızlandı ise. Ve inşad etti:
بهذِه اسْتِي وبهذِي نِيرِي
İbn Şümeyl: **أسْتَى** ve **أَسْدَى** , **أَلْحَم**’ın zıddıdır.
Ebû’l-Heysem dedi: **الأسْتِيُّ**: **الثَّوْبُ المُسَدَّى**.
Başkası dedi: **الإسْتِيّ**: dokumacıların **السَّتَى** diye isimlendirdikleri şeydir; o, kaldırılan, sonra ipliklerin iplikler arasına sokulduğu şeydir; işte o **الأستِيّ** ve **النِّيرُ**’dir. Ve bu, Hutay’e’nin sözüdür:
مُسْتَهْلِكُ الوِرْد كالأستِيُّ قد جَعَلَتْ
Ve bu, er-Râʿî’nin sözü gibi bir misaldir:
كأنّه مُسْحُلٌ بالنِّيرِ مَنْشورُ
Ve **الإست**’in tefsiri **الهاء** kitabında geçti; ve onda onun illetlerini açıkladım.
Ebû’l-ʿAbbâs, İbnü’l-Aʿrâbî’den dedi: ve **وساتَاه**: eğer onunla **الشفلقة** oynadı ise; ve **تَاسَاه**: eğer ona eziyet etti ve onu hafife aldı ise.
Ebû Zeyd dedi: denir: senin için **استٌ** senin **استِك** ile nedir: eğer onun için maldan bir servet ve erkeklerden bir sayı yok ise; denir: onun **فاسْتُه**’u ondan ayrılmaz, ve onunla beraber erkeklerden ve maldan başka (bir şey) yoktur.
Ebû Mâlik dedi: **اسْتُ الدّهر**: zamanın evveli. Ve inşad etti:
ما زال مُذْ كانَ على استِ الدّهرِ
Ve babın kalanı **الهاء**’dadır.

**سأت** : Ebû ʿUbeyd, Ebû ʿAmr’dan: erkek, erkeği boğup onu öldürecek olursa denir: onu **سَأَتَه** ve **سَأَبَه**; onu **يَسْأَتُه** ve **يَسْأَبُه**; buna benzer (şeyi) Ebû Zeyd söyledi.
Ferrâ dedi: **السّأَتانِ**: **الحُلْقوم**’un iki yanı; boğanın parmağının içine düştüğü yer. Ve tekil: hemzenin fethiyle **سَأَت**.

### [Lisânü'l-Arab](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AA%D9%8A/sozluk/lisan.md) — İbn Manzûr · 13. yy

سَدى الثَّوْبَ يَسْديه وسَتاه يَسْتِيه؛ قال الشاعر:
على عَلاةِ الأَمَةِ العَطُورِ
تُصْبِحُ بعد العَرَق المَعْصُورِ
(* قوله «العطور» هكذا في الأصل، ولعله العظور بالظاء المعجمة). كَدْراءَ مثلَ كُدْرَةِ اليَعْفُورِ،
يقول قطرْاها لقطْرٍ سِيري
ويدُها للرِّجْلِ منها سُوري،
بهذه اسْتي، وبهذي نِيري
ويقال: ما أَنت بلُحْمةٍ ولا سَداةٍ ولا سَتاةٍ؛ يضرب لمن لا يضُر ولا ينفع. الأَصمعي: الأسْديُّ والأسْتيُّ سعدى الثوب. ابن شميل: أَسْتى وأَسْدى ضدُّ أَلحَمَ. أَبو الهيثم: الأُسْتيُّ الثوب المُسَدَّى، وقال غيره: الأُسْتيُّ الذي يسميه النَّسَّاجون السَّتى هو الذي يُرْفع ثم تُدْخل الخيوطُ بين الخيوطِ، وذلك الأُسْتيُّ والنِّيرُ؛ وقول الحطَيئْة: مُسْتَهْلِكُ الوِرْدِ كالأُسْتيِّ إذ جعلتْ
قال: وهذا مثل قولِ الراعي:
كأنه مُسْحَلٌ بالنِّيرِ مَنْشُورُ
وقال ابن شميل: أَسْتَيْتُ الثوبَ بسَتاهُ وأَسْدَيْتُه؛ وقال الحُطَيئة يذكر طريقاً:
مُسْتَهْلِكُ الوِرْدِ، كالأُسْتيّ، قد جَعلتْ
أَيدي المَطيِّ به عادِيَّةً رُكُبا
وقال الشماخ:
على أَن للْمَيْلاءِ أَطْلالَ دِمْنةٍ،
بأسْقُفَ تُسْتِيها الصَّبا وتُنِيرُها
وقال ابن سيده: السَّتى والأُسْتيُّ خلاف لُحْمةِ الثوب كالسَّدى والأُسْديّ. وسَتَيْته: كسَديْتُه، أَلف كل ذلك ياءٌ. قال الجوهري: السَّتى، قصرٌ، لغة في سَدى الثوب؛ قال الراجز:
رُبَّ خليل لي مَليحٍ رِدْيَتُهْ،
عليه سِرْبالٌ شديدٌ صُفْرَتُهْ،
سَتاهُ قزٌّ وحريرٌِ لْحْمتُهْ
أَبو زيد: سَتاهُ الثوبِ وسَداةُ العرب بمعنى. أَبو عبيدة: اسْتاتَتِ الناقةُ اسْتِيتاءً إذا اسْتَرْخَت من الضَّبعة؛ قال ابن بري: وليس هذا من هذا الفصل، وحقُّه أَن يُذْكر في فصل أَتى لأَن وزنه اسْتَفْعَلت، والأَصل فيه الهمز فترك الهمز، ويقوِّي أَنه من أَتى رواية من روى الهمز فيها فقال اسْتأْتَت استِئتاءً، قال: ولو كان افتَعلَت من السَّتى لقال في فعلها استَتَتِ الناقةُ وفي مصدرها اسْتِتاءً. والسَّتى والسَّدى: البلح.ابن الأَعرابي: يقال سَتى وسَدى للبعير إذا أَسرع، قال: وقد مضى تفسير الاسْتِ في باب الهاء وبيَّن عِلَلَها. ابن الأَعرابي: يقال ساتاهُ إذا لعب معه الشّفَلّقَة، وتاساهُ إذا آذاه واسْتَخَفّ به.

##### Türkçe

**سَدى** elbiseyi, onu **يَسْديه** ve **سَتاه** onu **يَسْتِيه**; şair dedi ki:

Üstünde, güzel kokulu cariyenin,
Sıkılmış terden sonra sabahlar,
(* Onun “**العطور**” sözü asılda böyledir; belki de **العظور** (mu‘ceme **الظاء** ile)dir).
**كَدْراءَ** gibi, **كُدْرَةِ اليَعْفُورِ**’un bulanıklığı gibi,
Diyor: “Onun damlası için, ‘damla, yürü’”
Ve onun eli, ondan ayağa “**سُوري**”,
“Bununla **اسْتي**; bununla **نِيري**”

Ve denilir: Sen ne bir **لُحْمةٍ**sın ne bir **سَداةٍ** ne de bir **سَتاةٍ**; zarar vermeyen ve fayda vermeyen kimse için darb-ı mesel yapılır. **الأَصمعي**: **الأسْديُّ** ve **الأسْتيُّ**, elbisenin **سعدى**’sıdır. **ابن شميل**: **أَسْتى** ve **أَسْدى**, **أَلحَمَ**’ın zıddıdır. **أَبو الهيثم**: **الأُسْتيُّ** elbise, **المُسَدَّى** olandır; başkası dedi ki: **الأُسْتيُّ**, dokumacıların **السَّتى** diye adlandırdığıdır; o, kaldırılan, sonra ipliklerin ipliklerin arasına sokulduğu şeydir; işte o **الأُسْتيُّ** ve **النِّيرُ**’dur; ve **الحطَيئْة**’nin sözü:

**مُسْتَهْلِكُ الوِرْدِ كالأُسْتيِّ إذ جعلتْ**

Dedi ki: Bu, çobanın sözü gibidir:

**كأنه مُسْحَلٌ بالنِّيرِ مَنْشُورُ**

Ve **ابن شميل** dedi ki: Elbiseyi, onun **سَتاهُ**’u ile **أَسْتَيْتُ** ve onu **أَسْدَيْتُ**; ve **الحُطَيئة** bir yolu anarak dedi ki:

**مُسْتَهْلِكُ الوِرْدِ، كالأُسْتيّ، قد جَعلتْ
أَيدي المَطيِّ به عادِيَّةً رُكُبا**

Ve **الشماخ** dedi ki:

**على أَن للْمَيْلاءِ أَطْلالَ دِمْنةٍ،
بأسْقُفَ تُسْتِيها الصَّبا وتُنِيرُها**

Ve **ابن سيده** dedi ki: **السَّتى** ve **الأُسْتيُّ**, elbisenin **لُحْمةِ**’sinin hilâfıdır; **السَّدى** ve **الأُسْديّ** gibi. Ve onu **سَتَيْته**: onu **سَديْتُه** gibi; bütün bunların elifi yâ’dır. **الجوهري** dedi ki: **السَّتى**, kısaltmadır; elbisenin **سَدى**’sında bir lugattır; **الراجز** dedi ki:

**رُبَّ خليل لي مَليحٍ رِدْيَتُهْ،
عليه سِرْبالٌ شديدٌ صُفْرَتُهْ،
سَتاهُ قزٌّ وحريرٌِ لْحْمتُهْ**

**أَبو زيد**: Elbisenin **سَتاهُ**’u ve Arapların **سَداةُ**’ı, mânâca birdir. **أَبو عبيدة**: Dişi deve, **اسْتاتَتِ** **اسْتِيتاءً**; **الضَّبعة**’dan gevşediği zaman. **ابن بري** dedi ki: Bu, bu fasıl’dan değildir; hakkı, **أَتى** faslında zikredilmesidir; çünkü vezni **اسْتَفْعَلت**’tir; aslı onda hemzedir, hemze terk edildi; onun **أَتى**’dan olduğuna, hemzeyi onda rivayet edenin rivayeti kuvvet verir; şöyle dedi: **اسْتأْتَت** **استِئتاءً**. Dedi ki: Eğer **السَّتى**’dan **افتَعلَت** olsaydı, fiilinde “dişi deve **استَتَتِ**” derdi ve masdarında **اسْتِتاءً** (derdi). Ve **السَّتى** ve **السَّدى**: **البلح**. **ابن الأَعرابي**: Deve için, hızlandığı zaman **سَتى** ve **سَدى** denilir, dedi. Dedi ki: **الاسْتِ**’nin tefsiri **الهاء** babında geçti ve illetlerini açıkladı. **ابن الأَعرابي**: Onunla **الشّفَلّقَة** oynadığı zaman “onu **ساتاهُ**” denilir; ona eziyet ettiği ve onu hafife aldığı zaman da “onu **تاساهُ**” denilir.

### [Lane's Lexicon](https://lisan.digital/tr/kok/%D8%B3%D8%AA%D9%8A/sozluk/lexicon.md) — Edward W. Lane · 19. yy

#### Madde başı: ستى

سَتَى
1 سَتَى ذ , (K,) aor. يَسْتِى, said of a camel, (TA,) He hastened, made haste, or went quickly; (K, TA;) as also سَدَى: mentioned by Az. (TA.)

2 سَتَّىَ see 4, in two places.

3 سَاْتَىَ ساتاهُ, (K,) inf. n. مُسَاتَاةٌ, (TA,) He played with him the [game called] شَفَلَّقَة [expl. in art. شفلق in the K as consisting in one's striking with the hand, or with the fore part of the foot, the hinder part, or backside, of a man, from behind him, and so throwing him down prostrate: whence it seems that the verb is perhaps irregularly derived from the سَتَهَهُ, q. v.]. (K.)

استى الثَّوْبَ
4 استى الثَّوْبَ ذ (S, K) and ↓ ستّاهُ (M, TA) are syn. with اسداهُ (S, K) and سدّاهُ, (M, TA,) [i. e. He set, or disposed, the warp of the garment, or piece of cloth,] said of a weaver; contr. of أَلْحَمَهُ; except that ↓ ستّى means he did so for himself and for another, whereas سدّى means he did so for another, تسدّى meaning he did so for himself. (TA.)

12 اـِسْتَوْتَىَ [accord. to the S and K]. اِسْتَاتَتْ, inf. n. اِسْتِيتَآءٌ, said of a she-camel, She became relaxed by reason of last: (S, K:) thus mentioned here by J and in the K; but its proper place, as is evident, is art. اتى, in which it has been explained. (TA: see 10 in art. اتى.)

سَتًى
سَتًى ذ is syn. with سَدًى, (S, M, K,) relating to a garment, or piece of cloth; (S, M;) as also ↓ أُسْتِىٌّ; (K;) both signify [The warp thereof;] the contr. of لُحْمَةٌ; like سَدًى and أُسْدِىٌّ: (M:) and ↓ سَتَاةٌ is [the n. un. of the former, or] syn. with سَدَاةٌ, relating to a garment, or piece of cloth: (AZ, S:) [whence,] one says to him who neither harms nor profits, ↓ مَا أَنْتَ لُحْمَةٌ وَ لَا سَتَاةٌ [lit. Thou art neither a woof nor a warp: see also a similar saying voce نِيرٌ]: (TA: [see also سَدًى:]) and ↓ أُسْتِىٌّ signifies also ثَوْبٌ مُسْدًى or مُسَدًّى (accord. to different copies of the K) [lit. a garment, or piece of cloth, having its warp set or disposed; perhaps meaning having a good, or strong, warp; in art. اسد written, as from the L, مَسْدِىٌّ, for which I find no other authority]; so expl. by AHeyth: but accord. to others, it is what the weavers term سَتًى, as mentioned above, i. e. the warp. (TA. [See also أُسْتِىٌّ in art. است, and أُسْدِىٌّ in art. اسد and in art. سدو and سدى.]) -A2- Also i. q. مَعْرُوفٌ [as meaning A favour, benefit, benefaction, or the like]; (K;) in this sense also a dial. var. of سَدًى. (TA.) -A3- Also a dial. var. of سَدًى signifying Dates while continuing green and small; syn. بَلَحٌ. (TA.)

سَتَاةٌ
سَتَاةٌ ذ : see the next preceding paragraph, in two places.

أُسْتِىٌّ
أُسْتِىٌّ ذ : see سَتًى, above, in two places.

##### Türkçe

سَتَى
1 **سَتَى** ذ, (K,) muzâri‘ı **يَسْتِى**, deve hakkında söylenir, (TA,) O acele etti, acele etti, yahut hızlı gitti; (K, TA;) **سَدَى** olarak da: Ez. tarafından zikredilmiştir. (TA.)

2 **سَتَّىَ**: 4’e bak, iki yerde.

3 **سَاْتَىَ** **ساتاهُ**, (K,) mastarı **مُسَاتَاةٌ**, (TA,) O, onunla **شَفَلَّقَة** [K’da شفلق maddesinde açıklanmıştır; kişinin eliyle yahut ayağın ön kısmıyla, bir adamın arka tarafından, onun arka kısmına yahut kıçına vurması ve böylece onu yüzüstü yere sermesi şeklinde: buradan, fiilin belki düzensiz olarak **سَتَهَهُ**’dan türetildiği anlaşılır, bk.]. (K.)

**استى الثَّوْبَ**
4 **استى الثَّوْبَ** ذ (S, K) ve aşağıdaki **ستّاهُ** (M, TA) **اسداهُ** (S, K) ve **سدّاهُ** ile eşanlamlıdır, (M, TA,) [yani: O, elbisenin yahut kumaş parçasının çözgüsünü kurdu yahut düzenledi,] dokumacı hakkında söylenir; **أَلْحَمَهُ**’nin zıddıdır; ancak şu var ki, aşağıdaki **ستّى** bunu kendisi için ve bir başkası için yaptı demektir; **سدّى** ise bunu bir başkası için yaptı demektir; **تسدّى** ise bunu kendisi için yaptı demektir. (TA.)

12 **اـِسْتَوْتَىَ** [S ve K’ya göre]. **اِسْتَاتَتْ**, mastarı **اِسْتِيتَآءٌ**, dişi deve hakkında söylenir: gevşedi; son (doğum) sebebiyle: (S, K:) burada C tarafından ve K’da böyle zikredilmiştir; fakat onun asıl yeri, açık olduğu üzere, اتى maddesidir; onda açıklanmıştır. (TA: اتى maddesinde 10’a bak.)

**سَتًى**
**سَتًى** ذ, elbise yahut kumaş parçasına ilişkin olarak **سَدًى** ile eşanlamlıdır, (S, M, K,) (S, M;) aşağıdaki **أُسْتِىٌّ** olarak da; (K;) ikisi de [onun çözgüsü] anlamına gelir; **لُحْمَةٌ**’nin zıddıdır; **سَدًى** ve **أُسْدِىٌّ** gibi: (M:) ve aşağıdaki **سَتَاةٌ**, [öncekinin birim ismi yahut] elbise yahut kumaş parçasına ilişkin olarak **سَدَاةٌ** ile eşanlamlıdır: (AZ, S:) [buradan,] ne zarar veren ne fayda veren kimseye şöyle denir: aşağıdaki **مَا أَنْتَ لُحْمَةٌ وَ لَا سَتَاةٌ** [lafzen: Sen ne atkısın ne de çözgü: ayrıca نِيرٌ maddesinde benzeri bir söze de bak]: (TA: [ayrıca **سَدًى**’ya da bak:]) ve aşağıdaki **أُسْتِىٌّ** ayrıca **ثَوْبٌ مُسْدًى** yahut **مُسَدًّى** (K’nın farklı nüshalarına göre) anlamına gelir [lafzen: çözgüsü kurulmuş yahut düzenlenmiş bir elbise yahut kumaş parçası; belki iyi yahut sağlam çözgüsü olan demektir; اسد maddesinde, L’den olarak, **مَسْدِىٌّ** yazılmıştır; bunun için başka bir dayanak bulmuyorum]; AHeyth tarafından böyle açıklanmıştır: fakat başkalarına göre, o, dokumacıların yukarıda zikredildiği üzere **سَتًى** diye adlandırdıkları şeydir; yani çözgüdür. (TA. [Ayrıca است maddesinde **أُسْتِىٌّ**’ye, اسد maddesinde ve سدو ve سدى maddelerinde **أُسْدِىٌّ**’ye de bak.]) -A2- Ayrıca **مَعْرُوفٌ** ile aynı mânâdadır [yani bir iyilik, fayda, ihsan yahut benzeri]; (K;) bu mânâda da **سَدًى**’nın bir lehçe varyantıdır. (TA.) -A3- Ayrıca, yeşil ve küçük kalmaya devam ederken hurmalar anlamındaki **سَدًى**’nın bir lehçe varyantıdır; eşanlamlısı **بَلَحٌ**. (TA.)

**سَتَاةٌ**
**سَتَاةٌ** ذ: bir önceki paragrafa bak, iki yerde.

**أُسْتِىٌّ**
**أُسْتِىٌّ** ذ: yukarıda **سَتًى**’ya bak, iki yerde.
